အနိုင်ရခြင်း

"အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်လိုက်။ မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ရှူးဖေးကို ရှာဖွေကြ" ဧကရာဇ်ယန်က ချက်ချင်းပင် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သေသင့်တဲ့ဟာမ၊ ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့လေ။

ဧကရာဇ်ယန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကွေ့ဖေးနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ "စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေကြ။ မြေကြီးသုံးပေတူးပြီး ရှာရရင်တောင် ရှူးဖေးကို ကျန်းအတွက် ပြန်တွေ့အောင် ရှာကြရမယ်" ဟု ပြင်းထန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အစောင့်များသည် ချက်ချင်း အမိန့်နာခံလိုက်ကြသည်။ "ဟွန့်" ဧကရာဇ်ယန်သည် လက်စကို တစ်ချက် ခါလိုက်ပြီးမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ယန် ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် ကွေ့ဖေး၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော ကြင်ယာတော်သုံးဦးသည် ကွေ့ဖေး၏အနားသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။ "ကွေ့ဖေး..." တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် ကြောက်လန့်နေကြ၏။

ကွေ့ဖေးမှာမူ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ "သွားကြစို့" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မိမိ၏ နန်းဆောင်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

ဟွန့်၊ ငါ့အပေါ်ဘာတွေ လာဒေါသထွက်နေတာလဲ...

အရှေ့နန်းဆောင်ထဲတွင် မင်းမှုထမ်းများသည် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်ယန် ပြန်ကြွလာသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ မိန်းမစိုးချုပ်ဟူ လာရောက် အကြောင်းပြန်သည်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့ပြီး အရှင်မင်းကြီး နေထိုင်မကောင်းသဖြင့် နန်းဆောင်သို့ ပြန်ကြွသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ လူတိုင်းသည် လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး နေ့လယ်ဘက်မှ ထပ်မံလာရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းကြတော့မည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများလည်း မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်သို့ ပြန်ခွင့် ရရှိခဲ့လေသည်။

အပြန်လမ်းတွင် မင်းသမီး ၆သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဆွဲကိုင်လျက် မရပ်မနား တရဆက် စကားများပြောနေခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ ယနေ့ အတော်လေး စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်ပြီး အစမှ အဆုံးတိုင် နားထောင်ပေးခဲ့သည်။

"လောင်ရှစ်၊ ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မတို့ စာအုပ် စပြုစုကြရအောင်လေ" မင်းသမီး ၆က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နေ့လယ်ဘက် ပြိုင်ပွဲတောင် မစရသေးဘူးလေ။ အလျင်မလိုပါနဲ့"

ဒုတိယပိုင်း ပြိုင်ပွဲတွင် အကယ်၍ ရွှီယန်နှင့် အခြားသူများကလည်း သူတို့ ထုတ်သော မေးခွန်းဆယ်ပုဒ်လုံးကို ဖြေဆို မှန်ကန်ခဲ့လျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ ဤသို့ဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲတွင် အနိုင်အရှုံးပွဲ ထပ်မံ ယှဉ်ပြိုင်ရပေဦးမည်။ သို့သော် ဤဖြစ်နိုင်ခြေမှာ မများနိုင်ဟု သူမ ထင်မိ၏။

"ဟဟ၊ လောင်ရှစ် ရှိနေတာပဲ။ ချူကျင်းက လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ ရှုံးမှာ သေချာတယ်" မင်းသမီး ၆က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သော မျက်လုံးထဲတွင် လေးစားကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဟုတ်သားပဲ၊ လောင်ရှစ်။ စာသင်ကျောင်းတွေကို ပေးမယ့် စာအုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင့်ဘက်မှာ တကယ် အစီအစဉ် ရှိနေတာလား" မင်းသမီး ၆က လင်းရှောင်ယွဲ့အား ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မင်းသမီး ၆အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမထံတွင် စမ်းသပ်လိုသော အဓိပ္ပာယ် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း"

