ထူးခြားပြောင်းလဲမှု၊ အားလုံးက အသုံးမကျသူများချည်း

မီးလျှံရတနာမြင်းသည် အပြည့်အဝအမြန်နှုန်းဖြင့် လေထုကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားသွားသည်။

နာရီပိုင်းတစ်ခုအကြာတွင် ဧရာမလင်ကျန်းမြို့ကြီးသည် လော့ချန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နှစ်ကုန်ခါနီးအချိန်ဖြစ်သဖြင့် လင်ကျန်းမြို့သည် ပို၍ပင် စည်ကားလှပြီး လေးမျက်နှာမှ လူအုပ်ကြီးသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား စီးဝင်လာကြသည်။ မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း သင်္ဘောများစွာ ဆိုက်ကပ်ရပ်နားထားသည်။

မြို့ဝင်ကြေးပေးဆောင်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ဒီလောက် ဆရာကြီးတွေ များလိုက်တာ…”

အဆင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ မျက်စိထဲတွင် မြင်ကွင်းများသည်လည်း ယခင်နှင့် မတူတော့ပေ။

လမ်းတစ်လမ်းတည်းပေါ်တွင်ပင် သူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားလေးဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ဦးသည် အသက်ရှူစွမ်းအင်မှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး သူ၏ ဆရာကြီးချန်ရွှမ်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။ အချို့မှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ထားသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ငါဟာ ဒီထက်မက အများကြီး ကြိုးစားရဦးမယ်…”

လေတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

သူသည် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားခဲ့ပေ။

လင်ယွမ်ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ဤအကြိမ် လည်ပတ်ရောက်ရှိရာတွင် လက်ဗလာဖြင့် သွားရောက်လည်ပတ်ရန် မသင့်တော်ပေ။

ထည်ဝါသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာမြင်းကို ထိုနေရာတွင် အပ်နှံထားခဲ့ပြီး ဧည့်သည်အခန်းတစ်ခန်းကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။

ဧည့်သည်အခန်းထဲတွင်။

လော့ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ဤဆေးပင်များကို သန့်စင်ပြီး လက်ဆောင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“အို့...”

လော့ချန်သည် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာဖြင့် ဆေးပင်များကို သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ၏ ဒျန်တန်ထဲတွင် အိပ်မောကျနေသော နဂါးချီစွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လှစ်လာပြီး မေးရိုးအနေအထားရှိ ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာမှ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နဂါးချီစွမ်းအင်တစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်နှင့် ကျောက်စိမ်းရောင်ရောယှက်ကာ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်...

“ဝူး...”

မသိမသာသော ကျောက်စိမ်းရောင်နဂါးချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လော့ချန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို ဝိုင်းပတ် ပျံဝဲကာ ကခုန်နေသည့်အလားပင်။

ထိုအခါ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်လုံးသည် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်၏ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အလင်းတန်းများသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခန်းတစ်ခုလုံးကို တောက်ပသော အသက်ရှူစွမ်းအင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

အရာအားလုံး ပြန်လည်မှေးမှိန်သွားသည့်အခါ လော့ချန်၏ လက်ထဲတွင် လက်ညှိုးအရွယ်အစားရှိ သန့်စင်သော ဆေးစွမ်းအင်ပါဝင်သည့် ဆေးလုံးနှစ်လုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးများကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယခင်က သူသည် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို သန့်စင်ရန် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့စေရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် လုံးဝပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။

“ဒါဆိုရင်…”

စိတ်ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချန်သည် လေးနက်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သူ၏ရှေ့တွင်ထားလိုက်ပြီး စိတ်ကို အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

မသိမသာသော ကျောက်စိမ်းရောင်နဂါးချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို ဝိုင်းပတ်ပျံဝဲကခုန်နေသည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် အလင်းတန်းများထဲတွင် တိမ်မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရပြီး တဖြည်းဖြည်း အညစ်အကြေးများ သန့်စင်ခံရပြီး အနှစ်သာရများကို စုစည်းကာ နောက်ဆုံးတွင် မသိမသာအပြာရောင် ဆေးလုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“တကယ်ပဲ...”

