ညီငယ် အသစ်

နှစ်ရက်အကြာတွင် လင်ယုယန်သည် တောအုပ် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ဝှက်ထားသော ဂူသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အကိုကြီး၏ ရင်းနှီးနေသော အနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးမှ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

"အကိုကြီး ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပြီ"

လင်ယုယန်သည် အစီအရင်တစ်ခုကို လေ့လာနေသော ကျန်းပေရန်ထံ လျှောက်သွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ဘယ်လို နေလဲ"

ကျန်းပေရန်က အစီအရင် ပုံကားချပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အကိုကြီး လိုချင်သလောက် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့လားတော့ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်"

"ငါ မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှုကို မလိုချင်ဘူး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်တာကိုပဲ လိုချင်တာ"

သူမ၏ အကိုကြီးက မျက်လုံး ပင့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို မတွေ့ရတာ သုံးရက် ရှိပြီဖြစ်သော လင်ယုယန်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းကို မကိုက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်းပြီးပါပြီ"

လင်ယုယန်က ပြတ်သားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်း ဒေါ်လေးရဲ့ သတင်း ဘာမှ မကြားသေးဘူးလား"

"အင်း"

လင်ယုယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး ပြန်လာရင် ကျွန်မကို သေချာပေါက် ပြောပြမှာ"

"မင်း ဒေါ်လေး ပျောက်နေတာ ဒီလောက် ကြာပြီကို မင်း မိသားစုက စိတ်မပူသေးဘူးလား"

"အင်း..."

လင်ယုယန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို လိမ်ကောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒေါ်လေးက အရင်တုန်းက တစ်နှစ်လုံးလုံး ပျောက်သွားဖူးတယ် ဘာသတင်းမှ မကြားရဘဲနဲ့လေ"

[သူက တော်တော် ဟုတ်နေတာပဲ...]

ဒီကိစ္စက သူ့အလိုလို ဖြေရှင်းသွားမှာ မဟုတ်မှန်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က သူ့ဘေးနားက ကျောက်တုံး ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ထိုင် ခဏလောက် နားလိုက်ဦး"

သူမ အကိုကြီး၏ စိုးရိမ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်ယုယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပွင့်လန်းလာသည်။

သူမ၏ စကတ်ရှည်ကို မလိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးပြင်များ နီရဲကာ သူ ဘာကို စောင့်နေမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

[အကိုကြီးက ကျွန်မနဲ့ အတူတူ အချိန်ဖြုန်းချင်နေတာလား]

သူမ၏ အကိုကြီးက တစ်စုံတစ်ရာ အရိပ်အမြွက် ပြနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လင်ယုယန် တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးလာသည်။

သူမ သူ့ဘက်သို့ ဂရုတစိုက် တိုးကပ်လိုက်သည်။

အလွန် နီးကပ်နေသော သူ၏ ဘေးတိုက် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လင်ယုယန်၏ ညာဘက်လက်မှ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းသည် "ခြေထောက်များ" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "တောင်" ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဒီ "ခြေထောက်များ" က "တောင်ထိပ်" ကို တက်ရောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဝင်ဝမှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးဝမ် အထဲမှာ ရှိလား"

ရုတ်တရက် အော်သံကြောင့် လင်ယုယန်၏ "လက်ချောင်း ခြေထောက်များ" သည် ခြေလှမ်း တစ်ဒါဇင်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"ဝင်ခဲ့"

ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မကြာမီ 'ခုနစ်လေး' သည် သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်ဝင်လာသည်။

ကျန်းပေရန်ကို တွေ့သောအခါ သူ၏ မျက်နှာ လင်းလက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး အဲ့ဒီ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် လာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီး..."

'ခုနစ်လေး' လေအေးတစ်ချက် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်ပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး အများအပြား ဒေါသထွက်သည်ကို မြင်ဖူးသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဖိအား ဘယ်အရာကမှ သူ့ရှေ့မှ အသက်ရှူ မှားလောက်အောင် လှပသော အမျိုးသမီးနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

"ခင်... ခင်ဗျား... မင်္ဂလာပါ"

'ခုနစ်လေး' သည် ဂူထဲမှ ထွက်ပြေးချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ချိုးနှိမ်လိုက်ပြီး သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

'ခုနစ်လေး' ၏ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် လှည့်ပြီး လင်ယုယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အမှားကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်သည် အလျင်အမြန် ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ နူးညံ့သော မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အဲ့ဒီ နူးညံ့သော အကြည့်က 'ခုနစ်လေး' ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ မိစ္ဆာမသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက် ဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ လူ့လောကထဲသို့ ကျဆင်းလာသော နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

