စစ်မက်ကြီး ပြီးဆုံးခြင်း

~"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီဂိုဏ်းက မင်းကို အဖော်ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်။"

မုရုန်ထျန်းလီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သွေးဖြင့် ပူဇော်သော သိုင်းဝိညာဉ်မှ ရရှိသည့် စွမ်းအားများကို သူ အရူးအမူး လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ၊ ဝံပုလွေ သိုင်းဝိညာဉ်၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်သော အင်အားစုကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာ။ ထိုက်ရွှီ ကျဲမီ လက်ဝါး။"

သူ၏ စွမ်းအားရှိသမျှကို စုစည်းရင်း၊ မုရုန်ထျန်းလီက ပြင်းထန်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်၏ ။

သူ လွှတ်လိုက်သော လက်ဝါးချက်သည် သူ၏ အသက်နှင့် လဲထားသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ ကျန်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ စိမ်းပြာရောင် လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီး ပျံသန်းထွက်သွားပြီး၊ ၎င်းအတွင်း၌ ဝံပုလွေခေါင်း ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ"

ဖုန်းဝူချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားကွက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ လွှဲယမ်းလိုက်၏။

"ဝိညာဉ် ချေမှုန်း ဓားသိုင်းပညာ။ ဝိညာဉ်ချေမှုန်း နတ်ငိုသရဲအော်သံ။"

ဖုန်းဝူချန်က နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အဆုံးအစမရှိသော ဓားစိတ်ဆန္ဒများ မီးတောင်တစ်ခုပမာ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူသည် အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရားဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ လွှဲယမ်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ၊ အရှိန်အဟုန်မှာ မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

"ဝှစ်။"

"ဝူး...ဝူး.."

ကိုက် နှစ်ဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းကြီးသည်၊ သွေးနီရောင် လခြမ်းကွေးတစ်ခုပမာ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွာဖြင့်၊ လေထုကို ဆုတ်ဖြဲထွက်သွားသည်။ မျက်စိကျိန်းဖွယ် သွေးရောင် အလင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထွန်းလင်းသွားစေပြီး၊ နေရာတိုင်း၏ ထောင့်တိုင်းကို ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ ရှိ၏။ ၎င်းသည် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် အရှိန်အဟုန်ကို သယ်ဆောင်ရင်း မုရုန်ထျန်းလီ၏ လက်ဝါးပုံရိပ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

'ဒါက...'

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မုရုန်ထျန်းလီ၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားပြီး၊ ထိုစဉ်အခါက ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

ထိုအချိန်က၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ယွမ်တန်ဘုံ နဝမအလွှာတွင်သာ ရှိသေးသည်။ သူ ဝိညာဉ် ချေမှုန်း ဓားသိုင်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်စဉ်ကပင် မုရုန်ထျန်းလီအား လွင့်စဉ်သွားစေနိုင်ခဲ့သည်။

ယခု ဖုန်းဝူချန် ထျန်းယွမ်ဘုံသို့ အဆင့် ချိုးဖြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဝိညာဉ် ချေမှုန်း ဓားသိုင်းပညာ၏ တန်ခိုးစွမ်းပကားမှာ သံသယ မဖြစ်ဖွယ် ပို၍ပင် ထက်ရှလာပေလိမ့်မည်။

'ဒီဓားသိုင်းကွက်ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်'

သွမ့်ထျန်းဟွမ်က တုန်ယင်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လင့်ကစား၊ သူပင်လျှင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ ဓားသိုင်းကွက်က စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့ မရလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပါလား"

ဟွမ်ယန်နှင့် အခြားသူများအားလုံး ထိန်းချုပ်မရနိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေကြ၏။

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တင်းမာမှုကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး၊ သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် လိုက်သည်နှင့် သည်းထိတ်ရင်ဖို အဖြစ်ဆုံး အပိုင်းကို လွဲချော်သွားမည်ဟု ထင်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

အမှန်စင်စစ်၊ ဝိညာဉ် ချေမှုန်း ဓားသိုင်းပညာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း၊ ၎င်းသည် အစစ်အမှန်ယွမ် ပမာဏ ကြီးမားစွာ သုံးစွဲရလေသည်။

ဝိညာဉ် ချေမှုန်း ဓားသိုင်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာရောင်မှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ အစစ်အမှန်ယွမ် ထက်ဝက်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ဓားအလင်းတန်းသည် လက်ဝါးပုံရိပ်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ထိခတ်မိသည့် ခဏတွင်ပင်၊ လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးသည် လူတိုင်း၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများ ရှေ့မှောက်တွင် ဓားအလင်းတန်း၏ ဖြိုခွင်းမှုကြောင့် ကြေမွသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ခုခံနိုင်စွမ်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

