အတူတကွ တိုက်ခိုက်ကြစမ်းပါ။ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က လော့လား။

ဝမ်ကျန်းယန်း စကားပြောနေစဉ် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးကလည်း ထရပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက လော့ချန်ကို ဘယ်ညာမှ ဝိုင်းထားပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီကောင်က ဝမ်ကျန်းယန်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဆိုးရွားသွားပြီ... မသေရင်တောင် အရေခွံတစ်ထပ်လောက် အနွာခံရမှာပဲ...”

“ဟဲဟဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှာတတ်တာပဲ... ကိုယ့်ရဲ့စွမ်းအားကို မနှိုင်းချင့်ဘဲ မာန်တက်ပြီး စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောရဲတယ်။ ဝမ်ကျန်းယန်းက ရန်စစရာမဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ ပေါင်ရှစ်သိန်းကျော်ရဲ့ ဧရာမစွမ်းအားရှိတယ်။ လက်သီးတစ်ချက်၊ ခြေထောက်တစ်ချက်နဲ့တင် အင်အားကြီးမားလှတယ်။ သူနဲ့ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် လက်မောင်းကျိုးမယ်၊ မဟုတ်ရင် ခြေထောက်ကျိုးမယ်။ ဒီကောင် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲ ကြည့်ကြစို့...”

လော့ချန်ကို ဖိတ်ကြားခံရခြင်းက ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ်မျှ မကျေနပ်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ယခုအခါ ဝမ်ကျန်းယန်းနှင့် တစ်ဖက်က တပည့်တစ်ဦးတို့က လော့ချန်ကို ရန်စလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ပြဇာတ်ကောင်းကြည့်ရတော့မည်ဟု မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအမူအရာများ ထင်ဟပ်လာသည်။

လော့ချန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျန်းယန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘာဖြစ်ချင်လဲပြောလိုက်...”

ဝမ်ကျန်းယန်းက မဖြေသေးခင် ဘေးမှ ပိန်ပိန်ပါးပါး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်က ချက်ချင်း ရန်လိုသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရိုးရှင်းပါတယ်... ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်... ဒီနေ့တော့ မင်းကို အလွတ်ပေးလိုက်မယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများက အေးစက်သွားသည်။

ဘေးမှ လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ အစေခံမိန်းကလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် သူမနောက်မှ ကြည်လင်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လင်ယွမ်ပြတိုက်မှာ တိုက်ခိုက်မှုကို တားမြစ်ထားတယ်... မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ...”

အားမူက အိမ်တော်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဝမ်ကျန်းယန်းနှင့် တစ်ဖက်က တပည့်ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများက အေးစက်စွာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမထံမှ တန်ခိုးအာဏာတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

အားမူက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်သွားသော်လည်း လော့ချန်ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်မပါခဲ့ပေ။ လော့ချန်ကို ပြောင်လှောင်လိုက်သည်။

“ဟေ့ ကောင်လေး... မင်းက အခုန စွမ်းအားဆိုတာ ပါးစပ်နဲ့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား... မင်းကလည်း ပါးစပ်နဲ့ပဲ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့သူများလား... ငါက မင်းကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး။ မင်းက ငါ့ရဲ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရင် ငါချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်။ ပြီးတော့ မင်းကို အပြစ်ပြုမိလို့ တောင်းပန်စကားလည်း ပြောမယ်။ ဒါ ငါ့စကားပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက လက်ခံဖို့ မရဲဘူးဆိုရင် ငါ့ညီငယ်ပြောတာ မမှားဘူး... မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲလို့ သက်သေပြလိုက်တာပဲ...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို လှုံ့ဆော်နေစရာ မလိုဘူး... မင်းတိုက်ချင်ရင် တိုက်လိုက်ပေါ့...”

လော့ချန်က အားမူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေကို ငါ အရင်ရှင်းလိုက်မယ်...”

အားမူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှာ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လော့ချန်က အကြည့်ကို ဝမ်ကျန်းယန်းနှင့် တစ်ဖက်က တပည့်ဆီ ပြန်လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ တက်လာကြစမ်းပါ...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်လျက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဝမ်ကျန်းယန်းကို ဦးမညွှတ်ရုံတင်မကဘဲ သူ့ဘာသာသူ ရန်စတင်ပြီး တစ်ယောက်နှင့်နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြံရွယ်နေသည်တဲ့လား။ ဒါ ဘယ်လို သတ္တိမျိုးလဲ။

လူတစ်ယောက်က ဤမျှ မာန်တက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု လွန်ကဲလွန်းနိုင်သည်လား။

ဝမ်ကျန်းယန်း၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို အတူတကွ တက်လာခိုင်းတယ်ပေါ့... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးနေတာပဲ... ငါက လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ မင်းကို အနိုင်ယူမယ်လို့ ပြောရင် တကယ်ပဲ လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ပဲ အနိုင်ယူမယ်။ လာခံလိုက်စမ်းပါ...”

