မင်းတစ်အိမ်သားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်။

ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီးမှ ထွက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ အရာအားလုံးမှာ အရင်အတိုင်းပင်။ မြက်ခင်းများကို ဂရုတစိုက် ရိတ်ထားပြီး သန့်ရှင်းလှသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပုံရသည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း၌ ကျောက်သားသော့ခလောက်များသည် ပွတ်တိုက်ထားသဖြင့် အဆီပြောင်နေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လော့ချန်၏ နှလုံးသားထဲ၌ ခံစားချက်များစွာ ထူးပြီးလှုပ်ရှားလာသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က ဤနေရာတွင် နေ့ညမပြတ် ချွေးစီးချွေးပေါက်ကျအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားစေရန်နှင့် ကျိမိသားစုသို့ သွားရောက်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

သို့သော်...

“သခင်လေး မင်္ဂလာပါ...”

ချစ်စရာကောင်းသော အသံတစ်သံက လော့ချန်ကို ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး... ရေချိုးဖို့ ရေနွေးပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ...”

“ကောင်းပြီ...”

ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် လော့ချန်သည် သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံတစ်စုံလဲလှယ်ကာ သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာပဲ...”

ပျော့ပျောင်းသော ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲရင်း လော့ချန်သည် ညည်းညူလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ အနားယူခွင့်မရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည်။

“မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်စရမယ်... ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ပြီး နတ်ဘုံတံတားကို ဖွဲ့စည်းရမယ်... မဟုတ်ရင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ရရင် အခြေခံအားနည်းနေလိမ့်မယ်...”

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ပြီးသွားရင် သန့်စင်ရေကန်ကို သွားရမယ်... အဲ့ဒီရေကန်က ငါ့ကို ဘယ်လောက်ထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မလဲ မသိဘူး...”

အတွေးများစွာသည် လော့ချန်၏ စိတ်အစဉ်ထဲတွင် လှည့်လည်ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မကြာခင်မှာပင် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

မိသားစုအိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမပေါ်တွင်။

လူပေါင်း နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့်ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အိမ်တော်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဦးတည်လာနေသည်။

“လင်မိသားစုက လူတွေပဲ...”

“အဲ့ဒါ လင်မိသားစု အကြီးအကဲ လင်ချန်လန်ပဲ... လင်မိသားစုရဲ့ သိုင်းသမားတွေ အကုန်ရောက်လာပြီ... ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းဘူး... အိမ်တော်သခင်ကို မြန်မြန် အကြောင်းကြားလိုက်စမ်း...”

အိမ်တော်၏ အစောင့်အကြပ်များအားလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

အဖွဲ့၏ ဦးဆောင်သူဖြစ်သော သူအိုကြီးတစ်ဦးမှာ မျက်ဝန်းများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေပြီး အကြည့်များက အေးစက်လှသည်။ သူသည် လင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ လင်ချန်လန်ပင်ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လော့မင်ရှန်ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးဘယ်မှာလဲ... ထွက်လာပြီး ငါ့ကို လာတွေ့စမ်း...”

အစောင့်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လင်အကြီးအကဲ... အကြောင်းကြားဖို့ လူလွှတ်ထားပါပြီ... ခဏစောင့်ပေးပါ...”

“ဟမ်... သူက ငါ့ကို စောင့်ခိုင်းရဲတယ်ပေါ့... ဖယ်စမ်း...”

လင်ချန်လန်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

“ဖန်း...”

အိမ်တော်အစောင့်အကြပ်များသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ခင် လွင့်စင်ထွက်သွားကြပြီး သွေးများအန်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အနီရောင်တံခါးကြီးမှာ အစိတ်အပိုင်းများ ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်။

“ဝင်စမ်း...”

လင်ချန်လန်သည် ကွဲကြေနေသော တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လင်မိသားစုမှ သိုင်းသမားများနှင့်အတူ တန်းစီဝင်ရောက်လာသည်။

ဤဘက်မှ ဆူညံမှုသည် လမ်းမပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

လင်ချန်လန်သည် အိမ်တော်တံခါးကို ဖျက်ဆီးပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လူအားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ချီရှန်မြို့မှာ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်...”

တစ်ယောက်ယောက်က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

လင်ချန်လန်တို့ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူအုပ်တစ်အုပ်က အလျင်စလို ရောက်ရှိလာသည်။

ဦးဆောင်သူမှာ လော့မင်ရှန်ဖြစ်ပြီး အနားတွင် လော့ဟုန်၊ လော့ဟိန်းတို့အပါအဝင် အိမ်တော်မှ သိုင်းသမားများစွာ လိုက်ပါလာသည်။

မြေပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး အသက်ရှင်မရှင် မသိရသော အစောင့်အကြပ်များကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အိမ်တော်မှလူများ ဒေါသထွက်သွားသည်။

“လင်ချန်လန်... ဒီနေရာက မင်း အာဏာပြလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး... မင်းက လူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ထားတယ်... ဒီနေ့ ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း...” လော့မင်ရှန်သည် မျက်နှာမှာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဆွတ်ဖြူနေသော မုတ်ဆိတ်များပင် တစ်ချောင်းချင်း ထောင်ထလာသည်။

“ရှင်းပြရမယ်ပေါ့...”

