ထူးချွန်သောပါရမီ... လော့မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်...

လော့ချန်သည် သူတစ်ပါး၏ ထူးထူးဆန်းဆန်း အကြည့်များကို သတိမထားမိဘဲ၊ မြင်းကို အပြင်းအထန်စီးကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မိသားစုအိမ်တော်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာခဲ့သည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းဖြစ်သော အင်အားပြည့်ဝပြီး ကျက်သရေရှိလှသည့် မြင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက် လူအများ၏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

လော့ချန် ချီရှန်မြို့သို့ ပြန်လာသည့် သတင်းသည်လည်း လေပြည်တစ်ချက်လှုပ်သလို မြို့တစ်မြို့လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

မိသားစုအိမ်တော်...

ခြံဝန်းတံခါးကြီးရှေ့တွင် လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များသည် ဝတ်စုံစည်းဝတ်ကာ တန်းစီထားပြီး အကြည့်များက ထက်ရှလှသည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

“အိုး... သခင်လေးလော့ချန် ပြန်ရောက်လာပြီ...”

မြင်းတစ်ကောင် အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အစောင့်များက ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

လော့ချန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်နှင့် အားလုံး၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှုရရှိပြီး လော့မိသားစုကို ချီရှန်မြို့၏ ထိပ်တန်းမိသားစုအဖြစ် တစ်ဆင့်တက်လှမ်းစေခဲ့သည့် လော့ချန်သည် မိသားစုအတွင်း၌ ဂုဏ်သတင်းမြင့်မားစွာ ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

“သခင်လေး၊ မြင်းကို ကျွန်တော်လာဆွဲပေးပါမယ်... အာ့...”

အစောင့်တစ်ဦးက မြင်းကြိုးကို လာဆွဲရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း မီးလျှံရတနာမြင်းက နှာမှုတ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ မီးလျှံရနံ့သင်းသော လေစီးကြောင်းနှစ်သွယ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ထိုအစောင့်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မြေပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

အခြားအစောင့်များလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ဤမျှ ကျက်သရေရှိပြီး အင်အားပြည့်ဝလှသော မြင်းကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

လော့ချန်သည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မီးလျှံရတနာမြင်းကို ချော့မော့ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“အဘိုး နဲ့ ဖေဖေက အိမ်မှာလား...”

ထိတ်လန့်သွားသော အစောင့်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ဖြေကြားသည်။

“အိမ်မှာပါ သခင်လေး... ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီးထဲမှာ ရှိကြပါတယ်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြောပြလိုက်ပါမယ်...”

“မလိုပါဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်သွားလိုက်မယ်...”

လော့ချန်က မြင်းကြိုးကို ထိုသူထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး အိမ်တော်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်သွားသည်။

“မင်းတို့ သတိထားမိလား... သခင်လေးလော့ချန်က တစ်မျိုးလေးဖြစ်နေသလိုပဲ...”

“အင်း... သူဟာ အဲဒီမှာ ရပ်နေရုံနဲ့တင် ငါတို့ အနားတောင် မကပ်ရဲဘူး... ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်နေတာ... ဒီလိုခံစားချက်မျိုးကို မြို့စားယွမ်တော့ကျန်းဆီကပဲ တစ်ခါခံစားဖူးတယ်...”

“ဒါဆိုရင် ဒါ သုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါပေါ့...”

အစောင့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သခင်လေးလော့ချန် အခုပြန်လာတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စလား ဆိုးတဲ့ကိစ္စလားတော့ မသိဘူး...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံးသည် ယခုအခါ ချီရှန်မြို့၏ အနေအထားကို ပြန်လည်သတိရမိပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြသည်။

မိသားစုအိမ်တော်၏ ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီး...

အိမ်တော်၏ကျယ်ဝန်းသော ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီးထဲတွင် အိမ်တော်သခင်လော့မင်ရှန်၊ လော့ချန်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လော့ဟုန်၊ ဦးလေးဖြစ်သူ လော့ဟိန်း နှင့် လော့မိသားစု၏ အကြီးအကဲများစွာတို့ အားလုံးရှိနေကြသည်။

အားလုံးသည် မျက်နှာထားတင်းမာစွာဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံးသည် ဆွေးနွေးမှုကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

လော့မင်ရှန်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး ဆူပူရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“အဘိုး... ဖေဖေ၊ ဦးလေး...”

“ချန်လေး...”