ဝမ်ကျန်းယန်းက အဆုံးမရှိ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးနီရောင် ချီစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်က ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး လက်သီးတစ်စုံမှာ မီးနီရောင်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ ဤသည်မှာ သွေးသားနှင့်လူတစ်ယောက် ဖြစ်မနေတော့ဘဲ မီးနီဖြင့် ကျွမ်းနေသော သံတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခရမ်းနီလက်သီးစွမ်းရည်ပဲ... မီးစွမ်းအင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ဝမ်ကျန်းယန်းရဲ့ ခရမ်းနီလက်သီးက ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်နားကို ရောက်နေပြီ...”

“ခရမ်းနီလက်သီးက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်လက်သီးစွမ်းရည်ပဲ။ မီးစွမ်းအင်ကို ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ရန်သူရဲ့ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ကို မီးလောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်။ အရှိန်အဟုန်က အံ့အားသင့်စရာပဲ... ဒီကောင်လေး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သေတော့မှာပဲ...”

“သေတာတော့ မသေပါဘူး။ ဒီနေရာက လင်ယွမ်ပြတိုက်ပဲ။ ဝမ်ကျန်းယန်းက ဒီလောက်ထိ မရဲတင်းနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရေခွံတစ်ထပ်လောက်တော့ ကျွတ်ထွက်သွားမှာသေချာတယ်...”

ဝမ်ကျန်းယန်းက ခရမ်းနီလက်သီးစွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးက ခေါင်းများကို ယမ်းလိုက်ကြသည်။

“သေစမ်း...”

ဝမ်ကျန်းယန်းက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လော့ချန်ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။ လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုးထွက်လိုက်သည်။

ဤလက်သီးတစ်ချက်က ရိုးရှင်းဖြောင့်မတ်နေသော်လည်း အရှိန်အဟုန်က အလွန်အာဏာရှိလှသည်။ လေထုကို ဖြတ်ကျော်သွားသံက မိုးကြိုးပစ်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုနည်းတူ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထွက်လိုက်သည်။ လေထုက ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ လေစီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးနှစ်ခုက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး လေထုကို ဖိသိပ်လိုက်သဖြင့် လေးဖက်လေးတန်သို့ လှိုင်းလုံးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်လျက်ရှိသည်။

ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပထမဆုံး မထိန်းနိုင်သူက ဝမ်ကျန်းယန်းဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ညာလက်မောင်းပေါ်က ဝတ်ရုံက ရုတ်တရက် ပြွတ်သိပ်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ အရေပြားများ အက်ကွဲသွားပြီး အရိုးကျိုးသံများပင် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား...”

ဝမ်ကျန်းယန်းက ကောင်းကင်ယံသို့ သွေးများကို အန်ထွက်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ မီတာတစ်ရာအကွာမှ စင်မြင့်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပြီး ပြိုကျသွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အပျက်အစီးများအောက်မှာ မြှုပ်နှံသွားပြီး အသက်ရှင်လျက်ရှိမရှိပင် မသေချာတော့ပေ။

တိတ်ဆိတ်မှု။

အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှု။

ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူအားလုံးက လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လော့ချန်က ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ နောက်ထပ်တပည့်တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်က ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းရိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များ အေးစက်သွားသည်။ သူက ဝမ်ကျန်းယန်းထက် ပိုသန်မာသည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ပြေး...”

မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမှ မရှိဘဲ ထိုလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်က ဥယျာဉ်အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

“လဲကျသွားစမ်း...”

လော့ချန်၏ ပုံရိပ်က တချက်လက်သွားပြီး ထိုသူရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်ကာ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး...”

ပိန်ပိန်ပါးပါး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ကို အရူးအမူး လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးများ ဖျန်းထွက်သွားသည်။ သွေးများဖြင့် ပေကျံနေသော လူရိပ်တစ်ခုက ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း လွင့်ထွက်သွားပြီး ဝမ်ကျန်းယန်းဘေးသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ဝမ်ကျန်းယန်းကို အနိုင်ယူလိုက်တယ်...”

