နေ့အလင်းရောင် ပြန်လည် မြင်တွေ့ခြင်း

အနက်ရောင် သူတော်စင် နှစ်ပါးကြား ညပ်နေသော ကျန်းပေရန်သည် ကြီးမားသော ဖိအားကြီးတစ်ခု သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့မှ စောစောက အသံပိုင်ရှင်ကို သေချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

{ဒါ လင်ရှီယွင် ပြောတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဘိုးတော်ကြီး ဖြစ်မယ်}

လင်ရှီယွင်က သတင်းအချက်အလက် ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီတစ်ခါ ရောက်လာကြတဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးကိုတော့ သူမ မမှတ်မိခဲ့ပေ။

ဒီ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ အဘိုးကြီးက သူမ မသိတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန် တရားဝင် နှုတ်ဆက်စကား မပြောလိုက်ရခင်မှာပင် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် က တဟားဟား ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သရဲအိုကြီး ဟုတ်လား ဘယ်သူ့ကို သရဲအိုကြီး ခေါ်နေတာလဲ"

ဒီစကား ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စကားလုံးတွေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အသံကြောင့် ကျန်းပေရန် ကြက်သီးတွေ ထသွားသည်။

အဲဒီအသံက သီချင်းသံစဉ်လို စီးဆင်းနေတဲ့ ရေလိုပဲ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုတွေ ယိုစီးကျနေသည်။

ကြားလိုက်ရရုံနဲ့တင် ပြိုင်စံရှား အလှပဂေးလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်မိစေနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအသံက လင်ယုယန် အသံလည်း မဟုတ်သလို လင်ရှီယွင် အသံလည်း မဟုတ်ဘဲ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ရဲ့ အသံ ဖြစ်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် က စောစောကလို အိုမင်းမစွမ်း ပုံစံ မဟုတ်တော့ပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပဲ နှင်းလိုဖြူဖွေးတဲ့ အသားအရေနှင့် ကျော့ရှင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် နတ်ဘုရားမ ဆန်တဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ တိုင်းပြည်တွေ ပျက်စီးစေနိုင်လောက်တဲ့ အလှပဂေးလေး တစ်ယောက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အဲဒီမှာ ရပ်နေတာနဲ့တင် လျှိုမြောင်ထဲမှာ ပွင့်နေတဲ့ သစ်ခွပန်း တစ်ပွင့်လို ရေလှိုင်းလေးတွေပေါ် မျောလွင့်နေတဲ့ ရေနတ်သမီးလေးလို မြူခိုးငွေ့ အလှတရားတွေ သယ်ဆောင်ထားသည်။

အသက်ရှူမှားလောက်တဲ့ အလှတရားထဲမှာ ခမ်းနားထည်ဝါမှု သုံးပုံ ဆော့ကစားလိုစိတ် သုံးပုံ နဲ့ သာမန်ထက် ထူးကဲမှု လေးပုံ ရောစပ်နေသည်။

သူမက လူသား မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘဲ အနီးက ကြည့်ကြည့် အဝေးက ကြည့်ကြည့် မွေးရာပါ ကျက်သရေ တစ်မျိုးက သူမ အရိုးတွေထဲကနေ စိမ့်ထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

လောကီ ဖုန်မှုန့်တွေ လုံးဝ မထိတွေ့ဖူးသူ တစ်ယောက်လို သန့်စင်ပြီး ကျော့ရှင်းနေကာ စူးရှလွန်းတဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် လူတွေကို အကြည့်လွှဲသွားစေနိုင်လောက်သည်။

{မျက်လုံး မော့ကြည့်လိုက်ရင် စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းတွေ မြင့်တက်လာတယ် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ညနေခင်း တိမ်တိုက်တွေ အဝေးဆီ လွင့်မျောသွားတယ်}

ကျန်းပေရန် မနေနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ထဲကနေ ကဗျာ နှစ်ကြောင်း ရွတ်ဆိုလိုက်မိသည်။

