မင်းသားတန်း၊ ထူးချွန်လှပသူ

အားမူသည် စကားမပြန်။ လော့ချန်လည်း ထပ်မမေးတော့။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကျင်းပစဉ်ကတည်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် လင်ယွမ်ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်၏အထောက်အထားနှင့်ပတ်သက်၍ အတော်လေးသေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုမူ အတည်ပြုရုံသာ။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း သူ၏ခန့်မှန်းချက်မမှားခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းခင်းတစ်ခုကိုဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်လာခဲ့ရာ ဝါးတောငယ်တစ်ခုထဲတွင် လှပသောအိမ်တစ်လုံးကို မှုန်ဝါးစွာတွေ့ရသည်။

ထိုအခါ ဝါးတောလမ်းကလေးပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက်သည် အဝေးမှအနီးသို့ လှမ်းလာနေသည်။

လာသူများကိုမြင်သောအခါ လော့ချန်၏မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသောအရောင်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လာသူများမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ အသက် ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်ခန့်ရှိပြီး တင်းကျပ်သောအနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်ခုံးများသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အလှမှာ ပြည့်ဖြိုးသည်။ အထူးသဖြင့် ဖုံးကွယ်မထားသော သူမ၏ခြေထောက်များမှာ သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ရှည်လျားလှပသည်။ ဆံပင်ရှည်ကို စုစည်းထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုထဲတွင် ရဲဝင့်သောအမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော အမျိုးသားမှာ အမျိုးသမီးနှင့် ရုပ်ရည်အနည်းငယ်ဆင်တူပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ ရှည်လျားသန်မာသည်။ အမူအရာတွင် ကြီးမြတ်သောဂုဏ်ပုဒ်ရှိပြီး သာမန်လူမဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။

လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုအမျိုးသား၏စွမ်းအားအဆင့်ကို သူလုံးဝမမြင်နိုင်ခြင်းပင်။

ထိုသူ၏အသက်ရှုစွမ်းအင်သည် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။

“အားမူ၊ နောက်မှ ထပ်လာခဲ့မယ်...”

သူတို့နှစ်ဦးနီးကပ်လာသောအခါ အမျိုးသမီးက အားမူအား ဤသို့ပြောလိုက်ပြီး လော့ချန်ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူမ၏အကြည့်များသည် ထက်ထက်ရှရှဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ်သိချင်စိတ်လည်းပါသည်။

“ဒီသူက ဘယ်သူလဲ...”

အားမူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဖြေသည်။

“သူက ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့သူငယ်ချင်းပါ...”

“ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့သူငယ်ချင်းတဲ့လား...”

ထိုအမျိုးသားကြီးသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကိုကြည့်သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်ကြွေတစ်ခုလို အလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး နေမင်းကြီးလောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား။

လော့ချန်သည် တောင်များပိပြီး ပင်လယ်ပြိုကျလာသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ကြီးမားလှသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခဏတွင် သူ၏စိတ်အစဉ်ထဲတွင် ရွှေရောင်လှိုင်းများ ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ခတ်လာသည်။

“ဘွမ်း...”

မမြင်နိုင်သော ဖိအားလှိုင်းတစ်ခု ကွဲထွက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ အေးစက်စွာပြောသည်။

“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...”

ထိုအမျိုးသားကြီးသည် မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ကို ပြန်လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး လော့ချန်ကို လက်ရင်းဖြင့်ဂါရဝပြုကာ ပြောသည်။

“ညီငယ်လေးရဲ့အမူအရာက ထူးခြားလှတာမို့ ငါတစ်ခဏစိတ်ထကြွပြီး စမ်းသပ်လိုက်မိတာပါ... မယဉ်ကျေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီဆေးလုံးကို တောင်းပန်ခြင်းအနေနဲ့ လက်ခံပေးရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်...”

လက်တစ်ဖျတ်လှုပ်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသားကြီး၏လက်ထဲတွင် လှပသောကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်လုံးပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး...”

ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကိုမြင်သောအခါ ဘေးတွင်ရှိသော ထူးချွန်လှပသည့်မိန်းမပျိုသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်...”

အပြုံးထံမှလာသော လက်ကိုမရိုက်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုသူ၏စွမ်းအားမှာ သူ့ထက်အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသေးသည်။

လော့ချန်သည် ခပ်ပေါ့ပေါ့ဖြေလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်လှုပ်ကာ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားကြီးသည် ခဏမျှအံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်ကာ ပြောသည်။

“ညီငယ်လေးက တကယ့်စိတ်ထားရိုးသားသူပဲ... ဒါနဲ့... မင်းနာမည်ကို မသိသေးဘူးနော်...”

“လော့ချန်...”

