ဒါက ယုတ္တိ မရှိလွန်းဘူး
Vol. 24 Ch. 315
သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အရှေ့ရှမ်း ကောင်တီ လမ်းမများပေါ် လမ်းလျှောက်ရင်း ကျန်းပေရန်၏ ထင်ကြေး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
လူလင် စီရင်စု က တောင်ထွတ်ပြည်နယ် ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော သန့်ရှင်းရာမြေ ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ "သန့်ရှင်းခြင်း" ကြောင့်ပါ။
လောကမှာ ကပ်ရောဂါတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စကားလုံး သုံးလုံးတည်းနဲ့ အနှစ်ချုပ်လို့ ရတယ်။
ညစ်ပတ်ခြင်း၊ ရှုပ်ပွခြင်း နဲ့ ဆင်းရဲခြင်း…..
ကျန်းပေရန် အကြီးအကျယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားတဲ့ လူလင် စီရင်စု ကလွဲရင် တောင်ထွတ်ပြည်နယ် က တခြား စီရင်စုတွေနဲ့ ကောင်တီတွေ အကုန်လုံးက အမှိုက်မြို့တွေ ချည်းပါပဲ။
ကျန်းပေရန် အသည်းအယားဆုံးနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစေခဲ့တဲ့ အချက်က ဘယ်မြို့မှာမှ အများသုံး အိမ်သာ မရှိကြတာပဲ။
တချို့အိမ်တွေမှာဆိုရင် ကိုယ်ပိုင် အိမ်သာတောင် မရှိဘူး။
လမ်းလျှောက်သွားရင် ခြေထောက်အောက်က မစင်ကို ရှောင်ရရုံတင် မကဘူး ခေါင်းပေါ် မစင် ရွာချတာမျိုးတောင် ကြုံရနိုင်သေးတယ်။
ဒါ့အပြင် သာမန်လူတွေက ရေချိုးတဲ့ အလေ့အထ မရှိသလောက်ပဲ။
ခြောက်လ တစ်ကြိမ် ရေချိုးတဲ့သူဆိုရင် သန့်ရှင်းသူလို့ သတ်မှတ်လို့ ရနေပြီ။
ပြီးတော့ ဒီလူတွေက သန့်ရှင်းမှု မရှိရုံတင်မကဘူး သန့်ရှင်းမှု မရှိတာကို တရားမျှတတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ဖုံးကွယ်တတ်ကြသေးတယ်။
ဥပမာ "ခန္ဓာကိုယ်၊ ဆံပင်နဲ့ အရေပြား ဆိုတာ မိဘတွေ ပေးထားတဲ့ အရာတွေပဲ" ဆိုတဲ့ စကားကို သုံးတာ သူတို့ အရမ်း ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။
ဆံပင်နဲ့ အရေပြားကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး ဆိုမှတော့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အညစ်အကြေး အဟောင်းတွေကိုလည်း ပွတ်တိုက်ဆေးကြောလို့ မရဘူးပေါ့။
ပွတ်တိုက်ဆေးကြောလိုက်ရင် မိဘကို မရိုသေရာ ကျသွားမှာလေ။
ပြီးတော့ ရေချိုးရင် ဆံပင်တွေ အများကြီး ကျွတ်တတ်တယ် ဒါက မိဘကို မရိုသေရာ ရောက်ဆုံး ကိစ္စပဲ။
အမှိုက်တွေကို ဖြစ်သလို ပစ်တယ်၊ ရေပုပ်ရေသိုးတွေ နေရာတကာ လောင်းချတယ်၊ ကြုံရာကျပန်း စွန့်ပစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ ရေမချိုးကြဘူး။
အဲဒီလို မြို့မျိုးက ပိုးမွှားတွေအတွက်တော့ ဒစ္စနေးလန်း (Disneyland) ပါပဲ တစ်ရက်တည်းနဲ့ လည်လို့ မကုန်နိုင်လောက်အောင် ပျော်စရာ ကောင်းနေမှာ။
ဒါကြောင့် ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားတာနဲ့ ကြွက်တွေ၊ လှေးတွေက ငရဲတမန်တွေ ဖြစ်လာပြီး လူ့အသက်တွေကို နေရာအနှံ့ ရိတ်သိမ်းကြတော့တာပဲ။
ရက်အနည်းငယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မကြာသေးမီက ကူးစက်ခံထားရတဲ့ အရပ်သား အများအပြားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ရှုထောင့်စုံကနေ ရောဂါရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ သူ ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးပြီး ဒီကပ်ရောဂါ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
