သဲလွန်စ ရှာတွေ့ခြင်း

[ကျစ်... ဒီနေရာက အရမ်း ကြီးတာပဲ]

ချီတိုင်းပြည် မြေပုံပေါ်ရှိ ဟွမ်ဖင် စီရင်စုကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ၎င်း၏ အရွယ်အစားကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရာ ရှန့်တိုင်းပြည်၏ အဓိက စီရင်စု သုံးခု ပေါင်းစပ်ထားသလောက် ကြီးမားကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

အရွယ်အစားက လုံးဝ ယုတ္တိမရှိလောက်အောင် ကြီးမားနေပြီး ၎င်းအတွင်း လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ရှာသလို ဖြစ်နေသည်။

သူ စိတ်ဒုက္ခရောက်နေစဉ် 'ခုနစ်လေး' က ရုတ်တရက် သူ၏ ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။ "အကိုကြီးဝမ် တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဟွမ်ဖင် စီရင်စုအကြောင်း နည်းနည်း သိပါတယ် အဲ့ဒီမှာ အလှကုန် ဆိုင်တွေနဲ့ ပေါင်ဒါ အိမ်တွေ ရှိတဲ့ မြို့တွေ သိပ် မများပါဘူး"

"အိုး"

ကျန်းပေရန်က ခုနစ်လေး ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဟွမ်ဖင် စီရင်စု မြေပုံကို သူ့ရှေ့တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်နေရာတွေမှာ ရှိလဲ သိလား"

ကုန်းလိုက်ပြီး ခုနစ်လေး သည် မြေပုံပေါ်ရှိ "ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့" ဟု အမည်တပ်ထားသော မြို့တစ်မြို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဟွမ်ဖင် စီရင်စု တစ်ခုလုံးမှာ အကျော်ကြားဆုံး အလှကုန် ဆိုင်တွေက 'ရှဲ့ဖူချွန်း'၊ 'ဟယ်ရှန်မျှော်စင်'၊ နဲ့ 'ခုန်ဖုန်းချွန်း' တို့ပါ ခုနက လင်သခင်မလေးက ခဲဖြူ မှုန့်အကြောင်း ပြောလိုက်တယ် 'ဟယ်ရှန်မျှော်စင်' ရဲ့ ခဲဖြူ မှုန့်က အကျော်ကြားဆုံးပဲ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ 'ဟယ်ရှန်မျှော်စင်' က ဒီ ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့မှာ တည်ရှိပါတယ်"

"အင်း မင်းမှာ အရည်အချင်း တချို့တော့ ရှိသားပဲ"

'ခုနစ်လေး' က ပစ်မှတ်ကို စီရင်စု တစ်ခုလုံးမှ မြို့တစ်မြို့တည်းသို့ အချိန်တိုအတွင်း ကျဉ်းမြောင်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ ဒါက မှန်ကန်ချင်မှ မှန်ကန်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဒီလို "အသက်ရှင်နေတဲ့ မြေပုံ" မျိုးက ချီးကျူးထိုက်သည်။

ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ 'ခုနစ်လေး' က လက်ကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီးဝမ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခန့်မှန်းကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ ဒါက တိကျချင်မှ တိကျမှာပါ"

သူ၏ အကြည့်ကို ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့ပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားရင်း ကျန်းပေရန်က ၎င်းကို လက်ညှိုးဖြင့် နှစ်ချက် ခေါက်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်ကို မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒေါ်လေး ရုတ်တရက် မပျောက်သွားခင် ဘယ်နေရာတွေကို သွားလည်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"အင်း... ကျွန်မ ဒေါ်လေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ခန့်မှန်းရ တော်တော် ခက်တယ် ကျွန်မ တချို့ကိုပဲ ထောက်ပြနိုင်မယ်"

သူမ ပြောနေရင်း လင်ယုယန်သည် ချီတိုင်းပြည် မြေပုံပေါ်တွင် လိုက်လံ ထောက်ပြနေသည်။

" 'ရွှီ တောက်ပ မြို့' နားမှာ 'ရတနာ ပေါများ ရေတံခွန်' ရှိတယ်၊ 'အယ်လ်မ် ခရိုင်' မှာ 'နေငြိမ်းချမ်း ဂူ'၊ 'တောင်ကန် ခရိုင်' မှာ 'သာယာဝပြော ငြိမ်းချမ်း ဂူ'..."

