လီကျစ်ရွှမ်း ရေခဲနိယာမကို နားလည်သွားပြီ

ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက်၊ တာဝန်ခံရုံး။

လေပြည်က ပြတင်းပေါက် ဖန်သားပြင်များကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ငြိမ့်ညောင်းသော အော်ပရာသံကို ဖုန်းတစ်လုံးက ထုတ်လွှင့်နေသည်။ ချင်းယန် လျောင်းခုံပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် သဘောကျနေသည်။

"သခင် အဆင်ပြေလား"

ရှောင်ပိုင်က ခွေးခြေလေးကို ယူလာပြီး သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ့ပုခုံးနှင့် ခြေထောက်များကို စေ့စေ့စပ်စပ် နှိပ်နယ်ပေးလေသည်။

"နေရာ ပြောင်းချင်လို့လား"

"အင်း မင်းလက်ကို နည်းနည်း မြှောက်ထားလိုက် ငါ့လည်ပင်း နည်းနည်းနာနေတယ်"

ချင်းယန် လည်ပင်းကို ခါယမ်းပြီး ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အနှိပ်စွမ်းရည်က အခုတလော တိုးတက်လာပါတယ်... မင်း အရမ်းတိုးတက်ချင်နေပုံရတယ်နော်"

"ဟေး ဒါပေါ့ ဒါပေါ့ အဆင်ပြေလား"

ရှောင်ပိုင် ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ :"ဒါကို အွန်လိုင်းမှာ သင်ထားတာလေ... နောက်မှ ပိုင်မိသားစု ပုံစံအနှိပ်နည်းကို ပြမယ်... သခင့်အတွက် စီစဉ်ပေးထားပါတယ်"

သူမစကားပြောနေစဉ်တွင် ချင်းယန်၏ ကြယ်လက်စွပ်ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူမပါးစပ်က လောဘကြီးလာသည်။

"ဒါဆို သခင် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နောက်ထပ် ဆေးတစ်လုံး ထပ်ပေးရမယ်နော်... ကျွန်မ ထပ်လိုချင်တယ်"

သူမစကားမဆုံးခင် "ဖြောင်း!"ကနဲ အသံနဲ့အတူ ချင်းယန်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"မနေ့ညက ငါပေးလိုက်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကို မင်း စုပ်ပြီးပြီလား... လောဘကြီးနေလိုက်တာ!"

"အား..."

ရှောင်ပိုင် သူ့ခေါင်းကို အုပ်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မှာ တစ်ခုရှိသေးတာ မြင်ထားတယ်... သခင်က အရမ်းအစွမ်းထက်တာကို အဲဒါကို သိမ်းထားလည်း အသုံးမဝင်ဘူးလေ... ငါ့တိုးတက်မှုအတွက် ငါ့ကို ဘာလို့မပေးတာလဲ"

"ကျစ်! ဒါက သကြားလုံးလို့များ ထင်နေလား"

ချင်းယန် မကျေမနပ်နဲ့ ပြောပြီး သူ့ရဲ့ စတားလက်စွပ်ထဲက ခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကြယ်သားရဲများတွင် ထူးခြားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး ရှောင်ပိုင်တွင် အမြီးကိုးခုရှိသော မြေခွေးတစ်ကောင်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသည်။ သူမက ပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အလားအလာမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။

ခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးက အစွမ်းထက်သည်။ ခြင်ဆီတွေကို သန့်စင်ပေးပြီး အရိုးတွေကို သန်မာစေလိမ့်မည်။ ရှောင်ပိုင်လို ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သားရဲတစ်ကောင် အတွက် ပိုသောက်လေ၊ ထိရောက်မှု နည်းလေပါပဲ။

"ထားလိုက်တော့.... ငါ ရှဟဲကို မြန်မြန် လာယူခိုင်းလိုက်တော့မယ်"

ဒီလိုတွေးရင်း သူ့ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှဟဲထံ အသံမက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

[အချိန်ရရင် လာခဲ့... ပစ္စည်းကောင်း တစ်ခုပြမယ်...]

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာသည်နှင့် ရှဟဲရဲ့ အသံမက်ဆေ့ချ် ပြန်ရောက်လာသည်။

[ပစ္စည်းကောင်းလား?]

နောက်ခံတွင် ရဲများက ဥသြသံ ဟွန်းသံနှင့်အတူ လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ကောင်းပြီ! လောင်ချင်း ရုံးမှာ ခဏစောင့်... ငါ အခု စာကြည့်တိုက်အနားမှာပဲ ကင်းလှည့်နေတာ... ခဏနေ မင်းဆီ ရောက်မယ်]

မက်ဆေ့ချ် ပေးပို့ခဲ့သည်။

"ဒီကောင်လေး... နေ့တိုင်း ကွင်းပြင်ထွက်ရတယ် သူ တကယ်ကြီး အလုပ်ကြိုးစားနေတာပဲ..."

