ကောင်းကင်ဘုံ ရေ

"ဟေ့... ခုနစ်လေး မင်းက ဖီးနစ်နှစ်ကောင်မြို့ကို ရောက်နေပြီး ဒီက အစ်ကိုကြီးကို အကြောင်းမကြားပါလားကွာ။ ငါသာ သိရင် မင်းကို လာကြိုဖို့ လူရှစ်ယောက်ထမ်း ဝေါယာဉ်တောင် လွှတ်လိုက်ဦးမှာ။"

ခုံးတံတားပေါ်တွင် တောင့်တင်းသန်မာသည့် လူတစ်ယောက်သည် ခုနစ်လေးထံသို့ ပြေးလာရင်း လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား... အစ်ကိုကြီးလီချန်ရာ၊ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ဒီလို ဟန်ဆောင်မှုတွေ မလိုပါဘူးဗျာ။ လူရှစ်ယောက်ထမ်း ဝေါယာဉ်အစား ကျုပ်ကို 'မူးယစ်မြူခိုးနီ' သေရည် ရှစ်ပန်းကန်လောက် တိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။"

"ဟားဟား... ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့ကွာ။ ခုနစ်လေး သောက်ချင်တယ်ဆိုရင် မူးယစ်မြူခိုးနီ သေရည်က မြစ်ရေလို စီးဆင်းစေရမယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ရှီလီချန်သည် ခုနစ်လေးရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်လို အားရပါးရ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှီလီချန်က လူချင်းခွာလိုက်ပြီး မေးသည်။

"ကဲ... ပြောပါဦး ခုနစ်လေးရဲ့။ မင်း ဒီလောက် အရေးတကြီး ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့ အတူတူ ချမ်းသာမယ့်ကိစ္စမို့လို့ အစ်ကိုကြီးလီချန်ကို လာရှာတာပေါ့ဗျာ။"

ခုနစ်လေးသည် စကားပြောရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ ရှီလီချန်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရှီလီချန်က ငွေရွက်ကို လှမ်းဖမ်းယူလိုက်ပြီး အလင်းရောင်တွင် ထောင်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရောင်အဝါက တောက်ပြောင်နေတာပဲ။ ခုနစ်လေး... မင်းက သုံးစွဲတာ ပိုပိုပြီး ရက်ရောလာပါလား။"

"ဒီလိုမျိုး ငါးရွက်ပေးမယ်... ကျုပ်ကို ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။"

"ငါးရွက်တောင်လား။"

ရှီလီချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ခုနစ်လေး... မင်း တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာလား။"

ရှီလီချန်သည် ငွေရွက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံဖြင့် တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ခုနစ်လေးက ငါးရွက်ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ ဝမ်းမသာနိုင်ဘဲ ပြဿနာကြီးတစ်ခု လာတော့မည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ဘာပဲပြောပြော ဒီဈေးနှုန်းက... လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်လောက်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ကိစ္စကြီးတာတော့ မှန်တယ်ဗျ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး ထင်နေသလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ခုနစ်လေးသည် ကျန်းပေရန် မှတ်သားပေးလိုက်သော မြေပုံကို ထုတ်ကာ ရှီလီချန် မြင်သာအောင် ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလီချန်... ဒီနေရာတွေ အကုန်လုံးကို သိတယ်မလား။"

ရှီလီချန်က မြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါတို့စီရင်စုထဲမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရှိတယ်ဆိုပြီး ကောလာဟလထွက်နေတဲ့ နေရာတွေ မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်"

ခုနစ်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟွမ်အမြွှာမြို့၏ အနောက်မြောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါးလီမြောင်း... အဲဒီနားတဝိုက်မှာ မကြာသေးခင်က လူကြီးလူကောင်းတွေ ဖြတ်သွားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ပဋိပက္ခဖြစ်တာမျိုး မြင်မိသလား"

ရှီလီချန်က မြေပုံကို ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြန်ပြောသည်။

"ဒီလအစောပိုင်းတုန်းကတော့ 'ကြက်သွေးရောင်နေမင်းဂိုဏ်း' က လူအုပ်စုခွဲပြီး အဲဒီဘက်ကို သွားတာ တွေ့ရတယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရှာနေတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ငါမသိဘူး။"

"သဲလွန်စ ရှိရင် ရပြီ။ ငါးလီမြောင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ အစ်ကိုကြီးကို ဒုက္ခခံပြီး စုံစမ်းပေးစေချင်တယ်။"