လင်ယုယန်က နေရာတစ်ခု နာမည် ပြောလိုက်တိုင်း ကျန်းပေရန်က မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားလိုက်သည်။

သူမ ပြောပြီးသွားချိန်တွင် မှတ်သားထားသော နေရာ ဆယ့်နှစ်နေရာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ပါပဲ" လင်ယုယန်က ခေါင်းမော့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စုတ်တံကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က 'ခုနစ်လေး' ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ အကြံဉာဏ် ရပြီလား"

တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ 'ခုနစ်လေး' က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လင် သခင်မလေး ပြောခဲ့တဲ့ နေရာ ဆယ့်နှစ်နေရာထဲက ခုနစ်နေရာမှာ တူညီတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိပါတယ်"

ထို့နောက် သူက မြေပုံပေါ်ရှိ အဲ့ဒီ နေရာ ခုနစ်ခုကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

၎င်းတို့ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လင်ယုယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီ နေရာ ခုနစ်ခုလုံးက ကျွန်မ ဒေါ်လေး တစ်ယောက်တည်း သွားလည်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေပဲ ကျန်တဲ့ ငါးခုက ကျွန်မကို အပျော် ခေါ်သွားခဲ့တဲ့ နေရာတွေ"

"တူညီတဲ့ အချက်က ဘာလဲ"

အဖြေ ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

'ခုနစ်လေး' က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ နေရာ ခုနစ်ခုလုံးမှာ လျှို့ဝှက် နယ်မြေတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဒေသန္တရ ဒဏ္ဍာရီတွေ ရှိကြတယ်"

"ဒီလိုကိုး..." ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါနဲ့တင် အရာများစွာ ရှင်းလင်းသွားသည်။

လင်ရှီယွင်သည် ပျင်းစရာကောင်းသော ကျင့်ကြံမှုကို ငြီးငွေ့လာပြီး ကောင်းကင်ဂူများနှင့် ကောင်းချီးမြေများကို လိုက်လံ ရှာဖွေကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်သွားစေနိုင်မည့် မထင်မှတ်ဘဲ ကြုံတွေ့ရသော အခွင့်အရေး တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်ရင်း နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က 'ခုနစ်လေး' ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒါကိုတောင် သိနေတာ အထင်ကြီးစရာပဲ"

"ဟီးဟီး"

ခုနစ်လေး က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မရယ်ပါနဲ့ အကိုကြီးဝမ် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက် နယ်မြေတစ်ခုထဲ ဝင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံတက်သွားရမယ်လို့ နေ့တိုင်း စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ် ဒါကြောင့် ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေကို အများကြီး လေ့လာထားခဲ့တာပါ"

မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က မြေပုံဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အခု ငါတို့မှာ သဲလွန်စ နှစ်ခု ရှိပြီ မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးက ဒီတစ်ခါ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့တယ်၊ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ ပြီးတော့ ဒီ လျှို့ဝှက် နယ်မြေရဲ့ တည်နေရာက ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့ အနီးအနားမှာ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ် မဟုတ်ရင်တောင် ဒါက ဟွမ်ဖင် စီရင်စု အတွင်းမှာပဲ ရှိနေသင့်တယ်"

'ခုနစ်လေး' ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟွမ်ဖင် စီရင်စုက လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ကောလာဟလတွေ အကြောင်း မင်း ဘယ်လောက် သိလဲ"

"တော်တော်များများ ရှိပါတယ် အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုက ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့ ဘေးနားမှာပဲ ဇာတ်လမ်းအရ 'ငါးလီ မြောင်း' လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ် တစ်ညမှာ အဲ့ဒီနေရာက ရောင်စုံ အလင်းတန်းတွေနဲ့ တောက်ပလာပြီး ငှက်ပေါင်းများစွာကို ဆွဲဆောင်ကာ အလင်းရောင် မပျောက်ကွယ်ခင် နှစ်နာရီကြာအောင် ဝိုင်းရံ ပျံသန်းနေစေခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ် လူတွေက အဲ့ဒီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တစ်ခုခု ရှိရမယ်လို့ ပြောကြတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ငါးလီ မြောင်း အဲ့ဒါ ဘယ်နားမှာလဲ"