လော့ချန်သည် မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာမှုအရောင်များ လှစ်ခနဲပေါ်လာသည်။

ဝေးကွာသန့်စင်နိုင်ရုံသာမက ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို သန့်စင်သည့်အမြန်နှုန်းသည်လည်း အဆများစွာ မြန်ဆန်လာသည်။

ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သန့်စင်ရန် နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီ အချိန်သာကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်သည်။

လော့ချန်သည် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာ၏ ဝါးမျိုစွမ်းရည်ကို တွေးမိပြီး ချက်ချင်းပင် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင်ထားလိုက်ပြီး ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

မသိမသာသော ကျောက်စိမ်းရောင်နဂါးချီစွမ်းအင်သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သွားများကို ဖြဲလှည့်ပတ်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်ဆီသို့ တစ်ချက်တည်း ဖြတ်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် ဖဲကြိုးတန်းများကဲ့သို့ သားရဲဝိညာဉ်အနှစ်သာရများသည် ဝိညာဉ်ကျောက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။

လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ထဲရှိ ကြယ်တာရာကြီးတွင် ကြယ်သုံးပွင့်ထွန်းလင်းလာသည်ကို ခံစားမိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံလာကာ ယမန်ညက ဟန်ချီလင်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်လာသည်။

ဆက်လက်စမ်းသပ်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ယခုအခါ သူသည် အဝေးမှပင် ဝါးမျိုနိုင်သည်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအကွာအဝေးသည် အကန့်အသတ်ရှိပြီး နှစ်ပေအကွာအဝေးထက် မပိုခဲ့ပေ။

“မဆိုးဘူး... ဒီလိုဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ပိုအဆင်ပြေလာမှာ… ဒီအကွာအဝေးက တိုးလာနိုင်မလား မသိဘူး…”

အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ကာ ဤပြဿနာကို ဆက်လက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို သန့်စင်ရန် စတင်လိုက်သည်။

နာရီပိုင်းနှစ်ခုအကြာတွင် လော့ချန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးပင်လေးပင်ကို အားလုံးသန့်စင်ပြီးစီးကာ ဆေးလုံးကိုးလုံးရရှိခဲ့သည်။

ဆေးလုံးများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်သည် အမြဲတမ်း စည်ကားလှပြီး ဧည့်သည်များသည် လူစည်ကားစွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။

လော့ချန်သည် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ပြီး လာရောက်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်သစ်ကို တွေ့ချင်တယ်ပေါ့...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းဆောင်သစ်ကို တွေ့လိုကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အစေခံမိန်းကလေး၏ မျက်ခုံးများသည် အမှတ်မထင် အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

ဤရက်များအတွင်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခေါင်းဆောင်သစ်ကို တွေ့ရန် လာရောက်သူများသည် ယင်ကောင်များကဲ့သို့ လိုက်လံမဖယ်ရှားနိုင်အောင် များပြားလှသည်။

အစေခံမိန်းကလေးက ပြောသည်။

“ကျွန်မတို့ ခေါင်းဆောင်သစ်က အခုအချိန်မှာ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦးနဲ့ တွေ့ဆုံနေလို့ အဆင်မပြေသေးဘူး…”

“ရပါတယ်… ငါ စောင့်လိုက်မယ်…”

အစေခံမိန်းကလေးသည် ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်သိထားပုံရပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့ပါ…”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘေးဘက်ခန်းမများကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး ထည်ဝါလှသော အိမ်တော်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အိမ်တော်ရှေ့တွင် ဧရိယာကျယ်ပြန့်လှသော ဥယျာဉ်တစ်ခုရှိပြီး ရေကန်ငယ်၊ တံတားငယ်နှင့် လှပစွာ စီစဉ်ထားသော ပန်းပင်များဖြင့် ထူးခြားစွာ အလှဆင်ထားသည်။