လင်ချန်လန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါဆို ငါ မင်းကို ရှင်းပြပေးမယ်...”

စကားသံထွက်ပြီးသည်နှင့် လင်ချန်လန်သည် လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

တံခါးရွက်အရွယ် လက်ဖဝါးရာတစ်ခုသည် ခြံဝင်းအတွင်း လျှပ်တစ်ပြက်ဖြတ်သန်းသွားပြီး အိမ်တော်မှလူများဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။

“ရဲတင်းလိုက်တာ...”

“ကျွီ...”

လော့မင်ရှန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကျောက်ကျားသစ်တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လက်ဖဝါးရာကို ရင်ဆိုင်ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လေထုတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို မုန်တိုင်းတစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လော့မင်ရှန်သည် အနောက်သို့ တရွတ်တိုက်ကာ ဆုတ်လိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“အဖေ...”

လော့ဟုန်က ရှေ့သို့ ထိုးထွက်လာပြီး လော့မင်ရှန်ကို ထိန်းဖမ်းလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... လော့မင်ရှန်... ငါက အာဏာပြတော့ရော ဘာဖြစ်သေးလဲ...”

လင်ချန်လန်သည် လော့မင်ရှန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပိုက်ထားလိုက်သည်။ အကြည့်များက အေးစက်လှသည်။ “ဒီနေ့မှာ မင်းက ငါ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေသေးလား...”

“ဘုန်း...”

စကားသံထွက်ပြီးသည်နှင့် လင်ချန်လန်၏ နောက်ကျောတွင် ကြယ်လေးပွင့်တောင်ကြီးပုံသဏ္ဌာန် သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူနှင့် ဝိညာဉ်ကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။

“နတ်ဘုံတံတား...”

ရှိရှိသမျှ အိမ်တော်မှ သိုင်းသမားများ၏ မျက်နှာများ တင်းမာသွားသည်။

လော့မင်ရှန်၏ မျက်ခုံးများလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စုကျုံ့သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက လင်ချန်လန်သည် လင်မိသားစုမှ သိုင်းသမားများစွာနှင့်အတူ ချီရှန်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူသည် တစ်ခုခုမမှန်ကြောင်း သတိထားမိခဲ့သည်။

သတင်းစုံစမ်းရာတွင် လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲခန့်က လင်မိသားစုထံ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လင်ချန်လန်၏ စွမ်းအားအဆင့်မှာ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာကာ နတ်ဘုံတံတားကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု သိရသည်။

ယခုမြင်ရသည့်အတိုင်း ထိုသတင်းမှာ အလွဲအမှားမဟုတ်ပေ။

လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လော့မင်ရှန်က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ...”

လင်ချန်လန်၏ အကြည့်များက တည်ငြိမ်အေးစက်လှသည်။

“ရိုးရှင်းပါတယ်... ဒီနေ့ကစပြီး လော့မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းအားလုံးကို ငါတို့ လင်မိသားစုက သိမ်းပိုက်မယ်... မင်းတို့အားလုံး ချီရှန်မြို့က ထွက်သွားစမ်း...”

“လော့မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းအားလုံးကို လိုချင်တယ်ပေါ့... မင်းကတော့ တကယ်ကို ခြင်္သေ့ပါးစပ်ဟပြီး တောင်းဆိုလိုက်တာပဲ...”

အိမ်တော်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့... ငါစကားမပြီးသေးဘူး...”

လင်ချန်လန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လော့မင်ရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါကြားတာတော့ လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ ပြန်ရောက်လာတယ်တဲ့... သူအခုဘယ်မှာလဲ...”

လော့မင်ရှန်သည် စိတ်ထဲတွင် မသင်္ကာဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာကို မပြဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“သူက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားပြီ...”

“သွားပြီပေါ့...”

လင်ချန်လန်သည် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“လော့မင်ရှန်... မင်းက ငါ့ကို ဘာထင်နေလဲ... လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား... သူက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ခရီးပန်းပြီး ပြန်လာတာ... ရောက်ရောက်ချင်း ချက်ချင်းပြန်ထွက်သွားမှာတဲ့လား... အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ငါတို့ လင်မိသားစုရဲ့လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး နှစ်ပေါင်းရာချီ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့ သူသေရမယ်...”

လော့မင်ရှန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။

“တခြားအခြေအနေတွေကို ငါ မင်းပြောသလို လက်ခံနိုင်တယ်... မင်းက ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် အကုန်ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တစ်ခုကိုတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး...”

လင်ချန်လန်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ငါပြောပြီးပြီ... သူသေရမယ်... ဘယ်လိုလဲ... မင်းက အခုထိ ငါနဲ့ ညှိနှိုင်းလို့ရတယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား...”

အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်ချန်လန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ “အဲ့ဒီကောင်လေးကို အဆင်ပြေပြေ ထုတ်ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါမင်းတို့ လော့မိသားစုတစ်အိမ်သားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်... တစ်ကောင်မှ မကျန်အောင်ပေါ့...”