လော့မင်ရှန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို လှမ်းထူရင်း ပြောသည်။

“ဟားဟား... သား ပြန်လာတာပဲ... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...”

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း လော့မင်ရှန်က အမိန့်ပေးသည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့အားလုံး ခဏ နားလိုက်ကြဦး...”

“အိမ်တော်သခင်... လင်မိသားစုဘက်က...”

လော့မိသားစု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက စကားစပြောလိုက်ရုံမှာပင် လော့မင်ရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြတ်ပြောသည်။

“ဘာကိစ္စရှိရှိ နောက်မှပြောမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

အားလုံးသည် ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခဏအတွင်း ခန်းမထဲတွင် လော့ချန်၊ လော့မင်ရှန်၊ လော့ဟုန်တို့ သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ချန်လေး၊ ခြောက်လအတွင်း မင်းတော်တော်ကို ကြီးပြင်းလာတာပဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်ကို အပေါ်အောက် သေချာကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာထားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ချီရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က လော့ချန်သည် ဖြူစင်သော ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကလေးဆန်မှုများမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားပြီး အနည်းငယ်ပိန်ကျည်သည့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မပြည့်ဖြိုးလှသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်လိုနေရလဲ... အနိုင်ကျင့်ခံရတာမျိုး ရှိလား...”

“မရှိပါဘူး...”

လော့ချန်သည် အပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ‘အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲရဲ့ သတင်းတွေ ချီရှန်မြို့ကို မရောက်သေးဘူးထင်တယ်...’

ထိုအချိန်တွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည့် လော့ဟုန်က ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ အသံထွက်လာသည်။

“ချန်လေး၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်က...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် လော့ချန် ဒဏ်ရာရထားသလားဟု ကြည့်ရုံမျှသာ အာရုံစိုက်ထားပြီး သူ၏ စွမ်းအင်အလှိုင်းအတက်အကျကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ယခု လော့ဟုန်က ထည့်ပြောလိုက်သဖြင့် သူသည် သေချာကြည့်ရှုလိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ဒါ... ငါ မျက်စိလွဲသွားတာလား...”

လော့ချန်၏ စွမ်းအင်သည် သန့်စင်ပြီး ကြီးမားလှသည်။ ချီစွမ်းအင်အလှိုင်းများမှာ အတွင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့ထားသလို ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤသည်မှာ ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...

“အဘိုး၊ ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်သိုင်းသမားဖြစ်သွားပြီ... ပြီးတော့...”

လော့ချန်သည် အပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စများကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မျက်လုံးထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

“ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်တဲ့လား... တကယ်လား...”

လော့ဟုန်သည် လော့ချန်၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ခံစားမှုများကို မပြတတ်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်လှုပ်လိုက်သည်။

“ချီ...”

ဖောက်ထွက်လာသော အင်အားတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ဖြောင့်တန်းသော အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မီတာတစ်ရာအကွာအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

“စွမ်းအင်ထွက်ပေါ်ခြင်း... ခြေလှမ်းတစ်ရာအထိ မသေမျိုးစွမ်းအား...”

လော့မင်ရှန်နှင့် လော့ဟုန်တို့သည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နေရာတွင် မှင်တက်မိနေကာ စိတ်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံးပေါက်ကွဲသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြောက်လအတွင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်မှ ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်သို့...

ဒါ အိပ်မက်မက်နေတာပဲဖြစ်မယ်...

လော့ချန်သည် ပြောစရာစကားကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ချက်ကုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားတော့ လေ့ကျင့်ရတာ အရမ်းလွယ်သလို ခံစားရတယ်... ပြီးတော့ သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကိုလည်း အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာ အဆင့်တက်လှမ်းတာက ထမင်းစားရေသောက်သလောက် လွယ်လွယ်ကူကူဖြစ်သွားပြီး ဘယ်လိုမှတောင် မသိလိုက်ဘဲ ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်ကို ရောက်သွားတာ...”

“သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်တဲ့လား... သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ဆိုတာ အဆင့်ခြောက်ဆင့်ပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူးလား...”

လော့မင်ရှန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လော့ဟုန်သည် တစ်ချိန်က သုံးဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သဖြင့် ရွှေခန္ဓာအဆင့်အကြောင်း ကြားဖူးပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အကြည့်များ ထက်မြက်စွာဖြင့် ပြောသည်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်ဆိုတာ သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အဆင့်တစ်ခုပဲ... သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ အရေခွံ၊ အသား၊ အရိုး၊ ကလီစာတွေကို အဆုံးစွန်ထိ သန့်စင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်မှသာ သတ္တမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်...”

