အပြစ်တင်မေးမြန်းခြင်း။ ပထမနေရာ။
Vol. 22 Ch. 317
“မကောင်းတော့ဘူး… ဒါ နဝမအကြီးအကဲ ချန်းဟန်ပဲ။ သူက မင်းသားတန်းဂိုဏ်းဘက်ကလူ။ ငါ ဆရာကိုသွားရှာလိုက်မယ်…”
ကောင်းကင်ယံမှ ရောက်လာသော အသံကိုကြားရ၍ ချန်လင်းယူ၏မျက်နှာအရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်ရွှမ်ကိုရှာရန် ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအခါ။
“ဘုန်း…”
ပြင်းထန်သော အရိပ်အလှိုင်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာပြီး လူနှစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်လာကာ လေပြင်းလှိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ရှေ့မှလူမှာ ပိန်လှီသောကိုယ်ထည်ရှိသည့် သူအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အပြင်စည်းနဝမအကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ဦးရှိသည်။
ထိုလူကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှေးသွားသည်။
တကယ်ကို ရန်သူချင်းလမ်းကျဉ်းတွေ့ခြင်းပင်။
ထိုသူမှာ အခြားမဟုတ်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ဦးရီးဖြစ်သူ၊ အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်တို့ယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။
နဝမအကြီးအကဲနှင့် ချင်တို့ယွမ်တို့၏လက်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်စီ ဆွဲထားပြီး ၎င်းတို့မှာ လင်ချီတုန်းနှင့် မို့ရှောင်တို့ဖြစ်သည်။
“လော့ချန်… ငါ့တပည့် လင်ချီတုန်းနဲ့ မို့ရှောင်ကို မင်းကပဲ ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တာလား…”
နဝမအကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးနှစ်ဖက်က လော့ချန်ကို အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သောအရိပ်အလှိုင်းတစ်ခုက လော့ချန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်လာသည်။
“ဖန်း ဖန်း ဖန်း…”
ချန်လင်းယူမှာ ထိုအရိပ်လှိုင်းကို မခံနိုင်ဘဲ နောက်သို့ တလှမ်းချင်း ဆုတ်သွားရသည်။
လော့ချန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်ရေဝဲကိုးခုက အလိုအလျောက်လည်ပတ်လာပြီး မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်…”
“မင်းက တကယ်ပဲ ဝန်ခံရဲတာပဲ…”
ချင်တို့ယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာအရောင်ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားကာ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ စူးရှသောအလင်းတန်းများသည် သံချွန်များနှင့်တူပြီး အသံကလည်း ရုတ်ချည်းမြင့်တက်သွားသည်။
“လော့ချန်… မင်းက တကယ်ကို ရမ်းကားတာပဲ… ဂိုဏ်းထဲမှာ ဂိုဏ်းသားတွေကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ရဲတယ်… မင်း အပြစ်ကို ဝန်ခံလား…”
ချင်တို့ယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသံမှာ လှိမ့်ထွက်လာကာ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးကို လှုပ်ခတ်စေသည်။
ချန်လင်းယူ၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းဟု တွေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ရောက်လာတာနှင့် လော့ချန်ကို ဂိုဏ်းသားများကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်သည်ဟု အပြစ်တင်လိုက်သည်။
ဤအပြစ်တင်မှုတစ်ခုသာ မှန်ကန်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရလျှင် ပေါ့ပါးစွာ စွမ်းအားဖျက်ဆီးခံရပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည်။
ဆိုးရွားလျှင် တိုက်ရိုက်သေဒဏ်ပေးခံရဖွယ်ရှိသည်။
“ဂိုဏ်းသားတွေကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်တယ်လား…”
လော့ချန်က ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အကြီးအကဲချင်… ခင်ဗျားမှာ မျက်လုံးမရှိဘူးလား…”
“မင်း... မင်း... ဘာစကားပြောတာလဲ…”
ချင်တို့ယွမ်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသမီးတောက်များ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ တက်သွားသည်။
အပြင်စည်းတပည့်သာသာတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤသို့ မထီမဲ့မြင်ပြုရဲသည်။
သူသည် အပြင်စည်းအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးပေ။
လော့ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ချီတုန်းနှင့် မို့ရှောင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ကျုပ်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ လက်ဖဝါးပြန်လှန်ရတာနဲ့ တူတယ်… အခုတော့ သူတို့က အသက်ရှင်နေသေးတယ်… ဒါဆို ဂိုဏ်းသားတွေကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ…”
