ကောင်းကင်တံခါး ပွင့်ရင် အမတက ကမ္ဘာပေါ် ဆင်းသက်လာမှာလား

အနက်ရောင် နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ ဖြူဖွေးနေတဲ့ အရိုးတွေက မြေပြင်မှာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ထိုနေရာမှ မိုင်တစ်ရာကျော်အထိ လူသားတွေ ရှိနေတဲ့ အရိပ်အယောင်မျိုး မတွေ့ရချေ။ ကျီးကန်းများက ကောင်းကင်တွင် လှည့်ပတ်ကာ ၎င်းတို့၏ ကြက်သွေးရောင် သူငယ်အိမ်များကို ဝေ့ဝဲကာ တောင်အောက်က ရှုခင်းကို စူးစမ်းနေကြသည်။

လရောင်ဖြာကျနေသော ညတစ်ညတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွန်းလင်းတောက်ပနေပြီး နက်နဲသော မှောင်မိုက်သော မြူမှုန်များ လွင့်ပျံလာသည်။

သပ်ရပ်လှပသော ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားသူ အဓိပတိ မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင်သည် ဤဆိတ်ညံသော ရှုခင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။ သူ တံခါးနားမရောက်ခင် လူအရိုးများသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၏ ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ်တွင် တွဲချည်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ အေးစိမ့်သောလေက မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အသားနှင့်အရိုးများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားနိုင်လောက်သည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အသံတစ်ခု ဖန်တီးလာလေသည်။ ထိုစဥ် အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရုတ်ချည်း စုရုံးကာ သူရောက်လာမည်ကို စောင့်နေပုံရ၏။

"ဆရာတူအစ်ကိုကြီး မတွေ့တာကြာပြီ"

အရှင်ကျိုထျန်းက တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ သူ့နောက်ကျောတွင် သူ့လက်များကို နေရာချကာ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းခွဲပြီးနောက် သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံကာ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည့်အလား မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်-

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းဒီကို ရောက်လာပြီ"

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်တာလဲ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာသည် အေးခဲနေပြီး အရှင်ကျိုထျန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများက သတိနှင့် အချက်ပေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဓိပတိမဟာမိတ်နှင့် သားရဲနတ်အရှင် ဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း ကွဲလွဲနေခဲ့တာပင်။ စာချုပ်တစ်ခုကြောင့် ဝေးကွာခဲ့ကြသော်လည်း ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကြား လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံမှု တစ်ခု ရှိပါ၏။

အကယ်၍ ဤစကားသာ မတော်တဆ ပေါက်ကြားခဲ့ပါက ၎င်းသည် အပြင်ဘက်ရှိ ထိပ်တန်းအရာရှိများကြားတွင် အဓိပတိမဟာမိတ်၏ ပုံရိပ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေပေလိမ့်မည်။ ဒီလို ရာထူးကို တက်လာနိုင်ရခြင်းမှာ သူ၏ စေ့စေ့စပ်စပ် သတိထားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ အရမ်းစိတ်ပူနေရတာလဲ ဆရာတူအစ်ကို"

အရှင်ကျိုထျန်းသည် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ နှုတ်အမူအရာ၊ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပြုံးပြနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလေ၏။

"ညီအစ်ကိုတွေ နောက်ဆုံးတွေ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ...အဲဒီတုန်းက မင်းနဲ့ငါက တူညီတဲ့ ဆရာသခင်နဲ့ ဘောင်းဘီရှည်တောင် အတူတူ ဝတ်ခဲ့သေးတယ်... ငါတို့ သစ်ပင်အိုတွေအောက်တွင် ထိုင်ပြီး ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ စပျစ်နွယ်ပင်တွေ အောက်မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာကို လေ့လာကြတယ်... အဲဒီလှပတဲ့ နေ့ရက်တွေကို မင်း မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူ့စကားမဆုံးခင်၊

ဗုန်း!

ခန်းမအတွင်းမှ ကြယ်ဖိအားများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာကာ တိုင်များ ပြိုကျကုန်သည်။ နံဘေးက သစ်ပင်အကိုင်းအခက်များ အက်ကွဲသွားသလို လူသတ်ချင်လာသော ရည်ရွယ်ချက်များက လေထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

အဓိပတိ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး သွားများကို အံကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"နန်းကုန်းလီ ဒီအရှင်ရှေ့မှာ သိပ်ဂုဏ်ယူမနေနဲ့!"

