စားဖိုမှူး

"အစ်ကိုကြီးဝမ် ကျွန်တော် ခုနစ်လေး အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး အစ်ကိုကြီး ချီတိုင်းပြည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လာတဲ့အခါ ခိုင်းစရာရှိရင် ပြောပါ ဓားတောင်ကို ကျော်ရကျော်ရ..."

"တော်ပါပြီ ဒီစကားတွေ ငါ နားမထောင်ချင်မှန်း မင်းသိသားနဲ့ကွာ"

မြို့ဝင်ပေါက် တံတိုင်းရှေ့တွင် ခုနစ်လေးသည် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် အစ်ကိုကြီးဝမ်ကို နှုတ်ဆက်နေသည်။

လင်ယုယန်က တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းသူပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တည်းအတွင်းမှာတင် ခုနစ်လေးကို လင်မိသားစု လက်အောက်ခံ ဖြစ်သော ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း ထဲသို့ သွတ်သွင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါတင်မကသေး ခုနစ်လေးသာ အကြီးအကျယ် ငြင်းဆန်မနေဘူးဆိုရင် ဂိုဏ်းထဲက အလယ်အလတ် ရာထူးတစ်ခုကိုတောင် တိုက်ရိုက် ပေးအပ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သေးသည်။

မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ရင်း ခုနစ်လေး အစ်ကိုကြီးဝမ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခုနစ်လေးက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရှေ့တန်းစစ်သားလေး အဖြစ် အမြဲ ရှိနေပါ့မယ်"

"အေးအေး ပြန်တော့ ငါလည်း သွားရတော့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ခုနစ်လေးကတော့ ကျန်းပေရန် ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မတ်တပ်မရပ်ဘဲ ခါးကို ကိုင်းညွှတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက်တော့ ဒီရက်ပိုင်း အချိန်တွေက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။

ဂူသင်္ချိုင်းကိစ္စကို ထည့်မတွက်ရင်တောင် ရက်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ဂိုဏ်းသေးသေးလေးက လူမိုက်ဘဝကနေ ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သလို လင်မိသားစု သခင်မလေးရဲ့ ထောက်ခံချက်ကိုတောင် ရရှိထားသေးသည်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကို "ငါးကြင်းလေး နဂါးဖြစ်သွားပြီ" ဆိုတဲ့ စကားပုံနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ပေ။

ပြီးတော့ သူ အခု ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးက အစ်ကိုကြီးဝမ် ပေးသနားခဲ့တာဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

နောင်တစ်ချိန် သူ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်လာပါစေ ဒီအချက်ကို လုံးဝ မေ့လို့ မဖြစ်ဘူး

...

"အရှေ့ဘက်ကို သွားကြမယ်"

လူသူကင်းမဲ့သော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ် လမ်းလျှောက်နေရင်း ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ့အနောက်မှ လိုက်လာသော လင်ရှီယွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ လမ်းကြောင်း ထပ်ပြောင်းရတာလဲ ဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီး ဝေးကွာသွားမှာပေါ့"

ကျန်းပေရန် သူမကို ခေါင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖွဲ့ထဲမှာ နာခံမှုပဲ ရှိရမယ် ဒီစကားကို ထပ်မပြောချင်ဘူး"

"ဟေး ငါ့စိတ်ကို လာဆွနေတာလား"

လင်ရှီယွင်က ကျန်းပေရန် အသက်ကယ်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်နေပေမယ့် မျိုးနွယ်စုကြီးကနေ ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် ဒီလို ဆက်ဆံခံရတာမျိုးကို တစ်ခါမှ အကြာကြီး သည်းမခံဖူးပေ။

သူမ ဒေါသထွက်ချင်လာသည်။

လင်ရှီယွင် တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ဖို့ ပြင်နေတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် မျက်လုံးပြူးပြီး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ"