ချင်းယန်သည် သူ ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းက အရာရှိရာထူးအတွက် လျှောက်ထားရာတွင် အလှည့်စား မခံရသည့်အတွက် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

မဟုတ်ရင် သူလည်း ရှဟဲလိုပဲ တစ်နေကုန် ပတ်ပြေးနေရလိမ့်မည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး လဲလျောင်းနေနိုင်မှာလဲ ။

သူ့အတွေးတွေ လွင့်နေစဥ် ရုံးခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်သည်။

“???”

ချင်းယန် ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဲ့လောက်မြန်လား?"

မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်တာ တစ်မိနစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ။ ရှဟဲက အချိန်မီရောက်လာတာလား?

ချင်းယန် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မသိစိတ်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ရေကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အခြေအနေကို စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။

အပြင်မှာ ရှဟဲ မဟုတ်ဘဲ လီကျစ်ရွှမ်းပင်။

သူမသည် လက်ရှိတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရပြီး သူမ၏ပုံမှန် စိတ်အခြေအနေနှင့် ဝေးကွာနေသလို သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသော ရောင်ဝါတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

"ဒီကောင်မလေး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင်၊ လီကျစ်ရွှမ်းဟာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု မဖြစ်ခဲ့ရင် အနည်းဆုံး တစ်လခွဲလောက်အထိ မထွက်လာလောက်ပေ။ ဒါကိုတွေးရင်း ချင်းယန် မနေ့ညက ဓားသွားသံကို သတိရသွားသည်။

ဤမိန်းကလေးအား ဉာဏ်အလင်းရရှိရန် အခွင့်အလမ်းပေးသူမှာ ဓားသွားသံ၏ လှိုင်းလုံးဖြစ်နိုင်သည်။ သူမဟာ အနာဂတ်ဧကရီ ဖြစ်ရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီကျစ်ရွှမ်းက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထပ်မံပြောလာ၏။

"ဆရာတူအကိုကြီး... ကျွန်မပါ ဝင်လာလို့ရမလား"

"..."

ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်မျက်နှာကို ဖိထားပြီး အချက်ပြလိုက်သည်။

"လာခဲ့.. တံခါးဖွင့်ထားတယ်"

လီကျစ်ရွှမ်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် မျက်ရည်များ စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်ရာ ငိုထားမှန်းသိသာသည်။

"ဆရာတူအစ်ကို..."

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ ညီမလေး.. မင်းဘာလို့ ဒီလောက်မျက်နှာပျက်နေတာလဲ"

ချင်းယန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲ ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည်များ လောင်းချလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီမလေး... ငါ အလုပ်များလွန်းလို့ မင်းကို လာမတွေ့လိုက်ရဘူး"

"အဆင်ပြေပါတယ် ညီမအရင် အလုပ်လာရှုပ်မိတာပါ..."

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ ချင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူမအသံမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကလည်း အနည်းငယ် တိုးလာသလိုပင်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူမမှာ ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။

ချင်းယန်ရှေ့တွင်သာ သူမသည် သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူမ၏ စစ်မှန်သော မိမိကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ညီမလေး... မင်း ဘာလို့ အရမ်း စိတ်ထိခိုက်နေတာလဲ မင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာ တစ်ခုခုမှားသွားလို့လား?"

လီကျစ်ရွှမ်း အချိန်အတော်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်ကို ချင်းယန် သတိပြုမိသွားသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုက သူနဲ့ ဆက်စပ်နေသည်။

ဒါပေမယ့် မေးစရာရှိတာက အခုလေးတင်ပဲ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းကြည့်တဲ့အခါ သူမရဲ့ သွေးကြောတစ်လျှောက် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို စစ်ကြည့်သည်။ အသက်ရှုသံ အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်တာကလွဲလို့ တခြားဘာမှ လွဲချော်နေပုံမပေါ်ပါ။

"ဆရာတူအစ်ကို အကုန်သိနေတာမလား..."

လီကျစ်ရွှမ်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"အရင်က မြှားနတ်ဘုရားက တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာဦးလေးငယ် မဟုတ်လား?"

"ဒါတွေကို မင်းဘယ်လိုသိလဲ"

ချင်းယန် ရပ်တန့်ကာ လန့်သွားသည်။

"မင်းကိုဘယ်သူပြောတာလဲ?"

"အစ်မချင်းဟဲ... မနေ့က မတော်တဆ ပြောခဲ့မိတာပါ..."

"ကျစ်!"