လော့ချန်သည် ဥယျာဉ်ကို အကြည့်တစ်ချက်ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်မှိန်းသွားသည်။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူငယ်ဆယ်ဦးကျော်ရှိပြီး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ ရောနှောပါဝင်နေသည်။

ဤလူများသည် ကျက်သရေရှိလှပြီး အသက်ရှူစွမ်းအင်များမှာလည်း အလွန်အားကောင်းသည်။ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲမှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရေကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လော့ချန်သည် လူအုပ်ထဲတွင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အဆင့်မနိမ့်ပေ။ တစ်ဦးမှာ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်သည်။

“သူတို့က ခေါင်းဆောင်သစ်ကို လာတွေ့ဖို့ လာကြတာ… ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ်က များသောအားဖြင့် ပေးတွေ့တာမဟုတ်ဘူး… သူ့စိတ်အလိုကျမှပဲ တွေ့ပေးတယ်…” အစေခံမိန်းကလေးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို သွားပြောပေးပါ… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် လော့ချန်က လာတွေ့ဖို့ရောက်လာတယ်လို့…”

လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အစေခံမိန်းကလေးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချောမောလှသော မျက်နှာလေးထက်တွင် ချက်ချင်း ပြုံးယောင်သမ်းလာကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး ခဏစောင့်ပါ… ကျွန်မအခုပဲ ခေါင်းဆောင်သစ်ကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်ပါမယ်…”

ထို့နောက် အစေခံမိန်းကလေးသည် အိမ်တော်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ကျောက်ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်သည်။

ထပ်မံလာရောက်သူတစ်ဦးကို သတိပြုမိသည့်အခါ ဥယျာဉ်ထဲရှိ လူအုပ်ကြီးသည် အကြည့်များကို တစ်ပြိုင်နက် အာရုံစိုက်လာကြသည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ယောက်ပေါ့...”

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ မာန်စွယ်ထောင်ထနေသော တပည့်တစ်ဦးသည် လော့ချန်ကို သတိပြုမိပြီး သူ၏အဆင့်မှာ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်သာဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးကို လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာရှောင်… ထူးဆန်းတဲ့အကြောင်းတစ်ခုကို ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒီနှစ်အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာရပြီး အဓိကတပည့်ဖြစ်လာတယ်တဲ့…”

စီနီယာရှောင်ဟု ခေါ်ခံရသည့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်သည် စကားကို နားလည်သဘောပေါက်သလို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအကြောင်းကိုလည်း ငါလည်းကြားဖူးတယ်… အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ကို အဓိကတပည့်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာဆိုတော့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက အသုံးမကျသူတွေချည်းပဲဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ… ငါထင်တာကတော့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းကို ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းလို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်သင့်တယ်…”

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားသံများသည် ကျယ်လောင်လှပြီး ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အခြားလူများအားလုံးသည် ပြဇာတ်ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်တစားဖြစ်သွားသည့် အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသည် အမြဲတမ်း မတည့်အတူမနေနိုင်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှ တပည့်များ၏ အငြင်းပွားမှုသည် မထူးဆန်းတော့ပေ။

သို့သော် ဤအကြိမ်တွင် ရောက်လာသည့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်သည် စွမ်းအားအဆင့်နိမ့်လွန်းသဖြင့် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ရန် သေချာနေပြီဟု အားလုံးက ထင်မြင်နေကြသည်။

အချို့လူများသည် လော့ချန်ကို စိတ်ထဲတွင် သနားမိလာကြသည်။

လော့ချန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မထင်မရှားပြောလိုက်သည်။

“တခြားဂိုဏ်းကို စော်ကားတာက သိပ်ကိုမယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုဆိုတာ မင်းတို့သိလား…”

