မင်းလက်စွမ်းပြရဲလား...

မင်းသားတန်းမှ တပည့်ကိုးဦး မြေပေါ်လဲကျနေကြပြီး ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။

လင်ချီတုန်း၏ လက်ဖဝါးများပင် တုန်ယင်မှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် သူကိုယ်တိုင် အလျှော့ပေးခဲ့ပြီး လော့ချန်နှင့် မယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရတော့မှ သူတို့ကြားက ကွာဟချက်ကို နားလည်လိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုမျိုး အပြတ်အသတ်ဖိနှိပ်နိုင်သည့် အင်အားကြီးမားမှုမျိုးလဲဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

လော့ချန်က တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုန ဘယ်သူလက်စွမ်းပြခဲ့တာလဲ... ပြောစမ်း...”

အားလုံးက တံတွေးမျိုချကာ အကြည့်များကို လင်ချီတုန်းဆီသို့ တပြိုင်နက်လှည့်လိုက်ကြသည်။

လင်ချီတုန်း၏ နှလုံးသားထဲ တုန်ယင်သွားပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် လည်ပင်းကို တင်းတင်းဆန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ... ဒီနေရာက သိုင်းပြိုင်ကွင်းမဟုတ်ဘူး... ငါ့ဆရာက အပြင်စည်းရဲ့ နဝမအကြီးအကဲဖြစ်တယ်... ဒါတင်မကဘူး... မင်းက အခုဆိုရင် ကျင်းမင်ရဲ့ မျက်စိထဲက ဆံပင်မွေးဖြစ်နေပြီ... မင်းလက်စွမ်းပြရင် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားဦး...”

“ဟား... ဟား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲ စူးရှသည့်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်ချီတုန်း၏ စကားမဆုံးခင် လေထဲမှ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးလိုက်ရာ လက်သီးစွမ်းအားသည် ရေတံခွန်ပမာ လင်ချီတုန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“အား... မင်းတကယ်လက်စွမ်းပြရဲတယ်ပေါ့... မင်းသေချင်နေ...”

လင်ချီတုန်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စကားတစ်ဝက်တင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ လက်သီးစွမ်းအင်သည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

“အား...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်ချီတုန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့ ကာထားကာ ချီစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝထုတ်လွှတ်ပြီး ခုခံရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ခုခံမှုသည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ရှေ့တွင် လုံးဝအလုပ်မဖြစ်ပေ။ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်သည် ချက်ချင်းပြိုကျသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီတာတစ်ရာကျော်ထိ လွင့်ထွက်သွားကာ ထင်းရှူးပင်ကြီးများကို ဆက်တိုက်တိုက်မိပြီး ပြိုကျသွားသည်။ သွေးများသည် ဒလဟောထွက်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လော့ချန်က ရှေ့သို့တက်လှမ်းလာပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ လင်ချီတုန်း၏ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“မင်း...”

လင်ချီတုန်းက ဒေါသအမျက်ထွက်လွန်ကာ သွေးတစ်ချက်ထပ်မံထွက်လာပြီး သတိလစ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ရသောအခါ ကျန်ရှိနေသည့် မင်းသားတန်းတပည့်ရှစ်ဦးအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လော့ချန်က ဤမျှအထိ ရက်စက်ပြီး ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ အင်အားသည်လည်း ထူးခြားလှပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်စာရင်းဝင် တပည့်များထဲတွင် အဆင့်ခြောက်နေရာရှိသည့် လင်ချီတုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။

လော့ချန်က အကြည့်လှည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဒီနောက်မှာ ဘယ်သူစီနီယာလင်ကို စော်ကားတဲ့စကားထပ်ပြောရဲသေးလဲ... ဒါ နမူနာပဲ...”

“မပြောတော့ပါဘူး...”

“ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောတော့ဘူး...”

မင်းသားတန်းမှ တပည့်ရှစ်ဦးသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်နေကြသည်။

လော့ချန်က လက်တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားကြတော့... သူ့ကို ထမ်းပြီး ခေါ်သွားကြ...”

ဤစကားကိုကြားရသောအခါ ရှစ်ဦးစလုံး သေမင်းတံခါးဝမှ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

“အို့... ခဏလေး...”

ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ အကြည့်တစ်ချက်က အလယ်မှ အရပ်ရှည်ရှည်လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“မင်း... ထွက်လာခဲ့...”

ထိုအရပ်ရှည်လူငယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထွက်လာသည်။

“စီနီယာလော့ချန်... ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ လက်စွမ်းမပြခဲ့ပါဘူး...”

“အဲ့ဒါ အရေးမကြီးဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရယ်မောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းနာမည် မို့ရှောင်မဟုတ်လား... ငါမှတ်မိတယ်... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းက ကူးလင်ဖန်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တမင်ရိုက်ချိုးခဲ့ပြီး ငါလည်း အလားတူအဖြစ်နဲ့ ပြီးဆုံးမယ်လို့ ကြွားဝါခဲ့သေးတယ်မဟုတ်လား...”