တကယ်တော့ အရင်တစ်ခါက အဆိပ်မြူတွေဟာ အစီအရင်ကြီး ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီအစား ရှန့်တိုင်းပြည် ရဲ့ ထောင့်တိုင်းကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပန်းတွေ၊ မြက်ပင်တွေ၊ သစ်ပင်တွေနဲ့ ကျောက်တုံး အိမ်တွေမှာတောင် တွယ်ကပ်ကျန်ရစ်နေခဲ့တယ်။
ဒီအဆိပ်မြူတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ငြိမ်သက်နေတတ်တယ် ပစ္စည်းတွေပေါ်မှာ တိတ်တဆိတ် တွယ်ကပ်နေရုံပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကူးစက်ရောဂါ ရှိသူ တစ်ယောက်ယောက်ကို အာရုံခံမိလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြတယ်။
ဒါကြောင့် လူနာတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်မှာ အနက်ရောင် ချီ တွေ ရစ်ပတ်နေတာ တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
{ဒါက ယုတ္တိ မရှိလွန်းဘူး}
အကြောင်းရင်းနဲ့ အကျိုးဆက်ကို နားလည်သွားတော့ ဒီကပ်ရောဂါက ကျင့်ကြံသူတွေကို ဘာလို့ သတ်နိုင်လဲ ဆိုတာလည်း အဖြေပေါ်သွားပြီ။
ဒီ အဆိပ်မြူ ဆိုတာ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် တစ်ပါးတောင် သတိထားရတဲ့ အရာလေ။
အနက်ရောင် ကျင့်ကြံသူ (သို့မဟုတ်) အနက်ရောင် သခင် အဆင့်လောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ကိတ်မုန့်စားသလောက်ပဲ လွယ်မှာပေါ့။
ပုံစံပြောင်းပြီး ပေါ်လာလို့သာ အရင်တုန်းက ကြုံဖူးတဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ချက်ချင်း သတိမထားမိလိုက်ကြတာ။
ဒီကပ်ရောဂါက ဘာလဲ ဆိုတာ သိသွားပြီဆိုတော့ ကျန်းပေရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်ပြီး လေထဲ ပျံတက်လိုက်သည်။
လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်း အတွင်းတွင် မုယောင် သည် ဖြောင့်မတ်ဂိုဏ်း နှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများနှင့် ကပ်ရောဂါ ကိစ္စ ဆွေးနွေးနေသည်။
"ကွင်းသစ် ကောင်တီ က လူတွေ အကုန်သေကုန်ပြီ ဖြေရှင်းနည်း မစဉ်းစားနိုင်သေးရင် ကျွန်မမှာ လက်ရှိ လူနာတွေကို အရင်ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ နည်းလမ်း ရှိတော့တယ် မဟုတ်ရင် လူတွေ ပိုသေကုန်လိမ့်မယ်"
"ဂိုဏ်းချုပ်ချင် စိတ်မလောပါနဲ့ အားလုံး ဒီကို လာတာ အဖြေရှာဖို့ မဟုတ်လား"
"ရှင်ကတော့ စိတ်မလောဘူးပေါ့ ရှင်တို့ဂိုဏ်းက လူတွေ အကုန် မသေသေးဘူးလေ ဒီမှာ ကျွန်မ မျက်ခုံးမွေးတွေ မီးလောင်နေပြီ"
"ဟေး ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ ရှင်တို့ဘက်မှာပဲ လူသေနေတာလား ကျွန်တော့် ကျယ်ပြန့်ကြွယ်ဝမှု ကောင်တီ မှာ သေတဲ့သူက ရှင်တို့ဘက်ကထက် နည်းလို့လား"
"ရှင်တို့ဘက်မှာ ဘယ်နှယောက် သေသေ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး အဓိကက ဒီပြဿနာကို အခု ဖြေရှင်းရမယ်"
"အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ အားလုံး ဒီရောက်နေတာ မဟုတ်လား ဟိုမှာ ထိုင်အော်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ"
ဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ယောက် လက်မောင်းတွေ ပင့်တင်ပြီး ရန်ဖြစ်တော့မယ့်ဆဲဆဲမှာ ကွမ်းရှီအန်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"ကဲပါ ကဲပါ ညီလေး နှစ်ယောက် ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ခဏလောက် ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့ ညီလေးချင် ပြောသလိုပဲ ရှန့်တိုင်းပြည် က မျက်ခုံးမွေး မီးလောင်နေတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပါပြီ အဖြေတစ်ခု အမြန် ရှာရပါမယ်"
အဲဒီအချိန်မှာ လန်ပြည်နယ်က ကြိုဆိုလေညင်း တောင်ကြား ရဲ့ တောင်ကြားသခင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"ဒီအဘိုးကြီး ကိုယ်တိုင် ဒီကပ်ရောဂါကို ကြုံဖူးတယ် တကယ်ကို မကြားဖူးတဲ့ ရောဂါမျိုးပဲ ငါ အတည်ပြုနိုင်တာ တစ်ခုက အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့်အောက် တပည့်တွေ ကူးစက်ခံရရင် ကုသဖို့ အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စက ဂိုဏ်းထဲက တပည့်တွေကို အပြင်မထွက်ခိုင်းဘဲ ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲ"
"အဲဒါကို ငါတို့အားလုံး သိပါတယ် ပြဿနာက ဒီကပ်ရောဂါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာပဲ"
မေးခွန်းထုတ်လိုက်သူက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က မုတ်ဆိတ်ရှည်နဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဟေ့ အဘိုးကြီးချိုး ခင်ဗျားတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း က အဆိပ်ကျွမ်းကျင်တယ် မဟုတ်လား အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်တဲ့ နေရာမှာတော့ ရက်စက်ကြပြီး အခုကျတော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း မစဉ်းစားနိုင်ကြဘူးလား"
"ကျုံး မျိုးရိုးနဲ့ ကောင် မင်းလေသံကို ဆင်ခြင်နော်"
ချိုးကောင်းကျယ် စားပွဲကို ရိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုလို့လား"
"ဘာလဲ တုံ့ပြန်မှုက ပြင်းထန်လှချည်လား အနာပေါ် တုတ်ကျသွားလို့လား ငါ ပြောတာ မှားလို့လား"
အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ထပ် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်က အသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့က ကပ်ရောဂါ ဖြေရှင်းဖို့ ဆွေးနွေးနေကြတာ တချို့လူတွေက ဒါကို အကြောင်းပြပြီး ပြဿနာ မရှာသင့်ဘူး"
"ငါက ပြဿနာ ရှာတာလား ငါတို့က အဆိပ်နဲ့ ပတ်သက်ရင် မင်းတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း လောက် မကျွမ်းကျင်ပါဘူးလို့ ဝန်ခံပြီး နှိမ့်ချစွာ အကြံဉာဏ် တောင်းနေတာလေ ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်နေကြတာလဲ"
ဂိုဏ်းချုပ်ချင် ဒီစကား ပြောလိုက်တာနဲ့ ရှိနေတဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်တွေ ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ စားပွဲတွေကို ရိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကုန်ကြသည်။
"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"
"ဘယ်က ရူးကြောင်ကြောင် အဘိုးကြီးက ပေါက်ကရတွေ လာပြောနေတာလဲ"
"မင်း သေချင်နေတာလား"
...