'ခုနစ်လေး' က ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့၏ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင် ဧရိယာ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒီနားမှာပါ"

ကျန်းပေရန်က အဲ့ဒီနေရာကို ဝိုင်းလိုက်ပြီး ဘေးတွင် "ငါးလီ မြောင်း" ဟု ရေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီနေရာကို အရင် သွား စုံစမ်းကြည့်"

ထို့နောက် သူက ဟွမ်ဖင် စီရင်စုရှိ တခြား လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ကောလာဟလ တည်နေရာများကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မြေပုံကို လင်ယုယန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန် ထွက်သွားကြ ငါတို့ အချိန်တွေ အများကြီး ဖြုန်းတီးပြီးပြီ"

မြေပုံကို ယူလိုက်ပြီး လင်ယုယန်သည် သူမ၏ အကိုကြီးကို မလိုလားသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကိစ္စက အရေးကြီးမှန်း သိသောကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး"

'ခုနစ်လေး' ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆို မင်းက ပို ကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ဆောင်သင့်တယ် ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ငါ မင်းအတွက် ပို ကောင်းမွန်တဲ့ တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီးဝမ်"

'ခုနစ်လေး' က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သွား"

ကျန်းပေရန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို သူ ဂူထဲတွင် ချမှတ်ထားသော 'ဖုံးကွယ်ခြင်း အစီအရင်' အပြင်ဘက်သို့ ပို့လိုက်သည်။

ကျောက်တုံး ခုံတန်းရှည်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် ထင်းခြောက် တစ်စကို မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

တဖျပ်ဖျပ် မြည်သံများကို နားထောင်ရင်း သူက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော ရလဒ်များကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

အကောင်းဆုံးကတော့ လင်ရှီယွင်သည် လျှို့ဝှက် နယ်မြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောကြောင့် ဒီလောက် ကြာရှည် ပျောက်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က ဒါကို မဖြစ်နိုင်သလောက် နီးပါးဟု ထင်သည်။

အဲ့ဒီလောက် ရိုးရှင်းနေခဲ့ရင် စနစ်က သူ့ကို ဒီကိစ္စမှာ လင်ယုယန်ကို ကူညီဖို့ ဇွတ်အတင်း တိုက်တွန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

"သူမ ဒုက္ခ ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ..."

ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်စဉ် သူ စေလွှတ်လိုက်သော လူနှစ်ဦးသည် ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာနေကြသည်။

သူ့ဘေးနားရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပဂေးလေးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် လှိုင်းများကို ခံစားရင်း ဒါက သူ့ကို ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း 'ခုနစ်လေး' သည် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပူလိုက် အေးလိုက် ဖြစ်နေသည်။

[မဖြစ်ဘူး ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ငါ ဟွမ်ဖင် စီရင်စုကို မရောက်ခင် လဲကျသွားလိမ့်မယ်]

သူ့ မျက်လုံးများ ကစားလိုက်ပြီး သူက လင်ယုယန်ကို လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အမကြီး ကျွန်တော်တို့ ဟွမ်ဖင် စီရင်စုကို ဘယ်လို သွားသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"

"အမကြီး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ သူမ၏ အကိုကြီးအကြောင်း တွေးတောနေသော လင်ယုယန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ပြီး 'ခုနစ်လေး' ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... ငါ့ကို အခုလေးတင် ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ"

"ဂလု..."

တံတွေး မျိုချလိုက်ပြီး 'ခုနစ်လေး' သည် အားတင်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်။

"အမကြီးပါ အမကြီးနဲ့ အကိုကြီးဝမ် အတူတူ ထိုင်နေတာလေးကတင် ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးထားတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲနဲ့ တူနေတာပါ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတို့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဥပမာတစ်ခုပါပဲ ကျွန်တော့် အမကြီး ဖြစ်လာတာက သဘာဝကျပါတယ်"

"အိုး" လင်ယုယန်၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စူးစိုက်သွားသည်။

"မင်း တကယ် အဲ့လို ထင်လား"