‘တစ်ကောင်မှ မကျန်အောင်’ ဟူသော စကားလေးလုံးထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လင်ချန်လန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်တော်မှ လူများအားလုံးကို အသက်ရှူကြပ်သလို ခံစားရစေသည်။

“လင်ချန်လန်... မင်း လူကို အလွန်အကျွံ အနိုင်မကျင့်နဲ့...”

လော့မင်ရှန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

“မင်းက နတ်ဘုံတံတားကို ဖွဲ့စည်းပြီးပြီဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့လော့မိသားစုကို သတ်ဖြတ်မယ်ဆိုရင် ငါ လော့မင်ရှန်က သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ကို အဖော်ပြုပြီး ဆွဲခေါ်သွားလိုက်မယ်...”

အိမ်တော်မှ သိုင်းသမားများစွာသည် လော့မင်ရှန်၏ နောက်တွင် တန်းစီပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဟဲဟဲ... ငါတို့ကို အဖော်ပြုမယ်ပေါ့... တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ စကားကြီးပဲ...”

အက်ကွဲပြီး နားထဲစူးရှလှသော ရယ်သံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်ချန်လန်၏ ဘေးတွင် ပိန်လှီကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးသည် အရိပ်မည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ပြထားသည့် လက်ဖဝါးမှာ ခရမ်းရောင်ထဲတွင် အစိမ်းရောင်သမ်းနေသည်။ ကြက်ခြေခတ်နှင့် တူလှသည်။ မျက်လုံးတစ်စုံမှာ နတ်ဆိုးသွေးရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် ရက်စက်သော အရှိန်အဟုန်ကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

“အဘိုးချူ...”

လင်ချန်လန်သည် ရိုသေစွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

လော့မင်ရှန်၏ အကြည့်များ တင်းမာသွားသည်။

ဤအနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူသည် လင်မိသားစုကို ကူညီပေးခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူပင် ဖြစ်ရမည်။

ထိုသူ၏ ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်တွင် လောကတွင်ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံး စုစည်းထားသလို ထင်မှတ်ရသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးဆန်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးသဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် အိမ်တော်မှလူများကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“လင်ချန်လန်... မင်းက သိပ်ကရုဏာသက်လွန်းတယ်... ဒီလူတွေက မင်းနဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်ဆိုရင် အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ... ဘာလို့ နောင်ဘေးဒုက္ခတွေ ချန်ထားရမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ မိန်းမတွေကိုတော့ အကုန်ချန်ထားလိုက်... ငါက သူတို့ကို သွေးနတ်ဆိုးပုလဲပြုလုပ်ဖို့ သုံးမယ်...”

သွေးနတ်ဆိုးပုလဲဆိုသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်ချန်လန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူသည် ဤသွေးနတ်ဆိုးပုလဲကို ဝါးမျိုလိုက်ခြင်းဖြင့် နတ်ဘုံတံတားကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သွေးနတ်ဆိုးပုလဲပြုလုပ်ရန် အသက်ရှင်နေသော မိန်းမများ၏ သွေးသန့်များ လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုသူအား လင်မိသားစုမှ အစေခံမိန်းကလေး ဆယ်ဦးကျော်ကို ပေးအပ်ခဲ့ရသည်။

“ဟုတ်သားပဲ... ဒီမိန်းကလေးကို ငါ သိမ်းထားမယ်... ဒီနေ့ညမှာ ငါ့အခန်းထဲ ပို့ပေးလိုက်... ဒီတစ်ယောက်နှစ်ယောက်လည်း မဆိုးဘူး... အကုန်လုံးကို ငါယူမယ်...”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူ၏ ခရမ်းရောင်အစိမ်းသမ်းနေသော လက်ညှိုးသည် အိမ်တော်မှ လူငယ်များထဲမှ တစ်ချို့ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးသဖွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ညွှန်ပြခံရသော အိမ်တော်မှ လူငယ်များမှာ အသက်အကြီးဆုံးမှာ ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာရှိသေးသည်။ သူတို့အားလုံး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

“မကောင်းဆိုးဝါးကောင်... မင်းနဲ့ ငါ အသက်နှင့်ရင်းပြီး တိုက်မယ်...”

အိမ်တော်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် နောက်ထပ် မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုန်ထွက်သွားပြီး ဓားတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

မြေပြင်ပေါ်တွင် အရှည်ဆယ်မီတာကျော်ရှိသော ဓားရာတစ်ခုက အက်ကွဲသွားသော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူမှာ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိရပေ။

“အပေါ်မှာ...”

တစ်ယောက်ယောက်က ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးသည် အလေးချိန်မရှိသလို လေထဲတွင် ဝဲလည်နေသည်။

“ကောင်းကင်ယံထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ခြင်း... လေဟာနယ်ဖြတ်ကျော်ခြင်း...”

“အိုက်ယား... ဒဏ္ဍာရီထဲက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားပဲ...”

အိမ်တော်မှလူများအားလုံး ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်စီတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၃၃၀) ပြီးပါပြီ။