ဒီကမ္ဘာ ရောက်ကတည်းက ပြိုင်စံရှား အလှပဂေးတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် တွေ့ဖူးပေမယ့် စိတ်နေစိတ်ထား အရ ပြောရရင် သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးနဲ့ ယှဉ်လို့ရတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

သူမက လူ့လောကထဲ ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီး တစ်ပါးလို ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဝတ်စုံကလည်း စောစောက တာအိုဝတ်ရုံ ကနေ အဖြူရောင် ပိုးသား ဂါဝန် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြည်လင်သန့်ရှင်းတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ပခုံးပေါ်မှာတော့ ခရမ်းဖျော့ရောင် ပိုးပဝါလေး တစ်စ လွှမ်းခြုံထားပြီး လေမတိုက်ဘဲ ငြင်သာစွာ လွင့်မျောနေသည်မှာ ကျန်းပေရန် အမြဲ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတဲ့ နတ်သမီး ပုံရိပ် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

{ဘုရားရေ ဒါကြောင့် သူမကို ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် လို့ ခေါ်ကြတာလား ဒါက အရှင်လတ်လတ် အသွင်ပြောင်း ပြကွက်ကြီးပဲ}

ဂူထဲမှာ လူငါးယောက်ပဲ ရှိနေသေးတာရယ် စောစောက တိုက်ပွဲဖြစ်နေတုန်း သူမကို တကယ် မတွေ့ခဲ့ရတာရယ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဆံဖြူ အဘိုးကြီးကနေ ကောင်းကင်ဘုံ အလှပဂေး အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတာကို ကျန်းပေရန် ယုံဖို့ ခက်ခဲနေလိမ့်မည်။

ဒါ့အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အဘိုးကြီးက သူမရဲ့ အသွင်ပြောင်းခြင်း ကို ဘာမှ အံ့သြပုံ မရဘဲ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီ ဂျူနီယာလေးတွေကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

"ဘာလဲ ရှင်က ဝင်ပါချင်လို့လား"

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် က မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ဘယ်သူ အရင်ရောက်လဲ ဆိုတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး ဘာလို့ ဒီအဘိုးကြီး တစ်ယောက်တည်း ဝင်ပါရမှာလဲ"

"ရှင့်နဲ့ စကားနိုင် မလုချင်ဘူး"

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် က ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည် ပြီးတော့ ဂူတဝိုက်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ နှာခေါင်းအောက်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာ ပုန်းနေနိုင်တာ လူငယ်တွေထဲက သူရဲကောင်းပါပဲ မင်း အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ"

"စီနီယာကြီးကို ဖြေကြားပါရစေ ဂျူနီယာ အသက် ၂၁ ပါ"

"၂၁ ဟုတ်လား"

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် နဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်လုံး ခဏတာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ပြီးတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပဲ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ရုတ်တရက် ကျန်းပေရန် ရှေ့ ရောက်လာပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

"တကယ် ၂၁ လား"

တိုက်ကြီးပေါ်က ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ဟာ သူမဂိုဏ်းထဲက ပါရမီရှင်တွေ ထူးချွန်သူတွေနဲ့ ထူးဆန်းသူတွေ အများကြီး မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်လို လူမျိုးကတော့ ဒါ ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

အသက် ၂၁ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေးက အလွှာသုံးထပ် ပေါင်းစပ် အစီအရင်ကြီး တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ် အလွှာတိုင်းက ထိပ်တန်းအဆင့် အစီအရင်တွေ ချည်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ရင် သူ ဒီလောက်ကြာကြာ သူတို့ နှာခေါင်းအောက်မှာ ပုန်းအောင်းနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒါ့အပြင်...