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပေမယ့် သူ့မျက်ခုံးတွေကို အမြန်ဖြေလျှော့လိုက်ပါ၏။ အခု ကိစ္စတွေ ရောက်လာပြီ။ ဒီမိုက်မဲတဲ့ လီချင်းဟဲ လက်ချက်မှန်း ထင်ထားပြီးသား။

နောက်မှ သူမနဲ့ ရှင်းရမည်။ ယခုတော့ ရှေ့ကလူကို အရင်နှစ်သိမ့်ရဦးမည်။

ချင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ အစ်ကိုလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး .."

"ဒါဆို...."

လီကျစ်ရွှမ်း နေရာတွင် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသော ခံစားချက်များ ပေါက်ထွက်ကာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ အရင်က သံသယသာ ရှိဖူးပေမယ့် အစ်ကိုကြီး ဝန်ခံတာကို ကြားတာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ခံစားချက်က လုံးဝကို ကွဲပြားပါ၏။

ချင်းယန် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို လှဲချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေ၏။

"... ဆရာကြီး သွားပြီ....ဆရာဦးလေးငယ်ကလည်း သွားပြီ... တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာတူအစ်ကို... ကျွန်မ တကယ် အသုံးမကျလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး..."

ညည်းတွားငိုကြွေးသံက သူ့နားထဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး ရောက်လာသည်။ ချင်းယန် ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပေမယ့် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သေးသည်။ ဤမိုက်မဲသော မိန်းကလေးသည် မကြာသေးမီက အလွန်သည်းခံခဲ့ရာ သူမကို ခဏလောက် ငိုခွင့်ပေးရမည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဗုန်းကနဲ အသံနဲ့အတူ ရုံးခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။

"လောင်ချင်း! မင်းငါ့ကို ဘာလက်ဆောင်တွေ ပေးမှာလဲ...?"

ရှဟဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူစကားဆက်ပြောခါနီးတွင် သူ့အကြည့်များက ချင်းယန်နဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် သူ့စကားရပ်သွားသည်။

စကားလုံးတွေက သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်သွားသည်။

"???"

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!?"

ရှဟဲ ချွေးတွေ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။

လာတာ အချိန်မမှန်လိုက်ဘူး။

"..."

ဒါကိုမြင်လိုက်ရတော့ ချင်းယန်လည်း အခက်တွေ့သွားသည်။

မင်းဘာလို့ စောစော မလာတာလဲကွာ...

တိုက်ဆိုင်လိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်း...

"တောင်းပန်ပါတယ် နှစ်ယောက်စလုံး မင်းတို့ကို နှောက်ယှက်မိပါပြီ ဆက်လုပ်ကြပါ!"

ရှဟဲလည်း အခြေအနေ မကောင်းတာကို မြင်တော့ တံခါးကို အမြန်ပိတ်ပြီး စင်္ကြံဘက်ကို ပြန်ဆုတ်သွားတော့သည်။ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရင်တွေခုန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်လာသည်။

"မိုက်တယ် လောင်ချင်း... မင်းက မင်းရဲ့ လက်တွဲဖော်ကို ပြနေတာလား"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဟဲ အနှောင့်အယှက် ပေးပြီးနောက် လီကျစ်ရွှမ်း၏ နားရွက်များ နီမြန်းလာသည်။ သူမ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကာ ချင်းယန်၏ ပွေ့ဖက်မှုမှ လျင်မြန်စွာ ရုန်းထွက်သွားသည်။

“ဆရာတူအစ်ကို...ကျွန်မ…”

"ရပါတယ် အဲဒါက ဘာမှ မပြင်းထန်ပါဘူး။"

ချင်းယန်လက်က အနည်းငယ်ပူနေသေးပြီး ဝှေ့ယမ်းကာ တစ်ရှူးတစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်... ခဏလောက် ငိုပြီး လွှတ်ချလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ် သိမ်းထားစရာ မလိုဘူး"

“အွန်း....ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတူအစ်ကို"

လီကျစ်ရွှမ်း တစ်ရှူးကိုယူကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ ယခုမှ စိတ်အခြေအနေက ပိုကောင်းလာသလို ခံစားရသဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို... ဆရာဦးလေး ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အဲဒီ သားရဲနတ်အရှင် အဖွဲ့ဝင်တွေက အစ်ကို့ကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘူးမလား"

"ငါ့ကိုလား? ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို သူတို့ အလေးအနက် မထားကြပါဘူး ဒါ့အပြင် ဆရာဦးလေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေပြီ... ဒီနတ်ဆိုးတွေက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြုမူရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အင်း... ဝမ်းသာပါတယ်..."

လီကျစ်ရွှမ်း ညင်သာစွာ ညည်းညူလိုက်ပြီး :"အစ်ကို စိတ်မပူပါနဲ့ တစ်နေ့တော့ ညီမ သားရဲနတ်အရှင်ရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်ထဲက နတ်ဆိုးအားလုံးကို ခေါင်းဖြတ်ပြီး ဆရာဦးလေးနဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို နှစ်သိမ့်ပေးမှာပါ"

"..."