မနှစ်မြို့စရာအမှတ်တရတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ သူက အရှင်ကျိုထျန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"မင်းက သားရဲနတ်အရှင်ဘက် ပြောင်းသွားကတည်းက မင်းနဲ့ ငါဟာ ဆရာတူတပည့်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး... မင်း ဒါကို ထပ်ပြောရဲရင် ဒီနတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်မှ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!"

"ဟားဟား ဒီနတ်ဆိုးကို ရှင်းပစ်မလို့လား"

အရှင်ကျိုထျန်းကလည်း ရယ်စရာတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ အားပါးတရ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်ထဲက ကြယ်သားရဲဦးခေါင်းခွံကို လှုပ်ယမ်းကာ ခေါင်းယမ်းရင်း။

"မုန့်ထျန်းရွှမ်ရယ်....မုန့်ထျန်းရွှမ်.... ဒီနှစ်တွေကြာလာပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်း ဖြောင့်မတ်သူတွေနဲ့ တွဲနေခဲ့ပေမယ့် အရင်အတိုင်း ခြေသလုံးအိမ်တိုင်သမားတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ... လူတိုင်းက မင်းကို သဘောကျပေမယ့် မင်းရဲ့ အငယ်တန်းညီလေး ငါက မင်းကို နားမလည်ဘူးထင်နေလား"

သူကစကားပြောနေစဉ်တွင် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေလှမ်းပြီး မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

"အဲဒီတုန်းက မင်းနဲ့ငါ နှစ်ယောက်လုံးက ခေါင်းအုံး တစ်လုံးပေါ်မှာတောင် အတူတူ အိပ်ခဲ့ကြတာ... မင်းရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းတွေးနေတဲ့ အရာအားလုံးကို ငါသိတယ်"

"နားလည်တယ်? မင်းက?"

အဓိပတိမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က သူ့ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ လက်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး။

"ရပ်လိုက်... မတူကွဲပြားတဲ့ အတွေးအခေါ် ရှိတဲ့သူတွေက လက်တွဲလုပ်လို့ မရဘူး... နန်းကုန်းလီ ငါတို့ရဲ့အတိတ်က ခင်မင်မှုတွေကြောင့်သာ မင်းရဲ့အကြီးတန်း ဆရာတူအစ်ကိုအဖြစ် မင်းနာမည်ကို ခေါ်နေတာ... အကြံတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်... နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကတော့ သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားလိုက်..."

"ဘာလဲ... မင်းရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လက္ခဏာကို သုံးပြီး ငါ့ကို ဖိအားပေးတာလား"

သူ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်နေပုံက ပို၍ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ငါ့အထင်တော့ မင်းတို့အားလုံးက ကြွက်ကောင်တွေပဲ မင်းပြောတာက ဘာကြီး? ဖြောင့်မတ်တာလား မကောင်းမှုလား... သေခြင်းတရားက အလင်းရဲ့အဆုံးမှာ ရှိနေတာပဲ... ဂုဏ်ကျေးဇူးနဲ့ ဝေဖန်မှုတွေကို ကံကြမ္မာက ချန်ထားခဲ့တာ... ကြီးမြတ်တဲ့လမ်းက တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို ဦးတည်တယ်... မင်းနဲ့ငါ နှစ်ယောက်စလုံးက တူညီတဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေသူတွေပဲလေ...."

"မင်း!"

အဓိပတိ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်လည်း နားမလည်နိုင်စွာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒီစကားတွေက သူ့ကို စော်ကားဖို့ သက်သက် ပြောနေတာ။

"ဘာလဲ? ငါ့စကားက အနာပေါ် တုတ်ကျသွားတာလား?"

မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ အဆင်မပြေမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အရှင်ကျိုထျန်းသည် ခြေများစွာအကွာမှ အလွယ်တကူ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရင်း သူ့အပြုံးက ပိုတောက်ပလာသည်။

“ဆရာတူအစ်ကို မင်းဘာလို့ ပြန်မစဉ်းစားတာလဲ ကောင်းကင်အရှင်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှာ ငါတို့ ရပ်နေရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ...