အဲဒီ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် လင်ရှီယွင် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမက တံဆိပ်ပြားကို သုံးပြီး လူခေါ်သလို ဟန်ဆောင် ခြိမ်းခြောက်ရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် ကျန်းပေရန်ဆီက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"ငါ ငါ"

ဝိညာဉ် ဖိအားတွေ လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးလာတာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တံဆိပ်ပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လင်ရှီယွင်၏ လက်ဖဝါးတွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်လာသည်။

သူမ သေချာနေတာ တစ်ခုက သူမသာ တစ်ခုခု ထပ်လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူမရှေ့က လူငယ်လေးက အဲဒီနေ့က အနက်ရောင် ဘုရင် ၁၄ ယောက်ကို သတ်ခဲ့သလိုမျိုး တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ သူမကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ။

အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် လင်ရှီယွင် မျက်လုံးလှန်ပြီး လင်ယုယန်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမတူမလေးက ဝင်ပြောပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ ဘေးမှာ လိမ္မာစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ယုယန်က သူမဒေါ်လေးကို ဂရုမစိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုကြီး စည်းကမ်းချမှတ်နေချိန်မှာ သူမ ဝင်ပြောလိုက်ရင် ဒေါ်လေးကို ကူညီရာ မရောက်ဘဲ ပိုဆိုးသွားစေမယ် ဆိုတာ နားလည်နေလို့ ဖြစ်သည်။

တူမလေးကို အားကိုးလို့မရမှန်း သိလိုက်တဲ့ လင်ရှီယွင် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ငါ နောက်လိုက်တာပါ"

"အခု ခင်ဗျားက ငါ့နောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ့စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမယ် မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် သတိပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် ဝိညာဉ်ဖိအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟူး ဟူး"

ဝိညာဉ်ဖိအား ပျောက်သွားသည်နှင့် လင်ရှီယွင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး အသည်းအသန် အသက်ရှူနေရသည်။

သူမ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒေါ်လေး အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်ယုယန်က ပန်းထိုး လက်ကိုင်ပုဝါလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လက်ကိုင်ပုဝါကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဆွဲယူလိုက်ရင်း လင်ရှီယွင် လင်ယုယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေးဆိုးမလေး နင်က ငါ့တူမဆိုတာ သိသေးတယ်ပေါ့လေ ငါ သေခါနီးဖြစ်နေတာကို ရပ်ကြည့်နေတယ်"

"ရပ်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုကြီး အကြောင်းကို ဒေါ်လေးထက် ကျွန်မ ပိုသိလို့ပါ ခုနက ကျွန်မသာ ဝင်ပြောလိုက်ရင် ရလဒ်က ပိုဆိုးသွားမှာ"

"သူက တကယ်တမ်း ဘာကောင်..."

လင်ရှီယွင် တစ်ခုခု ပြောမလို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် စောစောက ကြောက်လန့်ဖွယ် အခြေအနေကို သတိရလိုက်ပြီး စကားလုံးတွေကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

ဒေါ်လေး ဘာပြောချင်လဲ ဆိုတာ သိနေတဲ့ လင်ယုယန် ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒေါ်လေး စကားနားထောင်နေသရွေ့ အစ်ကိုကြီးက တကယ်တော့ သဘောကောင်းတဲ့သူပါ"

{သဘောကောင်းတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ}

စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း လင်ရှီယွင် ရှေ့က လျှောက်သွားနေသော ကျန်းပေရန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည် သူမ စိတ်ထဲက တွေးတာကိုတောင် သူ ကြားသွားမလားလို့ စိုးရိမ်မိသည်။

"လာပါ ဒေါ်လေး ကျွန်မ တွဲပေးမယ်"

လင်ယုယန် တွဲထူပေးပြီးနောက် ဒေါ်လေး တူမ နှစ်ယောက်သား ကျန်းပေရန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်မီသွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လင်ရှီယွင် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို လေးလေးနက်နက် သဘောပေါက်လာသည်။