မုရုန်ထျန်းလီသည် သွေးတစ်လုပ်ကို ပြင်းထန်စွာ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

မုရုန်ထျန်းလီသည် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ သွေးဖြင့်ပူဇော်သော သိုင်းဝိညာဉ်မှ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာကိုပင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

သို့ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းကိုပင် မခံနိုင်ရသနည်း။ မုရုန်ထျန်းလီ မည်သို့ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

"မိုးနတ်မင်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ကူးကို ကျော်လွန်သွားပြီး၊ လူတိုင်း၏ သွေးပျက် ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

တားဆီးမရနိုင်သော သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းသည် အရှိန်နှင့် စွမ်းအား လျော့ကျခြင်းမရှိဘဲ၊ လုံးဝ ထိတ်လန့်နေသော မုရုန်ထျန်းလီထံသို့ ရက်စက်စွာ တိုးဝင်သွား၏။

"မ... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

မုရုန်ထျန်းလီက ငိုင်တွေစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာ၏။

"ဘုန်း။"

"ဝူး...ဝူး.."

အစစ်အမှန်ယွမ်အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော မုရုန်ထျန်းလီသည် ရှောင်တိမ်းရန် စွမ်းအား မရှိတော့ဘဲ၊ သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်း သူ့ကို ဝင်ဆောင့်တိုက်ခိုက်သည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မြေသိမ့်သိမ့်ခါသွားသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ၊ ဓားအလင်းတန်းသည် မုရုန်ထျန်းလီကို ထိမှန်သည့်နေရာတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ သူ့အား မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အားလှိုင်း ထဲတွင် ဝါးမြိုသွားစေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲမှု၏ စွမ်းအင်သည် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုပမာ အရူးအမူး စီးဆင်းသွားပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော အင်အားစုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်၊ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသော မုရုန်ထျန်းလီသည် ရှင်သန်နိုင်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။

"အဲ့... အဲဒီ အဘိုးကြီး သေသွားပြီလား"

ခွမ်းကျန့် ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မခံစားမိတော့ဘူး။ အားလုံး ဓားအလင်းတန်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီ"

ချီဟွမ်က ငိုင်တွေစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းရင်း ဆိုလိုက်သည်။

မုရုန်ထျန်းလီ သေသည် သို့မဟုတ် ရှင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ၊ သူသည် ထျန်းယွမ်ဘုံ တတိယအလွှာမှ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းအစ ရှိသူ ဖြစ်သည်။

အားလှိုင်း များ ပျယ်လွင့်သွားသောအခါ၊ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြသည်။

မုရုန်ထျန်းလီ ဘယ်မှာလဲ။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင်၊ ဖုန်းဝူချန်မှလွဲ၍၊ မုရုန်ထျန်းလီ၏ ပုံရိပ် ခြေရာမျှ မရှိသလို၊ သူ၏ အရှိန်အဝါ အရိပ်အယောင်မျှလည်း မကျန်ခဲ့ပေ။

"အဲဒီ ဘီလူးအိုကြီး သေသွားပြီလား"

စစ်ထူကျန့်ထျန်းက တုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မုရုန်ထျန်းလီရဲ့ အရှိန်အဝါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူ သေပြီ။ လုံးဝ ကြေမွ ပျက်စီးသွားတာပဲ"

သွမ့်ထျန်းဟွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လုံးဝ ကြေမွ ပျက်စီးသွားတာ"

လူအုပ်ကြီး ကြောက်လန့်တကြား ခုန်မိသွားကြသည်။

ထျန်းယွမ်ဘုံ တတိယအလွှာမှ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသည် ဖုန်းဝူချန်၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး၊ လုံးဝ ကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထိုဓားတစ်ချက်သည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိုက်သနည်း။

"တကယ်ပဲ မုရုန်ထျန်းလီရဲ့ အရှိန်အဝါ ပျောက်သွားတာပဲ။ သူ တကယ်ပဲ လုံးဝ ကြေမွ ပျက်စီးသွားတာလား"

သွမ့်ဝူချင်းက ငိုင်တွေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ထျန်းယွမ်ဘုံ တတိယအလွှာကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်တယ်..."

