ရှန်းလန်၏ မှတ်စုစာအုပ်

အခန်း ၁၀၀ သည် ဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟု ယခင်က ယူဆခဲ့ကြသည်။

ပထမတစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့်လည်း ဒီအခန်းတွင် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရှိဟု ထင်ရသည်။

ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အခန်း ၁၀၀ ထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဒီအခန်းထဲတွင် ရှန်းလန်က သဘာဝလွန် နေရာကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များနှင့် ထောက်လှမ်းရေးမှတ်တမ်းများ ရှိနေသည်။ ဒီနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပိတ်မိနေသော ရှန်းလန် ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို သူ သိချင်နေသည်။

မမျှော်လင့်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကောင်း တွေ့ရှိနိုင်သည်။

သူ အခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်း အပြင်အဆင်သည် အခြားအခန်းများနှင့် တူညီပြီး ထူးခြားမှု မရှိပေ။ သို့သော် ဧည့်ခန်းထဲရှိ ပရိဘောဂ အထားအသိုတွင် အနည်းငယ် ကွာခြားမှု ရှိသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် စတုရန်းပုံ သစ်သားစားပွဲ တစ်လုံး ထားရှိသည်။

စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သစ်သားခုံတန်းရှည် တစ်လုံးစီ ထားရှိပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲလေးပွဲနှင့် ထမင်းဖြူ လေးပန်းကန် တင်ထားသည်။ ထမင်းပန်းကန်တိုင်းတွင် တူနှစ်ချောင်းစီ ထိုးစိုက်ထားသည်။ အနီရောင် တူများ ဖြစ်ပြီး အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင် ထွန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ဟင်းပွဲလေးပွဲမှ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲဖြစ်ပြီး ခုနကမှ ချက်ပြုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ထမင်းပန်းကန်ထဲ တူထိုးစိုက်ထားတာက သေသူတွေကို ပူဇော်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်းတွေက ပူနေပေမယ့် ထမင်းတွေက အေးစက်နေတယ်"

လီယန် လျှောက်သွားပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ထမင်းကို အနည်းငယ် တို့ထိကြည့်လိုက်သည်။

နွေးထွေးမှု မရှိဘဲ အေးစက်နေသော်လည်း ဟင်းပွဲလေးပွဲမှာမူ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည်။

"ဒီမှာ မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိတယ် ဒါ ငါတို့ ရှာနေတဲ့ အချက်အလက်များလား"

ထုံချန်က စားပွဲထောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အတော်အတန် ထူထဲပြီး အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေသော မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေသည်။ အသုံးပြုထားသည့် လက္ခဏာများ တွေ့ရသည်။

"တံခါး အရင်ပိတ်လိုက်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ အခန်း ၁၀၀ ၏ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန်ကျန့် ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။

အခန်းထဲတွင် တစ္ဆေ သို့မဟုတ် အခြား ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ မရှိသည်မှာ သေချာသည်။ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ စားပွဲနှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်စုစာအုပ်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အေးစက်သော ထမင်း၊ ပူနွေးသော ဟင်းများနှင့် ထမင်းထဲ စိုက်ထားသော အနီရောင် တူများသည် အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ရှိနေပုံရသော်လည်း ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုတာ သူ မသိပေ။

ယန်ကျန့် ထိုထူးဆန်းမှုများကို လျစ်လျူရှုပြီး စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့်သွားကာ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဘာမှ မထူးခြားဘူး"

ပတ်ဝန်းကျင် ဘေးကင်းကြောင်း သေချာစေရန် ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ ယန်ကျန့် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ စာရွက်များမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားသကဲ့သို့ ဝါညစ်နေပြီး စာသားအားလုံးကို တရုတ်စာလုံး အဟောင်းများဖြင့် ရေးသားထားသော်လည်း ဖတ်ရှုရန် အခက်အခဲ မရှိပေ။