ချင်တို့ယွမ်က လော့ချန်၏စကားသံကို ဤမျှ ထက်ထက်မြက်မြက်ဖြစ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် နဝမအကြီးအကဲနှင့်အတူ လက်စားချေရန်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် လက်စားချေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ လော့ချန်ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူတို့ အသက်ရှင်နေတာ သူတို့ကံကောင်းလို့ပဲ… မင်းရဲ့နည်းလမ်းတွေက ရက်စက်လွန်းတယ်… အခုလည်း ငါ့ကို လူသိရှင်ကြား မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး စော်ကားလာတယ်… သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ ဘာကွာလို့လဲ… ဒီနေ့ ငါ မင်းကို စွမ်းအားဖျက်ဆီးပြီး ဘေးဒုက္ခဖြစ်မလာအောင် တားဆီးလိုက်မယ်… ဒီကိုလာစမ်း…”
စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်တို့ယွမ်က လက်ငါးချောင်းကို လေထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လော့ချန်ဆီသို့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ရှူး…”
ထိတ်လန့်ဖွယ်ဆွဲငင်အားတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်ထံသို့ ရောက်လာကာ လေထုသည် တစ်ကယ့်လက်တင်ရေဝဲပုံစံဖြစ်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်ကို ဆွဲယူရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။
လော့ချန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အလေးချိန်ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိန်းမရတော့ချေ။ ထို့နောက် မီးလျှံဓားရာကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ဆံများကို တစ်နေရာသို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။
“ဖြတ်…”
မိုးကြိုးသံတစ်ခုပေါက်ကွဲလာပြီး စူးရှသောဓားစွမ်းအင်သည် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားထွက်ပေါ်လာသည့်နှယ် ရေဝဲဗဟိုသို့ တိကျစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
“ဖူး…” ဟူသောအသံတစ်ခုနှင့်အတူ လေထုရေဝဲပြိုကွဲသွားပြီး ဆွဲငင်အားလည်း ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“အင်း…”
ချင်တို့ယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ပေါက်စလေးတစ်ကောင်က… ငါ့ကို ပုန်ကန်ရဲသေးတယ်…”
တစ်လှမ်းထွက်လာပြီး ချင်တို့ယွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ လက်ဖဝါးကို ထပ်မံ၍ လေထဲတွင် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ယခင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဆွဲငင်အားတစ်ခုက လော့ချန်ကို သော့ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်များ မြေပြင်မှ လွင့်ထွက်သွားသည်။
“အဘိုးကြီးနော်…”
လော့ချန်၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လာပြီး ယနေ့ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လျှင် ဤလူကို မဖြစ်မနေ သတ်ပစ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်။
“ချင်တို့ယွမ်… ဒီနေရာက ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ပဲ… မင်းက နည်းနည်းလွန်သွားပြီထင်တယ်…”
တောင်ထိပ်ဘက်မှ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။
“ဘုန်း…”
ထိုအလင်းတန်းသည် လော့ချန်ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာပြီး ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ဆွဲငင်အားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ လူတစ်ယောက်ပုံရိပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဆရာ…”
လော့ချန်အပါအဝင် သုံးယောက်စလုံးက လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကြသည်။
ရောက်လာသူမှာ အပြင်စည်းဒုတိယအကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်ပင်ဖြစ်သည်။
ချန်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ…”
ချန်လင်းယူက ဖြေသည်။
“ဆရာ… လင်ချီတုန်းက လူတစ်စုနဲ့အတူ ကျွန်မတို့ ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ကို ရောက်လာပြီး ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့တယ်… ပြီးတော့ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးလင်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်… လော့ချန်က ဒါကို မနေနိုင်လို့ သူတို့ကို အနည်းငယ်အပြစ်ပေးခဲ့တာပဲ… ဒါပေမယ့် ချင်အကြီးအကဲက လော့ချန်ကို ဂိုဏ်းသားတွေကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်တယ်လို့ စွပ်စွဲပြီး အပြစ်ဝန်ခံဖို့ အတင်းအကြပ်လုပ်နေတယ်… သူ့ရဲ့စွမ်းအားကိုပါ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံရွယ်နေတယ်…”