ဒီစကားကြားတော့မှ ရှီလီချန် သဘောပေါက်သွားသည်။

"မင်း ဒီလောက် ဈေးကောင်းပေးတာ မဆန်းပါဘူး။ မင်းက အခု အဆက်အသွယ်တွေ တော်တော်ကောင်းနေပါလား၊ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကိစ္စကိုတောင် လက်ဝင်ပါရဲနေပြီပေါ့။"

"ဝမ်းစာရှာနေရုံပါဗျာ။ ဘယ်လိုလဲ... အစ်ကိုကြီးလီချန် ကူညီနိုင်မလား။"

"ဒါက... ခုနစ်လေးရာ မင်းလည်း ငါတို့လောကစည်းကမ်းကို သိသားပဲ။ ငါ စဉ်းစားပါရစေဦး ဟုတ်ပြီလား။"

ဒီလို အရည်အသွေးရှိတဲ့ ငွေရွက်ငါးရွက်ဆိုတာ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပါပြီ။ သို့သော် ကျင့်ကြံသူတွေ ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီဆိုလျှင်တော့ ရှီလီချန် တွန့်ဆုတ်သွားတတ်သည်။

သူတို့က သာမန်လူသားတွေပဲ မဟုတ်ပါလား။

သာမန်အရပ်သားတွေကြားမှာ သူတို့က ဆရာကြီး လုပ်နိုင်ပေမယ့် ကျင့်ကြံသူတွေကို သွားပြီး စော်ကားမိလိုက်ရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

"ရှစ်ရွက်ပေးမယ်။ အစ်ကိုကြီး မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ တခြားလူ သွားရှာလိုက်တော့မယ်။"

ရှီလီချန်ကို စဉ်းစားချိန် မပေးဘဲ ခုနစ်လေးက ဈေးကို တန်းမြှင့်လိုက်သလို သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ လူတွေရှိကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက... ကောင်းပြီလေ မင်းအတွက်မို့လို့ ငါလုပ်ပေးမယ်ကွာ"

ငွေရွက်ရှစ်ရွက်၏ မြှူဆွယ်မှုကို မခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး ရှီလီချန်က ပေါင်ကို ပုတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

"ပြတ်သားတယ်ဗျာ။ အစ်ကိုကြီးလီချန်က ကျုပ်မျက်နှာကို ထောက်တဲ့အတွက် ကျုပ်လည်း လျော့မပေးပါဘူး။ နောက်ထပ် ငွေရွက် နှစ်ရွက် ထပ်ဆုချမယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လူတွေကို စုပြီး ဟွမ်ဖင်စီရင်စုထဲက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ နေရာအားလုံးကို စုံစမ်းပေးပါ။ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းမှန်သမျှ လိုချင်တယ်။"

"ကောင်းပြီ ဒါက လွယ်ပါတယ်။မင်းရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးပါပဲကွာ ခုနစ်လေးရာ"

ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ လှုပ်ရှားမှုကို စုံစမ်းရသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် ကောလာဟလထွက်နေသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေနေရာများကို လိုက်ကြည့်ရသည်က များစွာ လွယ်ကူသည်။

အဲဒီ ငွေရွက် နှစ်ရွက်က အလကားရတဲ့ ပိုက်ဆံလိုပါပဲ။

"သတင်းကို ဘယ်တော့လောက် လိုချင်လဲ။"

ရှီလီချန်က မေးလိုက်သည်။

"သုံးရက်အတွင်းဗျာ မြန်လေ ပိုကောင်းလေပဲ"

"စိတ်ချ စောင့်နေလိုက်တော့"

ရှီလီချန်က ခုနစ်လေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တံတားပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရှီလီချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ခုနစ်လေးသည် စားသောက်ဆိုင်ရှိ ဆောင်းဦးအဆင့် အခန်းသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ယုယန်သည် ထမင်းစားပြီးကာစဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် အပြင်သို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။

"အမကြီး... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု စတင်နေပါပြီ။ သုံးရက်အတွင်း သေချာပေါက် သတင်းရပါလိမ့်မယ်။"

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း ခုနစ်လေးက လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ ပြောလိုက်သည်။

လင်ယုယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အစ်ကိုကြီးဆီ သတင်းပို့လိုက်မယ်။"

