လျှို့ဝှက်နယ်မြေ

လင်ယုယန်၏ အကြည့်အောက်တွင် လင်ရှီယွင်သည် ဆန်ပြုတ်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"မနေ့ကတည်းက မေးမလို့ပါ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ"

ဆန်ပြုတ် နောက်တစ်လုတ် သောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် လင်ရှီယွင်၏ တည်နေရာကို ခြေရာခံလိုက်ပုံ အဆင့်ဆင့်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒါကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တာလား"

လင်ရှီယွင် တကယ် အံ့သြသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဆန်ပြုတ်ပန်းကန် အလွတ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး လင်ရှီယွင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါ ခင်ဗျားဟာ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်"

လင်ရှီယွင်၏ မျက်လုံးများ ဝမ်းသာအားရ အရောင်တောက်လာသည်။

"သူတို့ဆီက ပြန်တွေ့တာလား"

"အင်း"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး လင်ရှီယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့ပေါ့ဆမှုကြောင့် သူတို့ဆီ ရုတ်တရက် အလုခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလို အဖြစ်ဆိုးမျိုး ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကျန်းပေရန် သိသည်။ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြား၏ အသံပေးပို့နိုင်စွမ်းကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ "စစ်ကူခေါ်" နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကျင့်ကြံသူတွေက ဖုန်မှုန့် ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။

"ရော့ မင်းဟာရော"

ကျန်းပေရန် နောက်ထပ် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို လင်ယုယန်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

လှမ်းဖမ်းလိုက်ရင်း လင်ယုယန် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ဒေါ်လေးရော တူမပါ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြား အခိုးခံလိုက်ရသည် ဆိုတာက... တကယ့်ကို သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသည်။

"ပြီးတော့ ဒါ ငါ့ဟာ"

စောစောက လင်ယုယန် သူ့ကို ပေးထားခဲ့သည့် လင်မိသားစု ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ကျန်းပေရန် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

လင်ရှီယွင် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

လင်ယုယန်က လင်မိသားစုရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ပြင်ပလူတစ်ယောက်ဆီ ပေးလိုက်တယ် ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှတ်ချက်ပေးဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူမကို ကယ်ဖို့အတွက် ပေးခဲ့မှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒါကြောင့် စကားလုံးတွေကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီတံဆိပ်ပြားကို သိမ်းထားလိုက်ပါလား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်..."

"မလိုပါဘူး ပြန်ယူလိုက်ပါ"

ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားက အဆင်ပြေတယ် ဆိုပေမယ့် စောစောက လင်ရှီယွင်၏ လန့်ဖျပ်သွားသော တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒါက လင်မိသားစုအတွက် အလွန် အရေးကြီးမှန်း သိသာနေသည်။

သူ့ဆီမှာ သိမ်းထားတာက ပြဿနာကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

လင်ယုယန် ပါးစပ်ဟပြီး တံဆိပ်ပြားရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ပြောပြကာ စည်းရုံးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် အစ်ကိုကြီး၏ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ တွန့်ဆုတ်စွာ လက်လှမ်းပြီး ပြန်ယူလိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းက လင်ရှီယွင်ကို အခြေအနေမှန် သဘောပေါက်သွားစေသည်။

{ဒါဆို သူက ငါ့တူမရဲ့ ခင်ပွန်းလောင်း မဟုတ်သေးဘူးပေါ့... ဒီကောင်မလေး တစ်ဖက်သတ် ကြွေနေတာလား}

လင်ရှီယွင် မူလက ထင်ထားသည်မှာ မြို့ပျက်မတတ် လှပသော လင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံး သခင်မလေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သဘောကျပြီဆိုလျှင် လက်ညှိုးလေး ကွေးလိုက်ရုံနှင့် သူက အရာအားလုံး ပုံပေးလာလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။

ဒါကို တွေးမိရင်း လင်ရှီယွင် သူမရှေ့က လူကို တချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေ့က သူပြောခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် စကားများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

{ဒါပေမဲ့ ဒီလူက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်... သာမန်နည်းလမ်းတွေက သူ့အပေါ် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး}

ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားများ ပြန်ပေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ချီတိုင်းပြည်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ကျန်သေးလား"

လင်ယုယန် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး"

လင်ရှီယွင် ခဏ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမတော်တဆမှုသာ မဖြစ်ခဲ့ရင် ငါးလီလျှိုကို စူးစမ်းပြီးမှ ပြန်မလို့ စီစဉ်ထားတာ... ဒါကြောင့်"

သူမ အသံတိတ်သွားပြီး အဝေးက ငါးလီလျှိုကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒီမှာ ထူးခြားဖြစ်စဉ် နှစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ် ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံ ရေ ကျတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မရှိစရာ အကြောင်း မရှိဘူး"

"ကံပါလာမယ့်သူကို စောင့်နေတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လှုပ်ရှားချင်နေသော ခုနစ်လေးကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ ဝင်ကြည့်ချင်လို့လား"

ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ခုနစ်လေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးဝမ်ကို မလိမ်ချင်ပါဘူး... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စမ်းကြည့်ချင်တယ်"

"မင်း ဆန္ဒရှိမှတော့ ငါးလီလျှိုကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ခုနစ်လေး ကျန်းပေရန်ရှေ့ ဒူးထောက်ချလိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် အစ်ကိုကြီးဝမ်က ဒီလို အပြုအမူမျိုး မကြိုက်မှန်း သတိရလိုက်ပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ပြောင်းထိုင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးဝမ်ရဲ့ ကျေးဇူးတရားက ကျွန်တော့်ကို အသစ်ပြန်မွေးဖွားပေးလိုက်သလိုပါပဲ ကျွန်တော် ဟန်တာချန် အစ်ကိုကြီးကို သခင်အဖြစ် အမှုထမ်းပါ့မယ် ဘယ်တော့မှ ဘေးကနေ မခွာပါဘူး ဘယ်အမိန့်ကိုမှ မလွန်ဆန်ပါဘူး ဒီသစ္စာစကားနဲ့အညီ ကျွန်တော် အသက်ပေးပြီး သစ္စာစောင့်သိပါ့မယ်"

"ထပါ ဒီစကားတွေကို ရင်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ခုနစ်လေး ရင်ဘတ်ကို အားပါပါ ထုလိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ငါးလီလျှိုထဲ ဝင်ကြည့်ရအောင်"

ကျန်းပေရန် ထရပ်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စောစောက ကောင်းကင်ဘုံ မြင်း အဖွဲ့သားများ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် လျှိုမြောင်တစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒီနေရာက ရှုခင်း ကောင်းသားပဲ"

ငါးလီလျှိုထဲ လျှောက်သွားရင်း ကျန်းပေရန် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များနှင့် ရေကန်ကို ကြည့်ကာ ကဗျာဆန်ဆန် ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ခုနစ်လေး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

{မဖြစ်နိုင်တာ...}

ကျန်းပေရန် ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်သွားသည်။

"ခုနစ်လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အစ်ကိုကြီးဝမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခုနစ်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းမော့လာသည်။

အဲဒီ အကြည့်တစ်ချက်က ကျန်းပေရန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

ခုနစ်လေး၏ မျက်လုံးများသည် မျက်တွင်းထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး အချိန်မရွေး ထွက်ကျလာတော့မည့်အလား ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီးဝမ်... ကျွန်တော် နေမကောင်းတော့ဘူး ကယ်..."

ခုနစ်လေး လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးမီမှာပင် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဝှစ်"

လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

ကျန်းပေရန် နှင့် လင်မိသားစု ဒေါ်လေး၊ တူမ နှစ်ယောက်လုံး ကြောင်အ သွားကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်ရှီယွင်၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပြိုလဲသွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ သူ... သူ တကယ်ကြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားတာလား"

လင်ရှီယွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်လာခဲ့ရသည်။

အခုတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်က သူမမျက်စိရှေ့မှာတင် ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကောင်းကင်ကြီး မတရားဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

