သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်နှင့် ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲ

“အို့... သူ့နောက် ငါလိုက်နေတယ်ဆိုတာ သူသိနေတာလား...”

လော့ချန်ကို တစ်ချက်ထဲနှင့် မသတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဟန်ချီလင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက် မျက်ခမ်းများ တလှုပ်လှုပ် တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် မီတာတစ်ထောင်အမြင့်ရှိ ကောင်းကင်ယံ၌ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။

အကျိုးဆက်အရ လော့ချန်အနေဖြင့် သူ့တည်ရှိမှုကို လုံးဝသတိမထားမိနိုင်ပေ။

သို့ရာတွင် လော့ချန်၏ ယခုအခါ တုံ့ပြန်ပုံမှာ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

“ဘမ်း...”

လွင့်ထွက်သွားသော လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှည့်ပတ်လျက် ယုန်ကဲ့သို့ ခုန်တက်ပြီး လင်းယုန်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မြေပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ခြေလှမ်းတစ်ချက်ဖြင့် အရိပ်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဘေးဘက်ရှိ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယခင်လက်ဖဝါးရိုက်ချက်၏ လေထုလှိုင်းအကြွင်းအကျန်ကြောင့်ပင် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပြီး ချီဂူးယွမ်ကဲ့သို့သော သူများနှင့် လုံးဝယှဉ်နိုင်စရာ မရှိပေ။

လော့ချန်သည် ပကတိအားဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း နားလည်ထားသဖြင့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရင်း လှုပ်ရှားရန်သာ ကြံစည်ထားသည်။

“ဟား... ဟား... ထွက်ပြေးနိုင်မယ်ထင်နေလား...”

လော့ချန်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ချီလင်းသည် အခြားအတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် လက်ဖဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤလက်ဖဝါးရိုက်ချက်သည် ယခင်ထက် ပို၍ပြင်းထန်လှသည်။

လက်ဖဝါးရိုက်ချက်သည် လေထုကို အလွှာလိုက် ပေါက်ကွဲစေပြီး အောက်ဘက်ရှိ မီတာရာနှင့်ချီသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

“ဘုန်း...”

မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီး အရိပ်အများစုသည် ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။

“ရှူး...”

ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုသည် အရှိန်မြှင့်လျက် စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ...”

ဟန်ချီလင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို သတ်ရန်မှာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် လုံလောက်သင့်သည်။

သို့သော် လော့ချန်ကို နှစ်ကြိမ်ဆက်လက် လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့သဖြင့် သူ့အဖို့ လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

“ကောင်လေး... မပြေးဖို့ ငါသတိပေးတယ်... ငါ့ရှေ့မှာ မင်းမှာ သေရာလမ်းတစ်ခုပဲရှိတယ်...”

ဟန်ချီလင်း၏ ခပ်စူးစူးနှင့် အေးစက်သော အသံသည် ညအမှောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။

“ဟား... ဟား... မင်းပြောတဲ့စကားတွေက တကယ်ကို ကြွားလွန်းတယ်... ငါ့ကိုသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမှာ အဲ့ဒီလို အစွမ်းအစရှိလို့လား...”

လော့ချန်၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့်ပြည့်နှက်နေသော အေးစက်စက်ရယ်သံသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟန်ချီလင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာကာ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်ထဲမှ အန္တရာယ်ရှိသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သေကာနီးတာတောင် အပြောက မစွန့်သေးဘူးပေါ့... မင်းဘယ်လောက်ထိ ပါးစပ်ကြံ့ခိုင်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်... သေစမ်း...”

စကားပြောရင်းပင် ဟန်ချီလင်းသည် ယခင်အသံထွက်လာရာ ဦးတည်ရာသို့ နောက်ထပ် လက်ဖဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မြင့်မားသော တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို မြေညီဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်... ရုတ်တရက် စူးရှသောအသံတစ်သံက တိမ်ယံကြားသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

“ချီ...”

ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် အခြားတစ်ဖက်မှ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ဖြတ်လျက် ဟန်ချီလင်းဆီသို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ဦးတည်သွားသည်။

ဟန်ချီလင်းသည် လုံးဝမကြောက်ရွံ့ဘဲ သူ၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဘမ်း...”

ဟန်ချီလင်း၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်သည် လှုပ်ခတ်သွားပြီး အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

“ကောင်လေး... မင်းလို သူက ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်နိုင်မယ်ထင်နေလား... အိပ်မက်မက်နေတာပဲ... မင်းငါ့လက်ထဲကို ကျရောက်တဲ့အခါ မင်းကို သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ အခြေအနေဖြစ်အောင် ငါလုပ်မယ်...”