{သူ ခုနက တိုက်ကွက်ကို တကယ် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့တာပဲ}

သူမ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ တိုက်ကွက်ကို ရှေးဦး ဖရိုဖရဲ သူတော်စင် ဓမ္မတေး လို့ ခေါ်ပြီး သူမ အခုလေးတင် နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ နည်းစနစ်သစ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စမ်းကြည့်ချင်လို့ သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး အကြိမ် စမ်းသပ်တာ ဖြစ်လို့ ထိန်းချုပ်မှု နည်းနည်း လွတ်သွားတာက ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပေ။

ရှေးဦး ဖရိုဖရဲ ပုလဲလုံး ပေါက်ကွဲမှုက ဝိညာဉ်သွေးကြောကို မထိခိုက်အောင် သူမ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ကျန်းပေရန် ရှိနေတဲ့ နေရာက သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲမှု အချင်းဝက် အတွင်းမှာ ရှိနေခဲ့တာ။

သူ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ အချက်က သူ့စွမ်းရည်ကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ထပ်မံ စုံစမ်းလိုက်ရာ သူမ မျက်နှာထား ပိုပြီး အံ့သြသွားသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ချီသန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလား"

"ဂျူနီယာရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ စီနီယာကြီး"

ကျန်းပေရန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

"မင်းဆရာက ဘယ်သူလဲ"

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် မဖြေနိုင်ခင်မှာပဲ သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့တပည့် ဖြစ်သွားပြီ"

"ဗျာ"

သူမ စကားကြောင့် ရှိနေသူ အားလုံး လန့်သွားကြသည်။

{ဒါက နည်းနည်း အတင်းအဓမ္မ ဆန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား}

ကျန်းပေရန် တွေးနေတုန်းမှာပဲ စနစ် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ သဘောတူလိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ၏ တပည့် ဖြစ်လိုက်ပါ

ဆုလာဘ် မြူခိုး လုအို ဓားသိုင်း လက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ၏ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး သင့်တွင် ဆရာရှိပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း ပြောပါ

ဆုလာဘ် ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် ၁]

ရှီး

ကျန်းပေရန် လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ရွေးချယ်မှု ၂ က အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ပါးရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့် ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ပြီး အသာလေး အမှုန့်ကြိတ် ခံလိုက်ရရင်တောင် အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က ယုတ္တိမရှိတဲ့ အခြေအနေတွေ အများကြီး ကြုံဖူးပြီးသားမို့လို့ ရွေးချယ်မှု ၂ ကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိတာ ဂုဏ်ယူစရာပါ ဒါပေမဲ့ ဂျူနီယာ မှာ ဆရာ ရှိပြီးသားမို့လို့ နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ တပည့်ခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ

ဆုလာဘ် ခွန်အား +၁]

"ဟမ်"

လူတိုင်း ထပ်ပြီး လန့်သွားကြပြန်သည်။

{သူက အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ပါးကို ငြင်းလိုက်တာလား}

လင်ယုယန် မျက်လုံးတွေကတော့ အချစ်စိတ်တွေနဲ့ တောက်ပနေသည်။

{ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ယောက်ျား ပီသပါပေတယ် တခြားသူတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး}

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် သိသိသာသာ အံ့သြသွားသည်။

သူမက လူတွေ အများကြီးရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေခဲ့တာ ကြာပြီမို့လို့ ငြင်းပယ်ခံရတာမျိုး မကြုံဖူးတာ ကြာပြီ။

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိရက်နဲ့ ငြင်းရဲသေးတယ်ပေါ့ မင်းမှာ သတ္တိ ရှိသားပဲ"

သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရဲမှာလဲ ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ စည်းကမ်းတွေက တင်းကျပ်လွန်းလို့"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဆရာက ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းပေရန် ဘယ်လို ဖြေရမလဲ စဉ်းစားနေတုန်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အဘိုးကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူက မင်းတပည့် မဖြစ်ချင်ဘူး ဆိုမှတော့ ဘာလို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေမှာလဲ"

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ တပည့် လုချင်လို့လား"

"အဲဒီလို စိတ်ကူး မရှိပါဘူး"