ထိုအရပ်ရှည်လူငယ်သည် မို့ရှောင်ပင်ဖြစ်သည်။ လော့ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားကာ မျက်လုံးများ မထိန်းနိုင်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

“ဘမ်း...”

ဤကိစ္စကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဖြေရှင်းရန်ခက်ခဲကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မို့ရှောင်က စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ဆီသို့ ပန်းကန်လုံးအရွယ် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်ကာ လှည့်ပြေးသွားသည်။

“ပြေးလို့ရမလား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ အရိပ်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မို့ရှောင်ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

မို့ရှောင်က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို အားပြင်းစွာ ထိုးလိုက်သည်။

လော့ချန်က တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ မို့ရှောင်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပေါ်တွင် အသက်မသေရုံတမည် လဲကျသွားသည်။

“မင်းက ကူးလင်ဖန်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့တယ်... ဒီနေ့ ငါလည်း မူရင်းအတိုင်း ပြန်လည်ပေးစပ်စေမယ်...”

လော့ချန်က မို့ရှောင်ကို အထက်မှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မပြောမဆိုနှင့် လက်သီးများကို ဆက်တိုက်ထိုးလိုက်သည်။

“ဘမ်း... ဘမ်း... ဘမ်း... ဘမ်း...”

လက်သီးစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးများပွက်လျက် မို့ရှောင်၏ လက်နှင့်ခြေထောက်များ အကုန်ပြတ်သွားသည်။

“အား... အား...”

ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကြောင့် မို့ရှောင်သည် ဆက်တိုက်အော်ဟစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သေသွားသည့်ခွေးတစ်ကောင်လို မြေပေါ်တွင် လှုပ်မရအောင် လဲကျနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးက လော့ချန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုသည် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ... မိုက်မဲလိုက်တာ... လော့ချန်... မင်းငါ့လက်နဲ့ခြေထောက်တွေကို တကယ်ရိုက်ချိုးရဲတယ်ပေါ့... စောင့်ကြည့်ထား... ငါချက်ချင်း စီနီယာကျင်းမင်ဆီ သွားတိုင်မယ်...”

“မင်းက ချီဂူးယွမ်ကို သတ်ခဲ့ပြီး ဒီလောက်ထိ မိုက်ရူးရဲဆိုးသွမ်းနေသေးတယ်... စီနီယာကျင်းမင်က မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်မပေးဘူး... မင်းကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြီးဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး... ငါမင်းဘယ်လိုသေမလဲ ကြည့်နေမယ်... ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ ကြည့်နေမယ်...”

ဘေးတွင်ရှိသည့် အခြားမင်းသားတန်းတပည့်များက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အေးစက်သောလေကို ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်လျက်ရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။

“ငါဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ ကြည့်မယ်ပေါ့... ဒါဆို မင်းသေချာကြည့်ထားလိုက်...”

လော့ချန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထကြွလာပြီး ထပ်မံလက်စွမ်းပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မလုပ်ပါနဲ့...”

ချန်လင်းယူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တပည့်များကြားထဲတွင် ရန်ဖြစ်မှုများကို အကြီးအကဲများက မျက်စိတစ်ဖက်ပိတ်ထားနိုင်သော်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်း လူသတ်မှုသည် ကြီးမားသောတားမြစ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

မို့ရှောင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟား... မင်းလက်စွမ်းပြရဲလား... ငါ့ကိုသတ်လိုက်ရင် မင်းလည်း သေမှာပဲ...”

“ဟုတ်လား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် အားပြင်းစွာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

မို့ရှောင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်လုံးလို လွင့်ထွက်သွားကာ ထင်းရှူးပင်များကို ထိမိပြီး ပြိုကျသွားသည်။ မြေပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သွေးသံတရဲရဲဖြစ်နေသည်။

ချန်လင်းယူက ထိတ်လန့်တကြား ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး မို့ရှောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ့ထံတွင် အသက်ရှူသံအနည်းငယ်ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ရသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ပြန်ကယ်လိုက်လည်း ဆေးဖိုးတွေ အလဟဿဖြစ်မှာပဲ...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံလက်စွမ်းမပြတော့ပေ။

ဤခြေကန်ချက်သည် မို့ရှောင်၏ အသက်ကို မယူသွားသော်လည်း သူ၏ ဒျန်တန်ကို အက်ကွဲစေခဲ့သည်။ သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် ဤဒဏ်ရာသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပြီးဆုံးသွားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

“မထွက်သွားသေးဘူးလား...”

လော့ချန်က အကြည့်ကို ကျန်ရှိသည့် မင်းသားတန်းတပည့်များဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားပါပြီ... ချက်ချင်းထွက်သွားပါပြီ...”

အားလုံးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်နေသည့်ငှက်များပမာ လင်ချီတုန်းနှင့် မို့ရှောင်ကို ထမ်းကာ တောင်အောက်သို့ ဒရောသောပါး ပြေးထွက်သွားကြသည်။

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

“လော့ချန်... မင်းစိတ်လွတ်သွားတာပဲ...”