နောက်တစ်ကြိမ် လက်ယှက်လိုက်ရင်း ခုနစ်လေးက ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ ပွဲတော်ကြီး တည်းခိုခန်းမှာ အမကြီးအတွက် ကောင်းကင်အဆင့် အခန်းတစ်ခန်း ကျွန်တော် ငှားထားပါတယ်။ ပင်ပန်းတယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ သွားနားလို့ ရပါတယ်။"

"သိပြီ။"

"ဒါဆို ကျွန်တော် နောက်ထပ် စုံစမ်းစရာရှိတာတွေ သွားလုပ်လိုက်ပါဦးမယ်။ ကိစ္စအဝဝကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်အောင်လို့ပါ။"

"ကောင်းပြီ... သွားတော့"

" ခွင့်ပြုပါဦး"

ခုနစ်လေး ထွက်သွားပြီးနောက် လင်ယုယန်သည် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ကာ အသံပေးပို့လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ခုနစ်လေးက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ စတင်နေပြီလို့ ပြောပါတယ်။"

"သိပြီ"

ကျန်းပေရန်၏ အသံသည် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

{အာ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ စကားပြောခွင့် ရပြန်ပြီ။ ဒါက အိမ်ထောင်သည်ဘဝရဲ့ ချိုမြိန်မှုဆိုတာများလား။ ကြည်နူးဖို့ ကောင်းလိုက်တာ}

သူမသည် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ပါးပြင်နှင့် ပွတ်သပ်နေရင်း ဟွမ်ဖင်စီရင်စုတွင် သူမ စည်းရုံးနိုင်မည့် အင်အားစုများအကြောင်း စတင်စဉ်းစားနေမိသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်...

ခုနစ်လေးသည် တံတားပေါ်တွင် ရှီလီချန်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံသည်။

"အခု အားလုံး ရှင်းသွားပြီ။"

ရှီလီချန်သည် တံတားလက်ရန်းကို မှီရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါးလီလျိုမြောင်အကြောင်း အရင်ပြောဗျာ"

ခုနစ်လေးကလည်း လက်ရန်းကို ကျောမှီရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်သွေးရောင်နေမင်းဂိုဏ်း အဲဒီကို သွားရတဲ့အကြောင်းရင်းက ငါးလီလျိုမှာ နောက်ထပ် ဖြစ်စဉ်ထူးတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ပဲ။ ဒီသတင်းရဖို့ ငါတော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။"

"နောက်ထပ် ဖြစ်စဉ်ထူးတစ်ခု ဟုတ်လား။"

ခုနစ်လေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

အခြေအနေများက ပုံဖော်လို့ ရလာပြီဖြစ်သည်။

"အသေးစိတ် ပြောပါဦး။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က ငါးလီမြောင်းမှာ 'ကောင်းကင်ဘုံ ရေ' ကျဆင်းခဲ့ပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာခဲ့သတဲ့။"

"ရောင်စုံအလင်းတန်းတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ရေ... ငါးလီလျိုက တကယ့်ကို ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ မြေနေရာပဲ။"

ကောင်းကင်ဘုံ ရေ ကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသော်လည်း ခုနစ်လေး အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးသည်။

အနှစ်ချုပ်ပြောရရင်တော့ မိုးရွာတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတာက ဧရိယာ အလွန်သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးမှာပဲ ရွာသွန်းပြီး အမြန်ပြန်တိတ်သွားတတ်သည်။

ကြုံဖူးတဲ့သူတွေ ပြောစကားအရဆိုရင် ချိုမြိန်တဲ့ နှင်းရည်စက်တွေလိုမျိုးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လန်းဆန်းတက်ကြွသွားစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

"သတင်းက စိတ်ချရရဲ့လား"

ခုနစ်လေးက မေးလိုက်သည်။

"အာမခံတယ်"

ရှီလီချန်က ဘေးဘီဝဲယာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ စကားပြောရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ငါ့နေရာကို သွားကြစို့။"

"ကောင်းပြီ။"

မကြာမီတွင် ခုနစ်လေးသည် ရှီလီချန်၏ နောက်သို့လိုက်ကာ မထင်ရှားသော အိမ်လေးတစ်လုံးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ရှုပ်ပွနေတာပဲ... ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ကွာ"