“ဟဲဟဲ... ငါက ကျင်းထျန်တူ... ဒီတစ်ယောက်က ငါ့ညီမလေး ကျင်းယူရှီ...” ကျင်းထျန်တူသည် ရယ်မောရင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ကျင်းယူရှီသည် လော့ချန်ကို သူမ၏ဖြူဖွေးသောမေးစေ့ဖြင့် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မျိုးရိုးနာမည်က ကျင်း တဲ့လား။

လော့ချန်၏အကြည့်များသည် တစ်ချက်လှုပ်သွားသည်။

“လော့ချန်... အခွင့်အရေးရရင် တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်နော်... သွားတော့မယ်...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

အတော်ဝေးသွားသောအခါ ကျင်းယူရှီသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီကောင်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်ပဲလေ... သူ့ကို သွေးကြောနိုးကြားဆေးလုံးတောင်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့...”

ကျင်းထျန်တူသည် ရယ်မောကာ ပြန်မေးသည်။

“ဘာဖြစ်လဲ...”

ကျင်းယူရှီသည် နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အဲ့ဒါက အဖိုးတန်လွန်းတယ်... သူနဲ့မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်တယ်... သွေးကြောနိုးကြားဆေးလုံးတစ်လုံးဆိုရင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိသူတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်... သူကတော့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အစပိုင်းပဲရှိသေးတာ... ဘာအဆင့်အတန်းနဲ့လဲ...”

“ပြီးတော့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်လော့ကလည်း... ဒီတစ်ခါတွေ့ဆုံလက်ခံဖို့ အတော်လေးခက်ခက်ခဲခဲလုပ်ခဲ့ရတာ... လက်ဆောင်ကြီးတွေပေးပြီး တွေ့လိုက်ရတာက စကားနှစ်ခွန်းသုံးခွန်းပြောပြီး ဧည့်သည်ထုတ်ပစ်လိုက်တာပဲ... ငါတို့ကို ဘာများထင်နေလဲ... လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲလေ...”

ကျင်းယူရှီသည် ပြောလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်ပြီး မျက်နှာလေးပါ နီရဲလာသည်။

သူတို့သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သော်လည်း တံခါးပိတ်ပြီးငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။

ယနေ့မှ တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ပြီး စကားအနည်းငယ်သာပြောပြီးသည့်နောက် ဧည့်သည်နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူမဘဝတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့အေးစက်စွာဆက်ဆံခံရခြင်းမျိုး မကြုံဖူးခဲ့ဖူးပေ။ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေရင်း လော့ချန်ကိုပါ ရန်သူလို စိတ်ထဲမှာထားလိုက်သည်။

ကျင်းထျန်တူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပြုံးကာ ပြောသည်။

“ယူရှီ... ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်လော့က ငါတို့ကို တွေ့ဖို့လက်ခံပေးတာကပဲ ငါတို့ကို ဂုဏ်ပြုတာပါ... သွေးကြောနိုးကြားဆေးလုံးကိုတော့ ငါက ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်တယ်...”

“ဘာ့ကြောင့်လဲ...”

“ငါထင်တာ မမှားရင် ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်လော့က ဧည့်သည်ထုတ်လိုက်တာ ဒီလူကြောင့်ပဲဖြစ်မယ်... ပြီးတော့ ငါသူ့ကို တမင်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တာ... ငါ့ရဲ့ဖိအားအရှိန်ကို သူက လုံးဝမကြောက်ဘူး...”

ကျင်းထျန်တူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလိုကြီးမားတဲ့ဖိအားကို မကွယ်မလျှော့ဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်ဆိုတာ... ဒီလိုငယ်ရွယ်တဲ့အသက်မှာ စိတ်ဓာတ်ဒီလောက်ခိုင်မာပြီး ပြတ်သားတဲ့သတ်ဖြတ်စိတ်ရှိတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်... ဒီလူက ရေအိုင်ထဲကသာမန်သတ္တဝါမဟုတ်ဘူး... သွေးကြောနိုးကြားဆေးလုံးတစ်လုံးနဲ့ သူနဲ့ရင်းနှီးမှုတစ်ခုရဖို့ဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ... နောင်တစ်ချိန်မှာ သူက ငါတို့အတွက် အသုံးဝင်နိုင်လိမ့်မယ်...”

ကျင်းထျန်တူသည် လော့ချန်ကို ဤမျှချီးကျူးပြောဆိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျင်းယူရှီသည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်စွေ့လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ပဲရှိသေးတာ... ဘာမှထူးခြားမနေဘူး... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့အပြင်စည်းမှာ ထူးချွန်တဲ့ထူးချွန်သူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်... ငါတို့လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ စီနီယာအစ်မကြီး ယန်ချင်းရှုံးရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး...”

လော့ချန်ကို အပြစ်တင်ပြီးသည့်နောက် ကျင်းယူရှီ၏စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ်သက်သာသွားပြီး စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ မေးသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကုရာမြို့ရဲ့အခြေအနေက မကောင်းဘူးလို့ ကြားတယ်နော်... တိုက်ပွဲတွေဖြစ်လာနိုင်လား...”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကျင်းထျန်တူ၏မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။

“အဲ့ဒီစစ်ပွဲကြီး ပြီးကတည်းက အင်အားစုအသီးသီးက လူတွေဟာ ကုရာမြို့အနီးတဝိုက်မှာ ပေါ်လာပြီး လျှို့ဝှက်စွာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကျင်းထျန်တူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆက်ပြောသည်။ “ချူဧကရီပျောက်ဆုံးသွားပြီးကတည်းက ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုတစ်ခုလုံး ဦးဆောင်သူမရှိတဲ့ နဂါးအုပ်စုလိုဖြစ်သွားပြီး ဘယ်လိုနတ်ဆိုးမိစ္ဆာတွေမဆို ပေါ်ထွက်လာကြတယ်... နတ်ဆိုးအိုကြီးတွေတောင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ပေါ်လာကြတယ်...”