ရှင်းပြမရနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု သူ့ဆီသို့ ဖိနှိပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် 'ခုနစ်လေး' သည် သူ၏ လျှာဖျားကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အမကြီးတို့ နှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးထားတဲ့ စုံတွဲပါ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး ဘယ်သူမဆို အဲ့လို ထင်ကြမှာပါ"

"ဟီးဟီး"

လင်ယုယန်က သူမ၏ ပါးပြင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်သည်။

[ဒါဆို တခြား လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အကိုကြီးနဲ့ ငါက အဲ့ဒီလောက် လိုက်ဖက်တာလား ငါ ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ]

သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ 'ခုနစ်လေး' သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

[မိသားစုကြီးတွေက လူတွေက တကယ်ပဲ ထူးခြားတာပဲ]

'ခုနစ်လေး' သည် နေရာစုံမှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဒီလို ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

သူ အသက်ရှူ ပြန်မှန်သွားသောအခါ လင်ယုယန်က လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ငါတို့ အကိုကြီးရဲ့ တာဝန်ကို မြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့" 'ခုနစ်လေး' က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့ကို ဘယ်လို သွားကြမလဲ ကျွန်တော် အမကြီးအတွက် မြင်းလှည်း စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်"

"အဲ့ဒါက နှေးလွန်းတယ် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ ငါ ဒီမှာ ပျံသန်း မြင်းလှည်း ဌာန တစ်ခု သိတယ်"

"ပျံသန်း မြင်းလှည်း" ဟု ကြားသောအခါ 'ခုနစ်လေး' သည် သူ ကြွားဝါရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့မှန်း သိလိုက်သည်။

ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများဖြင့် မောင်းနှင်သော ဤအရာများသည် သူကဲ့သို့ သာမန် လူတစ်ယောက် တတ်နိုင်သည့် အရာများထက် များစွာ သာလွန်သည်။

သူတို့ ပျံသန်း မြင်းလှည်းပေါ် တက်လိုက်ကြပြီး မကြာမီ ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စားသောက်ဆိုင် တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် 'ခုနစ်လေး' သည် လင်ယုယန်ကို လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အမကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ရောက် အနားယူပါဦး ကျွန်တော် အသိမိတ်ဆွေ တချို့ကို သွားရှာပြီး သတင်း စုဆောင်းလိုက်ပါ့မယ်"

"မင်းမှာ ဒီမှာလည်း အသိမိတ်ဆွေတွေ ရှိတာလား" လင်ယုယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ ကျွန်တော်တို့လို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ အချင်းချင်း ကပ်နေဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲလေ နေရာတိုင်းမှာ လူတွေ သိထားရမယ် မဟုတ်ရင် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေမယ်"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အမကြီး ခြေလှမ်းကို သတိထားပါ"

'ခုနစ်လေး' ၏ အလွန်အကျွံ ဂရုစိုက်မှုကို မြင်သောအခါ စားသောက်ဆိုင် အတွင်းမှ စားပွဲထိုးသည် သူဌေးက ဝန်ထမ်း အသစ် ဘယ်တုန်းက ခန့်လိုက်တာလဲဟု တွေးတောရင်း ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသည်။

ပင်မ ခန်းမထဲတွင် 'ခုနစ်လေး' က ကြောင်ငေးနေသော စားပွဲထိုးကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ဆောင်းဦးအဆင့် အခန်းကို ခေါ်သွားပေး"

စားပွဲထိုး သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များ ပြောပြရမယ့် ကိစ္စ ရှိပါတယ် ဆောင်းဦးအဆင့်က..."

သူ စကား မဆုံးခင်မှာပင် 'ခုနစ်လေး' က သူ့ထံသို့ ငွေစ တစ်ခု ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို သိပါတယ် လမ်းပြရုံပဲ ပြလိုက်ပါ"

ထိုကဲ့သို့ ရက်ရောမှုကို မြင်သောအခါ စားပွဲထိုး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လိုက်ခဲ့ရန် လက်ဟန် ပြလိုက်သည်။

"ဒီဘက် လိုက်ခဲ့ပါ"