မင်းရဲ့ အတားအဆီးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အစီအစဥ်ဟာ ဟိုးအရင်ကတည်းက ပြီးမြောက်သွားပြီ... ကောင်းကင်တံခါး ပွင့်လာရင် ကောင်းကင်ဘုံက အမတတွေ ကမ္ဘာပေါ် ဆင်းသက်လာမယ်... ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက မကြုံစဖူး သာယာဝပြောတဲ့ခေတ် ပေါ်လာလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် ငါ အနှစ်တစ်ရာပြည့်အောင် မဖြတ်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်အရှင်နယ်ပယ်မှာ ဘာလို့ ပိတ်မိနေမှာလဲ?"

"အမတ ဆင်းလာမှာတဲ့လား"

မုန့်ထျန်းရွှမ် အေးစက်စွာ ပြောပြီး ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ... ဒီအခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလကို မင်းက စွဲလမ်းနေသေးတာလား"

ခန်းမအတွင်းက အမိုးခုံးအား ပျံသန်းနေသော အမတ အကောင်ပုံစံများက မျက်နှာကျက်များကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထောက်တိုင်များကိုပင် ကမ္ပည်းအမြောက်အမြားဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ ဒါက အရှင်ကျိုထျန်းရဲ့ စွဲလမ်းမှု အတိမ်အနက်ကို ပြသဖို့ လုံလောက်ပါ၏။

မုန့်ထျန်းရွှမ်: "အကြာကြီး တောင့်ခံထားပေမယ့် မရနိုင်သေးဘူး...ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး... ဂြိုလ်သား ဆင်းသက်ရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...အဲ့ကျရင် ငါတို့ နေစရာနေရာကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ"

သူက နန်းကုန်းလီကို စိုက်ကြည့်ရင်း :"ဒါ့အပြင်... တခြားသူတွေကို ငါ့အိပ်ရာဘေးမှာ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ခွင့်ပေးရမှာလဲ"

သူပြောပြီးတာနဲ့ ခန်းမသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြ။

အေးစိမ့်သော တောင်လေညင်းများကသာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

"မုန့်ထျန်းရွှမ်.. အနှစ်တစ်ရာ ကျော်သွားပြီ.. မင်းလည်းတကယ်ပဲ ငတုံးဖြစ်သွားပြီ...စိတ်မဆိုးပါဘူး ကောင်းတဲ့စကားက သေနေတဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဆောင်လို့ မရဘူးတဲ့... မင်းနဲ့ ထပ်ပြီး ငြင်းခုန်ဖို့ ပျင်းသွားပြီ... အချိန်ကပဲ စကားပြောလိမ့်မယ်"

အရှင်ကျိုထျန်းက သူ့အသက်ရှူသံကို ငြိမ်သက်စေပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ကျန်းဟိုင်မြှားနတ်ဘုရားကြောင့် အဓိက ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ... တခြားဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

"မြှားနတ်ဘုရား?"

ဒါကိုကြားတော့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အခု သူတို့မျိုးရိုးက ငါတို့ရဲ့ အဓိပတိမဟာမိတ်က မဟုတ်တဲ့အကြောင်း ကောလာဟလတွေကို မင်းကြားပြီးသားဖြစ်မယ်... မင်းဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်နေသေးတာလဲ"

အရှင်ကျိုထျန်းက ခေါင်းယမ်းသည်။

"ဒီကိစ္စက သဘာဝအတိုင်း ပြီးသွားပါပြီ... သေခြင်းတရားက အဆုံးသတ်ပဲ... ငါနောက်ထပ် မလိုက်တော့ဘူး"

ထို့နောက် သူက အကြောင်းအရာကို ရုတ်တရတ်ပြောင်းလိုက်ပြီး မုန့်ထျန်းရွှမ်ကိုကြည့်ကာ :"ဒါပေမယ့် ကျန်းဟိုင်မြို့က သွေးဝိညာဉ်အစီအရင်ကရော? ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရဆို အဲဒီမြို့ရဲ့ သွေးဝိညာဉ်အစီအရင်က အနည်းဆုံး နောက်ထပ်ခြောက်လပဲ ခံတော့မှာ"

