သစ္စာဖောက်တပည့်!
Vol. 16 Ch. 229
"ချင်းမျိုးရိုး အိမ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ သခင်မတစ်ယောက် ရှိတယ်??"
တံခါးအပြင်မှာတော့ လီချင်းဟဲနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် ရုပ်တုနှစ်ခုကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ ချင်းယန်ကိုလည်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အရာအားလုံး ရှင်းသွား၏။ သူမသည် သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ သွေးဆောင်ပါစေ၊ ခြိမ်းခြောက်ပါစေ၊ သူမခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပါစေ ဤချင်းမျိုးရိုး ကောင်လေး အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။
တပ်မက်ခြင်းကင်းသော ပညာရှိနှင့်တူသော်လည်း တကယ်တော့ သူ့အလိမ်အညာတွေကို သူမတကယ် ယုံခဲ့မိခြင်းပင်။
မလုံမလောက်ဖြစ်နေလို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာ ရက်အတော်ကြာလောက်ပြီ။
"ဒါဆို ငါက ဆွဲဆောင်မှုမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး... မှန်ကန်တဲ့လူဖြစ်ဖို့ ငါ့မှာ မရှိသလောက် ဖြစ်နေတာ"
ဒါကိုတွေးပြီး လီချင်းဟဲ ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သူ့ရှေ့က သနားစရာကောင်းတဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပန်းနုရောင် မျက်နှာသည် စုတ်ပြဲနေပြီး အမြီးကိုနောက်သို့ ဖွက်ထားလေသည်။
တိရစ္ဆာန်နားရွက်၊ မြေခွေးအမြီး...
"အရင်က ညီမကျစ်ရွှမ်းကိုတောင် မကြိုက်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... ဒီချင်းမျိုးရိုးက ဗိုက်ချပ်တဲ့ အရာတွေကို တကယ် ကြိုက်တာပဲ.."
"မင်းအဲဒီမှာ ဘာရပ်နေတာလဲ ရပ်မနေနဲ့ မင်းဖိနပ်ကိုပြောင်းပြီး ဝင်လာခဲ့!"
ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော မြင်တော့ သူက လက်ကို မြှောက်ကာ :"မင်းကို တစ်ယောက်ယောက် ဆွဲခေါ်ပေးဖို့ လိုနေသေးတာလား"
ပြီးတော့ သူက ရှောင်ပိုင်ကို လှည့်ပြီး :"မင်းရောပဲ ရှောင်ပိုင်... ငါပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ပန်းလက်ဖက်ရည်တွေ သွားယူလိုက်"
ထို့နောက် သူ့စကားဆုံးသွားသည်။
"ဟမ့်! ကြောင်သူတော် ဖော်ကောင်!"
လီချင်းဟဲ ချင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှလုံးသားထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုနေပြီ။ သူမ၏ ယခင်ယူဆချက်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရကာ သူမ ချင်းယန်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှောင်ပိုင်ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။
"မငိုနဲ့ ညီမလေး လာပြောပြပါဦး"
သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဖြေသိမ့်ရင်း :"ဒီချင်းမျိုးရိုးက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာလား စိတ်မပူပါနဲ့ ငါသေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်!"
"ဟမ်?"
ရှောင်ပိုင် သူမ၏မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လီချင်းဟဲကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ထိမိသွားသည်။
ဒီနတ်သမီးကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတာလား။
ဤသခင်၏ မိုက်မဲသော တပည့်မှာ သူမထင်သလောက် မဆိုးသလိုပင်။ အနည်းဆုံးတော့ ဥာဏ်ကောင်းသည်။
ဒါပေမယ့် ခုနကပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ နည်းနည်း လန့်သွား၏။
နေဦး….
မမှန်ဘူး!
"ညီမလေး" က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။
ငါ တာအိုကျင့်ကြံမှုထဲကို စဝင်တုန်းက မင်း မွေးတောင် မမွေးသေးဘူး။ ငါ့အသက်ထက်ဝက်ကို နုတ်ရင်တောင် ငါမင်းထက် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြီးသေးတယ်။ မင်းက ငါ့ကို "ညီမလေး" လို့ ခေါ်တယ်ပေါ့။
ဒီမိန်းမဆိုးက ငါ့ရဲ့အသက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နောက်ပြောင်လွန်းတယ်။
ဒီအတွေးကြောင့် ရှောင်ပိုင်ဟာ သူ့သွားတွေကို ကိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေတာကြောင့် သူ့ကို ပိုလို့တောင် ရဲရင့်သွားစေပါ၏။
ပိုတောင် ချစ်စရာကောင်းနေတယ်...