ခဏအတွင်းမှာပဲ အစည်းအဝေး ခန်းမထဲက လေထုက တင်းမာပြီး ရန်လိုလာသည်။
"ဟားဟားဟားဟား လူအုပ်စုလိုက်ကြီး ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်နေပြီ မင်းတို့က လေကြီးမိုးကြီး ပြောပြီး စွမ်းရည်ပြနေကြတုန်းပဲပေါ့ ကြီးကျယ်လိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တကယ် ကြီးကျယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါပဲ"
လူတိုင်း စကားပြောသူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတဲ့အခါ ယင်ကျန်းဟုန် က အစည်းအဝေး ခန်းမ အထွက်ပေါက်ဆီ လျှောက်သွားနေပြီ ဖြစ်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ခေါင်းဆောင်ကြီး လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတာ မြင်တော့ ခန်းမထဲက လေထု ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
ခေါင်းဆောင် အသီးသီးက ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်ဖို့ ရှက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အစည်းအဝေး ခန်းမက ထွက်လာပြီးနောက် ယင်ကျန်းဟုန် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရလို့ တဲနန်းဆောင် တစ်ခုကို ကျပန်း ရွေးပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဟူး ဘယ်လို ဟာသ အစည်းအဝေးကြီးလဲကွာ"
သက်ပြင်းချရင်း ယင်ကျန်းဟုန် ခေါင်းကို အားပါပါ ခါလိုက်သည်။
နောင်တစ်ချိန် အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့အတွက် ဒီလို အမှိုက်အုပ်စုကို ဦးဆောင်ရမယ် တွေးလိုက်မိတော့ ယင်ကျန်းဟုန် သူ့ကိုယ်သူ အိပ်မက် မက်နေသူ တစ်ယောက်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဖေဖေကြီး"
အဲဒီအချိန်မှာ ယင်ကျန်းဟုန် နောက် လိုက်လာတဲ့ မုယောင် တဲနန်းဆောင်ထဲ ဝင်လာပြီး ခေါ်လိုက်သည်။
မုယောင်ကို ကြည့်ပြီး ယင်ကျန်းဟုန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ"
"ယောင်ယောင် က ဖေဖေကြီးရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ကူညီ ဖြေလျော့ပေးချင်လို့ပါ"
ယင်ကျန်းဟုန် နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး မုယောင်ရဲ့ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"ငါ့သမီးက အလိမ္မာဆုံးနဲ့ အသိတတ်ဆုံးပဲ မင်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ ဒီလောက်တောင် သိတတ်နေပြီ"
ဖေဖေကြီးရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး မုယောင် က ကျန်းပေရန် ပြန်ရောက်နေပြီ ဆိုတာ တကယ် ပြောပြချင်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ထုတ်မပြောဖို့ သူ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးထားတာ သတိရလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ဘာတွေ စိတ်ညစ်နေတာလဲ မသိဘူး"
ယင်ကျန်းဟုန် နဲ့ မုယောင် အတူတူ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြစဉ် ယင်ကျန်းဟုန် မကြားရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းပေရန်က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ဦးညွှတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကလေးဆိုးလေး"
ယင်ကျန်းဟုန် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကျန်းပေရန် ရှေ့ ပြေးသွားကာ ကျောကုန်းကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်တွေ ထွက်ပြေးနေတာလဲ"
ယင်ကျန်းဟုန်ရဲ့ ရိုက်ချက် အင်အားကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာပြီး ကျန်းပေရန် ရှေ့ကို ခြေလှမ်း သုံးလှမ်း ယိုင်သွားကာ ကျောကုန်းကို ပွတ်ပြီး ပြန်လှည့်လာသည်။
"ကိစ္စတချို့နဲ့ ပိတ်မိနေလို့ပါ"
"တစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ပိတ်မိနေတာလား"
"အဲဒီလောက်ပါပဲ"
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"စာရေးဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိဘူးလား"
"အဲဒီလို အခွင့်အရေးသာ ရှိခဲ့ရင် ဂျူနီယာ က ပထမဆုံး အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ စာရေးမှာပါ"
"ဟားဟားဟား မင်းပြောတာ ယုံပါတယ် ဒီတစ်ခါ မင်းကို ပိတ်မိစေတဲ့ ကိစ္စက သေးငယ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး"
"ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ပြောပလောက်မယ် မထင်ပါဘူး"