အဘိုးကြီး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို သူ့နောက် ဆွဲပို့လိုက်သည်။

"နတ်သမီးလေး အနေနဲ့ ဒီအဘိုးကြီး မျက်နှာကို ထောက်ပြီး သူ့သဘောအတိုင်း ထားလိုက်ပါလို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်"

"ဟင်"

ဘေးက ကြည့်နေသူတွေ ထပ်ပြီး ကြောင်အ သွားကြသည်။

ဒီနေ့ လူတိုင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ခန့်မှန်းရ ခက်နေကြတာလဲ။

အံ့သြမှုကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် အဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဒီကောင်လေးကို သိလို့လား"

"အင်း ကိုယ့်လူလို့ ပြောလို့ ရတာပေါ့"

"ကိုယ့်လူ ဟုတ်လား"

သူမ မျက်လုံး ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မေးခွန်းထုတ်ချင်ပေမယ့် သူမရှေ့က အဘိုးကြီးက ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေး အတွက်နဲ့ လိမ်ပြောမယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်မှန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

{ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ}

ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အဘိုးကြီးနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတာ သူ သေချာတယ် မိသားစု တော်စပ်ဖို့ ဆိုတာ ဝေလာဝေး…..

{အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေ အကုန်လုံးက ဒီလောက် ထူးဆန်းကြတာလား}

ကျန်းပေရန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လေ့လာပြီးနောက် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် သူမရဲ့ မူလ တာအိုဝတ်ရုံ ပုံစံဟောင်းကို ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း စကားအပိုတွေ မပြောတော့ဘူး"

သူမ အဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို အကြွေးတစ်ခု တင်သွားပြီ"

"ဒါပေါ့"

အဘိုးကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်ဘက် ပြန်လှည့်ပြီး သူမ ရှေ့တိုးလာသည်။

"မင်းက ဘယ်လို ဘီလူးလေးလဲ ဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလွန်းလို့ ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ် ပြန်တွေ့တဲ့အခါ မင်း ငါ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးရမယ်"

သူမရဲ့ ယုတ္တိဗေဒကို သိပ်နားမလည်ပေမယ့် စနစ် ရွေးချယ်စရာ မပေါ်လာဘူးဆိုတော့ အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ပါးရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ကျန်းပေရန် ငြင်းစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

သူ လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ နာခံပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ ဒီကတိနဲ့တင် ငါ မရှုံးတော့ပါဘူး သွားတော့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ မီးခိုးငွေ့ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂူထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမ ထွက်သွားတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အဘိုးကြီးကို ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ဘက်က ဝင်ပြောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာကြီး ဂျူနီယာ အလွန် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်"

"ဟဲဟဲ"

အဘိုးကြီးက သူ့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

{ငါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ}

ကျန်းပေရန် ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။

ဒီ အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေက သူတို့ လုပ်ရပ်တွေမှာ ပုံသေကားကျ မရှိဘဲ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိပေ။

လင်ရှီယွင် တုန်လှုပ်မှုကနေ ပြန်သက်သာလာဖို့ အချိန် အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန်ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်မြင်လိုက်ရသလို ကြည့်ရင်း သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာက ဒီလို အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေနဲ့ သိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့လည်း အနက်ရောင် သူတော်စင် မိသားစုကလာတဲ့ သူမှပဲ ဆရာလို ပါရမီရှင်မျိုး မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာပေါ့"

{ပါရမီရှင် ဟုတ်လား}

သူ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

အဲဒီအဘိုးကြီး ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောခဲ့လဲ ဆိုတာ သူ မသိပေမယ့် ကျပန်း ပြောလိုက်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဘာပဲပြောပြော အဲဒီလူက သူ့လွတ်လပ်မှုအတွက် အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် အကြွေးတစ်ခု ပေးဆပ်လိုက်ရတာလေ။