“ဝမ်ကျန်းယန်းက ခန္ဓာကိုယ်သိုင်းပညာသန်မာသူတစ်ဦးပါ... ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်လွန်းတယ်လို့...”

လူအုပ်ကြီးက လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

အားမူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး စိတ်ထဲ၌ လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

“နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်အတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီ... တကယ့်ကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ထူးချွန်လာတာပဲ...”

အားမူက စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုတ်လိုက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူတို့ကို အပြင် ဆွဲထုတ်လိုက်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ အစောင့်အကြပ်များက အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး ဝမ်ကျန်းယန်းနှင့် တစ်ဖက်က တပည့်ကို ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။

ထိုအခါမှသာ လူအုပ်ကြီးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး အားမူသည် လင်ယွမ်ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်၏ ကိုယ်ရံတော်မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း တစ်ယောက်က မှတ်မိသွားပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ဝူးရှီမြို့ ယွမ်မိသားစုက ယွမ်ခန်း ဖြစ်ပါတယ်... ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ထံ ဂါရဝပြုဖို့ ရောက်လာပါတယ်...”

“ကျွန်တော်မျိုး မင်းသားတန်းက ယွဲ့ချန်...”

“ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော် ဟန်မိသားစုက ဟန်ရှီ...”

ထိုအခါ ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး မိမိတို့၏ နာမည်များကို ဖော်ပြလာကြသည်။ အားလုံးက တာယွဲ့မင်းဆက်မှ ထင်ရှားသော အင်အားကြီးမားသည့် မိသားစုများဖြစ်ကြပြီး အားမူက သူတို့ကို ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ထံ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

အားမူရဲ့ မျက်နှာလေးက အမူအရာမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်က ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေကို မတွေ့ဘူး... ပြန်သွားကြပါ...”

အားမူက လှည့်ထွက်သွားပြီး လော့ချန်ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့လူကြီးမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပါ...”

လော့ချန်က အားမူနောက်မှ လိုက်သွားပြီး အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုနေရာမှ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းမှုအရိပ်အယောင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ချန်ထားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တစ်ယောက်က ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုဖြင့် ဤရှက်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ... လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ဝမ်ကျန်းယန်းကို အနိုင်ယူလိုက်တယ်... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့သူ ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ...”

“ဒီသူက မျိုးရိုးအမည်က လော့တဲ့... သူပဲဖြစ်မယ်...”

“ဘယ်သူလဲ...”

“လော့ချန်... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မင်းသားတန်းကို အနိုင်ယူပြီး အပြင်စည်းမှာ ထိပ်တန်း အထူးချွန်ဆုံးတပည့်ဖြစ်လာတဲ့ သူပေါ့...”

“သူ့နာမည်က လော့ချန်ကိုး...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီး၏ ရလဒ်က လင်ကျန်းမြို့ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် လူအများက ဆွေးနွေးနေကြသည်မှာ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဖြစ်လာသူအကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏ နာမည်ကိုတော့ မှတ်မိသူ သိပ်မများပေ။

ယခုအခါ လူအုပ်ကြီးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဒီနှစ် ကျင်းယွမ်တောင်ထိပ်မှာ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ကြည့်ကောင်းမယ့် ပြဇာတ်တွေ ရှိလာပြီ...”

တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထည်ဝါသော အိမ်တော်ကြီးက အလွန်ကျယ်ပြောလှသည်။ အထဲတွင် စင်မြင့်များ၊ နတ်ပန်းများ၊ ဝိညာဉ်မြက်များ၊ ခရမ်းရောင်ဝါးပင်များ၊ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များ အားလုံး ပြည့်စုံလှသည်။

လော့ချန်နှင့် အားမူတို့က အကွေ့အကောက်များသော ကျောက်သားလမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

“လော့လူကြီးမင်း... အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်...”

အားမူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဘယ်ကိစ္စလဲ...”

အားမူ၏ မျက်နှာလေးက နီရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လေလံပွဲတုန်းက ကျွန်မ မရိုမသေ ပြုမူခဲ့မိပါတယ်...”

လော့ချန်က အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်သတိရသွားပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “အဲဒါကို ငါ မေ့သွားပြီ... အားမူ၊ မင်းတို့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က လော့လား...”

အားမူက ပြုံးပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြလိုက်သည်။

“လော့လူကြီးမင်း... အဲဒါကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး မေးကြည့်ပါလား...”

အားမူက ပြုံးရွှင်စွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြလိုက်သည်။

အခန်း (၃၂၄) ပြီးပါပြီ။