ကျန်းပေရန်က အရင်တုန်းက သူမအပေါ် ယဉ်ကျေးသလို ရှိပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သူမကို အကျယ်ချုပ် ချထားတာပဲ။

သူမက ဒီမှာ "ဧည့်သည်" အနေနဲ့ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ "အကျဉ်းသား" အနေနဲ့ ရှိနေတာ။

လိမ္မာအောင် မနေရင် ခေါင်းဖြတ်ခံရမယ့် အန္တရာယ်တောင် ရှိနိုင်တယ်။

"ဂလု"

တံတွေးမြိုချလိုက်ရင်း လင်ရှီယွင် မူလက ကျန်းပေရန်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အရူးနဲ့ ပိုတူတယ်လို့ ခံစားလာရသည်။

မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲတဲ့ အရူး

သူမ အခြေအနေကို နားလည်သွားတဲ့ လင်ရှီယွင် ပိုပြီး သတိထားလာသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စိတ်ထဲကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်နှစ်သိမ့်နေလိုက်သည်။

{သူ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ သူ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ သူ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ}

လင်ရှီယွင် ပေါက်ကရ ဝင်မပြောရဲတော့တာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန် အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။

ပုံစံနှစ်မျိုး လျှို့ဝှက် အမွေးအတောင် နဲ့ ဧကရာဇ် ဂူ ကိစ္စကြောင့် လင်ရှီယွင်နဲ့ ဆက်ဆံရေး မပျက်စီးချင်ပေမယ့် သူမ စကားနားထောင်ဖို့က အဓိက လိုအပ်ချက် ဖြစ်နေသည်။

ဘာပဲပြောပြော လင်ရှီယွင် ဆိုတဲ့ "ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး" ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ သယ်ထားရမလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် မသိသေးဘူးလေ။

သူမသာ ခဏခဏ ပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်လွန်းလိမ့်မယ်။

ရှန် အချိန်ရောက်သောအခါ ရွေးချယ်မှု ဆယ်ခုလုံး သုံးပြီးဖြစ်သဖြင့် ကျန်းပေရန် နေရာမှာတင် စခန်းချလိုက်ပြီး ညစာအတွက် စတင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခုနစ်လေး ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းပေရန် ချီတိုင်းပြည်မှာ ဆက်နေဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။

အရင်က တွေးခဲ့သလိုပဲ နေ့တိုင်း ကြိုးတန်းပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလို မနေချင်ဘူး အမှားအယွင်း ဖြစ်ဖို့က အရမ်း လွယ်ကူလွန်းတယ်။

လက်ရှိ ချီတိုင်းပြည်က သူ "ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်" ဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး။

"ဂလု"

မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လင်ရှီယွင် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး တံတွေး ခဏခဏ မျိုချမိနေသည်။

{မွှေးလိုက်တာ အရမ်း မွှေးတာပဲ}

လင်ရှီယွင်က ပုံမှန်ဆိုရင် ခရီးတွေ အနှံ့သွားနေသလို ပိုက်ဆံလည်း မရှားတော့ ဒေသထွက် အစားအစာတွေ၊ ရှားပါးဟင်းလျာတွေ အကုန် စားဖူးနေပြီ။

သူမကိုယ်သူမ စားဖိုမှူး တစ်ယောက်လို့တောင် သတ်မှတ်ထားတာ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ချက်ပြုတ်နေတဲ့ အနံ့က သူမရဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်နေဆဲပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနံ့ရရုံနဲ့တင် အရမ်း စားကောင်းမယ်ဆိုတာ သိနေလို့ပဲ။

"ဂရု"

လင်ရှီယွင် မျက်နှာ ချက်ချင်း ရဲတက်သွားပြီး ဗိုက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ ကိုယ့်ဗိုက်ကိုယ် စိတ်ပျက်မိလိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပေးထားရက်နဲ့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ အရှက်ခွဲရသလား။