လေကျွယ်သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး၊ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ မျိုချလိုက်သည်။

မုရုန်ထျန်းလီ လုံးဝ ကြေမွ ပျက်စီးသွားပြီး၊ သေခြင်းထက်ပင် ဆိုးရွားစွာ၊ ပြန်လည် ဝင်စားရန် အခွင့်အရေးပင် မကျန်တော့ကြောင်းကို ဖုန်းဝူချန်သည် အခြားသူများထက် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။

"အစ်ကိုကြီးဖုန်း"

လင်ရှောင်ရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပျံသန်းလာပြီး၊ ဖုန်းဝူချန်၏ လက်မောင်းများထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားသည်။

"ရှောင်ရှောင်၊ မင်း ဘာမှမဖြစ်လို့ ငါ ဝမ်းသာလိုက်တာ"

ဖုန်းဝူချန်က ညင်သာစွာ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးဖုန်းက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အဲဒီ အဘိုးကြီးစုတ်ကို ပြာမှုန်တွေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"

လင်ရှောင်ရှောင်က ပြုံးရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"သူက ရှောင်ရှောင်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတဲ့အတွက် သူ့အပြစ်နဲ့သူ ခံသွားရတာပေါ့"

ဖုန်းဝူချန်က လင်ရှောင်ရှောင်၏ နှာခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး တို့ရင်း နောက်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ အောက်ဘက်မှ စစ်သည်များ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ "စစ်သူကြီးချုပ်" ဟူသော စကားလုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေသည်။

"စစ်သူကြီးချုပ်။ စစ်သူကြီးချုပ်။”

"စစ်သူကြီးချုပ် ထျန်းယွမ်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာနဲ့ မုရုန်ထျန်းလီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ဟွမ်ယန်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့၊ အလံနက်တပ်မတော်နှင့်အတူ၊ လေးစားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ မျက်နှာတိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မုရုန်ထျန်းလီကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့်၊ ဖုန်းဝူချန်သည် ဧကရာဇ်နိုင်ငံကြီး လေးခုအနက် အစွမ်းထက်ဆုံးသော တည်ရှိမှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် ဖုန်းဝူချန်၏ တန်ခိုးသြဇာကို ဧကရာဇ်နိုင်ငံကြီး လေးခုတစ်လွှား ပဲ့တင်ထပ်သွားစေရန် လုံလောက်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဘုရားတမျှ ဂုဏ်သတင်းသည် သူရဲကောင်းအားလုံးကို ဟန့်တားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းဝူချန်နှင့် လင်ရှောင်ရှောင်တို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။ ရှောင်ချင်းချင်းသည် အရူးအမူး ပျော်ရွှင်လျက် ပြေးလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချန်အာ။"

"မေမေ၊ အကြီးအကဲချုပ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်မိသွားပြီ"

ဖုန်းဝူချန်က ပြုံးရင်း တောင်းပန်လိုက်လေ၏။

"မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ပေါ့။ မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရေးမကြီးပါဘူး"

ရှောင်ချင်းချင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"မင်းက ကံဆိုးထဲက ကံကောင်းခြင်းကို ရလိုက်ပုံပဲ"

ဖုန်းချန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြုံးကာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲချုပ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ ကံဆိုးထဲက ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ မဟုတ်ရင်၊ ကျွန်တော် ထျန်းယွမ်ဘုံကို ဒီလောက် မြန်မြန် ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သွမ့်ထျန်းဟွမ်နှင့် အင်ပါယာမှ အခြား အဆင့်မြင့် အရာရှိများလည်း ဝိုင်းရံလာကြသည်။ သွမ့်ထျန်းဟွမ်က လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ဖုန်းဝူချန်၊ မင်းက အင်ပါယာအတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကို ချေမှုန်းပေးခဲ့ပြီး အင်ပါယာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီဘုရင် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း ယန်ဟော်အင်ပါယာရဲ့ လက်အောက်ခံ တစ်ယောက်ပါပဲ။ အင်ပါယာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်တာက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ။ ဒါ့အပြင်၊ အင်ပါယာရဲ့ စစ်သူကြီးချုပ် တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ဧကရာဇ်က ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေရမှာလဲ"

"ဆရာ့ရဲ့ စကားတွေက တကယ်ပဲ လေးနက်လှပါတယ်"

ယန်ထျန်းရှန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သွမ့်ထျန်းဟွမ်က ရယ်မောလိုက်ကာ၊