ယင်ကျန်းဟုန် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်း သိပြီးပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့ ဒီကပ်ရောဂါက တကယ်ပဲ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက အရင်တုန်းက အဆိပ်မြူ ကိစ္စရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဆိုတာ ကျွန်တော် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပါတယ်"
"ဒါဆို အဲဒီ အဆိပ်မြူကြောင့် တကယ် ဖြစ်နေတာပေါ့"
ယင်ကျန်းဟုန် သာမက ရှန့်တိုင်းပြည်က လူတိုင်း ဒီလို ခန့်မှန်းထားကြပေမယ့် ဘယ်သူကမှ တိကျတဲ့ ဆက်စပ်မှုကို မပြောနိုင်ကြလို့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအကြောင်းအရာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
အခုတော့ ကပ်ရောဂါက အဲဒီ အဆိပ်မြူကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အတိအကျ ပြောလာတယ် ပြီးတော့ အဲဒီလူက ကျန်းပေရန် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတော့ ဖြေရှင်းနည်း ရနိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခု ယင်ကျန်းဟုန် ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ယင်ကျန်းဟုန် ဘက် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ အဖြစ်အပျက် ပြီးတဲ့နောက် အဆိပ်မြူတွေက တကယ်တမ်း ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါဘူး အဲဒီအစား အလွန် သေးငယ်တဲ့ အမှုန်အမွှားလေးတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ တွယ်ကပ်နေခဲ့ကြတာပါ ပြီးတော့ အဲဒီ အမှုန်အမွှားတွေက ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရသူ တစ်ယောက်ကို တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်နေထိုင်ကြတာပါ"
"အလွန် သေးငယ်တဲ့ အမှုန်အမွှားတွေ ဟုတ်လား ဝင်ရောက်နေထိုင်တာ ဟုတ်လား"
ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရတော့ ယင်ကျန်းဟုန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။
အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းဆိုလိုတာက အဲဒီ အဆိပ်မြူက ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတုန်းပဲ ပုံစံပြောင်းသွားတာပဲ ရှိတယ်ပေါ့"
"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် က ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပါတယ်"
ကျန်းပေရန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"မှန်ပါတယ် ဒါကြောင့် အခု အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စက ဒီ အမှုန်အမွှားတွေကို အရင် သန့်စင်ပစ်ဖို့ပါ ပြီးမှ ကပ်ရောဂါ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလို့ ရမှာပါ"
"မင်းဆီမှာ ဖြေရှင်းနည်း ရှိပြီးသား ပုံရတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ အခုအချိန်မှာ ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး လုပ်ရမယ့်အရာက တစ်ခုတည်းပါ အဲဒါက ပိုးသတ်ဖို့ပါပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရရင် ဒီ အမှုန်အမွှားတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ့် ဆေးရည် တစ်မျိုး အရင် ဖော်စပ်ရမယ် ပြီးရင် မြို့တွေရဲ့ နေရာအနှံ့ လိုက်ဖြန်းရမယ်"
"ဟားဟား ဟားဟား"
ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယင်ကျန်းဟုန် ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး မုယောင်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"သမီး အစည်းအဝေး ခန်းမကို အရင် ပြန်သွားနှင့်လိုက်"
မုယောင် နည်းနည်း မလိုလားပေမယ့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေကြီး"
အစည်းအဝေး ခန်းမထဲ ဝင်ခါနီးမှာ မုယောင် တဲနန်းဆောင် ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေး တုန်းကမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သူမ ဖေဖေကြီးရဲ့ မျက်နှာမှာ အခုတော့ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ပြုံးနေတဲ့ ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ပြီး မုယောင် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
{ဒီလူ... သူ့အပြုံးက ဒီထက် ပိုပြီး အတုခိုးလို့ ရဦးမလား}
ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး အရာမရောက်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာကြီး တစ်ခုကို သူက သုံးရက်တည်းနဲ့ အပြီးအပိုင် ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာ တွေးမိတော့ မုယောင် သူ့ရဲ့ ကြီးမားလွန်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့။
{ဖေဖေကြီးက သူ့အကြောင်း အမြဲ ပြောနေတာ မဆန်းပါဘူး}
...