မာန်စွယ်ထောင်နေသော လူငယ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မော့လျက် လော့ချန်ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက အမှန်တရားတစ်ခုပဲလေ… အင်အားပြောရရင် မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းပထမအဆင့်ဆိုတာ ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာဆိုရင် သာမန်အပြင်စည်းတပည့်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမယ်… ဒါက အသုံးမကျသူမဟုတ်ရင် ဘယ်သူက အသုံးမကျသူလဲ…”

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်အားဆိုတာ ပါးစပ်နဲ့ပြောရုံနဲ့ မပြီးဘူး… မဟုတ်ရင် တစ်ဖက်လူက မင်းပြောတာကို ကြမ်းကြားလေလို့ပဲ ထင်လိမ့်မယ်…”

မာန်စွယ်ထောင်နေသော လူငယ်သည် မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။

“မင်းဘာပြောတယ်...”

“ဟား... ဟား...”

နောက်ထပ် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်စုတ်လေး… ပါးစပ်ကြီးလှချည်လား… မင်းနဲ့ပြောနေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးနဲ့တူတယ်… ဒီသူက ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ စီနီယာ ဝမ်ကျန်းယန်းပဲ… မြန်မြန်ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံတောင်းပန်လိုက်… မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို အပြစ်ပေးလိုက်မယ်…”

“ဝမ်ကျန်းယန်း...”

ဥယျာဉ်ထဲရှိ အခြားလူများ၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝမ်ကျန်းယန်းသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆယ်ယောက်မြောက်နေရာတွင်ရှိသော်လည်း သူ၏ အင်အားမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ အဆင့်မှာ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်သိုင်းပညာသမားဖြစ်ကာ အင်အားမှာ ပေါင်ရှစ်သိန်းကျော်ရှိသည်။ သူနှင့် တိုက်ခိုက်သူများသည် လက်ကျိုးသူကျိုး၊ ခြေကျိုးသူကျိုးဖြစ်ပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

စကားပြောနေသည့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်သည် လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ကြည့်နေပြီး သူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမည့် အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုနေသည်။

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ကျန်းယန်း... ဟုတ်လား... တစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးဘူး… ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းချင်ရင် မင်းတို့လို အဆင့်မမီတဲ့သူတွေလောက်နဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

“ဟဲဟဲ… အဆင့်မမီဘူးတဲ့လား.........”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ဝမ်ကျန်းယန်းသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်လာပြီး လှုပ်ရှားရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကြားရန် ဝင်သွားခဲ့သည့် အစေခံမိန်းကလေးသည် အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်လာကာ လော့ချန်ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးလော့ချန်… ခေါင်းဆောင်သစ်က ခင်ဗျားကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်…”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်သည့် အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူတို့အားလုံးသည် မျိုးရိုးမြင့်မြတ်သူများဖြစ်ပြီး မင်းသားတန်းမှ မင်းသားများပင် ပါဝင်သည်။ လင်ကျန်းမြို့၏ လင်ယွမ်ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ်သည် အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လင်ယွမ်ပြတိုက်ပိုင်ရှင်မိသားစုနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟူသော ကောလာဟလကို ကြားသိရပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရန် လာရောက်ကြသူများဖြစ်သော်လည်း အားလုံးသည် အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးသာဖြစ်သူသည် ယခုမူ နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ကြားခံရသည်။

“ကောင်းပြီ...”

လော့ချန်သည် လူအုပ်၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏလေး...”

ဝမ်ကျန်းယန်းသည် မျက်နှာမည်းမှောင်သွားပြီး ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးလျှံစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လော့ချန်ကို တစ်လှမ်းချင်း ဖိအားပေးလာပြီး ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်စုတ်လေး… ငါ့ကို ဒီလိုစော်ကားပြီး ဒီအတိုင်း ထွက်သွားနိုင်မယ်ထင်နေလား…”

အခန်း (၃၂၃) ပြီးပါပြီ။