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက် ကူညီပေးရတာလဲ။

{ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို တကယ် မတွေ့ဖူးပါဘူး}

ဒါတောင်မှ အဘိုးကြီးက ဘာရှင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဟန် အပြည့်နဲ့ပါလား။

အဖြေရှာမရတော့ ကျန်းပေရန် ဆက်မစဉ်းစားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူ အမြတ်ကြီးကြီး ရလိုက်တယ် အသစ် နိုးထလာတဲ့ သစ်သား ဝိညာဉ်သွေးကြော ကြောင့် သူ စိတ်ကြိုက် စုပ်ယူခွင့် ရခဲ့သလို အနက်ရောင် သူတော်စင် နှစ်ပါးနဲ့လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ရတယ်။

တစ်ယောက်က သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံချင်တယ် နောက်တစ်ယောက်က ဆွေမျိုးပါလို့ ပြောတယ်။

အကြောင်းပြချက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းပါတယ်။

အမြတ်ကြီး ရနေမှတော့ အများကြီး တွေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။

သူ အစီအရင်ထဲကနေ ထွက်ဖို့ ထပ်ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ စနစ်က ဘာရွေးချယ်စရာမှ မပေးတော့ဘူး ဆိုလိုတာက တကယ် အန္တရာယ် ကင်းသွားပြီ။

ဒါက ဒီ အနက်ရောင် သူတော်စင် နှစ်ပါးပဲ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် ဆိုတာ အတည်ပြုပေးလိုက်သလိုပင် ဖြစ်သည်။

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ အရှင်သခင် ရှာတွေ့တာက နားလည်ပေးလို့ ရတယ် သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့တာကိုး။

ဒါပေမဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အဘိုးကြီးက ပိုပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ် တခြား အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေ မတွေ့တဲ့ အချိန်မှာ သူက တွေ့သွားတာ။

ဆိုလိုတာက သူ့မှာ တခြားသူတွေထက် သာလွန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် အတတ်ပညာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

{ဘာပဲပြောပြော သူတို့ အကုန်လုံးက ဘိုးတော်ကြီးတွေပဲ}

စိတ်ချရပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းပေရန် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် တောင့်တင်းသွားပြီး မသွားချင်သလို ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ ဒီလို နေထိုင်မှု ပုံစံကို တကယ် သဘောကျသွားကြပြီ။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ ကျန်းပေရန် သူတို့ကို မိုးတိမ်ပုန်း ကောင်းကင်စက်ဝန်း အစီအရင် ထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

"ဟူး"

အပြင်ရောက်တာနဲ့ လင်ရှီယွင် လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

"တခြား ကျွမ်းကျင်သူတွေ တိုက်ခိုက်ကြရင် အရာအားလုံးကို မြေလှန်ပစ်လိုက်တယ် အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေ တိုက်ခိုက်ကြတော့ မြေကြီးကိုတောင် မချန်ထားခဲ့ကြပါလား"

သူတို့ မြေအောက် မပုန်းခင်တုန်းက ဒီနေရာက တောင်တန်းကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ။

အခုတော့ တောင်တန်းတွေ မရှိတော့တဲ့အပြင် နိမ့်ဆင်းနေတဲ့ မြေကွက်လပ်ကြီး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ် မူလက ဘာမှ မရှိခဲ့သလိုမျိုး။

တိမ်တိုက် တစ်ခု ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လင်ယုယန်ကို တက်လာဖို့ ခေါ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ လင်ရှီယွင် တက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ လက်တစ်ဖက်က သူမ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျား ငါ့နောက် လိုက်စရာ မလိုတော့ပါဘူး ခင်ဗျား လုပ်သင့်တာ သွားလုပ်တော့"

လင်ရှီယွင် ကြောင်သွားပြီးနောက် သူ ဘာဆိုလိုလဲ ဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖွင့်ပြောမိမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား"

"ခင်ဗျား ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန် ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်သည် စနစ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။