သူမအား ဤသို့သော အခွင့်အရေး ပေးအပ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် လောကတွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖော်ဆောင်ရန် အခွင့်ကောင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယူဆမိ၏။ ပထမဦးစွာ အာရပ် ဂဏန်းများ၊ အပေါင်း၊ အနုတ်၊ အမြှောက်၊ အစား အစရှိသော သင်္ကေတများကို ဖြန့်ဝေရမည်၊ ပြီးနောက် ၂၁ ရာစု၏ မူလတန်း အလယ်တန်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို နမူနာအဖြစ် အသုံးပြုကာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် နက်ရှိုင်းစွာ တွန်းအားပေး မြှင့်တင်ရပေမည်။ ဤကိစ္စကို အကယ်၍ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် တိုင်းပြည်နှင့် ပြည်သူကို အမှန်တကယ် အကျိုးပြုနိုင်ပြီး သက်ရောက်မှုမှာ နက်ရှိုင်းပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း နောင်တွင် မည်သူမျှ ယှဉ်ပြိုင် လှုပ်ခတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မင်းသမီး ၆၏ မျက်ဝန်းအရောင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဝမ်းသာသွားသည်။ "သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့အားလုံး လောင်ရှစ်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။ လောင်ရှစ်မှာ ဘာတာဝန်ပဲ ရှိရှိ၊ ကျွန်မတို့ကို စိတ်ကြိုက် ခိုင်းနိုင်ပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ကာ၊ "ဒါဆို ကျွန်မ အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

နောက်ဆုံးတွင် မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား တွေ့လိုက်ရ၏။ ဆွဲထားသော နှလုံးသားတစ်စုံမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် မင်းသမီး ၆အား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ခေါ်ဆောင်လျက် မေဟွားဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြေးသွားကာ လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ထိုယောက်ျား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စိတ်အေးချမ်းစေသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အချိန်အကြာကြီး လွှတ်မပေးဘဲ နေခဲ့၏။

မိန်းမစိုးချုပ်ဟူ အမိန့်တော် လာရောက် အကြောင်းကြားစဉ်က ဧကရာဇ်ယန် နေထိုင်မကောင်းသဖြင့် နန်းဆောင်သို့ ပြန်ကြွသွားပြီဟု ဆိုခဲ့သည်။ ရှူးဖေး နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည့်ကိစ္စ ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် သူမ၏နှလုံးသားမှာ ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီရှောင်တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ အပြန်လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု မပြသမိစေရန် သူမသည် မင်းသမီး ၆အား ဖြေရှင်းနေရသေးရာ စိတ်ရောလူပါ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့လေပြီ။

လီရှောင်သည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ဇနီးလေးအား ခေါင်းငုံ့၍ နှစ်သိမ့်ပေးမည်ဟု ကြံလိုက်၏။ သို့သော် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခြင်း ခံထားရပြီး ဇနီးလေးက သူ့အား လုံးဝ လှုပ်ရှားလို့မရအောင် လုပ်ထားလေသည်။ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် လီရှောင်သည် ဤအနေအထားအတိုင်းသာ ဆက်လက် နေလိုက်ရသည်။

"ကိုယ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ အစ်မလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ဒီအချိန်ဆိုရင် လူက မြို့ထဲက ထွက်သွားလောက်ပြီ" လီရှောင်က အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဇနီးလေးအား စိတ်ပူပန်စေခဲ့ပြန်လေပြီ။

"အင်း"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်၏။ သို့သော် လီရှောင်အား လွှတ်ပေးခြင်း မရှိသေးပေ။ လီရှောင်သည်လည်း မလှုပ်ရှားဘဲ ဇနီးလေးအား စိတ်ကြိုက်ပွေ့ဖက်ခွင့်ပေးထားခဲ့သည်။ မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖက်၍ အားရသွားမှ သူမခင်ပွန်းအား လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဤအချိန်မှ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်သွားပြီး လီရှောင်သည် လက်ဆန့်တန်းကာ ဇနီးလေး၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်ကို သုတ်ပေးမည်ဟု ကြံလိုက်၏။ သို့သော် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခေါင်းလှည့် ရှောင်တိမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လီရှောင်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် အတွင်းခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်သည် ထိုအခါမှ နံနက်ပိုင်းက သူတို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို စတင် ပြောဆိုကြလေသည်။

"အခု အရှင်မင်းကြီးက မြို့ကို ပိတ်ဆို့ဖို့ အမိန့်ပေးထားတော့ မနက်ဖြန် ရှင်နဲ့ ဝမ်ရယ် သွားလို့ ရပါ့မလား" အခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် လီရှောင်အား မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ရတယ်။ ချူကျင်း သံတမန်တွေ ရှိနေသေးတော့ အရှင်မင်းကြီးက ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်မှာပါ။ ချူကျင်းဘက်က အထင်အမြင် လွဲမှားတာမျိုး မဖြစ်ရအောင် မြို့ပိတ်ဆို့မှုကို မကြာခင်မှာ ပြန်ဖွင့်ပေးသင့်တယ်။ ပြီးတော့ ဝမ်ရယ်က အရှင်မင်းကြီးကို မြို့တော်က ထွက်ခွာမယ့်ကိစ္စ ကြိုတင်ပြထားပြီးသား။ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမှာဆိုတော့ ပြဿနာ သိပ်မရှိဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ရှင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အစ်မကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်"

"အင်း"

လီရှောင်သည် လက်ဆန့်တန်းကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား သူ့ပခုံးပေါ်သို့ မှီစေလိုက်သည်။

........