{ဒါက...}

ကျန်းပေရန် ကောင်းကင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုက အတိုင်းထက်အလွန် ယုတ္တိမရှိဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ဖူးဘူး။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုကြီးရဲ့ သူ့အပေါ် "ဂရုစိုက်မှု" နဲ့ဆိုရင် မိုးကြိုးအပစ်မခံရရင်တောင် ကံကောင်းလှပြီ။

ကံကောင်းခြင်း တစ်ခု ရဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး……

သူက ခုနစ်လေးမှာ ဇာတ်လိုက်ကံ ပါနေပုံရလို့ တစ်ခုခု ဖြစ်မလားဆိုပြီး စမ်းသပ်ချင်လို့ ခေါ်လာခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ သိပ်များမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

တကယ်တမ်းကျတော့...

{ဇာတ်လိုက်ကံ ဆိုတာ သောက်ရမ်း စွမ်းတာပဲ}

လင်ယုယန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားတာက ဒီလိုလား"

အဲဒီမေးခွန်းက လင်ရှီယွင်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေသည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ ငါမှ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးတာ ဒါပေမဲ့ သူ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ စုပ်ယူခံလိုက်ရတာကလွဲပြီး တခြား ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိဦးမှာလဲ"

သူမ စကား ရပ်တန့်သွားသည်။

စောစောက ပျောက်ကွယ်သွားသော ခုနစ်လေးသည် သူမရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အော့"

ပြန်ပေါ်လာသည်နှင့် ခုနစ်လေး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီး ပျို့အန်နေသည်။

ကျန်းပေရန် သူ့ကို သွားမထူဘဲ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

{အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့် ဟုတ်လား}

ကျန်းပေရန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေးတုန်းကမှ ခုနစ်လေးက သာမန်လူတစ်ယောက်လေ... အသက်တစ်ရှူစာ အတွင်းမှာ အနက်ရောင် သခင်ကြီး ဖြစ်သွားတာလား။

ဒါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားပြီး အနက်ရောင် ဘိုးဘေး (သို့မဟုတ်) အနက်ရောင် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာတယ် ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေလောက် မပိုပေမယ့် သာမန်လူတစ်ယောက် ချက်ချင်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာတယ် ဆိုတာက အံ့ဖွယ်တစ်ခုပါပဲ။

ဒီအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မျက်မြင်ကြုံလိုက်ရသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျန်းပေရန် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ ရှေ့တိုးကာ ခုနစ်လေး၏ ကျောကုန်းမှ နေရာအချို့ကို ဖိနှိပ်ပေးလိုက်သည်။

"သက်သာရဲ့လား"

သူမေးလိုက်သည်။

ခုနစ်လေး မူးဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး မြေကြီးပေါ် ခဏလောက် မှိန်းနေပြီးမှ ခေါင်းမော့လာသည်။

"အစ်... အစ်ကိုကြီးဝမ်"

သူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသလို သူ့မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းပေရန် တစ်စုံတစ်ခုကို သံသယဝင်လာသည်။

စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့သည့် လင်ရှီယွင် မေးလိုက်သည်။

"ခုနစ်လေး မင်း ခုနက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

{ခုနက ဟုတ်လား}

ခုနစ်လေး နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လင်ရှီယွင်ကို ကြည့်သည်၊ ပြီးတော့ လင်ယုယန်ကို ကြည့်သည်၊ နောက်ဆုံး လျှိုမြောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်..."

သူ ဘယ်က စပြောရမှန်းမသိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"မင်း အဲဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရပေမယ့် ပြန်ထွက်လာတော့ ငါတို့က မင်းဝင်သွားတုန်းက အတိုင်းပဲ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

ခုနစ်လေး အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးဝမ် ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးနောက်ကနေ ငါးလီလျှိုထဲ ဝင်လာတုန်း ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စကားလှမ်းပြောသံ ကြားလိုက်ရတယ် ဘယ်သူလဲလို့ မမေးလိုက်ရခင်မှာပဲ ခေါင်းကိုက်သွားပြီး ပြန်နိုးလာတော့ အိမ်ကြီးတစ်အိမ် ရှေ့ ရောက်နေတယ်"

အတွေးတွေကို စုစည်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ရော အဲဒီအသံက ထပ်ပြောသေးလား"

"ပြောပါတယ်"

ခုနစ်လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိမ်ကြီးထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ဆိုတာ ပြောပြပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ ယူခိုင်းတယ် သူခိုင်းတာတွေ အကုန်လုပ်ပြီးတော့ ခေါင်းထပ်ကိုက်ပြီး မေ့လဲသွားပြန်ရော..."

ထို့နောက် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို နာရီဝက်ခန့် ကြာအောင် ပြောပြလိုက်သည်။

သူ့ပြောပြချက်အရ သူ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုထဲ ရောက်သွားပုံရသည်။

ထူးဆန်းသော အသံပိုင်ရှင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်နိုင်သော သာမန်လူအဖြစ်မှ ဂူအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်သူတစ်ယောက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာသည်နှင့် ထိုအသံက နှလုံးသား ကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းကွက်များကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံက ဘယ်သူလဲ၊ ဂူက ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်တော့ ထွက်ရမလဲ ဟု ခုနစ်လေး မေးသောအခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း သင်ပေးဖို့ သက်သက်သာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အဆိုအရ တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သူ အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်သောနေ့တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အသံက သူ့ကို ဆက်လက် ကြီးထွားဖို့အတွက် လောက အတွေ့အကြုံတွေ လိုအပ်တယ်ဟု ပြောပြီး "ကန်ထုတ်" လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ တစ်နှစ်အတွင်း သာမန်လူဘဝမှ အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့် ရောက်သွားခြင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဆိုသူများထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

ဒါက ဗြောင်ကျကျ လိမ်ညာလှည့်စားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဒုတိယအချက်က အဲဒီတစ်နှစ်က အခြားဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ဒီမှာတော့ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

မြန်ဆန်မှုကို စကားလုံးနှစ်လုံးတည်းနဲ့ အနှစ်ချုပ်ရရင် လုံးဝ ယုတ္တိမရှိခြင်းပင်။

သို့သော် ချက်ချင်း အနက်ရောင် ဘိုးဘေး (သို့မဟုတ်) အနက်ရောင် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာသည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ယှဉ်လျှင် ခုနစ်လေး၏ အကျိုးအမြတ်က အတော်အသင့် ရှိသေးသည်။

ရုတ်တရက် "ကန်ထုတ်" ခံလိုက်ရတာကို တွေးမိပြီး ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်မိသည်။

{ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းတွေကို အရစ်ကျ ပေးလို့ ရတာလား}

စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသော လင်ရှီယွင်က ခုနစ်လေးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အထဲကနေ ရတနာတွေ ဘာတွေ ရခဲ့သေးလား"

ခုနစ်လေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ဂူထဲမှာ ကျင့်ကြံနေရုံပါပဲ ဘာရတနာမှ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး"

"မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံက ကောလာဟလတွေနဲ့ တော်တော် ကွာခြားတာပဲ"

ခုနစ်လေး ကျန်းပေရန်ဘက် အမြန်လှည့်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောသမျှ အကုန် အမှန်တွေပါ အစ်ကိုကြီးဝမ်..."

"ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး"

ကျန်းပေရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ငါ ယုံပါတယ်"

ဒီစကားကြောင့် ခုနစ်လေး နှာခေါင်း ရှုံ့ပွသွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးဝမ်"

သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခဏတာ အာရုံခံလိုက်သည်။

"ပန်းငါးမျိုး ဆေးတစ်ရာ ဆေးလုံး ရဲ့ အဆိပ်တောင် လုံးဝ ကုန်စင်သွားပြီပဲ ဒီဂူသင်္ချိုင်းက တော်တော်လေး စွမ်းတာပဲ"

အဲဒီတော့မှ ခုနစ်လေး သူ အဆိပ်မိထားမှန်း သတိရလိုက်သည်။

"ဒါဆို တကယ် အဆိပ်မိထားတာပေါ့"