"မကြောက်ပါနဲ့ ညီမလေး"
ဒါကိုမြင်တော့ လီချင်းဟဲရဲ့နှလုံးသားဟာ အရည်ပျော်သွားသလိုဖြင့်။
"မင်းကို ပြန်ပေးဆွဲတဲ့သူက ချင်းမျိုးရိုးပဲ ဖြစ်မယ် ဟုတ်တယ်မလား... မကြောက်နဲ့ ငါ မင်းကို အခုကစပြီး ကာကွယ်ပေးမယ် မင်းကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးတော့ဘူး!"
"ဟမ်..."
ဒါကိုကြားတော့ ရှောင်ပိုင် သူမ၏ ယခင်ထိတွေ့မှုကို တိတ်တဆိတ် မျိုချလိုက်သည်။ သူမ လီချင်းဟဲအား လူမိုက်တစ်ယောက်လို ရှုံ့ချကာ တင်ပါးလွှဲ၍ မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
"နင် ဘာလို့ထွက်ပြေးတာလဲ"
"မင်း ဘာလုပ်နေသေးလဲ မြန်မြန်လုပ်... ဘာတွေရှုပ်နေတာလဲ"
ချင်းယန် သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဝင်တစားနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့သခင်ကို မတွေ့ချင်သေးဘူးလား?"
စကားတွေကျလာပြီးတာနဲ့ လီချင်းဟဲလည်း အိပ်မက်ကနေ နိုးလာတယ်။
သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကာ၊
"ကျွန်မရှင့်ကို ဖြတ်ပြီး မြင်နေရတယ်!"
ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်ပါတော့။
"အဲဒီအကြည့်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ကန့်ကွက်စရာလား?"
ချင်းယန် မျက်ခုံးပင့်ပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟမ့် သရုပ်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်ပါတော့ ဆရာရယ်!"
လီချင်းဟဲသည် ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသော ခြေထောက်များကို မြှောက်ကာ တင်ပါးကို ဆိုဖာပေါ် ဖိလိုက်သည်။
"ဆရာကဒီလိုလူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တောင် မမျှော်လင့်ထားဘူး"
"အိုး? ဆရာက ဘယ်လိုလူမလို့လဲ?"
ချင်းယန် ပြုံးပြီး အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။
အမှန်တော့ သဲသဲကွဲကွဲ မသိဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို မြင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဒီတုံးအတဲ့ ကောင်မလေးက ရှောင်ပိုင်ကို တခြားတစ်ယောက်အတွက် ထပ်ပြီး လွဲမှားနေလောက်ပြီဆိုတာ သူနားလည်သွားပါသည်။
ဂန္ထဝင်လီမိသားစု နည်းဗျူဟာပဲ။
ဤတုံ့ပြန်မှုသည် လီကျစ်ရွှမ်း၏ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ပျာယာခတ်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင် အတွေ့အကြုံရှိသဖြင့် စိုးရိမ်မှုနည်းသွားကာ လီချင်းဟဲကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကဲ့ရဲ့နိုင်သည်။
အမှန်တရားကို သိပြီးနောက် သူမ၏ အရှက်တကွဲမျက်နှာကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်နေပြီ။
"ဆရာ့မှာပြောစရာရှိသေးလား"
လီချင်းဟဲက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေတဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။
"အထောက်အထားတွေတောင် မြင်နေရပြီ... ချင်းမျိုးရိုး ရှင် ဒီလောက် ကြင်နာမဲ့မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး... ညီမကျစ်ရွှမ်း သိသွားရင် ရှင်ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်!"
ချင်းယန်က ပခုံးတွန့်ပြပြီး :"ထင်ချင်သလိုထင်... ဒါပေမယ့် ငါ့ဆရာကို တွေ့ချင်သေးရင် ပုံမှန်အတိုင်း နေ! နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ငါ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"
"ငါ..."
ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်း စကားမပြောဘဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားတော့သည်။ ယခုပင် ကလေးမလေး၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် သူမ နစ်မွန်းခဲ့ရသော်လည်း ယခု အစပြုမှုသည် ချင်းယန်လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပါသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဆရာဘိုးဘိုးကို တွေ့ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရနေပြီ။ သူသည် မျိုးဆက်သစ်များဆီသို့ အောင်မြင်စွာ လျှောက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ ဝေးနေပါသည်။ ဒါက သူမတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ပျက်ပြားစေခဲ့မယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုပါပဲ။
"ဘယ်လိုလဲ? ဆရာမင်းကို ထပ်ပြောရဦးမလား"
"ဆရာ-"
လီချင်းဟဲ အမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ချင်းယန်အနားကို တိုးလာပြီး "ကျွန်မ အခုနက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဆရာ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်"
"ဟမ် အဲဒါ ပိုကောင်းတယ်။"
......