ဘေးနားက လင်ယုယန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်ရာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ စားချင်စိတ် ဖြစ်တာ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"တကယ် အဲဒီလောက် ကောင်းလို့လား"

လင်ရှီယွင် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့"

လင်ယုယန် ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းမှာ ဝက်သားသုံးထပ်သား လှီးနေတဲ့ ကျန်းပေရန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း လင်ရှီယွင် အာရုံစိုက်ပြီး အလေးအနက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်လေ ရောဂါသည် ကြာရင် ဆရာဝန် ဖြစ်တယ်၊ အစားသမား ကြာရင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်တယ် တဲ့။

အစားကောင်းတွေ အများကြီး စားဖူးတော့ လင်ရှီယွင်လည်း ချက်ပြုတ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဗဟုသုတ ရှိသည်။

ဟင်းကောင်း တစ်ခွက် စားရရင် မီးဖိုချောင်ထဲထိ ဝင်ကြည့်လေ့ ရှိသလို စားဖိုမှူးကို အိမ်ခေါ်ပြီး ချက်ခိုင်းတာမျိုးတောင် လုပ်တတ်သည်။

အခုအချိန်မှာ ကျန်းပေရန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီ တစ်ဇွန်းကို ဒယ်အိုးထဲ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ဆီက ရွှေရောင်သန်းနေပြီး အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်လေးတွေ ပါနေသည် ဘာပစ္စည်း ထည့်ထားလဲ သူမ မသိပေ။

ဆီ ဒယ်အိုးထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ မီးပြင်းပြင်းကြောင့် ချက်ချင်း အပူရှိန်တက်လာပြီး မီးခိုးငွေ့လေးတွေ ထွက်လာသည်။

ဆီစိမ်းနံ့ လုံးဝ ပျောက်သွားပြီး မုန်ညင်းဆီ မွှေးမွှေးလေးက မီးခိုးဖြူတွေနဲ့အတူ လင်ရှီယွင် နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသည်။

{မွှေးလိုက်တာ အနံ့က သိပ်ကောင်းတာပဲ}

လင်ရှီယွင် သေချာတာ တစ်ခုကတော့ အဲဒီ မုန်ညင်းဆီက ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ မဟုတ်ရင် သူမ တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ ဒီလို အနံ့မျိုး ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းပေရန် မီးလျှော့လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဒယ်အိုးကို ကိုင်ပြီး စောင်းလိုက်ကာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အိုးနံရံတွေမှာ ဆီလွှာလေး ညီညီညာညာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

{အဲဒါ ဘာကြီးလဲ}

ကျန်းပေရန်က အိုးတစ်လုံးကို ပေါ့ပါးစွာ ယူလိုက်ပြီး အထဲက အနှစ်တချို့ကို ဒယ်အိုးထဲ လောင်းထည့်လိုက်တာ မြင်တော့ လင်ရှီယွင် ဒီလို အနှစ်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ကျောက်မိုးမခမြို့က ငရုတ်သီးအနှစ်နဲ့လည်း မတူဘူး၊ ဇိုနင်းစီရင်စုက နှမ်းအနှစ်နဲ့လည်း မတူဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒယ်အိုးထဲ ရောက်သွားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အနည်းငယ် ဖန်သလိုလို ပဲပုပ်ချဉ်လိုလို အနံ့ကို အခြေခံပြီး ပြောရရင် သေချာပေါက် စားကောင်းမယ်ဆိုတာ လင်ရှီယွင် သိလိုက်သည်။

"ဂလု"

နောက်ထပ် တံတွေး မမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့တဲ့ လင်ရှီယွင် မသိလိုက်ဘာသာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်ကို ကြောက်နေသေးပေမယ့် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာက မျက်စိရှေ့ ရောက်နေတော့ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။

ကျန်းပေရန် ဘေးနားကို မသိမသာ လမ်းလျှောက်သွားရင်း သူမကို မောင်းမထုတ်တာ မြင်တော့ လင်ရှီယွင် သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်သည်။