နေ့လယ်ဘက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများသည် မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာလာပြီး ပြိုင်ပွဲသို့ သွားရောက် ပါဝင်ကြသည်။ ဤဒုတိယပိုင်း ပြိုင်ပွဲမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေကြ၏။

နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘေးနန်းဆောင်၌ စောင့်ဆိုင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ လူတိုင်းကို မိန်းမစိုးဟူက တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်လျက် ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ ဧကရာဇ်ယန်အား တွေ့ဆုံ ဂါရဝပြုပြီးနောက် လူတိုင်းသည် နေရာများတွင် ဝင်ရောက် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်မှ ဧကရာဇ်ယန်ထံတွင် နံနက်ပိုင်းကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသော အမူအရာ မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး တည်ကြည် လေးနက်နေ၏။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းမိသော်လည်း များများစားစား အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများ နေရာဝင်ယူပြီး မကြာမီမှာပင် ချူကျင်းသံတမန်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွှီယန်၏မျက်နှာထားမှာ နံနက်ပိုင်း ထွက်ခွာသွားစဉ်ကထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ သို့သော် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကကဲ့သို့သော တက်ကြွသော အရှိန်အဝါမျိုး မရှိတော့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမ နံနက်ပိုင်းက ဤပုဂ္ဂိုလ်အပေါ် သက်ရောက်စေခဲ့သော ထိုးနှက်ချက်မှာ အမှန်တကယ် မသေးငယ်လှပေ။

လူစုံသွားသည်နှင့် မကြာမီ ပြိုင်ပွဲ စတင်လေသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မော့ဖေးတို့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် သာ့ယန်မှ ပြင်ဆင်ထားသော မေးခွန်းများကို ရွှီယန် အစရှိသည့် လူများအား ပြသလိုက်၏။

ချူကျင်းသံတမန်များ၏ တင်းမာနေမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤတစ်ကြိမ် သာ့ယန်၏ အမတ်များမှာမူ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်လျက် ရှိကြသည်။ ချူကျင်း ယခင်က မေးခွန်းထုတ်သည့် အစဉ်အတိုင်းပင် သာ့ယန်၏ မေးခွန်းထုတ်သည့် အစဉ်လိုက်မှာလည်း လွယ်ရာမှ ခက်ရာသို့ နည်းစနစ်ကို လိုက်နာထား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွှီယန်၏ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် လမ်းကြောင်းပေါ်မှ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အမှန်တကယ် မနိမ့်ကျကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မေးခွန်းပင်လယ်ထဲမှ ရွေးချယ်ထားသော သုံးပုဒ် အပါအဝင် ရွှီယန်သည် သူမ၏ မေးခွန်းငါးပုဒ်ကို ဆက်တိုက် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

မေးခွန်းငါးပုဒ်ကို ဆက်တိုက် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ချူကျင်း သံတမန်များထံသို့ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ယူဆောင်သွားပေးခဲ့သည်။ ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးသည် ရွှီယန်အား စိုက်ကြည့်နေပြီး သူက ဤအခြေအနေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကာ တစ်လမ်းလုံး ရှေ့သို့ တိုးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

သာ့ယန်ဘက်မှ ဧကရာဇ်ယန်နှင့် အမတ်များမှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု မရှိကြတော့ပေ။ အချို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးရိပ် အနည်းငယ်ပင် ဆင်မြန်းထား၏။ "နောက်က ငါးပုဒ်က အခက်အခဲအဆင့် ပိုမြင့်ပါတယ်။ ဆရာရွှီ ကျေးဇူးပြုပြီး..." လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ယခင် ပထမပိုင်း ပြိုင်ပွဲတွင် မေးခွန်းငါးပုဒ် ကျော်လွန်စဉ်က တစ်ဖက်လူကလည်း သူမအား သတိပေးခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေ၏။ ဖြေရှင်း၍မရသော မေးခွန်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင် အချိန်မီ ကျော်သွားရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း မူလက သတိပေးလိုက်မည်ဟု ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ပြောဆိုပုံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် မေးခွန်းဆယ်ပုဒ် အနိုင်ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူအား ကျော်သွားရန် နေရာ ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ရွှီယန်သည် ထိုအထဲမှ မေးခွန်းတစ်ပုဒ်ကို ဖြေဆိုနိုင်ခြင်း မရှိသည်နှင့် ကျန်ရှိသော မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သော်လည်း စကားမဆိုခဲ့ပေ။ သူနှင့် နီးကပ်စွာ ရပ်နေသော လူများသာလျှင် သူ့နဖူးပြင်ထက်တွင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်ပေမည်။ အစောဆုံး သုံးပုဒ်မှလွဲ၍ ယခင်က ဖြေဆိုခဲ့သော စတုတ္ထမေးခွန်းနှင့် ပဉ္စမမေးခွန်းမှာ သူ အလွန် အန္တရာယ်များစွာဖြင့် ဖြေဆိုခဲ့ရပြီး အနည်းငယ်မျှ လွဲချော်လျှင် ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်သည်ကို သူကိုယ်တိုင်သာ သိရှိ၏။ နောက်ဆက်တွဲတွင် အခက်အခဲ ပိုမို မြင့်မားသော မေးခွန်းငါးပုဒ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သူ အားလုံး ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်မှု မရှိပေ။

