ဓားနတ်ဘုရား ဓားနယ်မြေ
Vol. 16 Ch. 230
တံခါးရှေ့မှာ လီချင်းဟဲ ကြောင်အစွာ ရပ်နေ၏။
"???"
လီချင်းဟဲ တံခါးပေါက်မှ စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ ပြောခဲ့သည့်စကားကို သတိရကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပင် အတွေး အနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ငါတစ်ခုခုမှားခဲ့လား။
အကြီးအကဲက ဘာလို့ ငါ့ကို နှင်လွှတ်လိုက်တာလဲ။
ရာထူးတိုးဖို့ အရမ်းနီးစပ်နေပြီလေ။
"ချင်းမျိုးရိုး အကြောင်း မကောင်းပြောလို့ အကြီးအကဲက ငါ့ကို နှင်လွှတ်လိုက်တာလား ? "
လီချင်းဟဲ လှည့်၍ ချင်းယန်နဲ့ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရယ်ချင်နေသော အမူအရာများကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနှစ်ယောက် သူမကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ရဲ့ အပြုံးတွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်။
"ဟမ်! ရယ်ချင်ရင် ရယ်ထားပေါ့ ငါသေချာပေါက် ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာမှာပါ"
လီချင်းဟဲ တုံ့ပြန်မှုကို လျစ်လျူရှုရင်း ခေါင်းယမ်းကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ချင်းယန်က ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တံခါးဝကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"မင်းအခု ဘယ်သွားနေတာလဲ"
"တင်....အဟမ်း... "
'ဆရာဘိုးဘိုးကို အစီအရင် ဖွဲ့စည်းပုံ သင်ပေးခိုင်းရမယ်.... ဆရာဘိုးဘိုးနဲ့တွေ့တော့ နားလည်မှု တစ်ခုခုလွဲသွားတာ ဖြစ်မယ်'
လီချင်းဟဲသည် 'ဆရာတင်မယ်' ဟူသော စကားကို မပြောဝံ့ဘဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဆုတ်သွားခဲ့သည်။
"ကျွန်မ... သူ့ကို ဖွဲ့စည်းမှုအကြောင်း မေးဖို့ လိုသေးတယ်..."
"ကောင်းပြီ"
လီချင်းဟဲ အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းဝင်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး.. မင်းရဲ့ဆရာဘိုးဘိုးက မင်းကို ထွက်သွားဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးသား... ငါက မင်းကို အစီအရင်ပိုင်း သင်ပေးမယ့်သူပဲ"
"ရှင်က သင်ပေးမယ့်သူလား"
လီချင်းဟဲ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။
"ဒီဖွဲ့စည်းပုံကို ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ"
သူမ စကားပြောရင်း တံခါးကို ဆက်တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။
"ဟမ့် ဒေါသထွက်နေတာလား"
ချင်းယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ကျန်းဟိုင် လီမိသားစုဝင်များက သဘာဝအတိုင်း ခေါင်းမာသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းပဲဖြစ်ဖြစ် လီချင်းဟဲပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီမာနဟာ သူတို့ရဲ့ ဗီဇထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေ၏။ တစ်ခုခုကို တွေးပြီးတာနဲ့ ပြန်ပြောင်းခိုင်းဖို့ ခက်လေသည်။
"လီချင်းဟဲ!"
ဒါကို စဉ်းစားရင်း ချင်းယန် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ငြီးတွားလိုက်သည်။ သူမကို အလျှော့မပေးဘဲ တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်ပစ်တော့၏။
"မင်းရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးက ပြောပြီးပြီ မင်းအခု အဆဲခံချင်နေတာလား ဆရာ့ကို ဒေါသထွက်ခိုင်းပြီး ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံချင်တာလား"
သူပြောပြီးတာနဲ့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီချင်းဟဲ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့ရှေ့တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွား၏။
ဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရမယ် ဆိုတာက သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ။ သူမသည် ဤနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
မိတ်ကပ်နဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ကို လျှောက်သွားရင်း ကံကောင်းခြင်းတောင်က ရွှေငှက်သစ်သားကို ရှာခဲ့ရရာ ဒါက အဆုံးသတ် ဖြစ်သွားလို့ မရချေ။ ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရမယ့်အစား ချင်းယန်အရည်အချင်းတွေကို ခိုးယူလိုက်တော့မည်။
များများတွေးလေ စိတ်ဆင်းရဲလေလေပဲ။ ဒါပေမယ့် သူမ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လီချင်းဟဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သိသိသာသာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။
"ကောင်းပြီ... တပည့်လေး..."