"လူငယ်သူရဲကောင်း ခုနက ထည့်လိုက်တဲ့ အနှစ်က ဘာလဲဟင်"

ကျန်းပေရန် သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။

"ပဲကြီးအနှစ်"

"ပဲကြီးအနှစ်"

လင်ရှီယွင် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ပိုနီးနီးကပ်ကပ် သွားကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီလို အနှစ်မျိုး ရှိလို့လား"

"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာ"

ပြောရင်းနဲ့ ကျန်းပေရန် နောက်ထပ် ပဲကြီးအနှစ် တချို့ကို ဒယ်အိုးထဲ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်တော့ ဒီ ပဲကြီးအနှစ် က တခြားအနှစ်တွေလို ဆီပူနဲ့ ထိတာနဲ့ တဗြောင်းဗြောင်း မြည်မလာတာကို လင်ရှီယွင် သတိထားမိလိုက်သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆူပွက်လာပြီး အနံ့တွေ တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းပေရန် ယောက်မနဲ့ အသာအယာ မွှေလိုက်သည်။

ဆီပူနဲ့ ပဲကြီးအနှစ် ထိတွေ့သွားတာနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အနံ့တွေ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အနံ့ တစ်ချက်နှစ်ချက် ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနဲ့တင် လင်ရှီယွင် အသားဟင်း အများကြီး စားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ခင်ဗျား ချက်ပြုတ်တာ ဝါသနာပါလား"

ကျန်းပေရန် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

လင်ရှီယွင်နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းချင်တယ်ဆိုရင် နေ့လယ်တုန်းက "တုတ်" ပေးပြီးပြီမို့လို့ အခု "မုန်လာဥ" ကျွေးရမယ့် အချိန်မှန်း ကျန်းပေရန် သိသည်။

ကျန်းပေရန်က စကားစပြောလာတော့ လင်ရှီယွင် သူ့အပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ် ခဏတာ ပျောက်သွားသည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချက်ပြုတ်တာ ဝါသနာပါတယ်လို့တော့ မပြောလိုပါဘူး စားရတာကိုပဲ ဝါသနာပါတာ"

လင်ရှီယွင်က သူမကိုယ်သူမ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပါလို့ ဝန်ခံလိုက်တာ ကြားတော့ ကျန်းပေရန် ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံတော့။

ပဲကြီးအနှစ်ကို မွှေကြော်ရင်း သူ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ပဲကြီးအနှစ် ကို ကြော်ရတာက ပညာရပ် တစ်ခုပဲ အပူမလောက်ရင် အသားရဲ့ ညှီနံ့ကို မဖုံးနိုင်ဘူး အပူလွန်သွားရင် ပိုဆိုးတယ် အနံ့ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

လင်ရှီယွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အပူချိန် မျှသွားအောင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ပြီး အနံ့ ပိုမွှေးအောင် လုပ်ရတယ်"

ပြောရင်းနဲ့ ကျန်းပေရန် ကြက်သွန်ဖြူ နုပ်နုပ်စဉ်းထားတာနဲ့ ငရုတ်သီးစိမ်း အပိုင်းအစတွေကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ယူပြီး ဒယ်အိုးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပဲ အနီ၊ အဖြူ၊ အစိမ်း အရောင်သုံးမျိုး ရောနှောသွားပြီး ကြည့်ရတာ အလွန် လှပနေသည်။

"အစပ် ကြိုက်လား"

ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"ကြိုက်တယ် ကြိုက်တယ်"

လင်ရှီယွင် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန် မိုးမျှော်ငရုတ်သီး လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် ယူပြီး ဒယ်အိုးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ နှာခေါင်းကို စူးရှစေပေမယ့် ယှဉ်လို့မရနိုင်အောင် မွှေးပျံ့ပြီး စပ်ရှိန်းနေတဲ့ အနံ့က လင်ရှီယွင် နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