တတိယ ထပ်ရှိ ဆောင်းဦးအဆင့် အခန်းထဲတွင် စားပွဲထိုးက သူ့ ပခုံးပေါ်မှ အဝတ်စကို မယူရသေးခင်မှာပင် 'ခုနစ်လေး' သည် သူ့ ခါးပတ်ထဲမှ ပန်းထိုး လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လင်ယုယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အမကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ"

လင်ယုယန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲထိုးက လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်တို့ရဲ့ လေယူလေသိမ်း အရ ရှန်း စီရင်စုက ဖြစ်ရမယ်"

'ခုနစ်လေး' ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရှန်း စီရင်စုကပါ ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် အမကြီးက ချန်ယန် စီရင်စုကပါ သူ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ဟင်းလျာတွေ ယူလာခဲ့ပေးပါ"

လင်မိသားစုသည် ချန်ယန် စီရင်စုတွင် အခြေစိုက်သည်။ ဒါက ချီတိုင်းပြည်တွင် အများသိ ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ 'ခုနစ်လေး' က လင်ယုယန်၏ လေယူလေသိမ်းကို မှတ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။

"အိုး... ချန်ယန် စီရင်စုက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေပဲ ဒါဆို ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာက ပေါင်းထားတဲ့ အော့စ်မန်သပ်စ် ငါး နှစ်ကောင်၊ နွေဦး တောင်တက် ငါး တစ်ပိဿာ၊ နဲ့ ပင်လယ် မျှော့ ချက် တစ်ပိဿာ မင်္ဂလာရှိပြီး ပေါများပါတယ် သခင်မလေး ဘယ်လို သဘောရလဲ"

စားပွဲထိုး၏ သာယာသော အသံကို ကြားသောအခါ လင်ယုယန်သည် ဒီလို ကောင်းမွန်သော စားသောက်ဆိုင်မျိုး မရောက်ဖြစ်တာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်တွင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ဒီလို နေရာမျိုး ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ အဲ့ဒါတွေ ယူလာခဲ့" လင်ယုယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

စားပွဲထိုးက သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သခင်မလေး၏ အစေခံက လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[ငါ့ အလုပ်ကို လုလုပ်နေတာလား...]

သူ လုပ်စရာ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ စားပွဲထိုးက ဦးညွှတ်ပြီး အခန်းထဲမှ နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွားသည်။

လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပြီးနောက် 'ခုနစ်လေး' သည် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

"အမကြီး ဒါက 'အရသာ ငါးမျိုး ခန်းမ' က သစ်သီး ယိုတွေပါ မြည်းစမ်းကြည့်ပါ အမကြီး ခံတွင်းနဲ့ မတွေ့ရင် ကျွန်တော် တခြား တစ်ခု သွားဝယ်ပေးပါ့မယ်"

"'အရသာ ငါးမျိုး ခန်းမ'" လင်ယုယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"သူတို့ရဲ့ သစ်သီးယိုတွေက ရဖို့ မလွယ်ဘူး မင်းမှာ အရည်အချင်း တချို့ ရှိသားပဲ"

"ဟီးဟီး"

'ခုနစ်လေး' က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။

"လူမှန်နေရာမှန် သိထားရုံပါပဲ နောက်ပေါက်ကနေ ရလာတာပါ"

လင်ယုယန် ပြုံးလိုက်ပြီး မက်မွန်သီး ယို တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

နှစ်ကြိမ် ဝါးပြီးနောက် သူမ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အကိုကြီးက မင်းကို တန်ဖိုးထားတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး မင်းမှာ စွမ်းရည် တချို့ ရှိသားပဲ မင်း အခု ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေလဲ"

"ဂိုဏ်း သေးသေးလေး တစ်ခုမှာ ဖြစ်သလို နေနေရတာပါ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်ရုံပါပဲ"

"အင်း အကိုကြီးအတွက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးပါ မင်း ကောင်းကောင်း ဆုချခံရလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမကြီး ကျွန်တော် အကိုကြီးဝမ်ကို နှလုံးသား အပြည့်နဲ့ အလုပ်လုပ်ပါ့မယ်"