ချင်းယန် သူမကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် သူစိတ်ပြောင်းကာ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။ ထိုသို့သော ပန်းတိုင်ကို စိတ်ထဲတွင် ထားခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအပေါ်လည်း အထောက်အကူပြုမှာ ထင်ရှားပါသည်။

"အစ်ကို့ကို မေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ် ညီမကျင့်ကြံနေတုန်း ဥာဏ်အလင်း နည်းနည်းရသွားတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပေးလို့ရမလား"

သူမစကားပြောနေစဉ် လက်ဖဝါးများကို ဖြန့်ကာ လက်ချောင်းထိပ်များကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါပဲ"

နောက်အခိုက်အတန့်၌ ဖြူစင်သော ရောင်ဝါတစ်ခြမ်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ရုံးခန်းထဲ အေးစိမ့်စိမ့် အငွေ့အသက်များ စိမ့်ဝင်လာပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ပေါ်တွင် နှင်းခဲအလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အပူချိန်က ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွား၏။ ရုတ်တရတ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဆောင်းရာသီ ရောက်သွားသလိုပါပဲ။

"ဒါကဘာလဲ...?"

ချင်းယန်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

နိယာမစွမ်းအင်!

ဒါက ရေခဲရဲ့စွမ်းရည်လား။

တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ဒီမိုက်မဲတဲ့မိန်းကလေးက နိယာမစွမ်းအင်ကို တကယ်နားလည်သွားပြီလား!

"ဒါကို ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ"

"ကျွန်မ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ မထွက်ခင် ရက်အနည်းငယ် အလိုမှာပါ..."

လီကျစ်ရွှမ်း အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အခု နည်းနည်းတော့ ထိန်းမရတော့ဘူး... နည်းနည်းလည်း ထိန်းချုပ်လို့ ရနေသေးတယ်... "

"သတင်းကောင်းပဲ ဆရာတူညီမလေး... ဒါက ရေခဲနိယာမရဲ့ နားလည်မှုပဲ"

သူမလက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဒါပေမယ့် ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးတွေလည်း ရှိတယ်... မှန်မှန်ကန်ကန် မကိုင်တွယ်ရင် သိသာထင်ရှားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"အင်း... ဒါဆို ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်မှ အေးခဲနေသော အေးခဲမှုကို ကြည့်နေသည်။

"ဒီအအေးဓာတ်က အခုညီမကို လွှမ်းမိုးနေပြီလို့ ခံစားရတယ်.. ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်လို့..."

"မလန့်ပါနဲ့ ငါရှိနေမှတော့ မင်းဘာကိုကြောက်နေတာလဲ"

သူ လီကျစ်ရွှမ်းလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မှုန်မှိုင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နိယာမရဲ့ စွမ်းအားက ရှာရခက်တယ် စိတ်မပူနဲ့။ ငါ မင်းကို ကူညီမယ်"

သူပြောသည့်အတိုင်း ချင်းယန်သည် ရေခဲနိယာမအပါအဝင် စကြာဝဠာ၏ နိယာမများအားလုံး သဘာဝအတိုင်း ထင်ဟပ်နေသည့် နိယာမနှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ အအေးဓာတ်က အားလျော့သွား၏။ လီကျစ်ရွှမ်းလည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နိယာမစွမ်းအင်ကို ထိန်းကျောင်းရင်း နားလည်မှု အနည်းငယ် ရရှိခဲ့ပုံပေါ်သည်။

အခန်းသည်လည်း ပုံမှန်အပူချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက်ဆို ရပြီ"

ချင်းယန် သူမလက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး :"အခု နိယာမစွမ်းအင်က မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်သွားပြီး မင်းနဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်သွားပြီ... မင်းပြန်သွားရင် ဒါကို နေ့တိုင်းနားလည်ပြီး ကျင့်ထား... မင်းနေလို့ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

"အဲ့လိုလား?"

လီကျစ်ရွှမ်း ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အခြေအနေကို အတိုချုံး နားလည်သွားသည်။ ရေခဲနိယာမ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ရွံရှာစိတ်မရှိတော့ပေ။

လက်တွေ့တွင် သူမနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နားလည်မှုများကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ လိုအပ်သည်။

"အကို့မှာ ဒီလိုနည်းလမ်းရှိနေတာပဲ"

သူမသည် ဆရာတူအစ်ကိုကို ကောင်းကောင်း နားလည်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူမနဲ့ အလွန်ဝေးကွာနေသေးကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက ရေခဲတောင်ရဲ့ အစွန်အဖျား ရောက်သွားသလို ခံစားချက်မျိုးပင်။