"မင်္ဂလာပါ"

လင်ယုယန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ခုနက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် 'ခုနစ်လေး' ကို လုံးဝ ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ဒီလောက် ကောင်းမွန်သော အငွေ့အသက် ပျက်စီးသွားသည့်အတွက် စိတ်ဆိုးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မကျေနပ်ချက်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ခုနစ်လေး' က သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် သူ အလွယ်တကူ ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်ခြင်း ရပ်သွားသောအခါ 'ခုနစ်လေး' သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"သခင်လေးဝမ် ခင်ဗျား တောင်းဆိုထားတာတွေ အကုန် ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်း ပြောဖူးတယ် မင်း မိသားစုရဲ့ ခါးစည်း တံဆိပ်ပြားက ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို သတင်းစကား ပို့နိုင်တယ်ဆို ဟုတ်တယ်မလား"

လင်ယုယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာ ငါ့ကို ပေးဖို့ အပို တစ်ခု ရှိလား"

လင်ယုယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ လင်မိသားစုဝင်တွေပဲ ဒီ ခါးစည်း တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ခွင့် ရှိတာ အကိုကြီး... အကိုကြီး... အကိုကြီး..."

စကား တစ်ဝက်တွင် လင်ယုယန်သည် သူမ၏ ပါးပြင်များကို တင်းကျပ်စွာ အုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆက်မပြောနိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေသည်။

[အကိုကြီး... အကိုကြီးက ဒီတစ်ခါ အရမ်း တိုက်ရိုက် ပြောတာပဲ]

တခြားတစ်ဖက်တွင် 'ခုနစ်လေး' သည် မိုးကြိုး ပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

[လ... လင်မိသားစု]

လင်ယုယန်က တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သော်လည်း ဒီ ဂူငယ်လေးထဲတွင် 'ခုနစ်လေး' ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

သခင်လေးဝမ် ချီတိုင်းပြည်သို့ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ပြီး...

"ဂလု..."

'ခုနစ်လေး' တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

[ဒါက... လင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေး ဖြစ်နိုင်မလား]

သူ မျက်စိကန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ လင်ယုယန်၏ အပြုအမူအရ သူမက သခင်လေးဝမ်ကို အရမ်း သဘောကျနေမှန်း သူ ပြောနိုင်တယ်။

[ဘုရားရေ ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ ပေးလွန်းနေပြီ]

အောက်ခြေတွင် မွေးဖွားလာသော 'ခုနစ်လေး' သည် ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်သော်လည်း ကံတရားကို ယုံကြည်သည်။

သူ့အမေ ပြောဖူးသလိုပဲ ဘုရားသခင်ကို မကြာခဏ ဆုတောင်းရင် ဘုရားသခင်က မင်းကို ပို စောင့်ရှောက်လိမ့်မယ်။

သူ့ ကလေးဘဝ ခါးသီးခဲ့ပေမယ့် သူက သူ ကံကောင်းတယ်လို့ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ ဒုက္ခရောက်တိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က အပြစ် လာခံပေးတယ်၊ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေမှာတောင် ထွက်ပေါက် အမြဲ ရှိခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် အဖုအထစ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့် သူက နိမ့်ကျတဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ် အစေခံလေး ဘဝကနေ 'ကျားခေါင်း ဂိုဏ်း' ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ငယ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

မနေ့က လူအုပ်ထဲမှာ သခင်လေးဝမ်ကို တွေ့လိုက်တုန်းက သူ အန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်တိုင်း ရလေ့ရှိတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ အရင်ကထက် ပို ပြင်းထန်တယ်။

သခင်လေးဝမ်ရဲ့ အပြုအမူကို လေ့လာပြီးနောက် 'ခုနစ်လေး' ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စကားလုံး ခုနစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဒီ အကိုကြီးက ငါ ရှာနေတဲ့သူပဲ"

သူ့ရဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်မှုက ကျေးဇူးရှင်တွေရဲ့ အကူအညီအပေါ် အမြဲ မှီခိုခဲ့ရတာကြောင့် အကိုကြီး ကောင်းကောင်း တစ်ယောက် ရှာတွေ့တာက အောင်မြင်မှုရဲ့ သော့ချက်လို့ သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်တယ်။