ချင်းယန် သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို မြင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြယ်လက်စွပ်ထဲက အစီအရင် ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ကာ ကော်ဖီ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။
"ဆရာ မင်းကို စိတ်ပျက်ရအောင် မလုပ်မိစေနဲ့... ဒီပုံစံကို ပြန်ယူသွားပြီး နားလည်အောင် လုပ်လိုက်... မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ကို သေချာပေါက် နားလည်လာလိမ့်မယ်"
ရှေးခေတ်ဖွဲ့စည်းပုံလို အစီအရင်ပုံကြမ်းက တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလာသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများက ရောယှက်လျက်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရသည့် ထူးဆန်းသော ရောင်ဝါကို ခံစားမိလာစေသည်။
ထိုစဥ် ဖုဟိုင်ဗီလာ အသိုက်အဝန်းထဲရှိ ဖုန်းရွှေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစီအရင်ဖွဲ့စည်းပုံကြီး တုန်ခါသွားသည်။
"ဒါကဘာလဲ...?"
လီချင်းဟဲ လေကို ရှူရှိုက်ပြီး ချင်းယန်ကို မသေချာမရေရာသလို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဆရာ ကျွန်မကို နောက်ထပ်ဖွဲ့စည်းပုံ ပုံကြမ်း ပေးနေတာလား"
"မင်းကို ငါပေးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပုံစံက သားရဲဒီရေမှာ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ချင်းယန် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြပြီး ကော်ဖီ စားပွဲပေါ်တွင် ပုံဖော်ထားသော ပုံကြမ်းကို နှိပ်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီတစ်ခါ မင်းကို အသစ်တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်ပြီ... နောက်ဆုံးဗားရှင်းရဲ့ အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ ဗားရှင်းတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတယ်.. အဲဒါက အစီအရင်နှလုံးသားရဲ့ အခြေခံမူအချို့ကို ပေါင်းစပ်ထားတာ... မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ ဆင်ခြင်မှုကနေ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရလိမ့်မယ်"
"အစီအရင်နှလုံးသား?"
ဒါကိုကြားလိုက်တာနဲ့ လီချင်းဟဲ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။
ဤသည်မှာ နိယာမများ၏ ဒဏ္ဍာရီ ဝိညာဉ်ရေး စည်းချက်ဖြစ်သည်။ အစီအရင်ပညာရှင် သခင်တိုင်းသည် ၎င်း၏နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို ကြားဖူးကြပြီး အချို့က ၎င်းကို တစ်သက်လုံး လိုက်ရှာခဲ့သည်ဟုပင် မှတ်တမ်းတင်ထားကြသည်။
အခု ချင်းမျိုးရိုးက သူ့ကို ပေးနေတာလား။
ဆရာဘိုးဘိုးက ငါ့ကိုမထုတ်ခင် ပြောင်မြောက်တဲ့ စကားလုံးတချို့ကိုပဲ ပြောခဲ့တယ်... ဘာဓားနတ်ဘုရားလဲ။ သူကငါ့ကို ချင်းမျိုးရိုးလောက်တောင် မချစ်ဘူး။
"မွှေးနေတာပဲ!"
လီချင်းဟဲ အစီအရင် ပုံကြမ်းကို ကောက်ယူပြီး အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ချင်းယန်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဆရာ... ကျွန်မကို အရမ်းသနားကြင်နာတာပဲ!"
"..."
ခုနကပြောခဲ့တဲ့ တိုင်ကြားချက်တွေကို တွေးနေမိတဲ့အခါ လီချင်းဟဲဟာ သူများရှေ့မှာ မျက်နှာတစ်ခု၊ နောက်တစ်ခုက နောက်ကျောမှာ ကပ်ထားကြောင်း သိလိုက်ပြီ။
ညစာစားစေချင်ပေမယ့် လုံးဝ မလိုအပ်ဘူး ထင်ပါရဲ့။
"ဟုတ်ပြီ ကျေနပ်ပြီလား"
ချင်းယန် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ ချက်ခြင်းထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အိမ်ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်ပါ... ငါ အနားယူရဦးမယ်"
မီးဖိုခန်းဆီသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည် ။
"ရှောင်ပိုင် ဧည့်သည်ကို ပြန်ပို့လိုက်!"
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်...."
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှောင်ပိုင်သည် ထမင်းထဲ ဆားထည့်တော့မယ့် လက်ကို တိတ်တဆိတ် ရုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လာ၏။ လီချင်းဟဲကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများသည် နောင်တရမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒီမိန်းမဆိုးကို ဆားခတ်တော့မလို့ဟာကို...
နှမြောစရာကြီး!
"ငါ...ဒါပေမယ့်..."
လီချင်းဟဲ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ချင်းယန် ဆိုဖာပေါ်တွင် တရားထိုင်တာကို ကြည့်နေသည်။
"မဆပ်ရသေးဘူး..."
"သွားကြရအောင်!"
ရှောင်ပိုင် သူမကို အနောက်ကနေ တွန်းလိုက်ပြီး။
"သခင်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့!"