{ဒါဆို သူ ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်နေပြီပေါ့}

ခဏတာ လင်ရှီယွင် ပျော်ရမလား ဝမ်းနည်းရမလား မသိတော့ပေ။

"သွားတော့ ပြီးတော့ ငါ့အစား ခုနစ်လေးကို ဂရုစိုက်ပေးပါဦး"

သူမ နေလို့မရမှန်း သိလိုက်တဲ့ လင်ရှီယွင် တိမ်တိုက်ပေါ် ရုတ်တရက် တက်သွားပြီး ပြုံးနေတဲ့ လင်ယုယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တခြား မိန်းမတွေဆီကနေ သူ့ကို သေချာ ကာကွယ်နော် ငါ့ဆီကနေ ကာကွယ်သလိုမျိုး"

"ဒေါ်လေး ပြောစရာ မလိုပါဘူး ပြီးတော့ ဒေါ်လေးကို အကြံပေးချင်တာက မသင့်တော်တဲ့ အတွေးတွေ စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ မိသားစုတွင်း ပြဿနာတက်နေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်း ပြန့်သွားရင် နားထောင်လို့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ့ကို နိုင်မှ လာပြော"

ပြောပြီးတာနဲ့ လင်ရှီယွင် တိမ်တိုက်ပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သူမ အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး သူ့လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းအတွက် ငါ့….. ငါ့ကို မမေ့ပါနဲ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ အဝေးသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားသည်။

လက်ထဲက အနီရောင် အိတ်ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

တိမ်တိုက်ပေါ် ရောက်သည်နှင့် ရှန့်တိုင်းပြည် ဘက်သို့ ဦးတည် မောင်းနှင်လိုက်သည်။

တိမ်တိုက်ထဲတွင် လင်ယုယန် သည် သူမအစ်ကိုကြီးနှင့် နောက်ဆုံးတော့ နှစ်ယောက်တည်း ပြန်နေရပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး သွားရည် မကျအောင် ရံဖန်ရံခါ သုတ်ပေးနေရသည်။

အစ်ကိုကြီး အကြောင်းပဲ ခေါင်းထဲ ပြည့်နေတဲ့ လင်ယုယန်နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျန်းပေရန် တွေးစရာတွေ အများကြီး ပိုရှိနေသည်။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူ ပျောက်ဆုံးနေတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ။

ပျောက်ဆုံးသူ စာရင်း သွင်းခံထားရနိုင်သလို သေဆုံးပြီလို့တောင် သတ်မှတ်ခံထားရနိုင်သည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ရှန့်တိုင်းပြည် ဧကရာဇ် အနေနဲ့ သူ့ရာထူးကို အစားထိုးလိုက်ပြီလား သူ မသိရသေးပေ။

ရှန့်တိုင်းပြည် တည်ထောင်ဖို့ သူ အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရတာ သူ မျှော်မှန်းထားသလို ဖြစ်လာမလား ဆိုတာ သူ မြင်ချင်သေးသည်။

အကယ်၍ ဧကရာဇ် အသစ် တက်လာခဲ့ရင် သူ လုပ်ထားတာတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မလား။

ပြီးတော့ ရှန့်တိုင်းပြည်က လူကြီးလူကောင်းတွေ သူ့ကို ရှာမတွေ့လို့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေလောက်ပြီ သူ ထွက်လာတုန်းက ကိစ္စတွေ အများကြီး မပြီးပြတ်သေးပေ။

{ဟူး ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ}

ပြန်သွားတာက ပြဿနာတွေပဲ သယ်လာမယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ သက်ပြင်းချပြီးတာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်။

တခြား မဟုတ်ပါဘူး စနစ်ရဲ့ "လမ်းညွှန်မှု" ပြန်စလာတာ ဖြစ်သည်။

{တစ်နှစ်ကျော် ကြာတာတောင် ဒီနေရာက ငါ့အတွက် အန္တရာယ်များနေတုန်းပါလား}

ရွေးချယ်မှု ၃ ကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် စနစ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း အနောက်တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။