"မင်းက ယန်ဟော်အင်ပါယာရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် ဖြစ်ထိုက်ပေစွ၊ အဲ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပြောသင့်တာက၊ ဧကရာဇ်နိုင်ငံကြီး လေးခုအနက် အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သည်တော်လို့ ပြောရမယ်"

ဖုန်းဝူချန်ကဲ့သို့ အံ့မခန်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး မွေးဖွားလာခြင်းသည် ယန်ဟော်အင်ပါယာအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ ဤကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးတွင်၊ ယန်ဟော်အင်ပါယာသည် အစတည်းကပင် ချေမှုန်းခံရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွား ခဲ့လေပြီ။ ယန်ဟော်အင်ပါယာ အောင်ပွဲခံခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်း အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူတို့အားလုံး မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည်နူးနေကြသည်။

"ဖုန်းဝူချန်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တော်ဝင်ခမည်းတော်အတွက် လက်စားချေပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လေကျွယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေကျွယ်ထံသို့ ကြည့်လိုက်ရင်း၊ ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသား လေကျွယ်၊ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့တဲ့အခါ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ယူမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်ထင်တယ်"

"အို..ကျွန်တော့်မှာသာ အဲဒီ အရည်အချင်း ရှိခဲ့ရင်၊ ခင်ဗျား အဲဒီ သူခိုးအိုကြီး မုရုန်ကို သတ်ဖို့ လိုအပ်ဦးမှာလား"

ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း၊ လေကျွယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လေကျွယ်က ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံနှစ်ခုကြားက စစ်ပွဲက လူလျန်ရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော့် တော်ဝင်ခမည်းတော်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အမှောင်ဖုံးသွားခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ် သွမ့် အနေနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မေ့ပစ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ငါလည်း စစ်ပွဲကို မလိုလားခဲ့ပါဘူး။ ရွှေယွဲ့အင်ပါယာက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ၊ သေချာပေါက် ပိုပြီးတော့တောင် သန်မာလာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ နိုင်ငံနှစ်ခုကြားမှာ ကာလရှည်ကြာတဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု ရှိနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သွမ့်ထျန်းဟွမ်က ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ် သွမ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး"

လေကျွယ်က သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ရွှေယွဲ့အင်ပါယာ၏ ကြီးမားသော တပ်မတော်ကြီးကို ယန်ဟော်မြို့မှ ဆုတ်ခွာရန် ဦးဆောင်သွားသည်။

ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးသည် အထိအခိုက် အကျအဆုံး များပြားခဲ့သော်လည်း၊ ကံကောင်းစွာပင် သာမန် ပြည်သူများကို ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ ၎င်းသည်လည်း ကံကောင်းခြင်း တစ်မျိုးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ဖခင်တူသားလို့ အမြဲတမ်း ပြောလို့ မရဘူးပဲ။ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိနေတာ၊ လေကျန့်ဖုန်း သေသွားရပေမဲ့ နောင်တရစရာ မရှိလောက်တော့ဘူး"

ယန်ထျန်းရှန်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးရင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

သွမ့်ထျန်းဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "လေကျွယ်ရဲ့ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေက လေကျန့်ဖုန်းကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်သွားလိမ့်မယ်"

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက မုရုန်ထျန်းလီရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ပါ၊ ပြီးတော့ အခင်းအကျင်းကလည်း အင်ပါယာက ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်။ တခြား ရတနာတွေကိုတော့ စစ်သည်တွေကြား ဖြန့်ဝေပေးသင့်ပါတယ်"

ထိုသို့ ဆိုကာ၊ ဖုန်းဝူချန်က သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို သွမ့်ထျန်းဟွမ်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သွမ့်ထျန်းဟွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒီဘုရင်က ကောင်းကင် နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းခြင်း အခင်းအကျင်းကိုပဲ လိုချင်တယ်။ တခြား ရတနာတွေကိုတော့၊ ကြိုက်တဲ့သူ ယူကြပေါ့"

ကောင်းကင်ခွင်း ပုဆိန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်နှင့်၊ သွမ့်ထျန်းဟွမ်သည် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့သလို၊ မုရုန်ထျန်းလီ၏ အခြား ရတနာများကိုလည်း စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မုရုန်ထျန်းလီရဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းကွက်တွေကိုရော မလိုချင်ဘူးလား"

ဟု ယဲ့ချန်းချုံးက မေးလိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သွမ့်ထျန်းဟွမ်က "ဒါတွေက အဲဒီ ဘီလူးအိုကြီးရဲ့ သိုင်းကွက်တွေ ဆိုမှတော့၊ လူတိုင်း ကျင့်ကြံနိုင်တာပေါ့"

ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ အင်ပါယာ၏ အကြီးတန်း အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြွေးကြော်လိုက်ကြပြီး၊ အတိုင်းမသိ မြူးပျော်သွားကြသည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ၊ ၎င်းတို့မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းကွက်များ ဖြစ်ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ ရရှိရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော ရတနာများ ဖြစ်ပါ၏။

ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အင်ပါယာ စစ်သည်များ၏ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော အပြုံးများကို ကြည့်ရင်း၊ ဖုန်းဝူချန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပျော်ရွှင်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရှောင်ချင်းချင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အားတင်း ပြုံးထားရသော အပြုံးတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

"ချန်အာ၊ မင်းအဖေသာ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို မြင်နိုင်ခဲ့ရင်၊ သူ သေချာပေါက် အရမ်း ပျော်နေမှာပဲ"

ရှောင်ချင်းချင်းက ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ ဤကမ္ဘာပေါ်မှ မည်သည့် ဖခင်မျိုးက သူတို့၏ သား ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနေသည့် နေ့ကို မမြင်ချင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။

သို့သော်၊ အစမှ အဆုံးထိ၊ ဖုန်းကျိန့်ရှုံး၏ သတင်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းဝူချန်က ဖုန်းကျိန့်ရှုံးကို ဖမ်းဆီးသွားသူများမှာ ရွှေယွဲ့အင်ပါယာ သို့မဟုတ် ထိုက်ရွှီဂိုဏ်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဖုန်းကျိန့်ရှုံးသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံး ညှိနှိုင်းစရာ ကတ်ပြား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ယခု ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင်၊ ထို ညှိနှိုင်းစရာ ကတ်ပြားမှာ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လေကျန့်ဖုန်း သတ်ဖြတ်ခံရသည်။

အင်ပါယာ ရှုံးနိမ့်သွားသည်။

ထိုက်ရွှီဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားသည်။

မုရုန်ထျန်းလီ သတ်ဖြတ်ခံရသည်။

သို့တိုင် ဖုန်းကျိန့်ရှုံး ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ၎င်းသည် ရွှေယွဲ့အင်ပါယာ သို့မဟုတ် ထိုက်ရွှီဂိုဏ်း မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ဖုန်းကျိန့်ရှုံးကို မည်သူက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့သနည်း။

ဖုန်းကျိန့်ရှုံးကို ဖမ်းဆီးသွားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း၊ ပြီးတော့ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ ယခုအချိန်ထိ ပေါ်မလာခဲ့ကြသနည်း။

ဖုန်းဝူချန် မသိခဲ့ပေ။ ဖုန်းကျိန့်ရှုံးကို ဖမ်းဆီးသွားသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အခြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှလည်း မသိခဲ့ပေ။

ဖုန်းမိသားစုဝင်များအားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ပျော်ရွှင်ဖွယ် အခါသမယ ဖြစ်သင့်သော်လည်း၊ ဖုန်းကျိန့်ရှုံး ပျောက်ဆုံးနေမှုကြောင့် သူတို့၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုတို့ဖြင့် စွန်းထင်းသွားခဲ့ရသည်။

"မေမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖေဖေ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဖုန်းဝူချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မရှိသဖြင့်၊ ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းချန်ယန်ကလည်း ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ငါလည်း ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူတို့၏ စကားများ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ၊ လက်တွေ့တွင်၊ ဖုန်းမိသားစုသည် မျှော်လင့်ချက် များများစားစား မထားရှိကြတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဖုန်းကျိန့်ရှုံး ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်၊ သဲလွန်စ မှန်သမျှမှာလည်း လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မရှိဘဲ၊ သူတို့ ဖုန်းကျိန့်ရှုံးကို မည်သည့်နေရာတွင် သွားရှာနိုင်ကြမည်နည်း။

အကယ်၍ ၎င်းသည် ရွှေယွဲ့အင်ပါယာ သို့မဟုတ် ထိုက်ရွှီဂိုဏ်း မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ဖုန်းမိသားစုနှင့် ရန်ငြိုး ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရှိသူများမှာ ဟွမ်ဖူမိသားစုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းဝူချန် မသေချာခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် ဟွမ်ဖူမိသားစုသာ ဖြစ်ပါက၊ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ ယခုအချိန်ထိ ပေါ်မလာခဲ့ကြသနည်း။