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လက်ဖက်ရနံ့တွေ ဝေ့ဝဲနေသည်။ ရှောင်ပိုင် ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မြေခွေးနားရွက်လေး ထွက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရနံ့သင်းသော လက်ဖက်ရည်ကို ကိုင်ရင်း သူမလက်သည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။
နံရံတွေမှာ နားတွေရှိတယ်။
လီချင်းဟဲ ပြောသမျှကို သူမ သဘာဝအတိုင်း ကြားနေရပါ၏။
သခင့်ကို နမ်းဖို့ ငါ့ကို အတုခိုးတယ်ပေါ့?
မိန်းမဆိုး!
"လာ... လက်ဖက်ရည် သောက်ကြည့်စမ်း"
ရှောင်ပိုင်သည် ခွက်ထဲသို့ ဆားတစ်ဇွန်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဆိုးသွမ်းသောအကြည့်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လီချင်းဟဲထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ စိတ်အားထက်သန်နေသော အပြုံးတစ်ခုက နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကော့သွားစေသည်။
"လာ လက်ဖက်ရည်သောက်ပါဦး!"
အောက်ခြေမှာတော့ ဆားဖုံးအုပ်ထားသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး"
ရှောင်ပိုင်ဆီမှ လက်ဖက်ရည်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သနားညှာတာမှု လှိုင်းလုံးများကလည်း လှုပ်ခတ်လာ၏။
နောက်အခိုက်၌ လီချင်းဟဲ၏ လှပသော မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။ ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည်ဆီကနေ အငန် အရသာကြီး တိုးဝင်လာသည်။
သူမ မှုတ်ထုတ်မိလုနီးနီးပင်။
"မဟုတ်ဘူး ငါကိုင်ထားရမယ်!"
လီချင်းဟဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားကာ နီမြန်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ့ဘေးနားရှိ ချင်းယန်ကို လှမ်းကြည့်နေသေးသည်။ အခု လက်ဖက်ရည်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် သူ့တိုးတက်မှုအတွက် အကြံအစည်တွေ ပျက်သွားလိမ့်မည်။
"ဘာလဲ? အရသာမရှိဘူး"
ရှောင်ပိုင် ပါးနပ်စွာ ပြုံးကာ "ဒါက သခင့်ရဲ့ ပန်းလက်ဖက်ရည် ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတာ!"
"အင်း... အရသာရှိပါတယ်"
လီချင်းဟဲလည်း သူ့ပါးစပ်ထဲ ပန်းလက်ဖက်ရည်ကို မျိုချလိုက်ပြီး ချင်းယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာ... ဆရာဘိုးဘိုးကို ဘယ်တော့တွေ့နိုင်မလဲ"
"ကြည့်.... မင်းစိတ်လောနေပြန်ပြီ! ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ"
ချင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လီကျစ်ရွှမ်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်က လှည့်စားခဲ့သလိုပဲ ဧည့်ခန်းတံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"မင်းရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုး ရောက်နေပြီ... မင်းကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်"
သူပြောပြီးတာနဲ့ လီချင်းဟဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ လက်ဆောင်အိတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကတောင် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဆရာဘိုးဘိုးနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်!
"မထိတ်လန့်နဲ့... လုံးဝ စိတ်မပူနဲ့"
လီချင်းဟဲ ဧည့်ခန်းကိုရောက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
အခန်းထဲမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့လေး မွှေးပျံ့နေတဲ့ ရနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေ၏။ အလယ်ဗဟိုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်လုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ကူရှင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူနေသော ချင်းယန် ရှိနေသည်။
မိုးခြိမ်းသံများက နံဘေး၌ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲ စုစည်းနေပြီး သူ၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံစများက လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေသည်။
"ဆရာဘိုးဘိုး?"
လီချင်းဟဲလည်း နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိကြီးကြီးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ အခန်းတွင်းမှ လေထု ငြိမ်သက်သွားသည်။
"အင်း...."
ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
"မင်းက ချင်းဟဲ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"
အသံက မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ အလွှာတစ်ခုအပေါ်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ ဆရာဘိုးဘိုး... တပည့် လီချင်းဟဲ ဆရာဘိုးဘိုးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
လီချင်းဟဲ ဦးညွှတ်သည်။ "ဓားနတ်ဘုရား" ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းတွင် သူမ မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာပြီး ခြေထောက်များကပါ အားနည်းလာသည်။
"ကောင်းပြီ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မလိုဘူး။"
ချင်းယန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့မြေးတပည့် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ စည်းကမ်းတွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းထားမယ်.. စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့"
လီချင်းဟဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့်အတူ ယူလာခဲ့သော လက်ဆောင်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး။
"ဆရာဘိုးဘိုး ဆရာ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပေးပါဦး အဲဒါက တပည့်တို့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှု သင်္ကေတလေးတစ်ခုပါ"
သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သေတ္တာလေးကို ထုတ်၍ ပြသရန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲ၌ အနက်ရောင်အရည်များ၊ သတ္တုရောင်ရှိသော ရေကန်တစ်ခုဖြစ်သည်။
"ဒါက မြက်ခင်းပြင်ကလာတဲ့ ရွှေငှက်သစ်သားပါ... မယုံနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်ပြီး ဒီနည်းနည်းလေး ရဖို့အတွက်တောင် ကံဇာတာ ကုန်သွားလောက်ပါတယ်... အဲဒါကို ဆရာဘိုးဘိုးကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ"
"..."