"ရှန်းလန် နင် ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ဖတ်နေပြီ ဆိုရင် နင် ဒီအခန်းထဲ အရင်က ရောက်ဖူးတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဒါ ငါ အသက်ရှင်တုန်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေပါ အနာဂတ်က ငါ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဒါသည် နိဒါန်းစာကြောင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစာကြောင်းကို ကြီးမားပြီး ထင်ရှားစွာ ရေးသားထားသည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီကနေ ထွက်ပေါက်ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး တခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုကနေ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ပိုနက်တဲ့ နေရာမှာ ထွက်ပေါက် ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်"

အချက်အလက်က ပြတ်တောက်သွားသည်။

ဒုတိယ စာပိုဒ်က ဆက်လက် ဖော်ပြထားသည်။

"ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရတော့ အတွင်းပိုင်း ဧရိယာမှာ ထွက်ပေါက်ရှာတာ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာ သေချာသွားပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပိုင်းက မှတ်ဉာဏ်တွေ ဘာလို့ ပျောက်သွားသလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး ငါ တစ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ဖူးတယ်လို့ ထင်တယ် ဒါပေမဲ့ မသိရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ငါ ပြန်ရှင်လာခဲ့တာ"

အခန်း ၁၀၀ ထဲသို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်မှသာ သူမတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ရှန်းလန် သတိထားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ပြန်ရှင်နိုင်တယ် ဆိုရင် ထွက်ပေါက် တွေ့တဲ့အထိ ဆက်ကြိုးစားလို့ ရတာပေါ့ ဒီတစ်ကြိမ် ငါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် အသက်ရှင်နိုင်ခြေ ပိုများလာအောင်လို့လေ"

"ငါ အခန်း ၁၀၁ ကနေ ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် စူးစမ်းခဲ့တယ် အခန်း ၁၀၄ က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် အဲဒီအခန်းမှာ မီးမရှိဘူး အထဲမဝင်နဲ့ ဝင်ရင် အရှင်ပြန်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အခန်း ၁၀၅ က အခန်းလွတ်ပဲ ခေတ္တ အနားယူလို့ ရတယ်"

"အခန်း ၁၀၆ မှာ တစ္ဆေရှိတယ် ငါ သီသီလေး လွတ်လာခဲ့တာ"

"အခန်း ၁၀၈..."

နောက်ဆက်တွဲများသည် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ ဖြစ်ပြီး အခန်း ၁၀၀ မှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာတိုင်း ရှန်းလန် အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို စတင် ချန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် တတိယအကြိမ်တွင် ရှန်းလန်၏ အချက်အလက်များ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

"ငါ ဒီမှာ မတော်တဆ သေဆုံးသွားရင် အခန်း ၁၀၁ မှာ ပြန်ရှင်မယ် ဆိုတာ သေချာသွားပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ အချက်အလက် ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး အဲဒီအခန်းက အချိန်အပိုင်းအခြား တစ်ခုရောက်တိုင်း မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်"

အချက်အလက်များက ပိုမို တိကျလာပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အခြား အန္တရာယ်ရှိသော အခန်းများကိုပါ ရှန်းလန် မှတ်သားထားသည်။

ခဏလောက် ဖတ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ရိုးရိုးလေး မှတ်သားထားလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းလန် ဘဝပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သော အချက်အလက်များသည် အပြင်ဘက်ရှိ တံခါးများ အားလုံး ပွင့်သွားပြီးနောက် အသုံးမဝင်တော့သောကြောင့်ပင်။ တစ္ဆေများသည် အခန်းထဲတွင် အသေရှိမနေတော့ဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘယ်အခန်းမှာ တစ္ဆေရှိတယ် ဆိုသော သူမ၏ မှတ်စုသည် ခေတ်မမီတော့ပေ။

ထိုနည်းတူစွာပင် သူမ ဘေးကင်းသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော အခန်းများထဲတွင်လည်း ယခုအခါ တစ္ဆေများ ရောက်ရှိနေနိုင်သည်။

ယခု အခြေအနေသည် ရှန်းလန် မှတ်တမ်းတင်ထားစဉ်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