ကျန်းပေရန်ကတော့ ဒီ အဆိပ်မြူ အမှုန်အမွှားလေးတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်မယ့် ဆေးရည်ကို ဖော်စပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယင်ကျန်းဟုန် သိပ်မအံ့သြတော့ပေ။
ဘာပဲပြောပြော ကျန်းပေရန်မှာ ကျောထောက်နောက်ခံ အင်အားကြီးရှိမှန်း သူ သိပြီးသားလေ သာမန် ကပ်ရောဂါလေး တစ်ခု ဖြေရှင်းတာ လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။
ပြဿနာရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို နားလည်ပြီး ဖြေရှင်းမယ့် အစီအစဉ်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ဟို ဟာသ အစည်းအဝေးကြီးက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ ယင်ကျန်းဟုန် အခုတော့ ဟိုလူတွေကို ကြည့်ရတာ ပိုပိုပြီး စိတ်ပျက်လာသည်။
အစည်းအဝေး ခန်းမကို မပြန်ခင် ယင်ကျန်းဟုန် ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ မင်း ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဘာလို့ ငါတို့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းမကြားတာလဲ ငါတို့ မင်းကို ရှာမတွေ့လို့ စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ"
{ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပူပြီး လိုက်ရှာနေမှန်း သိလို့... ချက်ချင်း အကြောင်းမကြားခဲ့တာပေါ့}
ကျန်းပေရန်က ယင်ကျန်းဟုန် တို့ကို မုယောင် ကနေတဆင့် အကြောင်းမကြားခိုင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲဒီ အဘိုးကြီးတွေ သူ့ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့ပြီး မေးခွန်းတွေနဲ့ ဗုံးကြဲမှာ စိုးရိမ်လို့ ဖြစ်သည်။
ရှင်းပြရတာ အလုပ်ရှုပ်လိမ့်မယ်။
အခုတော့ အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုကို အရင် ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြီ ဆိုတော့ ယင်ကျန်းဟုန် တို့နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဖြေဖို့ ငြင်းဆန်နိုင်တဲ့ ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာပြီ ပြီးတော့ အရမ်းကြီး အမေးအမြန်း ထူနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
သေချာတာပေါ့ ဒီအမှန်တရားတွေကို သူ ထုတ်ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး။
ကျန်းပေရန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ရှန့်တိုင်းပြည်က ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာ မြင်တော့ ဂျူနီယာ အရမ်း စိတ်ပူသွားလို့ ဒီကိစ္စကို အရင် သွားစုံစမ်းနေခဲ့တာပါ ဂိုဏ်းချုပ်ယင် အပြစ်မတင်ပါနဲ့"
"မတင်ပါဘူး ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်ရက်မှာလဲ မင်းကို ချီးကျူးလို့တောင် မဝနိုင်ဖြစ်နေတာ"
"နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ဒါဆိုရင် ဂျူနီယာ ဂိုဏ်းကို အရင် ပြန်လိုက်ပါဦးမယ် ပိုးသတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ကို အသိပေးလိုက်ပါ"
"ကောင်းပြီ မင်း အရင် ပြန်နှင့်လိုက်တော့"
" ခွင့်ပြုပါဦး"
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် တစ်ခု မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်း မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ရင်း ယင်ကျန်းဟုန် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"အင်အားကြီး ဂိုဏ်းက တပည့်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိပေမယ့် တိုင်းပြည် တစ်ပြည်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ် ဉာဏ်ပညာက တကယ်ပဲ အင်အားထက် သာလွန်နိုင်တာလား"
ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် အာဏာကို ပထမဆုံး အကြိမ် သံသယ ဝင်မိလိုက်တဲ့ ယင်ကျန်းဟုန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ အစည်းအဝေး ခန်းမ ဘက် လှည့်ထွက်သွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သစ်ခွရေစင်အဆောင် သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်
ကျန်းပေရန် တံခါးလက်ကိုင်ကို သုံးချက် ခေါက်လိုက်သည်။
ကျွီခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံခါးမကြီး ပွင့်သွားသည်။
ရှောင်လေး မော့ကြည့်လိုက်တော့ အစ်ကိုကြီးကျန်း ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