ချင်းယန် သူမယူလာတဲ့ လက်ဆောင်ကိုကြည့်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေလိုက်သည်။
လက်ခံသင့်သလား၊ လက်မခံသင့်ဘူးလား။
ဤသစ်သားသည် ထန်းရွက်အရွယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ လောင်ကျွမ်းခဲ့သော သစ်ကိုင်းများကို ဖြည့်ရန်ပင် မလုံလောက်ချေ။ ဒါပေမယ့် ထပ်တွေးပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဘာဖြစ်ဖြစ် လက်ဆောင်သည် သေးငယ်သော်လည်း အတွေးက လေးနက်သည်။ လီချင်းဟဲက ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ငြင်းဖို့ခက်၏။
ဒါကို စဉ်းစားရင်း ချင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းပါတယ် မင်းရဲ့ ဆရာကို နောက်မှ ပေးလို့ရတာပဲ... မင်းရဲ့ ကရုဏာကို တန်ဖိုးထားလို့... ဆရာဘိုးဘိုးက မင်းကို အစီအရင် ပုံစံထုတ်နည်းကို သင်ပေးလိုက်မယ်... ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ပါ..."
သူပြောပြီးတာနဲ့ လီချင်းဟဲ အံ့အားသင့်စွာ အံ့သြသွားသည်။
သူမကို ချက်ချင်း သင်ပေးနေတာလား။
ဒီလောက် ကြင်နာတတ်တဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးက ဘယ်လိုလုပ် ချင်းမျိုးရိုးကို တပည့်လက်ခံထားတာလဲ?
"မဟုတ်ဘူး ငါတိုင်ကြားရမယ်!"
ဒါကိုတွေးပြီး လီချင်းဟဲရဲ့ သတ္တိတွေ တိုးလာသည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အသံမထွက်နိုင်စေရန် တံခါးဝကို ပိတ်လိုက်သည်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူမ တိုင်ကြားချက်တစ်ခု တင်ရမည်။
"ဆရာဘိုးဘိုး မသိဘူးလား.. အဲဒီချင်းမျိုးရိုးက လောဘကြီးပြီး ကာမစိတ်ကြီးတယ် မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နေတာ!"
"???"
ချင်းယန် နဖူးတွင် သွေးကြောတစ်ခု ပေါက်လာသည်။
ဟုတ်ပြီ
ဒီကောင်မလေးက အရင်အတိုင်း နုံအနေတုန်းပဲ။
လီချင်းဟဲသည် အပူချိန်ကျဆင်းသွားသည်ကိုပင် မခံစားခဲ့ရသေးဘဲ ချင်းယန်နှင့်ပတ်သက်သည့် ဇာတ်လမ်းများကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် တီးခတ်ကာ ဆက်လက် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
ချင်းယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး။
"ကောင်းပြီ...မပြောတော့နဲ့ ငါ သိတယ်"
"?"
လီချင်းဟဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သိတယ်လား? ငါတောင် ပြောလို့ မပြီးသေးဘူး!
ဒါပေမဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့က သူ့ရဲ့ တကယ့်ပန်းတိုင်ဆိုတာကို ပြန်သဘောပေါက်သွားသည်။ လီချင်းဟဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး။
"ညီမကျစ်ရွှမ်းလည်း ဆရာ့ရဲ့ တပည့်လို့ ကြားပါတယ်... ကျွန်မမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်... ဆရာ ကျွန်မကိုရော တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်မလား..."
ချင်းယန် : "..."
မင်းက ငါ့ကို ချွန်တဲ့အပြင် ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ တွေးနေသေးတာလား။
သစ္စာဖောက်တပည့်!
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီချင်းဟဲကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်အား ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
'စိတ်လျှော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ထုတ်ဖော်မိလို့ မဖြစ်သေးဘူး'
ချင်းယန် တုန်လှုပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ထိန်းထားပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အာကာသနိယာမကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်သည်။
နောက်အခိုက်အတန့် တွတ်ထိုးနေသော လီချင်းဟဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ ကြယ်စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး တက်လာသော်လည်း သူမ မတုံ့ပြန်မီတွင် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လီချင်းဟဲ : ???