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် ခြံတံခါးဝကို ရောက်လာခဲ့သည်။ မထွက်သွားခင် လီချင်းဟဲ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမလေး... ခဏပဲ သည်းခံထားလိုက်ပါ... ငါ ပိုသန်မာလာတဲ့အခါ မင်းကို ဒီနေရာကနေ ကယ်ထုတ်နိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်"
"??? ငါ့ကို ကယ်မယ်?"
ရှောင်ပိုင် သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"သခင်က ငါ့အပေါ် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံတယ်... အဲဒါအတွက် နင်ငါ့ကို လာမပြိုင်နဲ့!"
ဝုန်း!
တံခါးကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။
"???"
လီချင်းဟဲ အံ့သြစွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။
ဒီမိန်းကလေးက နင့်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီ လုယက်ဖို့ ကြိုးစားနေမိတာလား။
ဓားစာခံက သူခိုးကို ချစ်မိသွားတာလား...
"ပြီးပြီ ဒီကလေးမလေးကိုတော့ ချင်းမျိုးရိုးက လုံးဝ လှည့်စားသွားပြီ!"
...
...
...
မကြာပါ။
လရောင်က ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ဖြာကျနေသည်။ ခြံဝင်းထဲကို လေအေးတွေ မှုတ်ထုတ်လာပြီး အဝေးက မြို့ရဲ့ နီယွန်မီးတွေ မှိန်သွား၏။
"အချိန်တန်ပြီ....."
လီချင်းဟဲ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ချင်းယန် ခြံဝင်းထဲသို့ဝင်ကာ ကျစ်ဝေးနတ်ဓားကို ဆင့်ခေါ်၍ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ပတ်ထားလိုက်သည်။ စူးရှသော ဓားသွားသံက သူ့နားထဲတွင် ရစ်ဝဲလာသည်။
တခဏအတွင်း ဓားစွမ်းအင်က ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။ သို့သော်လည်း မြက်ပင် သို့မဟုတ် သစ်ပင်တစ်ပင်မျှပင် ဓားတစ်ချောင်း မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ ချင်းယန်၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူ့ဓားစွမ်းအင်ကို အမြင့်ဆုံး အနေအထားမှ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လာသည်။
ထို့အပြင် စာကြည့်တိုက်သို့ နောက်ဆုံးသွားရောက် လည်ပတ်ပြီးကတည်းက သူသင်ယူခဲ့သည့် နည်းပညာများကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဉာဏ်အလင်းပေးသည့် အတွင်းစိတ်လောက နေရာအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကိုယ်ခံပညာဆိုင်ရာ နည်းပညာများကို တီးခတ်ကာ ခြေကန်ချက်၊ လက်သီးများ၊ ဓားများ၊ လက်ဖဝါး ရိုက်ချက်များ စတာတွေကို စုစည်း၍ တိုးတက်မှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ယခု ချင်းယန်သည် ယခင်ကထက် သာလွန်လာပြီး ဂိုဏ်းဆရာကြီး အဆင့် ကိုယ်ခံပညာ မြောက်မြားစွာကို ဖန်တီးကာ ထိုအဆင့်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သည့်အထိ သင်ယူခဲ့သည်။
နောင်တွင် ကျောင်းတည်ထောင်မည်ဆိုပါက မိမိကိုယ်ပိုင်ကျောင်း တည်ထောင်ဖို့တောင် ပြဿနာမရှိတော့ပေ။
ထိုမျှသာမက "ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်မည်" နှင့် "ကောင်းကင်ဖြတ်ဓား" ဓားသိုင်းပေါင်းစပ်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များက တဟုန်းဟုန်း တောက်နေသော လေကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော် ဝေ့ဝဲလျက် ရှိလေသည်။
"ဟူး-"
ချင်းယန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များကို ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အသက်ရင်းမြစ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှူသွင်းပြီး ရှူထုတ်လိုက်လျှင်ပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များကလည်း အဝင်အထွက် လုပ်နေ၏။
"အခုပဲ..."
ချင်းယန် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။ အာကာသနိယာမများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စုရုံးလာစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မမြင်နိုင်သော "နယ်မြေ" တစ်ခုကို ချဲ့ထွင်တော့၏။
ဗုန်း!
ချင်းယန်၏ အဝတ်အစားများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲ လွင့်မျောသွားသည်။ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ထွက်ကာ ခြံဝင်းအတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေလေသည်။
ဤနယ်မြေအတွင်း၌ ရန်သူများက သူ့ကို ဖမ်းမမိနိုင်တော့ဘဲ အကန့်အသတ်မဲ့ ဓားစွမ်းအင်ကိုသာ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။ တာအိုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်ကို နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။
"ဒါကို ဓားနတ်ဘုရားဓားနယ်မြေလို့ ခေါ်ရအောင်..."