“မကြာခင်မှာ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဒါက ငါတို့တာယွဲ့မင်းဆက်အတွက် ကြီးမားတဲ့စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ...”

ကျင်းယူရှီသည် လျှာတစ်ချက်ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီလောက်ဆိုးလား...”

ကျင်းထျန်တူသည် ခါးသီးစွာပြုံးရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“အခြေအနေက ဒီထက်ပိုဆိုးနိုင်သေးတယ်... ပရမ်းပတာကာလမှာ အားနည်းသူတွေဟာ ရှင်သန်ခွင့်မရှိဘူး... မင်းဆက်နိုင်ငံတွေလည်း အတူတူပဲ...”

“ငါတို့တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ထူးချွန်သူတွေ အများအပြားပေါ်ထွက်လာပြီး အနီးဝန်းကျင်နိုင်ငံတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ဦးဆောင်သူတစ်ယောက်ပေါ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ... ဒါမှ မျှော်လင့်ချက်ရှိမယ်...”

---

ဝါးတောလမ်းကလေးပေါ်တွင် လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဝါးတောတစ်ခုလုံးထဲတွင် သွေးရွှေရောင်အသက်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုစွမ်းအင်မှာ အလွန်သန်စွမ်းလှသည်။ တစ်ချက်ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်ဓာတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသည်။

သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် လက်မအရွယ်ခန့်ရှိ သွေးရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့ရပြီး ကြယ်ပုံအမှတ်အသား ငါးခုသည် အလင်းထွက်နေသည်။

“ဒါက ကြယ်ငါးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး သွေးကြောနိုးကြားဆေးလုံးပဲ... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိသူတွေကို သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီနိုင်တယ်... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိသူတွေရဲ့အဆင့်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်... ဒီဆေးလုံးက အလွန်ရှားပါးပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိသူတွေအတွက်တောင် ရတနာတစ်ခုပဲ... အဲ့ဒီကျင်းထျန်တူက ဒီဆေးလုံးကို မင်းကိုပေးလိုက်တာ တကယ့်ကို ရက်ရောလှချည်လား...”

အားမူသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကိုမြင်သောအခါ မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာသည်။

ဖန်းခနဲအသံဖြင့် လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး မေးသည်။

“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ...”

အားမူသည် တဟီးဟီးရယ်ကာ ပြောသည်။

“မင်းက တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ မင်းမျိုးနွယ်တွေကိုတောင် မသိဘူးလား... ကျင်းထျန်တူက မင်းသားဖြစ်သလို အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက နဝမမြောက်မင်းသမီးလေးပဲ...”

“တကယ်ပဲ...”

လော့ချန်သည် သိပ်အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိပေ။

သူတို့၏အမူအရာနှင့် မျိုးရိုးနာမည်ကို ကြည့်ပြီးသည့်နောက် သူတို့၏အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းမိထားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် မင်းသားများအားလုံးတွင် အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်နှင့် ကျင်းထျန်တူတို့သည် မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှသည်။

ကျင်းထျန်တူသည် လူများကို နူးညံ့စွာဆက်ဆံပြီး လူတို့အား နွေဦးလေပြည်လို ခံစားရစေသည်။ ကျင်းမင်ကဲ့သို့ နေရာအနှံ့တွင် ရန်လိုပြီး ဖိအားပေးနေသည့်ပုံစံမဟုတ်ပေ။

သို့သော် နဝမမြောက်မင်းသမီးလေး ကျင်းယူရှီသည် အဋ္ဌမမင်းသားနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။

“ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်က အပေါ်ထပ်မှာ... သွားလိုက်တော့...”

စကားပြောနေရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် လှပသော အဆောက်အအုံရှေ့သို့ရောက်လာပြီး အားမူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...”

လော့ချန်သည် ဒုတိယထပ်သို့ရောက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင်ထိုင်နေသော လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တစ်ချက်တွေ့လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မြေခွေးသားမွှေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေမှာ သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ခြေထောက်များမှာ ရှည်လျားပြီး ထိုင်နေရင်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အလှမှာ လူတို့၏နှလုံးခုန်သံကို လှုပ်နှိုးနိုင်သည်။ လေညင်းတိုက်ခတ်လာသောအခါ သူမ၏အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လှပသောမျက်နှာတစ်ဝက် လစ်ဟာသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သဘာဝမွှေးရနံ့တစ်ခု လှိုင်ထွက်လာသည်။

အခန်း (၃၂၅) ပြီးပါပြီ။