တံခါးဖွင့်ရင်း ရှီလီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလီချန်... ခင်ဗျားကတော့ ယုန်ပါးတို့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း တွင်းသုံးတွင်း တူးထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက စုတ်ပြတ်သတ်လွန်းပါတယ်ဗျာ... ဆင်းရဲသားအိမ်နဲ့ ပိုတူသွားအောင် ပင့်ကူနှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းပြီး အိမ်မှာ ပင့်ကူအိမ်တွေ ဖွဲ့ခိုင်းထားလိုက်ပါလား။"

ဟောင်းနွမ်းနေသော ပရိဘောဂများကို ကြည့်ရင်း ခုနစ်လေးက မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ခုနစ်လေးရာ ဆန်အိုးပြည့်နေတဲ့သူက ငတ်နေတဲ့သူရဲ့ ဒုက္ခကို ဘယ်နားလည်မလဲဗျာ။ ငါက မင်းလောက် အဆင်မပြေပါဘူး... ငါ့မှာ ပါးစပ်ဟပြီး စောင့်နေတဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်သိုက် ရှိသေးတယ်။ ဒီအိမ်လေး ဖြစ်လာဖို့တောင် မနည်း ခြစ်ကုတ် စုဆောင်းခဲ့ရတာကွ။"

ခုနစ်လေးက တဟားဟားရယ်လိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"အခု စကားပြောလို့ စိတ်ချရပြီလား။"

ရှီလီချန်၏ မျက်နှာထားက တည်ကြည်သွားသည်။

"ငါ့လူတွေ စုံစမ်းသိရသလောက်ဆိုရင် ငါးလီလျိုမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ရေ ကျဆင်းလာတုန်းက ကြက်သွေးရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြတ်သွားမိရက်သား ဖြစ်သွားတယ်။ သတင်းမပေါက်ကြားအောင်လို့ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်တဲ့ သာမန်အရပ်သား အားလုံးကို သူတို့ သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။"

"ရှီး..."

ခုနစ်လေးသည် လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေ လုပ်လေ့လုပ်ထရှိသည့် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်သော်လည်း ကြားရသူအဖို့တော့ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီးက ဒီသတင်းကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ။"

"အဲဒီလောက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တဲ့အထဲမှာ လွတ်မြောက်သွားတဲ့သူ တချို့တော့ ရှိစမြဲပဲလေ။ ငါ တစ်ယောက် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒီကတည်းက အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်မထွက်ဘဲ ပုန်းနေတဲ့ကောင်ပေါ့။ ငါ့လူတစ်ယောက်က သူ့ပုံစံ ပျာယာခတ်နေတာကို သတိထားမိပြီး သွားမေးလိုက်တော့မှ အကြောင်းစုံ သိရတာပဲ။"

"အစ်ကိုကြီးလီချန်ကတော့ ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးပဲ။"

ခုနစ်လေးက သေတ္တာငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ကတိအတိုင်း ငွေရွက်ကိုးရွက် ပါတယ်"

"ဟဲဟဲ... အားပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။"

ရှီလီချန်က သေတ္တာကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ပင်မကြည့်ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"တခြား ဘာရှိသေးလဲ။"

"ကြက်သွေးရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ငါးလီလျိုကို ပိတ်ဆို့ထားပုံရတယ်။ ငါမင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်... မြို့ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ မင်း အဲဒီကို သွားမယ်လို့များ သူတို့ သံသယဝင်သွားရင်..."

ရှီလီချန်က လည်ပင်းကို ဓားဖြင့်လှီးသည့် ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပါပြီ။"

ခုနစ်လေးက လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ရှီလီချန်ကလည်း ပြန်လည် လက်ယှက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ သူတို့က ဒီကိစ္စကို တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်ထားတာ။ မင်းသာ ငါ့ကို စုံစမ်းခိုင်းလို့၊ မဟုတ်ရင် ငါ့နှာခေါင်းအောက်မှာ ဒီလောက်ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားတာကို ငါတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် တခြားဂိုဏ်းတွေလည်း သိပုံမရသေးဘူး။ တကယ်လို့ မင်းတစ်ခုခု လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် အကြံပေးရစေ... သတင်းလွှင့်ပစ်လိုက် သွေးနံ့ရရင် ဝံပုလွေတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ရေနောက်ပြီး ငါးဖမ်းပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်တော့ မလုပ်ရဲဘူး... မင်းဘာသာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်တော့။"

"ကျွန်တော် စဉ်းစားပါ့မယ်"