သီးပြီး ချောင်းဆိုးနေပေမယ့် လင်ရှီယွင် အသက်အောင့်မထားနိုင်ပေ။

အနံ့က တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ပြင်းထန်လွန်းသည်။

အနှစ် အဆင်သင့် ဖြစ်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် ဘေးနားက ပန်းကန်ထဲက ဝက်သားသုံးထပ်သားတွေကို ဒယ်အိုးထဲ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အသားပြားတိုင်း ဆီနဲ့ မြန်မြန် ထိတွေ့အောင် နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် မွှေကြော်လိုက်သည်။

"ဒီအသားက ကြာကြာကြော်စရာ မလိုဘူး ကျက်ရုံဆို ရပြီ အဓိကက အရသာ သွင်းဖို့ပဲ"

ပြောရင်းနဲ့ ကျန်းပေရန် ပဲငံပြာရည်အိုးကို ယူပြီး ဒယ်အိုးထဲ နည်းနည်း လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"ပဲငံပြာရည်ကို စောစောထည့်ရင် အရသာက အသားထဲ စိမ့်ဝင်သွားတယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့သွားတာပေါ့"

ပြီးတော့ ကျန်းပေရန် သကြားအနည်းငယ် ဖြူးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် မွှေကြော်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် နှစ်ခါပြန်ချက် ဝက်သားဟင်းကို ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ဆား ထည့်စရာ မလိုဘူးလား"

လင်ရှီယွင် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမ အတွေ့အကြုံအရ မွှေကြော်ဟင်းတစ်ခွက်မှာ ဆားမပါတာ ရှားသည်။

ဘာပဲပြောပြော အသားရဲ့ အရသာ အပြည့်အဝ ပေါ်လာအောင် ဆားလိုတာပဲလေ။

"မလိုပါဘူး ပဲကြီးအနှစ်က ငန်ပြီးသား ဆားထပ်ထည့်ရင် မူလအရသာ ပျက်သွားလိမ့်မယ်"

ကျန်းပေရန် ပြောရင်း တူတစ်စုံ ယူကာ လင်ရှီယွင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ပူတုန်း မြည်းကြည့်ပါဦး"

ဒီလောက်ကြာအောင် နားထောင်ပြီး အနံ့ခံနေရတော့ လင်ရှီယွင် သွားရည်တွေ ကျနေပြီဖြစ်သည်။

သူ့စကား ကြားတာနဲ့ အားမနာတော့ဘဲ တူကို ယူပြီး ဝက်သားတစ်ဖတ် ညှပ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

{ဒါက ဒါက}

လင်ရှီယွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမစိတ်ထဲတွင် "စားလို့ကောင်းလိုက်တာ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံးမှာ သကြားထည့်လိုက်တုန်းက လင်ရှီယွင် နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

အခု မြည်းကြည့်လိုက်တော့ ဒါက တကယ့်ကို လက်ရာမြောက်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။

အစပ်အရသာက ပါးစပ်ထဲ စွဲကျန်နေချိန်မှာ မသိမသာ ချိုမြတဲ့ အရသာက အနံ့ပေါင်းစုံကို ချက်ချင်း မျှတသွားစေသည်။

လုံးဝ အသားရဲ့ အသွင်အပြင်ကိုတောင် အဆင့်တစ်ခု မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းဖူးတဲ့ ပဲကြီးအနှစ် ဆိုရင် လင်ရှီယွင်ကို ပိုပြီးတောင် အံ့သြစေခဲ့သည်။

ဒီအနှစ်ကို ထမင်းနဲ့နယ်စားရင်တောင် နတ်သုဒါ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ လေးလေးနက်နက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"စားလို့ကောင်းတယ် ဒါက အရမ်း စားလို့ကောင်းလွန်းတယ် ဒီဟင်းနာမည်က ဘာလဲဟင်"