သူ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ မင်းက ငါ ခြိမ်းခြောက်တယ် ထင်နေတာလား"

"ကျွန်တော် အဲဒီလို ထင်ခဲ့တာ"

ခုနစ်လေး ဝန်ခံလိုက်သည်။

"နောက်တစ်လုံး ထပ်သောက်ဖို့ လိုသေးလား"

"မလိုတော့ဘူး"

ကျန်းပေရန် လက်ခါပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲဒီဂူကို ဘယ်တော့ ပြန်သွားလို့ရမလဲ မင်း မသိဘူးပေါ့"

ခုနစ်လေး ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တုန်းက ပြောလိုက်တယ် ကံကြမ္မာ ကျရောက်လာတဲ့အခါ တံခါးက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်လာလိမ့်မယ် တဲ့"

"ထူးဆန်းလိုက်တာ"

လင်ရှီယွင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

ကျန်းပေရန် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ လင်မိသားစုမှာ ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ နယ်မြေတွေနဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းတွေထဲ ဝင်ဖူးတဲ့သူ မနည်းဘူး မဟုတ်လား"

"အဲဒီလောက် မများပါဘူး ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက်ပါတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ အများကြီး ရှာတွေ့ဖူးပေမယ့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးကျတော့ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာ"

သူမ လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့အစ်ကို အပါအဝင် ငါတို့မိသားစုမှာ လေးယောက်ပဲ ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ နယ်မြေ (သို့မဟုတ်) ဂူသင်္ချိုင်းထဲ ဝင်ဖူးကြတယ်"

{လေးယောက်တည်းလား}

ဒါက အဲဒီနေရာတွေ ဘယ်လောက် ရှားပါးသလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန်ကို သဘောပေါက်သွားစေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် အတတ်ပညာနဲ့ ကြီးပွားလာပြီး အဲဒီလိုနေရာတွေကို အထူးပြု ရှာဖွေနေတဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုမှာတောင် လေးကြိမ်ပဲ ဝင်ဖူးတယ် ဆိုတာက အများကြီး ပြောပြနေသလိုပင် ဖြစ်၏။

"သူ့လို အဖြစ်အပျက်မျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးလား"

ခုနစ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး ဒါပေမဲ့..."

လင်ရှီယွင်၏ အကြည့်များလည်း သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။

"သာမန်လူတစ်ယောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားတာမျိုးလည်း ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ကွဲပြားခြားနားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခုနစ်လေးဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား ငါတို့နဲ့ လိုက်မလား"

"သေချာပေါက် အစ်ကိုကြီးဝမ် နောက် လိုက်မှာပေါ့"

သူ့ရဲ့ လေးစားတဲ့ ပုံစံ မပြောင်းလဲတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

{စနစ်က ငါ့အတွက် ရွေးပေးတဲ့ ညီငယ်လေး ပီသပါပေတယ်... တစ်နှစ်လောက် ကွဲကွာသွားပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေ ရလာတာတောင် မာနမကြီးလာဘူးပဲ။ စိတ်ချရတယ်}

"ကောင်းပြီ ဒါဆို အဲဒီအသံရဲ့ အကြံဉာဏ်အတိုင်း လိုက်နာလိုက်ပါ အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သွေးလိုက်ဦး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပိုမြင့်လာတဲ့အခါ ပြန်ရောက်ချင် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်ယုယန်ဘက် လှည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ခုနစ်လေးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"သူက ချီတိုင်းပြည်မှာ အဆင်ပြေမှာပါ ငါ သူ့ကို ပြန်မခေါ်သွားတော့ဘူး လင်မိသားစုမှာ သူ့အတွက် နေရာလေး တစ်နေရာလောက် စီစဉ်ပေးလို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့"

လင်ယုယန် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

လင်ရှီယွင်က သူမ စီစဉ်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း သူ့ယုံကြည်မှုကို မရသေးမှန်း သတိရလိုက်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။

{ဒီလူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ အကြောင်း တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်... သူရော ကိုယ်ပိုင် ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုခု ရဖူးတာများလား}