"တစ်နှစ်ခွဲကြာအောင် ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်... ဒါ....ဒါက ငါတို့ရဲ့ အဓိပတိမဟာမိတ်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။"

မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး :"ဒါ မင်းရဲ့သားရဲကောင်ဂိုဏ်းက လုပ်ငန်းပဲ"

"ဟားဟား... ကောင်းတယ် ရှောင်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းကောင်းပဲ... အဓိပတိမဟာမိတ် မင်းတို့က တကယ့်ကို ကြောင်သူတော်တွေပဲ... ဒီနှစ်တွေထဲ သွေးဝိညာဉ်အစီအရင်ရဲ့ တည်နေရာကို မင်း မတွေ့သေးဘူးလို့ ငါ ယုံဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်... မင်း ရှာတွေ့ပေမယ့် မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး... အစောင့်အကြပ်လုပ်ဖို့ လူတွေကိုတောင် စေလွှတ်လိုက်သေးတယ်.... မင်းရဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ မင်းမှာ အကြံအစည် မရှိဘူးဆိုတာ သေချာလား..."

သူသည် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ထံ လျင်မြန်စွာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားကာ အရှိန်မြှင့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းအား ပြောလိုက်သည်။

"သွေးဝိညာဉ်အစီအရင်ရဲ့ ထိရောက်မှု ဆုံးရှုံးသွားရင် အကျိုးဆက်တွေကို မင်း သိသင့်ပါတယ်.... အဲ့အချိန်ကျမှ ပျက်စီးမှုကို ပြန်လှန်ချင်ရင်တော့ အချိန်နှောင်းသွားလိမ့်မယ်.. နောင်တရရင်တောင် အချိန်မမီတော့ဘူး!"

"..."

ဒါကိုကြားတော့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချီတုံချတုံနဲ့ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို မင်းဘာလိုချင်လို့လဲ"

သူ့လေသံက ပျော့သွားပြီး အရင်ကလို မဟုတ်တော့ချေ။

"ဟားဟားဟား...."

ဒါကိုကြားတော့ အရှင်ကျိုထျန်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးပြီး မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အကြည့်နဲ့ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေတော့သည်။ အစမှအဆုံး ဤစကားဝိုင်းသည် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီး ဘယ်မှ လွတ်မြောက်ဖို့ မရှိ။

သူဘာဆက်လုပ်နိုင်မလဲ။

"ဒါပေါ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ 'လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူတွေ' ကို လိုတယ်လေ.."

.......

ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက်

နေ့လည်ခင်း၊ တာဝန်ခံ ရုံးခန်းမှာ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ငှက်အော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး နွေဦးလေပြေက အဖြူရောင် ကုလားကာများကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

"ဒီအနေအထားက ဘယ်လိုလဲ ရှောင်ပိုင်"

ချင်းယန် ရွှေကြာပန်းအိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြတင်းပေါက်များပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ထားလျက် ဟန်ချက်ညီသော ထောင့်ကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။ သူပြောပေမယ့် စားပွဲပေါ်ထိုင်နေတဲ့ ကလေးမလေးက မလှုပ်လာချေ။ နားကြပ်များနှင့် အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေကာ သူမ၏ မိုဘိုင်းဂိမ်းထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေပါသည်။

"ဂိမ်းကစားတာ ရပ်လိုက်တော့.. ကြားလား? တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး စောင်းနေလား ကြည့်စမ်း"

"သြော်"

ရှောင်ပိုင်လည်း အသိစိတ်ဝင်လာပြီး တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ညာဘက်နည်းနည်း ပိုတိုးလိုက်..."

"ဒီလောက်လား?"

"နောက်နည်းနည်း ဆက်ပါဦး သခင်.. နည်းနည်းတော့ ကောက်နေတုန်းပဲ"

"ဘယ်လိုလဲ?"