“မိန်းကလေး… မင်းက ဒီလိုမဟုတ်မမှန်တွေ ပြောရဲတယ်ပေါ့…”
ချင်တို့ယွမ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်လင်းယူ၏စကားများက လော့ချန်ကို အပြစ်မရှိသူအဖြစ် ဖော်ပြပြီး သူကတော့ မတရားစွပ်စွဲသူအဖြစ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ချန်လင်းယူကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်နှင့် ရိုက်သတ်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။
ချန်လင်းယူက ချက်ချင်း ချန်ရွှမ်နောက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်မက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာပါ…”
ချင်တို့ယွမ်၏ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသမီးတောက်များဖြင့် ပေါက်ကွဲတော့မည်ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ ဘေးတွင်ရှိသော မို့ရှောင်ကို ညွှန်ပြပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ချန်ရွှမ်… မင်းကိုယ်တိုင်ကြည့်လိုက်စမ်း… ဒါက လော့ချန်လုပ်ခဲ့တဲ့ လက်ရာတွေပဲ…”
“မို့ရှောင်ရဲ့ ဒျန်တန်က အက်ကွဲနေပြီ… အသက်ရှင်နေရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ အသုံးမကျတဲ့သူဖြစ်သွားမယ်… ပြီးတော့ နဝမအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်တဲ့ လင်ချီတုန်းကိုလည်း လော့ချန်က တစ်ဝက်သေလုမတတ် ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်… ဒါတွေက ဂိုဏ်းသားတွေကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်တာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ… နဝမအကြီးအကဲ… မင်းပြောကြည့်ပါဦး…”
ချန်ရွှမ်ရောက်လာသည့်အခါ ချင်တို့ယွမ်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် လော့ချန်ကို အပြစ်ပေးရန် ခက်ခဲမည်ကို သိလိုက်သဖြင့် နဝမအကြီးအကဲဆီသို့ အကြည့်လှည့်လိုက်သည်။
နဝမအကြီးအကဲက လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သောအရိပ်အလှိုင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချန်ရွှမ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“ချန်ရွှမ်… ဒီနေ့ မင်းငါ့ကို တစ်ခုခု ရှင်းပြရမယ်…”
လင်ချီတုန်းမှာ သူ၏တပည့်ရင်းဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်ထားသူဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ် လင်ချီတုန်းသည် အပြင်စည်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲတွင် ဆဋ္ဌမနေရာရရှိခဲ့သဖြင့် နဝမအကြီးအကဲမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ရက်မပြည့်မီ လင်ချီတုန်းမှာ ဤသို့ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ဒေါသမှာ ပေါက်ကွဲလုနီးနီး ဖြစ်လာပြီး အကြီးအကဲချန်ရွှမ်နှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်သော ပြင်းထန်သည့်အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ချင်တို့ယွမ်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး တစ်လှမ်းထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီလို ရက်စက်တဲ့လူမျိုးကို သေချာအပြစ်ပေးရမယ်… နောင်သတိပေးဖို့အတွက်ပဲ…”
စကားပြောနေရင်း ချင်တို့ယွမ်က ရုတ်တရက် လော့ချန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဖန်း…”
ဤလက်ဖဝါးရိုက်ချက်မှာ အစွမ်းကုန်အားထည့်ထားပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၏ လေထုကို လှုပ်ခတ်စေကာ လော့ချန်ကို သေအောင်ရိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
“မဆင်မခြင်လုပ်ရဲတယ်ပေါ့…”
ချန်ရွှမ်၏ဝတ်ရုံမှာ လေမရှိဘဲ လွင့်ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို နောက်သို့ အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် အပြာရောင်စွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးရိုက်ချက်ကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ချင်တို့ယွမ်… လော့ချန်မှာ အပြစ်ရှိမရှိ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး… မင်းက ဒီလိုထပ်လုပ်ရဲရင် ငါက ဧည့်ဝတ်မကျေနိုင်တော့ဘူး…”