ခုနစ်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တခြား လျှို့ဝှက်နယ်မြေ နေရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းရသေးလား။"

"သဲလွန်စတွေတော့ အများကြီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါက ဒီမြို့မှာပဲ အရှိန်အဝါ ရှိတာလေ။ တခြားနေရာတွေကို စုံစမ်းဖို့ကျတော့ အကူအညီ ရှာရတယ်၊ ဒါကြောင့် သတင်းတွေက ပြန့်ကျဲနေပြီး အကုန်လုံးတော့ စိတ်မချရဘူး။"

"စိတ်ချရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ ပြောသာပြောပါ။"

"ကောင်းပြီလေ၊ သေချာ မှတ်ထားလိုက်တော့။"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိချိန်လောက် ကြာပြီးနောက် ခုနစ်လေးသည် ရှီလီချန်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဘေးဘီဝဲယာကို သတိထားကြည့်ရှုပြီးနောက် လမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ပွဲတော်ကြီး တည်းခိုခန်းတွင် လင်ယုယန်သည် စက္ကူပေါ်၌ စာရေးနေသည်။

သူမတွင် နေ့စဉ် လက်ရေးလှ လေ့ကျင့်သည့် အလေ့အထရှိသည်။ မကြာသေးမီကမှ ရရှိခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုများနှင့်အတူ သူမအနေဖြင့် ဒီချိုမြိန်သော အခိုက်အတန့်တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားချင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ အစ်ကိုကြီးက ငါ့နာမည်ကို ထပ်ခေါ်ပြန်တယ်။ ထွက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး ရေတွက်ကြည့်ရင် ခုနစ်ကြိမ်ရှိပြီ။ တကယ့်ကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါလား။"

သူမသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ရင်း ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားဆီမှ အစ်ကိုကြီး၏ အသံ ထပ်ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

"ဒေါက် ဒေါက်"

"ဝင်ခဲ့"

လင်ယုယန် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်ဟသွားပြီး ခုနစ်လေး ဝင်လာကာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ ပြောသည်။

"အမကြီး... အခြေအနေတွေ ရှင်းလင်းလာပါပြီ။"

"ကောင်းပြီ ပြော"

ခုနစ်လေးသည် ရှီလီချန်ထံမှ သိခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"ရရှိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအပေါ် အခြေခံပြီး ပြောရရင် အမကြီး ရှာနေတဲ့လူက ငါးလီလျိုမှာ ရှိနေဖို့ အခွင့်အလမ်း အများဆုံးပါပဲ။"

"ကြက်သွေးရောင်နေမင်းဂိုဏ်း..."

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်ကအထိ လင်ယုယန်သည် ဒီဂိုဏ်းသေးလေးအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော် အစ်ကိုကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် သူမသည် ချီတိုင်းပြည်ရှိ ဂိုဏ်းများအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့ရသည်။

ကြက်သွေးရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် ဟွမ်ဖင်စီရင်စုရှိ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ အင်အားသည် အနက်ရောင် ဘိုးဘေးအဆင့် (ပဉ္စမအဆင့်) မျှသာရှိပြီး ချီတိုင်းပြည်တွင် ဂိုဏ်းထောင်ရန် မနည်း ကြိုးစားထားရသည့် အနေအထားဖြစ်သည်။

{အင်း...}

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် လင်ယုယန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီလောက် ဂိုဏ်းသေးသေးလေးအတွက် သူမ၏ ဒေါ်လေးနာမည်ကို သုံးလိုက်ရုံနှင့်တင် သူတို့ သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားကြလိမ့်မည်။

သူမကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမ အလွန်အကျွံ မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ အသံပေးပို့လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ခုနစ်လေးက သဲလွန်စတချို့ ရှာတွေ့ထားပါတယ်။"

ထို့နောက် ခုနစ်လေး၏ အစီရင်ခံစာကို ထပ်မံပြောပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်။"

တိုတောင်းသော တုံ့ပြန်မှု ပြီးနောက် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားလေး မှေးမှိန်သွားသည်။

အစ်ကိုကြီးဝမ် လာမည်ဟု ကြားသည်နှင့် ခုနစ်လေးသည် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို လင်ယုယန်၏ ရှေ့သို့ အမြန်ချပေးလိုက်သည်။