'ခုနစ်လေး' က အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

နဂါးမျက်လုံးသီး ယို တစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်က မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ စားပွဲထိုး ပြောပုံအရ ဒီ ဆောင်းဦးအဆင့် အခန်းအတွက် စည်းမျဉ်းတွေ ရှိပုံရတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်" 'ခုနစ်လေး' ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ အနည်းဆုံး ငွေ တစ်တုံး သုံးစွဲရပါတယ်"

လင်ယုယန် အခန်း၏ အပြင်အဆင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ တန်ပါတယ်"

ထို့နောက် သူမက သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပိုးချည် အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး 'ခုနစ်လေး' ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါ ယူလိုက် လမ်းခရီး စရိတ်တွေကို မင်း ကိုင်တွယ်ရမယ်"

'ခုနစ်လေး' က လက်ကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မဖြစ်ပါဘူး မဖြစ်ပါဘူး အမကြီးကို ကူညီရတာက ကျွန်တော့် ဂုဏ်ယူမှုပါ"

"ဘာမှ ထပ် ပြောစရာ မလိုဘူး ယူလိုက် မင်းကို စိုက်ပြီး ပေးခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဲ့ဒီမှာတင် 'ခုနစ်လေး' က လက်ခံလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမကြီး"

"အင်း သွား မင်း အလုပ် မင်း လုပ် ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်"

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" 'ခုနစ်လေး' က အခန်းထဲမှ နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် လင်ယုယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"အမကြီး" ဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခံရခြင်းက သူမကို လေထဲ မြောက်သွားစေသည်။

[ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စပဲ စောစော ကြားထားတာ ကောင်းတာပေါ့]

ခဏတာ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားပြီးနောက် လင်ယုယန်က သူမ၏ ခါးစည်း တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အကိုကြီး ကျွန်မတို့ ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့ကို ရောက်ပါပြီ"

သူမသည် 'ခုနစ်လေး' မတိုင်မီ ဂူသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခါးစည်း တံဆိပ်ပြားကို သူမ၏ အကိုကြီးအား ပေးခဲ့သောကြောင့် သူမ ယခု အဝေးမှ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ တံဆိပ်ပြားထဲမှ ကျန်းပေရန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ အရာအားလုံး ချောမွေ့ရဲ့လား"

တံဆိပ်ပြားမှတစ်ဆင့် သူ၏ အသံကို ကြားရခြင်းက လင်ယုယန်ကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးသည်။

လင်မိသားစုဝင်များသာ ဤ တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်နိုင်ပြီး သူမ၏ မိဘများက အချင်းချင်း ချစ်စဖွယ် စာတိုများ ပေးပို့ရန် မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ ရှိသည်။

အခု ၎င်းထဲမှ သူမ အကိုကြီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမတို့ လက်ထပ်ပြီးသားကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

[အကိုကြီးရဲ့ အသံက အရမ်း ကောင်းတာပဲ...]

တံဆိပ်ပြားကို သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် ပွတ်သပ်ရင်း သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဖီးနစ်နှစ်ကောင် မြို့ကို အခုလေးတင် ရောက်တာပါ 'ခုနစ်လေး' က သတင်း သွား စုဆောင်းနေပါတယ်"

"ကောင်းပြီ တိုးတက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားသောအခါ လင်ယုယန်က ၎င်းကို သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ထပ်မံ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အပြုံးက ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ထိုအတောအတွင်း စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် 'ခုနစ်လေး' သည် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက ပိုးချည် အိတ်ကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တောက်ပမှုက သူ့ မျက်လုံးများကို ကန်းသွားမတတ် ဖြစ်စေသည်။

အထဲတွင် လက်ရာမြောက်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ရွှေပုလဲများနှင့် ငွေရွက်များ ရှိနေသည်။

သူတို့၏ အရည်အသွေးအရ 'ခုနစ်လေး' သည် ၎င်းတို့ကို မည်သည့် ဘဏ်တွင်မဆို ငွေ ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် လဲလှယ်နိုင်မည်ဟု သေချာသည်။

အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံ ပမာဏနဲ့ဆိုရင် သူက သူ့အမေရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရွေးယူနိုင်ရုံသာမက 'နွေဦး ပန်း အိမ်တော်' တစ်ခုလုံးကိုပါ ဝယ်ယူနိုင်လောက်သည်။

[ဒါဆို... ဒါက အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့...]