ချင်တို့ယွမ်မှာ စိတ်ထဲတွင် အခွင့်အရေးလက်လွှတ်လိုက်ရသည်ကို နှမြောလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ညွှန်ပြပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယအကြီးအကဲ… အမှန်တရားက မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေတယ်… ဘာထပ်ပြောစရာရှိသေးလဲ… မင်းက ဒီလူဆိုးကို ကူညီပေးချင်နေတာလား… လော့ချန်ကို အမြန်ထုတ်ပေးစမ်း… ဒီလူကို သေချာအပြစ်ပေးရမယ်… မဟုတ်ရင် ငါတို့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ စည်းကမ်းဆိုတာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး…”
“ဟား... ဟား…”
ချန်ရွှမ်က မည်သို့ဖြေရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ချန်က ထွက်လာပြီး လူအားလုံး၏အကြည့်များသည် သူ့ထံသို့ စုပြုံရောက်လာသည်။
ချင်တို့ယွမ်ကို ကြည့်ပြီး လော့ချန်က မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောသည်။
“ချင်အကြီးအကဲ… ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အပြစ်ပေးဖို့ဆိုတာ အဆင့်အတန်းမမီဘူးထင်တယ်…”
စကားမဆုံးခင် လော့ချန်က လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး ချင်းချိုင်အကြီးအကဲပေးထားသော တံဆိပ်ပြားကို လက်ထဲတွင် ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဆက်ပြောသည်။
“ချင်းချိုင်အကြီးအကဲက ငါ့ကို ဒီတံဆိပ်ပြားပေးခဲ့တယ်… ငါက အတွင်းစည်းတပည့်အရန်ဖြစ်နေပြီ… ခင်ဗျားလို အပြင်စည်းအကြီးအကဲတစ်ယောက်က အတွင်းစည်းတပည့်ကို အပြစ်ပေးဖို့ အခွင့်အာဏာမရှိဘူးထင်တယ်နော်… ခင်ဗျားက အပြစ်မဆုံးဖြတ်ခင် အရင်လုပ်ဆောင်ချင်နေသေးတယ်… ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ကမှ ဂိုဏ်းစည်းကမ်းတွေကို မထီမဲ့မြင်ပြုရုံတင်မကဘူး… ချင်းချိုင်အကြီးအကဲကိုပါ စော်ကားနေသလို လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား…”
“မင်း…”
ချင်တို့ယွမ်မှာ လော့ချန်၏စကားများကြောင့် မျက်နှာအရောင်မည်းသွားပြီး ခုနစ်ပေါက်မှ မီးခိုးထွက်လာသလိုဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ့တွင် ပြန်လည်ဖြေရှင်းစရာ စကားမရှိချေ။
အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းသည် အပြင်စည်းအကြီးအကဲနှင့် ညီမျှသည်။ လော့ချန်ပြောသည့်စကားများမှာ မမှားပေ။
တံဆိပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လော့ချန်က နဝမအကြီးအကဲဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောသည်။
“နဝမအကြီးအကဲ… လင်ချီတုန်းကို ကျုပ်ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ… ဒီအတွက် ကျုပ် သေချာရှင်းပြပေးမယ်… ကျုပ် အပြစ်ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်မယ်…”
နဝမအကြီးအကဲက မျက်ခုံးတစ်ချက်တွန့်သွားပြီး မေးသည်။
“ဘယ်လိုပြန်လည်ပေးဆပ်မှာလဲ…”
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။
“ဒုတိယလမှာ ကျင်းပမယ့် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ကျုပ်က ဂိုဏ်းအတွက် ပထမနေရာကို ရယူပေးမယ်… ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ…”
“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာ…”
နဝမအကြီးအကဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဟား... ဟား… တကယ့်ကို လေကြီးမိုးကြီး ပြောရဲတာပဲ…”
ချင်တို့ယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောသည်။
“လော့ချန်… မင်းက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ကံကောင်းလို့ ပထမနေရာရခဲ့တာပဲ… ဒီလောက်ကလေးနဲ့ ဒီလို မာနကြီးပြီး ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာရမယ်လို့ လျှောက်ပြောနေသေးတယ်… လော့ရှာဂိုဏ်းနဲ့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းထူးချွန်သူတွေကို အသုံးမကျတဲ့သူတွေလို့ ထင်နေတာလား…”
“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတဲ့ ထူးချွန်သူကို မပြောနဲ့… လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ ယန်ချင်းရှုံးဆိုရင်တောင် သူက လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို နားလည်ပြီးသား… သူ့ရဲ့ ကြယ်ကိုးပွင့်ဓားသိုင်းဝိညာဉ်က မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ထက် ဘယ်လောက်သာလွန်လဲ… အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းသူ့ဓားတစ်ချက်တောင် မခံနိုင်ဘူး…”
“ဟား... ဟား... ဟား... ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာရမယ်တဲ့… တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ… အိပ်မက်မက်နေတာပဲ… နဝမအကြီးအကဲ… ဒီကောင်လေးရဲ့ လှည့်စားမှုကို မယုံပါနဲ့…”
အခန်း (၃၁၇) ပြီးပါပြီ။