"ရပြီ သခင်....အနေအထားက ပြီးပြည့်စုံတယ်"

ရှောင်ပိုင် သူ့အမြီးဖြင့် ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပါဝါပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုစဥ် ချင်းယန် စားပွဲအနီးသို့ အေးအေးလူလူ ချဉ်းကပ်ကာ အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်ကို စူးစမ်းနေ၏။ တာဝန်ခံနေရာ အလုပ်စလုပ်ကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး "တာအိုအစီအရင်ရှင်းလင်းချက်" တွင် ရုံးခန်း၏ ဖုန်းရွှေကို ချိန်ညှိထားသည်။

အဟောင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး နှစ်သစ်ကိုကြိုဆိုဖို့ နေ့တိုင်း စေ့စေ့စပ်စပ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရကာ စိုက်ပျိုးဖို့ အိုးခွက်ပင်လေးတွေတောင် လုပ်ထားသည်။ ရုံးခန်းတစ်ခုက ပိုမိုစိမ်းလန်းစိုပြေဖို့ လိုအပ်သည်။ ဒါမှ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ လန်းဆန်းစေမှာ ဖြစ်သည်။

စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ဆွဲဆောင်သည်။ နေ့တိုင်း အလွန်အာဟာရပြည့်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာကိုလည်း ယူဆောင်လာမည်။

"မဆိုးပါဘူး... ရသွားပြီ"

ချင်းယန် သူ့စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်ရီသစ်သီး ကျန်းမာရေး ပန်းလက်ဖက်ရည်။

လက်ဖက်ရည် ရနံ့က လေထဲ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သူ ဒီရက်ပိုင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာကို လေ့လာနေ၏။ ဆေးပညာကို အခြေခံပြီး ကျန်းမာရေးကို မြှင့်တင်တဲ့ လက်ဖက်ခြောက် ချက်ပြုတ်နည်း အတော်များများကိုလည်း ဖန်တီးထားသေးသည်။

တာဝန်ခံ ဖြစ်လာပြီးနောက် အလုပ်လုပ်ရတာက မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း စာရွက်စာတမ်းတွေကိုပဲ စီစဥ်ထားရသည်၊ ရံဖန်ရံခါ လူအနည်းငယ်ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် အင်တာဗျူးပြီး လိုချင်သလောက် လျှော့ချလိုက်သည်။

"အလုပ်သမား တစ်ယောက်အတွက် ဘာလို့များ အလုပ်တွေက အခက်အခဲတွေ ရှိနေတာလဲ"

ချင်းယန် ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် လေကောင်းလေသန့်ရဖို့ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သားရဲဒီရေပြီးနောက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော စာကြည့်တိုက်သည် ဝန်ထမ်းအပြောင်းအလဲ၊ လူများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းမှု၊ မျက်နှာသစ်နှင့် အဟောင်းများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဝန်ထမ်းဟောင်းအချို့သည် ကျန်းဟိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး အခြားမြို့များတွင် အခြေချနေထိုင်ကြပြီး အချို့ကလည်း မြှားနတ်ဘုရာ၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ဤနေရာကို လာခဲ့ကြသည်။

စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် လူသစ်အနည်းစုလည်း ရှိသေးသည်။

"မင်္ဂလာပါ တာဝန်ခံ!"

"အင်း"

ချင်ူယန် လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ရင်းနှီးသောမျက်နှာများအား မကြာခဏ တွေ့နေရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို အင်တာဗျူးများမှတစ်ဆင့် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားခဲ့သည်။ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့စိတ်စွမ်းအားက ပျံ့နှံ့သွားပြီး စာကြည့်တိုက် ဝန်ထမ်းတွေကြားမှ အတင်းအဖျင်းပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါက တာဝန်ခံအသစ်လား သူက ရုပ်မောပြီး ငယ်သေးတယ်နော်..."

"သူ့မှာ ရည်းစားရှိလား သိချင်နေတာလား။"

"သူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာ ရှိိလို့လား"

"မသိဘူး... သားရဲဒီရေတုန်းကတော့ သူနဲ့ တာဝန်ခံဟောင်းပဲ ကျန်ခဲ့ကြတယ်..."

"…"

ချင်းယန် ထိုစကားကို နားထောင်မိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ နားထောင်နေရင်းနဲ့ သူ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှဟဲဆီက စာပင်။

[ချင်းအိုကြီး... မင်းမှာ အဲဒီ ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည် ရှိသေးလား ငါလာယူမယ်!]