ပြီးတော့ သခင်လေးဝမ်က "ပြိုင်ဘက်ကင်း အကိုကြီးကောင်း" တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အခု သခင်လေးဝမ်နဲ့ လင်သခင်မလေးကြားက စကားပြောခန်းကို ကြားလိုက်ရတော့ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို တကယ် စောင့်ရှောက်နေမှန်း 'ခုနစ်လေး' သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ သူ့ကို ထိပ်တန်း အကိုကြီး တစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘဲ ထိပ်တန်း သခင် တစ်ယောက်ပါ ပို့ပေးလိုက်တာပဲ။

လင်ယုယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို စည်းမျဉ်း ရှိတာလား လင်မိသားစုဝင်တွေပဲ သုံးလို့ ရတာလား"

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်ယုယန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။

"ချီတိုင်းပြည်မှာ တံဆိပ်ပြားကို မြင်တာက လူကို မြင်တာနဲ့ တူလို့ပါ။ အဲ့ဒါက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မ နောက်ထပ် တစ်ခု လိုချင်ရင်တောင် ရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."

သူမ၏ မျက်နှာသည် သွေးထွက်လုမတတ် နီရဲလာသည်အထိ ဖြစ်နေစဉ် ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း နောက်ထပ် တစ်ခု ရနိုင်မလား ဆိုတာပဲ ငါ့ကို ပြော"

"ရပါတယ် ရပါတယ်"

လင်ယုယန်က ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်သည်။

"အကိုကြီးရဲ့ တောင်းဆိုမှု ဖြစ်နေသရွေ့ ယန်အာ သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ 'ခုနစ်လေး' သည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို သေချာသွားသည်။

[ဒီ လင်မိသားစု သခင်မလေးက သခင်လေးဝမ်ကို သဘောကျရုံတင် မဟုတ်ဘူး... သူက စွဲလမ်းနေတာပဲ]

ဒါက သူ့ကို ကျန်းပေရန်၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ပို၍ပင် တွေးတောစေသည်။

ချီတိုင်းပြည်ရှိ လင်မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူတို့၏ သခင်မလေးက ဤမျှ စွဲလမ်းနေရသည် ဆိုလျှင် သူက ဘယ်လို အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိရမည်နည်း။

[သူက အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံက မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ သား ဖြစ်နိုင်မလား ဒါမှမဟုတ် အနက်ရောင် ဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ သားလား]

'ခုနစ်လေး' ခန့်မှန်းချက်များထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေစဉ် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ပြန်သွားပြီး ခါးစည်း တံဆိပ်ပြား တစ်ခု အရင် ယူလာခဲ့၊ ပြီးမှ ငါ မင်းကို နောက်တစ်ဆင့် ပြောပြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်ယုယန်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး... တကယ်လို့၊ တကယ်လို့များ ကျွန်မ တကယ် ခါးစည်း တံဆိပ်ပြား မရနိုင်ခဲ့ရင် အကိုကြီး စဉ်းစားပေးမလား..."

"မရနိုင်ရင် ထားလိုက်ပါ ငါ တခြား အစီအစဉ် စဉ်းစားလိုက်မယ်"

ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အိုး..."

တိုးတိုးလေး ဖြေပြီးနောက် လင်ယုယန်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က 'ခုနစ်လေး' ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေရာကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့မှတော့ မင်း ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီ နောက် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း အချိန် ပေးနိုင်မလား"

"ဒါပေါ့"

'ခုနစ်လေး' က စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

ဒါက လင်မိသားစုနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်မည့် သူ၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သူက သူတို့ သစ်ပင်အောက်မှာ အရိပ်ခိုရုံပဲ ရမယ် ဆိုရင်တောင် အခု လက်ရှိ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အငယ်စားလေး ဘဝထက် အများကြီး ပို ကောင်းတယ်။

"ဒါဆို ပြန်သွားပြီး ပြင်ဆင်လိုက် နောက် နှစ်ရက်နေရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

'ခုနစ်လေး' က လှည့်ပြီး ဂူထဲမှ ထွက်သွားသည်။

မီတာ တစ်ရာ အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သူ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လေထဲသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး သူ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ ဘာအတွက် အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာလဲ။ ဒီလိုမျိုး 'ငါးကြင်းက နဂါး ဂိတ်တံခါးကို ခုန်ကျော်တဲ့' အခွင့်အရေးမျိုး အတွက်ပဲ။

[အမေ 'ခုနစ်လေး' က အမေ့ကို တကယ့် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ပေးတော့မှာ]