{ငါ အခန်း ၁၀၀ ထဲဝင်ပြီး ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို ရသွားရင် ဒီနေရာအကြောင်း အကုန်သိသွားမှာ စိုးလို့ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးတွေ အကုန်ဖွင့်ပြီး တစ္ဆေတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား ဒီနေရာက အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့လား}

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။

ထို့အပြင် ထိုဖြစ်နိုင်ချေသည် အလွန် မြင့်မားသည်။

အန္တရာယ်များ လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့ကိုရော အခြားသူများကိုပါ ဒုက္ခပေးနိုင်သလို ယခင် အပြင်အဆင်များကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် အတိတ်က အချက်အလက် အားလုံး အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်ပိုင် သုံးသပ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားခြင်း သက်သက်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါရှာနေတဲ့ အချက်အလက်က ဒါတွေ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဆက်လက် လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

မှတ်စုစာအုပ် အများစုတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အခန်းများ၊ တစ္ဆေရှိသော အခန်းများ၊ ဘေးကင်းသော အခန်းများ၊ အစားအသောက်ရှိသော အခန်းများ စသည်တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သို့သော် ရှန်းလန်၏ သေဆုံးချိန် ကြားကာလ တိုတောင်းလာသည်နှင့်အမျှ အချက်အလက် မှတ်တမ်းတင်မှု ပိုမို စေ့စပ်လာပြီး မှတ်စုစာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများ ပြောင်းလဲလာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘယ်အခန်းက အန္တရာယ်ရှိသလဲ ဆိုတာ မဟုတ်တော့ဘဲ ထိုအန္တရာယ်များကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာ ဖြစ်လာသည်။

ဥပမာအားဖြင့် - အခန်း ၄၉ တွင် ရံဖန်ရံခါ တစ္ဆေ သီချင်းဆိုသံ ကြားရတတ်ကြောင်း ရှန်းလန် မှတ်သားထားသည်။ ဖြေရှင်းနည်းမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် တစ္ဆေနှင့်အတူ လိုက်ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ သီချင်းလိုက်ဆိုရုံဖြင့် တစ္ဆေအသတ်မခံရဘဲ အခန်း ၄၉ သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်သည်။

နောက်ထပ် ဥပမာ တစ်ခုမှာ အခန်း ၃၈ ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် အရိုးများ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးဖိုတစ်ခု ရှိပြီး မီးဖိုဘေးတွင် မမြင်ရသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိသည်။ မီးဖိုထဲသို့ လောင်စာ မထည့်ပေးပါက တစ္ဆေအသတ်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး သင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးဖိုထဲ ထည့်သွင်း မီးရှို့ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဖြေရှင်းနည်းမှာ အခန်း ၁၀၄ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပါက တစ္ဆေတစ်ကောင်သည် အရိုးတစ်ချောင်း ပစ်ပေးလိမ့်မည်။ ထိုအရိုးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လောင်ကျွမ်းနိုင်ပြီး မီးဖိုအတွက် လောင်စာ အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရှန်းလန်က အခန်း ၁၀၄ ၏ အန္တရာယ်များကို သတိပေးထားသည်။ ပျံဝဲလာသော အရိုးနှင့် မထိမိစေရန် သတိထားရမည်။ မဟုတ်လျှင် သေဆုံးမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းလန်က နောက်ထပ် အချက်အလက် တစ်ခု ဖြည့်စွက်ထားသည်။ အခန်း ၁၀၄ မှ အရိုးကို အသုံးပြုပြီး အခန်း ၃၈ မှ မီးဖိုကို မီးမွေးပေးလိုက်ပါက တစ္ဆေ မသတ်ဖြတ်သော အချိန်အတွင်း မီးဖိုထဲမှ ပြာများကို ခိုးယူနိုင်သည်။

ထိုပြာများကို တစ္ဆေများပေါ် ကြဲချလိုက်ပါက တိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားနိုင်ပြီး အရေးကြုံချိန်တွင် အသက်ကယ်ဆေး အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။