"အမကြီး... ကျွန်တော် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသမျှ အကုန်လုံး ဒီထဲမှာ ပါတယ်။ အမကြီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးဝမ် အေးအေးဆေးဆေး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြပါဦး။ ကျွန်တော် အောက်ထပ်မှာပဲ ရှိနေမယ်... လိုအပ်ရင် စားပွဲထိုးကနေတဆင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ။"

စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရင်း လင်ယုယန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ခုနစ်လေးထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီတံဆိပ်ပြားက ငါ့လင်မိသားစုရဲ့ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားလောက် တန်ဖိုးမကြီးပေမယ့် ချီတိုင်းပြည်မှာတော့ အရှိန်အဝါ ရှိပါသေးတယ်။ တကယ်လို့ မင်း ပြဿနာတစ်ခုခု ကြုံလာရင် ဒါက မင်းအသက်ကို ကယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဖမ်းယူလိုက်ရင်း ခုနစ်လေး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမကြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး"

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် လင်ယုယန်သည် မှတ်စုစာအုပ်ကို သေချာစွာ စတင်လေ့လာတော့သည်။ သို့မှသာ တော်ကြာ အစ်ကိုကြီး ရောက်လာလျှင် ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်ဖြေနိုင်မည် မဟုတ်လား။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

လင်ယုယန်သည် မှတ်စုစာအုပ်ကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဆံပင်နှင့် မိတ်ကပ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြည်နူးမှုလှိုင်းတံပိုးတို့က သူမခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဖြတ်စီးသွားသည်။

"အစ်... အစ်ကိုကြီး"

သူမ၏ ပါးပြင်များ ရဲတက်လာသည်။

အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"ခုနစ်လေး ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

"သူ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ဆိုပြီး အပြင်ထွက်သွားပါတယ်။"

ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ကျန်းပေရန် အခန်းထဲ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ငါးလီလျိုအကြောင်း ချက်ချင်း မမေးမြန်းသေးပေ။

ထိုအစား ဖီးနစ်နှစ်ကောင်မြို့သို့ လာခဲ့သည့် သူ့ခရီးစဉ်ကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားလိုက်သည်။

လင်ယုယန် ဘေးမှာ မရှိသည့်အတွက် ဒီကို လာရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရွေးချယ်မှု ရှစ်ခုသာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အသုံးပြုလိုက်ရသည့် ပမာဏက များနေသေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ခရီးသွားခဲ့စဉ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ သက်သာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အားနေခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ချေ။

"လုံခြုံသော အိမ်" ရှိနေသည့်အတွက် သူသည် နေ့စဉ် အပြင်ထွက်ကာ "လမ်းသလား" လေ့ရှိပြီး ပြန်မလာခင် ရွေးချယ်မှု ဆယ်ခုခန့် ပေါ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူ လောဘမကြီးပေ။ သူစိမ်းဆန်ပြီး အန္တရာယ်များသည့် နေရာတွင် နေ့စဉ် ရွေးချယ်မှုများ အကုန်အစင် ပေါ်လာအောင် လုပ်စရာမလိုပေ။

အချိန်တွေ ရှိပါသေးသည်။

ရက်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် အရည်အချင်းသစ် အတော်များများ ရရှိခဲ့သည်။

အခြေခံ အရည်အချင်းများတွင် သူသည် [ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်း]၊ [စိတ်စွမ်းအား] နှင့် [တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း] တို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ယခင်က ရရှိထားသည့် [အာရုံစူးစိုက်မှု] နှင့် [သိမြင်နားလည်မှု] တို့နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် သူ့ အခြေခံအရည်အချင်းများသည် စုစုပေါင်း ခုနစ်မျိုးအထိ တိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်မှုများကိုမူ ပို၍ပင် ရရှိခဲ့သေးသည်။စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်တံခါး၏ အတတ်ပညာ ဆယ့်ခြောက်ပါးထက်ပင် နှစ်မျိုး ပိုများနေသေးသည်။

ကျန်းပေရန် သံသယရှိသည်မှာ ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘဲ နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်မှုများ ထပ်ပေါ်လာဦးမည် ဟု ဖြစ်သည်။

မိုးရွာပြီးစ မျှစ်ပေါက်သလိုမျိုး အရည်အချင်းသစ်များ ဒလဟော ဝင်ရောက်လာခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ စိတ်ညစ်စရာ ဖြစ်စေသည်။

{ဒီဟာတွေအကုန်လုံး အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရောက်အောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမှာပါလိမ့်}