ရွှင်း!
ခရမ်းရောင် ကျစ်ဝေးနတ်ဓားသည် ဓားစွမ်းအင်ကို လိုက်၍ ရွှင်မြူးသော အသံတစ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးသော နေရာအထိ ဓားစွမ်းအင် တစ်သောင်းလောက် မြို့အနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သတ္တုတုန်ခါမှုများက မိုင်ထောင်နှင့်ချီ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ဓားခုတ်သမားများ၏ ဓားရှည်များသည် မမြင်နိုင်သော သတ္တဝါ၏ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ဂုဏ်ပြုနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါကာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဓားသမားတို့မှာ အသီးသီး မိမိတို့၏ ဓားရှည်များကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?!"
...
ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ။
ထန်ဖေး အဆောက်အဦ။
လူအိုလီသည် ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရား၏ အွန်လိုင်းမုန်းတီးသူများနှင့် ငြင်းခုံရင်း သူ့ဖုန်းကို ကြည့်နေသည်။ ဓားနတ်ဘုရား၏ နံပါတ်တစ် fanboy အနေဖြင့် သူ့အသက်အရွယ်တွင်ပင် သူသည် ဖိုရမ်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှည့်ပတ်ကာ အွန်လိုင်းရှေ့တန်းတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
မုန်းတီးသူမှန်သမျှ ချေမှုန်းပစ်မည်။
ဒါပေမယ့် မုန်းတီးသူ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မတွေ့ရတော့ချေ။
"ဟားဟားဟား!"
လူအိုလီ ဖုန်းကိုချ၍ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ပွတ်သပ်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ အပြုံးဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို ငုံ့သောက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့ဘေးနားက ဓားတစ်ချောင်းက တုန်ခါသွား၏။ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ဓားသွားသံများကြောင့် သန်းခေါင်ယံ လေထုက ဆူပွက်သွားသည်။
"ဒါဘာလဲ?!"
လူအိုလီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို ခံစားမိစဥ် တုံ့ပြန်ရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။
ဝုန်း!
ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး လင်မော့ဖုန်း အမြန်ချဉ်းကပ်လာသည်။ လူနှစ်ယောက် ခေတ္တ မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။
"ဆရာရော ခံစားမိလား"
လင်မော့ဖုန်း သူ့ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။
"အခု တစ်မြို့လုံး ဓားသံတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်!"
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...?"
လူအိုလီလည်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြို့ထဲသို့ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် သူ့နားထဲတွင် ဓားသွားသံများ ပြည့်နှက်လာတော့၏။ တစ်မြို့လုံးတွင် ဓားသွားသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ဓားသမားများအတွက် သန့်ရှင်းသော ကြည်နူးမှုတစ်ခုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
လင်မော့ဖုန်း: "တစ်ယောက်ယောက်က အသံဖန်တီးဖို့ ဓားတွေကို ဆင့်ခေါ်နေတာ! အတွင်းမှာ ဝှက်ထားတဲ့ တာအိုကျင့်စဥ် တစ်ခုရှိတယ်... နက်နဲတဲ့ ဉာဏ်အလင်းကို ဆောင်ကျဉ်းပေးစွမ်းနိုင်သလိုပဲ!"
"ဒါက ဘာလို့လဲ?"
လူအိုလီ အံ့ဩသွားကာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အသံတစ်ခုဖန်တီးရန် မြို့တစ်ခုလုံး၏ ဓားများကို နှိုးဆွချင်ပါက သုံးစွဲရသော ကြယ်စွမ်းအားပမာဏသည် တောင် သို့မဟုတ် သမုဒ္ဒရာ၊ လျှိုမြောင်တစ်ခုကဲ့သို့ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။
ဓားသံဖန်တီးရန် တစ်မြို့လုံးကို ခေါ်ဆိုခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးအား ဉာဏ်အလင်းရရှိရန် ကူညီပေးရန်အတွက် ရိုးရှင်းပါသည်။
ဒီလိုကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အမူအရာက အားကောင်းလွန်းသည်။
ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာ အကယ်ဒမီတောင်တန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ။
လေသည် ညှိုးနွမ်းနေသော စပျစ်နွယ်ပင်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသည်။ လရောင်က အမိုးခုံးရှိ အပေါက်ငယ်မှတဆင့် စီးဆင်းသွားကာ ကျောက်နံရံများပေါ် ကျမ်းစာများပေါ် ဖြာကျနေ၏။
“…”
လီကျစ်ရွှမ်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောက်ထားသည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်နေသော ဓားရှည်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ မှိန်သွားသည်။
သူမ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ တာအို၏ အရိပ်အမြွက်ကို ခံစားသိရှိနေပြီဖြစ်သည်...။
အောင်မြင်မှုတစ်ခု နီးလာပြီ။