" အစ်ကိုကြီးကျန်း"
ရှောင်လေး အံ့သြလွန်းလို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် တစ်နှစ် ပိုကြီးလာတဲ့ ရှောင်လေးကို အကဲခတ်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှောင်လေးက ပိုပြီး ချစ်ဖို့ ကောင်းလာပါလား"
ချီးကျူးခံရတော့ ရှောင်လေး ပါးပြင်ပေါ်မှာ အနီရောင် တိမ်တိုက်လေး နှစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ရှက်သွေးဖြာစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"
"ခန်းမသခင်မ ရှီ ဘယ်မှာလဲ အပြင်ထွက်သွားတာလား"
နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရသဖြင့် ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။
ပုံမှန်ဆိုရင် သူ စကားစပြောတာနဲ့ ရှီဖုန်းလန် က အပြင်ကို ပြေးထွက်လာနေကျ အခုတော့ ဒီလောက်ကြာတာတောင် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘူး။
"သူ ရှိပါတယ် အလယ်ခန်းမထဲမှာ ထိုင်နေတာ"
သူမနောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရှောင်လေး ပြောလိုက်သည်။
ရှီဖုန်းလန် အိမ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ အကြောင်းရင်း တချို့ကို ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
ရှောင်လေး ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပန်းခြံထဲကနေ အလယ်ခန်းမဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ရှီဖုန်းလန် က စားပွဲဝိုင်းမှာ မတ်မတ် ထိုင်နေသည် ဒါပေမဲ့ သူမမျက်လုံးတွေက ကျန်းပေရန် ရှိတဲ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိပေ။
ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အထဲကို နှစ်ခါလောက် ချောင်းကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ပျက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ ခန်းမသခင်မ ရှီ မရှိဘူးနဲ့ တူတယ် ဒါဆို နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့တော့မယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူ လှည့်ပြီး အိမ်ပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ့ညာခြေထောက် တံခါးခုံကို ကျော်တော့မယ့်ဆဲဆဲမှာ ဝတ်ရုံစကို ဆွဲကိုင်ခံလိုက်ရတာ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
"ပေ ရန် လေး မင်း ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ"
ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ နာကြည်းသံပါတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"အော် ခန်းမသခင်မ ရှီ ရှိနေတာကိုး ဒီတပည့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခုနက အမြင်မှားသွားလို့ပါ မမြင်လိုက်မိဘူး"
"မင်း ငါ့ကို သေချာပေါက် မြင်တယ်"
ရှီဖုန်းလန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တကယ် မမြင်လိုက်ပါဘူး"
"မြင်တယ်"
ရှီဖုန်းလန် ပြောပြီးတာနဲ့ သူမရဲ့ လက်သီးသေးသေးလေးတွေနဲ့ ကျန်းပေရန် ရင်ဘတ်ကို ထုနှက်တော့သည်။
"လူလိမ်ကြီး လူလိမ် လူညာကြီး လူလိမ် လူညာ အကြီးကြီး တစ်လနေရင် ပြန်လာမယ် ပြောပြီးတော့ စာရေးမယ် ပြောပြီးတော့"
"အခြေအနေ ထူးခြားတာနဲ့ ကြုံသွားလို့ပါ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး တကယ်တော့ ကျွန်တော်..."
ကျန်းပေရန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရှီဖုန်းလန် ရုတ်တရက် သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာသည်။
"ဝူး ဝူး ဝူး မင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတာ မသိရင် ငါ အပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ရှာမိမှာ ကြာလှပြီ ဘယ်ကမ္ဘာ ရောက်သွားတာလဲ"
ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ရှီဖုန်းလန် ပခုံးတွေကို ကိုင်ပြီး ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။
"နေပါဦး ကျွန်တော် သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတာ ဘယ်လို သိလဲ"
"အဲဒါက... ငါ ခန့်မှန်းကြည့်တာလေ"
ရှီဖုန်းလန် ဖြေရင်း ခေါင်းလွှဲသွားသည်။
ကျန်းပေရန် သူမခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ပြန်လှည့်လာစေကာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို ကြည့် ပြီးတော့ သေချာ ဖြေ"