ချန်လင်းယူက အကြည့်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ချီဂူးယွမ်ကို သတ်ခဲ့တာကြောင့် ကျင်းမင်က မင်းကို သေအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတယ်... အခုအချိန်မှာ ပြဿနာထပ်ဖြစ်တာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး... ဒါတင်မကဘူး... လင်ချီတုန်းက နဝမအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်တော်ဖြစ်တယ်... မင်းသူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်...”

လော့ချန်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းထဲထိုးလိုက်လည်း ဓားတစ်ချက်... ခေါင်းထဲသိမ်းထားလည်း ဓားတစ်ချက်ပဲ... ဘာကွာခြားသေးလဲ...”

လင်ရှောင်ယွမ်က မင်းသားတန်းမှ လူများ၏ စရိုက်သဘာဝကို နားလည်ထားသူဖြစ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီအဆင့်ထိရောက်လာတဲ့အခါ သည်းခံပြီး တိတ်ဆိတ်နေရုံနဲ့ သူတို့က ရပ်တန့်မှာမဟုတ်ဘူး...”

“စကားက ဟုတ်ပေမဲ့...”

ချန်လင်းယူက အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။

လော့ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ... ငါ့မှာ အချိုးအဆမရှိဘူး... ဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး...”

စကားပြောရင်း လော့ချန်က လင်ချီတုန်း၏ သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အထဲတွင် ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်နေပြီး စုစုပေါင်းတန်ဖိုးသည် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတစ်သောင်းနှစ်ထောင်မကရှိသည်။

လော့ချန်က သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို ချန်လင်းယူလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို ယူထားလိုက်... အစ်မပေးခဲ့တဲ့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေကို ပြန်ပေးတာလို့ မှတ်လိုက်...”

ချန်လင်းယူက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဒီလောက်များတာလား... ဒါဆို ငါအများကြီး အမြတ်ရသွားတာပေါ့... နောက်တစ်ခါ မင်းငွေလိုအပ်ရင် ငါ့ကို လာရှာနော်...”

“သေချာပေါက်ပဲ...”

သုံးဦးစကားပြောရင်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

လော့ချန်က လင်ရှောင်ယွမ်၏ ဘယ်ဖက်လက်မောင်းပြတ်နေသည့် အင်္ကျီလက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီး... မင်းရဲ့လက်မောင်း...”

“ဟဲ... မင်းအခုဆို အပြင်စည်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်ဖြစ်နေပြီ... ငါ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်ပါလား...”

လင်ရှောင်ယွမ်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘယ်ဖက်လက်မောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လက်တစ်ဖက်ပဲလေ... ဘာမှမထူးပါဘူး... အပြန်အလှန်အားဖြင့် အခုဆို ငါဘယ်တုန်းကမှမခံစားဖူးတဲ့ ပေါ့ပါးမှုမျိုးကို ခံစားရတယ်...”

လင်ရှောင်ယွမ်သည် မင်းသားတန်း၏ လုပ်ရပ်များကို အမြဲမနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ ချီဂူးယွမ်ကြောင့်သာ မင်းသားတန်းတွင် ဆက်နေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ သူက ချီဂူးယွမ်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး မင်းသားတန်းအတွက် မရေမတွက်နိုင်သည့် အလုပ်များကို လုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤမျှအထိ ကံဆိုးစွာ ပြီးဆုံးခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ မင်းသားတန်းနှင့် လုံးဝဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် လင်ရှောင်ယွမ်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများမှ လွတ်မြောက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်ရှောင်ယွမ်က ဤသို့တွေးနေသော်လည်း လော့ချန်ကတော့ မျက်ကွယ်ပြုထား၍မရပေ။

အကြောင်းမှာ လင်ရှောင်ယွမ်သည် သူ့ကြောင့်သာ ချီဂူးယွမ်ထံမှ လက်မောင်းဖြတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် လင်ရှောင်ယွမ်၏ လက်မောင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဤအရာသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ရွှမ်ယွမ်မှတ်တမ်းအရ အချို့သော မိုးကောင်းကင်ရတနာများသည် ဖြတ်တောက်ခံရသည့်လက်တံခြေတံများကို ပြန်လည်ပေါက်ဖွားစေနိုင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အချိန်မတန်သေးပေ။

ထိုမိုးကောင်းကင်ရတနာများသည် အန္တရာယ်များသောနေရာများတွင် ပေါက်ရောက်လေ့ရှိပြီး ရှာဖွေရန်ခက်ခဲသည်။ သူ၏ ယခုအင်အားဖြင့် လုံးဝမလုံလောက်သေးပေ။

“လော့ချန်... အပြင်ထွက်လာခဲ့စမ်း...”

လော့ချန်က လင်ရှောင်ယွမ်၏ ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးရန် နောင်တစ်ချိန်အတွက် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကြီးမားသောစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထကြွလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများကို လွင့်ထွက်စေကာ ထင်းရှူးပင်များကို လှုပ်ခါစေသည်။

အခန်း ၃၁၆ ပြီးပါပြီ။