နှစ်ရက်အကြာတွင် 'ခုနစ်လေး' သည် တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူ ယခင် တည်နေရာ အမှတ်အသားများကို ဘယ်လိုပဲ လိုက်နာပါစေ ဂူကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

[ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... အဲ့ဒါ ဒီနားလေးမှာပါ]

သူက သူ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ နေရာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် မျက်နှာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။

ဒါကြောင့် သူ့ ပထမဆုံး အတွေးက သူ နေရာမှား လာမိတာ မဟုတ်ဘဲ သခင်လေးဝမ်က သူ့ကို စမ်းသပ်မှု အသစ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တာလို့ တွေးလိုက်သည်။

သူ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှာဖွေနေစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အဲ့ဒါက သူ ရှာနေသော သခင်လေး ဖြစ်သည်။

'ခုနစ်လေး' တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်လေးဝမ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် 'ခုနစ်လေး' ၏ နဖူးကို ဖိကာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"'ချန်' ဇွန်း ယောင် လင်း၊ 'ခွန်း' ရွှန်း နေ့ ယင်း"

...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် 'ခုနစ်လေး' သည် သူ၏ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ဂူထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

အခုမှသာ ဂူထဲတွင် ပစ္စည်းများ ပိုများလာသည်။ ဝင်ပေါက်ရှိ ဗုံတစ်လုံး၊ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု၊ နှင့် အလယ်တွင် တင်ထားသော လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ဗေဒင် ခရုခွံ တစ်စုံ ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ……

မျက်တောင်ခတ်ရင်း 'ခုနစ်လေး' သည် သူ ဒီနေရာကို ရုတ်တရက် ဘယ်လို ရောက်လာမှန်း နားမလည်သော်လည်း ဒီ ပစ္စည်း အသစ်များနှင့် တစ်ခုခု ပတ်သက်နေရမည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အံ့အားသင့်မှု ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်က လင်မိသားစု သခင်မလေးအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး သူ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ကျောက်တုံး ခုံတန်းရှည်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်သောအခါ 'ခုနစ်လေး' က လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အကိုကြီး ကျွန်တော် အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ"

စနစ်က သတိပေးချက် မပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် 'ခုနစ်လေး' က သူ့ကို အကိုကြီးဟု ခေါ်သည်ကို စိတ်မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ"

ကျန်းပေရန်က လက်ယပ် ခေါ်လိုက်သည်။

"လာ ထိုင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

'ခုနစ်လေး' သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူတို့ကြားတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ဒီ ထိုင်ခုံက မင်းအတွက်"

ကျန်းပေရန်က သူ့ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံး ခုံတန်းရှည်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ အကိုကြီးက ဒီလို သာမန် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို မကြိုက်မှန်း ကြားရသောအခါ 'ခုနစ်လေး' သည် ကျောက်တုံး ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် နာခံစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

"'ခုနစ်လေး' မင်း နောက်ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်"

"အမိန့်ပေးပါ အကိုကြီး"

'ခုနစ်လေး' က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ချီတိုင်းပြည်က ဆိုတော့ မင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးသား ဖြစ်သင့်တယ်"

ကျန်းပေရန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် 'ခုနစ်လေး' သည် လင်ယုယန်ကို တိုက်ရိုက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ လင် သခင်မလေး"

"ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး"

လင်ယုယန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှုတ်ဆက်ပြီးသောအခါ ကျန်းပေရန်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ငါ ချီတိုင်းပြည်ကို လူတစ်ယောက် ရှာဖို့ လာတာ။ လင်မိသားစုထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။ မင်း ဒီကိစ္စမှာ ကူညီပေးနိုင်ရင် မင်း ကောင်းကောင်း ဆုချခံရလိမ့်မယ်"

'ခုနစ်လေး' သည် ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွင် သူ မည်သို့ ကူညီနိုင်မည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ အကိုကြီးက သူ့ကို တန်ဖိုးထားသောကြောင့် သူ နောက်ဆုတ်သွားလို့ မရနိုင်ပေ။

"ကျွန်တော် ဒါကို ပြီးမြောက်အောင် ကူညီဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ် အကိုကြီး"

"ကောင်းပြီ မနက်ဖြန်က စပြီး မင်း လင် သခင်မလေးနဲ့ အတူတူ လှုပ်ရှားရမယ်"

လင်ယုယန် တောင့်ခဲသွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"အကိုကြီး..."