လင်ရှီယွင် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"နှစ်ခါပြန်ချက် ဝက်သားဟင်း ပါ ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါ ထမင်းနဲ့ စားရင် ပိုကောင်းတယ်"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ"

လင်ရှီယွင် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်ရင်း ဝက်သားဟင်းပန်းကန်ကို ယူကာ ယာယီ စားပွဲခုံလေးဘေးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

ထမင်းခပ်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ကမ်းပေးလာတာ မြင်လိုက်ရပေမယ့် ပန်းကန်နဲ့အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ပါလာသည်။

"ဒေါ်လေး စားလို့ကောင်းတယ် ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ ဒါပေမဲ့ ခိုးမစားနဲ့နော်"

တူမဖြစ်သူ၏ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း လင်ရှီယွင် သူမရဲ့ စကားနှစ်ခွကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ နားလည်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒေါ်လေးက ဘယ်လိုလုပ် တူမလေးရဲ့ ချစ်သူကို လုယူမှာလဲ တူမလေး ပျော်နေတာ မြင်ရရင် ဒေါ်လေးလည်း ပျော်ပါတယ်"

အဲဒီတော့မှ လင်ယုယန် အပြုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူမက ပန်းကန်လုံးကို ဒေါ်လေးရှေ့ ချပေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ သိသားပဲ"

"ဒါပေါ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် လင်ရှီယွင် ထမင်းပန်းကန်ကို ချက်ချင်းကောက်ယူကာ ဝက်သားတစ်ဖတ်နဲ့ ထမင်းတစ်လုပ်ကို ထုပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို လောကီ စည်းစိမ်မျိုးပါလိမ့်"

လင်ရှီယွင် အရင်က စားဖူးသမျှ အစားအသောက်ကောင်းတွေ အကုန်လုံးက ဝက်စာတွေ တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလို ဖြစ်သွားပြီး သူမရှေ့က နှစ်ခါပြန်ချက် ဝက်သားဟင်း ပန်းကန်နဲ့ လုံးဝ ယှဉ်လို့မရတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အရသာ အာရုံခံစားမှုရဲ့ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် လင်ရှီယွင်ရဲ့ တူတွေက လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားပေ။

ခဏအတွင်းမှာပဲ ဝက်သားဟင်း တစ်ပန်းကန်လုံးကို ထမင်းနဲ့အတူ ပြောင်စင်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။

"အိုး"

သူမ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားမှန်း သတိထားမိလိုက်တဲ့ လင်ရှီယွင် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တူမဖြစ်သူကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ကြည့်လိုက်သည်။

လင်ယုယန် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဒေါ်လေး အရင် ဗိုက်ဝအောင် စားထားတာ ကောင်းပါတယ် ဒါမှ နောက်ကျရင် ကျွန်မဆီက လာမလုတော့မှာ"

တူမဖြစ်သူ စကားထဲက ဗြောင်ကျကျ အရိပ်အမြွက်တွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ဒီကောင်မလေး အဲဒီကောင်လေးအပေါ် တကယ် ရူးသွပ်နေပြီဆိုတာ လင်ရှီယွင် နားလည်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းပေရန် နောက်ထပ် ငရုတ်သီးကြက်သားဟင်း တစ်ပန်းကန် ကိုင်ပြီး လျှောက်လာသည်။

ပန်းကန် ချပေးပြီးနောက် သူ လင်ရှီယွင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစပ် ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ ဒီဟင်းကိုလည်း ကြိုက်မှာပါ"

ပါးစပ်ထဲ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရည်ယိုစေမယ့် ငရုတ်သီးကြက်သားဟင်း အနံ့ကို ရလိုက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန်ဆီကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်နေသလို လင်ရှီယွင် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလင်းရောင်ကို သေချာ မကြည့်လိုက်ရခင်မှာပဲ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက် တစ်ခုက သူမ မျက်လုံးတွေကို လာဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး အစားအသောက်က စားပွဲပေါ်မှာလေ ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ"