နောက်ဆုံးပုစ္ဆာ

ရွှီယန်သည် ရွှီချင်းအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ရွှီချင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်လေသည်။ မိမိအား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီယန်၏ မျက်နှာထက်တွင် မတတ်သာနိုင်ဟန် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် လူအား ဆက်လက်၍ ဆဋ္ဌမမြောက် မေးခွန်းကို ယူဆောင်လာခိုင်းလိုက်၏။

မေးခွန်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ရွှီယန်သည် အလျင်စလို ဖြန့်ခိုင်းခြင်း မပြုသေးပေ။ ထိုအစား မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အရင် ငါးပုဒ်က အခက်အခဲအဆင့် သာမန်ပါပဲ။ နောက်ဆက်တွဲ ဒီငါးပုဒ်ကတော့ အခြေအနေ မတူတော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဖြေရှင်းလို့မရတာနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် ဒီအဘိုးကြီးကတော့ မင်းတို့ကို ကျော်သွားဖို့ အကြံပြုချင်တယ်" ရွှီယန်က ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောပြီးသော် သူသည် လျိုဝူကျီ ရှိနေသော နေရာဘက်သို့ပင် လှမ်းကြည့်လိုက်သေး၏။

ရွှီချင်းနှင့် မုန်လင်တို့သည် ရွှီယန်၏စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ ယခင်က စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးပင်လျှင် တည်ငြိမ်သွားကြပြီး ယန်တိုင်းပြည်မှ မင်းမှုထမ်းများကို မောက်မာစွာ ပြန်လည်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယန်တိုင်းပြည်ဘက်မှ မင်းမှုထမ်းများသာလျှင် ထပ်မံ၍ တီးတိုးပြောဆိုလာကြ၏။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် ရွှီယန် အစရှိသည့် လူများကို သတိဖြင့် ကြည့်နေကြသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့အား မျှော်လင့်တကြီး လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

လျိုဝူကျီသည် ရွှီယန်အား ပြုံးပြလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လှမ်းကြည့်လာသော လင်းရှောင်ယွဲ့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွှီယန်အား ပြန်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာရွှီ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရွှီယန်အား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ရွှီယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအခါမှ လူအား မေးခွန်းကို ဖြန့်ခိုင်းလိုက်၏။ နောက်ဆက်တွဲတွင် ယခင်အတိုင်းပင် လျန်ချန်းချိုင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အတွက် မေးခွန်းကို စတင် ဖတ်ကြားပေးလေသည်။ ဘေးမှ မော့ဖေးသည်လည်း မေးခွန်းကို ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်မှ မှတ်တမ်းတင်နေ၏။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်အားလုံးမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ်သို့ စုစည်းနေလေသည်။

သူမသည် ယခင်အတိုင်းပင် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကိုသာ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မေးခွန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ယခင်အတိုင်းပင် စာအုပ်ငယ်လေးပေါ်တွင် ဆက်လက်၍ ခြစ်ခြစ်ခြစ်ခြစ် ရေးသားနေပြန်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သာ့ယန်မှ မင်းမှုထမ်းများ၏ မျက်လုံးထဲ၌ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ထိုစာအုပ်ငယ်လေးမှာ စွမ်းအား ပြည့်ဝနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူတို့ တွေးထင်နေသည်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့က အပေါ်တွင် ရေးသားခြစ်လိုက်သည်နှင့် မကြာမီပင် အဖြေကို ဖြေရှင်း ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်ရင်း သူမက ယခင် မေးခွန်း ဖြေဆိုစဉ်ကထက် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

"ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်က ငါးပုဒ်က ဆရာကိုယ်တိုင် ထုတ်ထားတဲ့ ပုစ္ဆာတွေ။ တစ်ပုဒ်ချင်းစီတိုင်းက အရမ်း ခက်ခဲတယ်။ ငါတောင်မှ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဖြေရှင်းပုံနည်းလမ်း ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး"

ရွှီချင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရွှီယန်မှာမူ မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည် လေးနက်နေ၏။ ယခင်က သူ ဤအမျိုးသမီးငယ်အား လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ သူမသည် လျိုဝူကျီ၏ အလေးထားခြင်းကို ခံရပြီး ယန်တိုင်းပြည်ကို ကိုယ်စားပြု၍ သူတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ အရည်အချင်းက သာမန်မျှသာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ နောက်ဆက်တွဲငါးပုဒ်မှာမှ သူတို့ကြားမှ အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း လျိုဝူကျီ၏လူက သူ့မေးခွန်း ဘယ်နှပုဒ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ကို ကြည့်ရှုလိုနေ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤဆဋ္ဌမမြောက် မေးခွန်း၏ အခက်အခဲအဆင့်မှာ ယခင် မေးခွန်းများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်ကို အမှန်တကယ် ခံစားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ၏ ဖြေရှင်းနိုင်သော နယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေး၏။ နှစ်ကြိမ်မျှ ပို၍ စဉ်းစားလိုက်ရုံဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တွေးခေါ်ပုံနည်းလမ်းကို ရှင်းလင်းစွာ စီစဉ်နိုင်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် အဖြေကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်း ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မော့ဖေးတို့သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလွန်အမင်း လေးစားသွားကြ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တွေးခေါ်ပုံနည်းလမ်းကို ရှင်းလင်းစွာ မစီစဉ်နိုင်သောကြောင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား တွက်ချက် စစ်ဆေးပေးရန် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေရာမှာပင် ထိုနှစ်ယောက်အား ဖြေရှင်းပုံနည်းလမ်းကို ရှင်းပြလေတော့သည်။ ထိုနှစ်ယောက် နားလည်သွားသောအခါမှ သူတို့အား ရလဒ်ကို တွက်ချက် စစ်ဆေးစေခဲ့သည်။ လူသုံးယောက် နောက်ဆုံး ရရှိသော ရလဒ် တူညီကြောင်း သေချာသွားမှသာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖြေဆိုရန် ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်လေသည်။

အဖြေ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်းသည် ရွှီယန်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချို့သူများက ရွှီယန်က အဖြေ မှန်ကန်ကြောင်း ကြေညာသည်ကို ကြားလိုကြပြီး အချို့သူများမှာမူ မှားယွင်းကြောင်း ကြေညာသည်ကို မျှော်လင့်နေကြ၏။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ရလဒ်က တစ်ဖက်ကိုသာ ကျေနပ်စေမည် ဖြစ်သည်။ ရွှီယန်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် "မှန်ကန်တယ်။ သတ္တမမြောက် မေးခွန်း ပြပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တစ်ခဲနက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သာ့ယန်၏အရာရှိများသည် ထပ်မံ၍ တီးတိုးပြောဆိုလာကြပြီး မိမိတို့ ယခင်က အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။ မင်းသမီး ၆သည်လည်း ဧကရာဇ်ယန်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သမီးတော် ပြောသားပဲ လောင်ရှစ် သေချာပေါက် ဖြေဆိုနိုင်မှာပါလို့။ လောင်ရှစ်ရဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် အရည်အချင်းက လောကမှာ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး" မျက်လုံးထဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော လေးစားကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဧကရာဇ်ယန်သည်လည်း မင်းသမီး ၆၏ စကားထဲမှ ချဲ့ကားပြောဆိုမှုကို မပြင်ပေးဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုကလေးမလေး၊ အမှန်တကယ် အရည်အချင်း ရှိလှသည်။

ရွှီယန်၏ နောက်မှ ရွှီချင်း၏လက်သည် ဤအချိန်တွင် မိမိ၏အဝတ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ အလွန်အမင်း အားစိုက်ထားသောကြောင့် လက်ဖမိုးပေါ်တွင် အကြောစိမ်းများ ထောင်ထလာလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဖြေဆို မှန်ကန်ခဲ့ပြန်ပြီလား။ ယန်တိုင်းပြည် မင်းဆရာကြီး ရွေးချယ်ထားသော လူ၊ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် အရည်အချင်းက သူ့ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး အများကြီး ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်... မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ဆရာသည် ယန်တိုင်းပြည် မင်းဆရာကြီးနှင့် ဂုဏ်သတင်း တူညီသည်။ သူသည် ဆရာ့တပည့် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ တစ်ဖက်လူ၏ တပည့်ထက် ဘယ်လိုများနိမ့်ကျနိုင်မှာလဲ။

"ခုနက သူမ နောက်တစ်ကြိမ် မေးခွန်း ဖြေဆို မှန်ကန်ခဲ့တာက သေချာပေါက် ကံကောင်းလို့ပဲ။ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နောက်ပြီး၊ ခက်ခဲတဲ့ ပုစ္ဆာ လေးပုဒ် ကျန်သေးတယ်။ သူမ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှီယန်သည်လည်း ဤအချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာ အဝေးတွင် ရပ်နေသဖြင့် ယခင်က မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့လိုက်ရပေ။ သို့သော် သူသည် သူတို့နှင့် မနီးမဝေး နေရာတွင် ရပ်နေသည်ဖြစ်ရာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများနှင့် သူတို့ ပြောဆိုလိုက်သော စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ ကြားသိခဲ့ရ၏။

လျိုဝူကျီ ရွေးချယ်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် သူ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရှင်း ထုတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက၊ ဖြေရှင်းပုံနည်းလမ်းကို အခြားလူနှစ်ယောက်အား ရှင်းပြခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ယောက်အား သူမအတွက် အဖြေကို တွက်ချက် စစ်ဆေးစေခဲ့သေးသည်။ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူမသည် ဤမျှ များပြားသော ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်... ဟုတ်ပေသည်၊ သူသည် "ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်" ဟူသော စကားလုံးကိုပင် တွေးတောမိခဲ့၏။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း ရွှီယန်သည် မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထား၏။ နောက်ထပ် လေးပုဒ် ကျန်သေးသည်။ သတ္တမမြောက် မေးခွန်း တက်လာပြီးနောက် ရွှီယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များ၊ အထူးသဖြင့် ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါး၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ အစရှိသည့် လူများကိုသာ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်မှာမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ယခင်က လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်၍ ဖြေရှင်းခြင်း၊ တွက်ချက် စစ်ဆေးခြင်းနှင့် ဖြေဆိုခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နေ၏။ မကြာမီပင် သတ္တမမြောက် မေးခွန်း၊ အဋ္ဌမမြောက် မေးခွန်း၊ နဝမမြောက် မေးခွန်းပင်လျှင် အားလုံး ဖြေဆို မှန်ကန်သွားခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်မှ ယန်တိုင်းပြည်မှ မင်းမှုထမ်းများမှာ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာများအားလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အချို့သူများမှာ မသိမသာပင် ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါး ရှိနေသော နေရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသေးသည်။ မင်းသားနှစ်ပါး၏ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ဟန်ဖြစ်သော ပုံစံကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ခံစားချက် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သွားသည်။

ရွှီချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျောပေါ်မှ ချွေးများက အဝတ်အစားများကို စိုစွတ်သွားစေခဲ့သည်။ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ အခြေအနေက ပြန်လှန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသခင်မလီ၏ အရည်အချင်းမှာ ဤမျှ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်၊ ဤတစ်ကြိမ် ပြိုင်ပွဲတွင် သူတို့ ရှုံးနိမ့်ရတော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူ့ဆရာ ရှိနေသော်လည်း သူသည် ယခုအခါ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူတို့ ရှုံးနိမ့်၍ မဖြစ်ပေ။ ဆရာသည် သူ့တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ကျင်း၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်ကျင်းသည် သူတို့ ဆရာတပည့်အား လေးစားစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည့်အပြင် ဧကရာဇ်ချူသည်လည်း သူတို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားစွာ ထားရှိခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရေးနိမ့်၍ ပြန်သွားခဲ့ရပါက ထိုအချိန်ကျလျှင် ဧကရာဇ်ကျင်းက သူတို့ ဆရာတပည့်အား ဘယ်လိုသဘောထားမလဲ။

လောကသားများကရော သူတို့ကို ဘယ်လိုသဘောထားကြမလဲ။

ထိုအချိန်ကျလျှင် လောကသားများက သူ၏ ဆရာမှာ နာမည်သာ ရှိပြီး အစွမ်းအစ မရှိဘဲ ယန်တိုင်းပြည် မင်းဆရာကြီးနှင့် ဂုဏ်သတင်း တူညီရန် မထိုက်တန်ဟုသာ ကောလာဟလ ဖြန့်ကြပေလိမ့်မည်။ သူ့ဆရာသည် ယန်တိုင်းပြည် မင်းဆရာကြီး ရွေးချယ်ပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားသော လူကိုပင် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဟု ပြောဆိုကြပေလိမ့်မည်။ ဆရာ့ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားလျှင် သူကဲ့သို့ ဆရာ့တပည့်တစ်ဦးမှာ မည်သို့သော ကောင်းသတင်း ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သာ့ကျင်းနှင့် ချူတိုင်းပြည် နှစ်ခုလုံးက သူ့အား လက်ခံတော့မည် မဟုတ်ဘဲ သူ့အရည်အချင်းများကို ဘယ်နေရာမှာ အသုံးချလို့ရဦးတော့မလဲ။

ဤအချိန်မှ ရွှီချင်းမှာ အစပိုင်းတွင် ယန်တိုင်းပြည်သို့ ထွက်ခွာလာစဉ်က မည်မျှ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွခဲ့သလဲ၊ ယခုအခါ ထိုမျှ စိတ်ဓာတ်ကျနေလေသည်။

ရွှီယန်မှာမူ ရွှီချင်းအား ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် မျက်စိရှေ့မှ သူသည် ရွှီချင်းအား ဂရုစိုက်ရန် စိတ်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

"မင်းက ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်သွားပြီ" ရွှီယန်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အသံထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဟန် အနည်းငယ် စွန်းထင်းနေ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာရွှီ ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရွှီယန်အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ရွှီယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နောက်ကျောဘက်၊ လျိုဝူကျီ ရှိနေသော နေရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ထပ်မံ၍ "လျိုဝူကျီ၊ မင်းကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်အသွားသည်။ ဘယ်လောက်ကြာပြီ ဟုတ်လား။ တစ်ရက်လား။

"ဟားဟား၊ ထားလိုက်ပါတော့" လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်ဖြေသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ ရွှီယန်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုလျို၊ ခင်ဗျား တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလူ ရှုံးသွားပါပြီ..." ချက်ချင်းပင် ရွှီယန်သည် လျိုဝူကျီအား ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောင်အနေသော လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကျေနပ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှုံးတာ မတရားဘူးလို့တော့ မဆိုသာဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ယွဲ့အာရဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် လမ်းကြောင်းပေါ်က ပါရမီက ဒီအဘိုးကြီးထက်တောင် ပိုသာတယ်။ တပည့်က ဆရာထက် တော်နေတာ ကြာပြီ" လျိုဝူကျီက ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားတစ်ခွန်းက လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ မိမိ၏တပည့် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဆရာတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သတင်းကို လောဘတက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့မြေးမလေးအတွက် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာအချို့ကို လျှော့ချပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်၏ မျက်ဝန်းအရောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "တပည့်က ဆရာထက် တော်တယ်" ဟု တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မျက်ဝန်းအကြည့် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှီယန်သည် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒသမမြောက် မေးခွန်းကို အဘိုး မေးခွန်းတစ်ခု လဲလှယ်လိုက်မယ်။ သခင်မလီကို ထပ်မံပြီး လမ်းညွှန်ပြသစေချင်ပါတယ်" ထိုသို့ ပြောရင်း ရွှီယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကိုယ်ကို ညွှတ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ပလ္လင်ထက်မှ ဧကရာဇ်ယန်သည် မျက်မှောင် တိုက်ရိုက် တွန့်ကြုတ်လိုက်၏။ ယန်တိုင်းပြည်မှ အမတ်ကြီးများသည်လည်း တီးတိုးပြောဆိုလာကြပြီး အားလုံးမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးခွန်း လဲလှယ်သည်ကို သဘောတူမည်ကို မလိုလားကြပေ။ အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်၊ ရွှီယန်က မေးခွန်း လဲလှယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လဲလှယ်ပြီးနောက် မေးခွန်းမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော မေးခွန်းထက် သေချာပေါက် ပို၍ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အသံထွက်လာကြသည်။ မေးခွန်း လဲလှယ်ရန် ဟစ်အော်ကြလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဆူညံသွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခက်တွေ့နေစဉ်မှာပင်... "ဟားဟား၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး" မမျှော်လင့်ဘဲ လျိုဝူကျီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်စား သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ယန်နှင့် ယန်တိုင်းပြည်မှ မင်းမှုထမ်းများသည် မိမိတို့၏ မင်းဆရာကြီးအား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ မင်းဆရာကြီးက သခင်မလီအပေါ် ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် မင်းဆရာကြီးအား ယုံကြည်ရပေမည်။ ထို့အပြင် အကယ်၍ သခင်မလီ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချူကျင်း သံတမန်များအား အပြီးတိုင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့ သာ့ယန်က ပို၍ လှပစွာ အနိုင်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တွေးမိသောအခါ မင်းမှုထမ်းများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဆရာရွှီ မေးခွန်းထုတ်ပါတော့" လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ပေါ့ပါးစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး ရွှီယန်အား ဂါရဝပြု၍ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သော အကြည့်တွင် အထင်ကြီး လေးစားဟန် အနည်းငယ် ပိုမို ပါဝင်လာသည်။

"မေးခွန်း မထုတ်ခင်မှာ အဘိုးက စကားကို ကြိုတင်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားရမယ်။"

"ဆရာရွှီ ပြောပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာမှာ လေးစားလျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီပုစ္ဆာအတွက် ဒီအဘိုးကြီးမှာလည်း အဖြေ မရှိဘူး" ရွှီယန်က ပြောလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဆူညံသွားသည်။

ဘာ။ အဖြေ မရှိဘူး ဟုတ်လား။ အဖြေ မရှိသော မေးခွန်းကိုလည်း စာမေးပွဲမေးခွန်းအဖြစ် ယူလာ၍ ရလို့လား။ သို့ဆိုလျှင် သခင်မလီက အဖြေ ပေးလိုက်လျှင် အဖြေ မှန်ကန်သလား မှားယွင်းသလားကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မှာလဲ။ ဖြေသည် ဖြစ်စေ၊ မဖြေသည် ဖြစ်စေ မှားသည်ဟု သတ်မှတ်မှာလား။ ရွှီယန်က၊ သူတို့ မင်းဆရာကြီးနှင့် ဂုဏ်သတင်း တူညီတယ်လို့လဲပြောသေးတယ်၊ ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိတော့ဘူးလား။

ယန်တိုင်းပြည်မှ မင်းမှုထမ်းများ၏ ပြောဆိုမှုများကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ရွှီယန်၏ မျက်နှာထက်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။ ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးက ယန်တိုင်းပြည်မှ မင်းမှုထမ်းများကို ချေပတုံ့ပြန်ပြီး သူ၏ "အရှက်မဲ့သော အပြုအမူ" အတွက် ခုခံကာကွယ်ပေးနေသည်ကို ကြားရသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ "ဟားဟား..." ရုတ်တရက် ရွှီယန်သည် နှစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲမှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ ရွှီယန်သည် ထပ်မံ၍ ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒီအဘိုကြီးမှာ အဖြေ မရှိပေမဲ့၊ သခင်မ ဖြေဆိုပြီးတဲ့နောက်မှာ အတည်ပြု စစ်ဆေးလိုက်တာနဲ့ အဖြေ မှန်သလား မှားသလား ဆိုတာကို သိရမှာပါ"

ရွှီယန်က ထပ်မံ၍ "ဒီပုစ္ဆာက ဆရာ ကွယ်လွန်ခါနီးမှာ ချန်ထားခဲ့တာပါ"

"ဒီအဘိုးကြီး ရှက်မိပါတယ်။ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ လေ့လာခဲ့ပေမဲ့လည်း အဖြေကို ဖြေရှင်း ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး"

ရွှီယန်သည် ပြောရင်း လျိုဝူကျီအား ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုလျို သိလောက်ပါတယ်"

လျိုဝူကျီသည် အမည် တပ်ခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း"

ပြီးနောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပျော်ရွှင်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ တိုက်ဆိုင်မှုမရှိလျှင် အရာမထင် ဆိုမလား။ ယခင်က သူ့မြေးမလေး ထုတ်ခဲ့သော မေးခွန်းများထဲမှ တစ်ပုဒ်သည် ရွှီယန်၏ဆရာ ချန်ထားခဲ့သော ထိုမေးခွန်းနှင့် တွေးခေါ်ပုံနည်းလမ်းမှာ တူညီနေခဲ့သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ၎င်းမှာ ထို ကိုးကွက်ဇယား တွက်ချက်သည့် မေးခွန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ မှတ်မိသည်မှာ ထိုစဉ်က ရွှီယန်၏ ဆရာ ချန်ထားခဲ့သော မေးခွန်းမှာ တစ်မှ ကိုးအထိ ဂဏန်းကိုးလုံးကို ကိုးကွက်ဇယားထဲသို့ ဖြည့်သွင်းပြီး ကိုးကွက်ဇယားထဲမှ အလျားလိုက်၊ ဒေါင်လိုက်နှင့် ထောင့်ဖြတ် သုံးလုံး ပေါင်းခြင်းသည် ဆယ့်ငါးနှင့် ညီမျှစေရန် ဖြစ်သည်။ ဤမေးခွန်းကို သူ ယခင်ကလည်း ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

မနေ့က မြေးမလေး ထုတ်သော မေးခွန်းကို မြင်တွေ့စဉ်က သူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ သို့သော် များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။ ပြောရလျှင် သူ့မြေးမလေး ထုတ်သော မေးခွန်းမှာ ရွှီယန်၏ဆရာ ချန်ထားခဲ့သော ထိုမေးခွန်းထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲသေးသည်။ ဆယ်မှ ဆယ့်ရှစ်အထိ ဤဂဏန်းကိုးလုံးကို ကိုးကွက်ဇယားထဲသို့ ဖြည့်သွင်းရန် လိုအပ်ပြီး ကိုးကွက်ဇယားထဲမှ အလျားလိုက်၊ ဒေါင်လိုက်နှင့် ထောင့်ဖြတ် သုံးလုံး ပေါင်းခြင်းသည် လေးဆယ့်နှစ်နှင့် ညီမျှစေရန် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ပို၍ ခက်ခဲသော မေးခွန်းကိုပင် သူ့မြေးမလေးက ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ရွှီယန် နောက်ဆက်တွဲ ထုတ်မည့် မေးခွန်းမှာ သူ့မြေးမလေးအတွက် ပြောပလောက်သည် မဟုတ်တော့ပေ။

လျိုဝူကျီသည် သူ့အကြည့်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရွှီယန်အား ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီပုစ္ဆာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာကို ဒီအဘိုးကြီးလည်း အမြဲတမ်း နှမြောတသ ဖြစ်မိတယ်။ ဒီနေ့၊ ယွဲ့အာကို လာပြီး စမ်းသပ်ခိုင်းတာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" လျိုဝူကျီက ပြောလိုက်သည်။ ပြောရင်း သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်အားလုံးမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ်သို့ စုစည်းသွားသည်။ ဘာ။ သခင်မလီအား ရွှီယန် ပညာရှင်ကြီးနှင့် မင်းဆရာကြီးပင် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းခိုင်းမယ် ဟုတ်လား။ မင်းဆရာကြီးက ယခင်က သခင်မလီမှာ ယခုအခါ တပည့်က ဆရာထက် တော်နေပြီဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဒီစကားက အမှန်ပဲလား။

လျိုဝူကျီ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရွှီယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ အစရှိသည့် လူများ၏ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ငှားယူကာ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကိုးကွက်ဇယားတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဘေးမှ ရွှီချင်းအား စက္ကူကို မြှောက်ကိုင်စေပြီး ခန်းမဆောင်ထဲရှိ နေရာ အရပ်ရပ်မှ လူများကို မြင်တွေ့စေရန် ပြသလိုက်သည်။

"ဒီပုစ္ဆာကို သခင်မလီ ဖြေဆိုနိုင်ရုံတင် မကဘူး။ သာ့ယန်က အမတ်အားလုံးလည်း ဖြေဆိုနိုင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ဖြေဆို မှန်ကန်ခဲ့ရင် ဒသမမြောက် မေးခွန်းကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်မယ်" ရွှီယန်က ပြောလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သာ့ယန်မှ အမတ်များအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ကြသော်လည်း များများစားစား မပြောခဲ့ကြပေ။ ရွှီယန်နှင့် ယန်တိုင်းပြည် မင်းဆရာကြီး နှစ်ဦးလုံး ဖြေဆိုမရသော မေးခွန်းကို သာ့ယန်မှ အမတ်များအားလုံး ပါဝင် ဖြေဆိုစေလျှင်ပင် သူတို့ ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ်ယန်သည် ရွှီယန် ရေးဆွဲလိုက်သော ကိုးကွက်ဇယားကို မြင်သောအခါ မသိစိတ်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ထင်မိ၏။ ဧကရာဇ်ယန်သာမက အလားတူ လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်သူများထဲတွင် မင်းသမီး ၆၊ လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မော့ဖေးတို့လည်း ရှိနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ ထုတ်သော မေးခွန်းကို ယခင်က သူတို့အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှ ရွှီယန်က "ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ မေးခွန်းကတော့ တစ်ကနေ ကိုးအထိ၊ ဂဏန်းကိုးလုံးကို ဒီကိုးကွက်ဇယားထဲ ဖြည့်သွင်းပြီး ကိုးကွက်ဇယားထဲက အလျားလိုက်၊ ဒေါင်လိုက်နဲ့ ထောင့်ဖြတ် သုံးလုံး ပေါင်းခြင်းက ဆယ့်ငါးနဲ့ ညီမျှစေဖို့ပဲ"

ရွှီယန်၏ စကားသံ ကျသည်နှင့် မင်းသမီး ၆ အစရှိသည့် လူများသည် ရွှီချင်း၏ လက်ထဲမှ ကိုးကွက်ဇယားကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း၏ အကြည့်များ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ တူညီသော မေးခွန်း မဟုတ်သော်လည်း အမှန်ပင်... အမျိုးအစား တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေပါသည်... ထို့အပြင် သခင်မလီ ထုတ်သော မေးခွန်းမှာ ဤ ရွှီယန်ပညာရှင်ကြီး၏ဆရာ ထုတ်သော မေးခွန်းထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲသေးသည်။

ဤအချိန်မှ လူတိုင်းမှာ လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ ဤမေးခွန်းကို အခြားသူများ ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း သခင်မလီမှာမူ ပြောပလောက်သည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ်ယန်သည်လည်း အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်ဟန်ဖြင့် မိမိ၏ မင်းဆရာကြီးအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က မင်းဆရာကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သော အကြည့်ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းဆရာကြီးက ယခင်က သူလည်း ဤမေးခွန်းကို ဖြေရှင်းမရဟု ဆိုခဲ့သည်၊ အဲ့ဒါအမှန်ပဲလား။ သခင်မလီ ယခင်က ထုတ်ခဲ့သော ထိုမေးခွန်းများမှာ တကယ်ပဲ သူမ တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစား ထုတ်ခဲ့တာလား။

ဧကရာဇ်ယန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ပေ။ မျက်စိရှေ့တွင် ဤ ချူကျင်းနှင့် ပြိုင်ပွဲ၌ သူတို့ သာ့ယန် မလွဲမသွေ အနိုင်ရမည်ကိုသာ သိရှိရန် လိုအပ်တော့သည်။

***