“ငါသိထားတာကတော့ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်အောင်လေ့ကျင့်နိုင်ရင် သွေးနဲ့အသားတွေကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေပြီး သိုင်းသမားအတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သိုင်းပညာအခြေခံကို တည်ဆောက်ပေးတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့သန်မာမှုက တူညီတဲ့အဆင့်ထဲမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ မယှဉ်နိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်... ဘုရင်ဖြစ်လာဖို့၊ သူတော်စင်ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာရှိတယ်... ဒီလိုအဆင့်ကို ထူးချွန်ပြီး တစ်ခေတ်တစ်ခါမှ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ ရောက်ရှိနိုင်တယ်...”

“ဒါဆိုရင် ချန်လေးက ပါရမီရှင်ပေါ့... ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ပိုပြီး တိတိကျကျပြောရရင် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုပိုင်းမှာ ထူးချွန်တဲ့ပါရမီရှင်ပေါ့...” လော့ဟုန်က ပြောသည်။

“ဟား... ဟား... ဘယ်လိုပါရမီရှင်ဖြစ်ဖြစ် ပါရမီရှင်ဆိုရင် ပါရမီရှင်ပဲ... ငါတို့ချန်လေးက ပါရမီရှင်ပဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။

သူသည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ဆိုသည့်အရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လော့ချန်သည် အသုံးမကျသူမဟုတ်ဘဲ ပါရမီရှင်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ သိထားသည်။

လော့ဟုန်သည် လော့ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“အေးကွယ်... အရမ်းကောင်းတယ်...”

လော့ချန်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားမိပြီး တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောသည်။

“အဘိုး၊ ဖေဖေ၊ စိတ်ချထားပါ... ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ထက်မှ မနိမ့်ပါဘူး...”

“ဟား... ဟား... ကောင်းတယ်... သိုင်းဝိညာဉ်မပြည့်စုံတာက ဘာမှမဟုတ်ဘူး... ခြောက်လအတွင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကနေ ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်အစောပိုင်းကို ရောက်ရှိလာတာ... တာယွဲ့မင်းဆက်ထဲမှာ ဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမလဲ... နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူကများ ငါ့မြေးကို ညံ့တယ်လို့ ပြောရဲအုံးမလဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အော်ရယ်လိုက်ပြီး ဤသတင်းကို ကမ္ဘာသို့ ချက်ချင်းကြေညာလိုက်ချင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ခဏကြာသည့်အခါ လော့ချန်သည် စောစောက ခန်းမထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်သတိရမိပြီး မေးလိုက်သည်။

“အဘိုး၊ ခုနက ဘာကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ... လင်မိသားစုက ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းလည်း ခရီးပန်းပြီး ပင်ပန်းလာတယ်... ပြန်ရောက်လာတာဆိုတော့ အရင်သွားအနားယူလိုက်ဦး... ညရောက်ရင် ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

တောက်လျှောက်ခရီးဆက်လာရသဖြင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

လော့ချန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လော့မင်ရှန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟုန်လေး၊ မင်းမှာ သားကောင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်နော်...”

လော့ဟုန်သည် ရှားရှားပါးပါး ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး လင်မိသားစုကိစ္စကို ပြန်သတိရမိသဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ “လင်မိသားစုရဲ့ကိစ္စကို သူ့ကို မပြောပြဘူးလား...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လော့မင်ရှန်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ခေါင်းကို သိသိသာသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

“ချန်လေးရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မင်းလည်း သိပြီးသားပဲ... ဒီကိစ္စကို သူသိသွားရင် လုံးဝထိုင်ကြည့်မနေဘဲ တစ်ခုခုလုပ်မှာပဲ...”

“ဒီတစ်ကြိမ် လင်မိသားစုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ လာနေတယ်... လင်ချန်လန်က တကယ်ပဲ အဆင့်တက်လှမ်းသွားပြီဆိုရင် ငါတို့အနေနဲ့ အဆိုးဆုံးကိစ္စအတွက် ပြင်ဆင်ထားရမယ်...”

“ဒီညပြီးသွားရင် ချန်လေးကို ညဦးပိုင်းမှာပဲ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ပို့လိုက်ရမယ်... အနာဂတ်မှာ သူရှိနေရင် ငါတို့လော့မိသားစုမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးတယ်...”

အခန်း (၃၂၉) ပြီးပါပြီ။