ဟန်ချီလင်းသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလျက် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ထဲသတ်လိုက်လျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ခံစားမိပြီး သူနှင့် ကြောင်နှင့်ကြွက်ဆော့ကစားသလို ကစားရင်း စိတ်ဖြေလျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူလည်း ကြောင်နှင့်ကြွက်ဆော့ကစားသလို မကစားရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော လက်ဖဝါးရိုက်ချက်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်လျက် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။

လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အဆုံးထိအသုံးပြုလျက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် တောအုပ်ထဲတွင် ဘယ်ညာ လှုပ်ရှားနေပြီး လက်ဖဝါးရိုက်ချက်၏ လွှမ်းခြုံဧရိယာကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားနေသည်။

အရိပ်မဲ့ခိုးသူထံမှ ရရှိခဲ့သော ချီစွမ်းအင်ဖုံးကွယ်နည်းကျင့်စဉ်သည် ယခုအခါ အသုံးဝင်လာပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အသက်ရှုသံကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ကာ ဟန်ချီလင်းမှ သိရှိမခံရအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

“ဒီလိုဆက်သွားရင် မဖြစ်ဘူး...”

ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသော လက်ဖဝါးရိုက်ချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှောင်ရှားပြီးနောက် လော့ချန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစက်များကို သုတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာထားသည် တင်းမာလာသည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ အင်အားကြီးမားသူသည် အမှန်တကယ်ပင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့် သန်မာသူဖြစ်ပြီး လက်ဖဝါးရိုက်ချက်၏ အကြွင်းအကျန်လှိုင်းများကပင် သူခံနိုင်ရည်မရှိတော့သည်အထိ ဖြစ်လာသည်။

ရန်သူသည် မီတာတစ်ထောင်အမြင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူ့တွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။

ဤတောအုပ်သည် မီတာတစ်ထောင်အကျယ်သာရှိသဖြင့် ဤသို့ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူက သူ့ကိုရှာတွေ့သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ထိမှန်သွားပါက မသေလျှင်တောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေပါက အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။

အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်ခံရမှုကို မလိုလားသဖြင့် လော့ချန်၏ စိတ်အတွင်း အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လျက် ကွင်းပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မော့ကြည့်လျက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟန်ချီလင်း... မင်းညီမ ဟန်ရွှမ်ရဲ့ သတင်းကို မသိချင်ဘူးလား...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်ချီလင်းသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“သူဘယ်မှာလဲ...”

လော့ချန်သည် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“လော့ယန်မြစ်မှာ...”

“လော့ယန်မြစ်လား...”

ဟန်ချီလင်း၏ မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားသည်။

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “မင်းနားမလည်သေးဘူးလား... သူ့ကို ငါသတ်လိုက်ပြီးပြီ... သူသေခါနီးမှာ မင်းအကြောင်းပြောသေးတယ်... မင်းက သူ့အတွက် လက်စားချေပေးမယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမယ့် သနားစရာပဲ... သူက မင်းကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာ... အင်း... မင်းကလည်း ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပဲ...”

“မင်းသေဖို့အချိန်ကျပြီ...”

ဟန်ချီလင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သွေးကြောများ ထင်းလာပြီး ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာသည်။

“အပြာရောင်ကောင်းကင်လက်ဖဝါး...”

ပြင်းထန်စွာ ဟစ်အော်လျက် ဟန်ချီလင်း၏ ညာလက်ဖဝါးမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ဆူပွက်လာပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖိချလိုက်ရာ မီတာရာနှင့်ချီသော အပြာရောင်ဧရာမလက်ဖဝါးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အကြောများသည် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်လျက် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ပေါက်...”

လော့ချန်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အဆုံးထိ အသုံးပြုလျက် အရိပ်ပေါင်းများစွာသည် လေးမျက်နှာရှစ်မျက်နှာသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ဧရာမအသံတစ်ခုနှင့်အတူ မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မီတာရာနှင့်ချီသော ဧရိယာအတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး သစ်ပင်များသည် ကျောက်စိမ်းများကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။

“ဖူး...”

လော့ချန်သည် လက်ဖဝါးရိုက်ချက်၏ အစွန်းကို ဖြတ်ကျော်လွတ်မြောက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်လှိုင်းကြောင့် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လှုပ်ခတ်လျက် သွေးတစ်ပွက်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွေးထုတ်လိုက်ရသော်လည်း တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ ထပ်မံလှုပ်ရှားကာ တောအုပ်ထဲသို့ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လော့ချန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ချီလင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများ အက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“တိရစ္ဆာန်ကောင်... ဒီနေ့မင်း သေရမယ်...”

ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လျက် ဟန်ချီလင်းသည် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်ရာ ရှေ့ဘက်ရှိ သစ်ပင်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှားလျက် အလျင်အမြန် လိုက်လံလိုက်ပါသွားသည်။

သစ်ပင်များသည် စိမ်းလန်းလျက်ရှိပြီး လမင်းအလင်းရောင်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြတ်တောက်ထားသည်။

တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဟန်ချီလင်းသည် မျက်လုံးမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေးလံသောနေရာသို့ ပြေးထွက်သွားနေသော မှေးမှိန်သော အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ထပ်ပြီးထွက်ပြေးချင်သေးတယ်ပေါ့... သေစမ်း...”

ဟန်ချီလင်းသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလျက် လက်တစ်ချက်မြှောက်ပြီး အလွန်သန့်စင်ထားသော အပြာရောင်လက်ဖဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များ အဆက်မပြတ် ပြိုလဲသွားပြီး အရိပ်သည် လက်ဖဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် လွှမ်းခြုံခံရပြီး ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး လေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ချန်၏ နောက်ထပ်အရိပ်တစ်ခုသည် ဟန်ချီလင်း၏ ဘယ်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များနောက်တွင် အသံမထွက်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဝှစ်...”

ဓားအလင်းတန်းသည် ညအမှောင်ကို လင်းထိန်စေပြီး ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအင်သည် တိမ်လွှာများကို ဖြတ်ကျော်သည့် မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက်အရှိန်နှင့် ဟန်ချီလင်း၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ဟန်ချီလင်းသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်သည် ရပ်တန့်သွားကာ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်သည်ပင် အက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရှိန်နှင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ချီစွမ်းအင်များသည် ဘယ်ဘက်လက်သီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်ကို အဆုံးထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်ရေဝဲကိုးခုသည် အရူးအမူး လည်ပတ်လျက် ပေါင်သန်းတစ်ရာကျော်သော အင်အားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး ခြေသုံးချောင်းနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက်ရှိ သေးငယ်သော အိုးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“တစ်ယွမ်အိုးစုစည်းမှု...”

လော့ချန်သည် လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်ရာ သေးငယ်သော အိုးသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာပြီး မိုးမြေကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

“မင်းလိုလူကများ... မြေကြွက်ပုပ်တစ်ကောင်ပဲ...”

အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာနေရသော ဟန်ချီလင်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လျက် လုံးဝမကြောက်ရွံ့ဘဲ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် သူ့ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး မည်မျှပင်ရောက်လာစေကာမူ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်နိုင်သည်။ လော့ချန်လို သူကို မျက်စိထဲထည့်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

“ဘုန်း...”

လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးရိုက်ချက်သည် ထိမှန်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ ဧရာမအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သိသာထင်ရှားသော ရိုက်ခတ်လှိုင်းတစ်ခုသည် လေးဖက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်သွားကာ အနီးအနားရှိ တောအုပ်များသည် ချက်ချင်းပင် မြေညီဖြစ်သွားသည်။

“ချွတ်...”

ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်သည် ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများ လွင့်ထွက်ကာ အရိုးကွဲစများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

“အား...”

ညအမှောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသော စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ဟန်ချီလင်းသည် သွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ အလျင်အမြန် လွင့်ထွက်သွားကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို သူခုခံထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ အဆင့်ဖြင့် ပေါင်သန်းတစ်ရာကျော်သော အင်အားကြီးမားမှုသည်ပင် သူ၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သင့်သည်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တရားမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် ရန်သူအား အံ့အားသင့်ရန် အချိန်မပေးဘဲ မီးလျှံဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်ရာ ဖြောင့်ဖြူးသော မိုးကြိုးဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် အရှိန်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ...”

ဟန်ချီလင်း၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများစီးကျလျက် မျက်နှာသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်နေပြီး အသက်ရှုတစ်ချက်ကို အားတင်းထုတ်လွှတ်လျက် လက်ငါးချောင်းပေါ်တွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် မိုးကြိုးဓားစွမ်းအင်၏ အမြန်နှုန်းကို လျှော့တွက်ခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှုသည် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသည်။

“ဖူး...”

ဓားစွမ်းအင်သည် တစ်ဝက်သာ ဆုပ်ကိုင်ခံရပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ဟန်ချီလင်း၏ ပခုံးထက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဟန်ချီလင်း၏ ဦးခေါင်းသည် ထိတ်လန့်စွာ တုန်ယင်လျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားပြီး မီတာတစ်ထောင်အမြင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

အခန်း (၃၂၁) ပြီးပါပြီ။