"အစီအစဉ်တွေကို နားထောင်"

ကျန်းပေရန်က သူမကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

လင် သခင်မလေး ခေါင်းငုံ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ 'ခုနစ်လေး' ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က ခံစားချက်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ ဒါက ဒုက္ခ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ကျန်းပေရန်က သူတို့ကြားတွင် မြေပုံတစ်ခု ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်း ရှာနေတဲ့ လူ နာမည်က လင်ရှီယွင် ဒါကို လျှောက် မပြောနဲ့ 'ဘေးဒုက္ခက ပါးစပ်က လာတယ်' ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ ရှင်းပြနေစရာ မလိုလောက်ဘူး"

"နားလည်ပါပြီ"

'ခုနစ်လေး' ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အကိုကြီးက အစပိုင်းတွင် သူ့ကို ဘာကြောင့် အဆိပ် သောက်ခိုင်းခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒီလို လေးနက်သော ကိစ္စတွင် ယုံကြည်မှု ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

[ငါ ပြတ်သားခဲ့တာ ကံကောင်းတာပဲ]

'ခုနစ်လေး' ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ပြုနေစဉ် ကျန်းပေရန်က လင်ယုယန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အခု မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးအကြောင်း ပို အသေးစိတ် မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရပြီ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်၊ သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိဖူးသလား စသဖြင့်ပေါ့"

သူ အရင်က မမေးခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူက နည်းနည်းသိလေ အသက်ရှည်လေ ဆိုသည့် စည်းမျဉ်းအတိုင်း နေထိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လင်မိသားစုကဲ့သို့ ဧရာမ မိသားစုကြီးနှင့် ပတ်သက်လျှင်ပေါ့။

ဗေဒင်ဟောရန် လိုအပ်သည်မှလွဲ၍ သူ ဘာမှ မသိတာကို ပို နှစ်သက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု ဗေဒင်က သူမကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့သောကြောင့် သူ သဲလွန်စများ ရှာဖွေရတော့မည်။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် လင်ယုယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒေါ်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက 'အနက်ရောင် ဘုရင် နယ်ပယ်' မှာ ရှိပါတယ်"

"အနက်ရောင် ဘုရင်" ဟု ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမက လက်ရှိ လင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ ညီမ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီ ခေါင်းဆောင်က ချီတိုင်းပြည်၏ အဓိက ဂိုဏ်းဂဏ ခေါင်းဆောင် သုံးဦးတောင် လေးစားရသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး အထွတ်အထိပ် အနက်ရောင် ဧကရာဇ် ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ ညီမက... အနက်ရောင် ဘုရင် ပဲလား။

သူ၏ သံသယကို မြင်သောအခါ လင်ယုယန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒေါ်လေးက ကျင့်ကြံတာကို အရမ်း ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မ အဖေက သူ့ကို ထိပ်တန်း နှလုံးသား ကျင့်စဉ်တွေ ယူလာပေးရင်တောင် သူက မကျင့်ဘူး ကျွန်မ အဖိုးက သူ့ကို ဆူတဲ့အခါ သူက အမြဲတမ်း ပြောလေ့ ရှိတယ် 'ငါ့ အကိုကြီးက ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးနေမှတော့ ငါက သူ့ ဘုန်းတန်ခိုးရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံလိုက်ရုံပဲပေါ့ ချီတိုင်းပြည်မှာ ဘယ်သူက လင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို ထိရဲမှာလဲ' တဲ့"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ လင်ယုယန်က ဆက်ပြောသည်။

"ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံမှုထက် ကျွန်မ ဒေါ်လေးက နေရာအနှံ့ ခရီးသွားရတာကို ပို ကြိုက်တယ် 'စွန့်စားခန်း ဖွင့်တယ်' လို့ ခေါ်တာပေါ့"

"ဒီတစ်ခါ သူ မပျောက်ခင်မှာ သူ နောက်ထပ် ဘယ်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့သေးလား"

လင်ယုယန် အကြာကြီး တွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မပြောဘူး ထင်တယ်"

"အသေးစိတ် တွေးကြည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုမှ ကျော်မသွားနဲ့"

"အသေးစိတ်... အသေးစိတ်..."

လင်ယုယန် ရေရွတ်ရင်း အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

"အာ ကျွန်မ မှတ်မိပြီ ဒေါ်လေးက ကျွန်မကို 'ဟွမ်ဖင် စီရင်စု' က ခဲမှုန့် လိုချင်လားလို့ မေးခဲ့တယ် သူ အဲ့ဒီကို သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"