နေ့လယ်ပိုင်းက ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါး သူ့အား လာရောက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူ တွေ့ဆုံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူတို့က မိမိ၏ဒုတိယပိုင်း ပြိုင်ပွဲကို သက်ရောက်မှု ရှိစေမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်စိရှေ့မှ အခြေအနေအရ... သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးပေ...

မကြာမီ ဆဋ္ဌမမြောက် မေးခွန်း တက်လာခဲ့သည်။ ရွှီယန်သည် အလျင်အမြန် မေးခွန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် အချိန်အကြာကြီး စုတ်တံ မကိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရွှီယန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ရွှီချင်းနှင့် မုန်လင်တို့သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေကြပြီး မေးခွန်းကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြပေ။

အချိန်သည် တစ်မိနစ် တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်... နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းတစ်ခုလုံး ချွေးများ ပြည့်နှက်နေသော ရွှီယန်သည် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သို့သော် စုတ်တံကိုင်၍ ဖြေဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစွာဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဒီပုစ္ဆာကို၊ ဒီအဘိုးကြီး... ဖြေရှင်းလို့ မရပါဘူး"

"သခင်မလီကို လမ်းညွှန်ပြသပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါး၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုအထဲမှ မင်းသားတစ်ပါးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လက်ထဲမှ အရက်ခွက်ကို တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ရွှီယန်အား မျက်စောင်း တစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။ ထရပ်လိုက်ပြီး ဤသို့ဖြင့် လူတိုင်းကို ပစ်ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရွှီချင်း၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မင်းသားနှစ်ပါးအား ရပ်တန့်စေလိုသော်လည်း ပါးစပ် ဖွင့်ဟ၍ မပြောဝံ့ခဲ့ပေ။ အကြည့်သည် ဘေးမှ ကိုယ်ကို ညွှတ်လျက် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဂါရဝပြုသော အနေအထားအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော မိမိဆရာထံသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသည်။

ရွှီယန် ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် အဖြေနှင့် ဖြေရှင်းပုံနည်းလမ်းကို ရက်ရောစွာ ပြောပြလိုက်သည်။ ရွှီယန်သည် နားထောင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက် နားလည်သွား၏။ နောက်တစ်ကြိမ် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး လေးလေးစားစား အရှုံးဝန်ခံလိုက်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် မေးခွန်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ယန်တိုင်းပြည်နှင့် ချူကျင်း၏ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံး ပိုင်းခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချူကျင်းမှ မင်းသားနှစ်ပါးလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မူလက နောက်ဆက်တွဲ ပြိုင်ပွဲများကို ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ဟု ထင်မှတ်ခဲ့၏။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရွှီယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းများကို ဆက်လက် တင်ခိုင်းလေသည်။

ရွှီယန်၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အထင်ကြီး လေးစားသွားပြီး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်ရှိသော မေးခွန်းလေးပုဒ်တွင် ရွှီယန်သည် ထိုအထဲမှ မေးခွန်းတစ်ပုဒ်ကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ မိမိ ဖြေရှင်းမရသော မေးခွန်းများအတွက်မူ ရွှီယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံတွင် နှိမ့်ချစွာ သင်ယူ တောင်းခံခဲ့၏။ အဖြေကို သိရှိပြီးနောက် အကြိမ်တိုင်းတွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက် နားလည်သွားသော ခံစားချက်မျိုး ရရှိခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဖြစ်သည်။ ယန်တိုင်းပြည်မှ ထုတ်ယူလာသော မေးခွန်းသည်လည်း ကိုးကွက်ဇယား မေးခွန်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆရာ ချန်ထားခဲ့သော မေးခွန်းထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲနေချိန်တွင် ရွှီယန်သည် မိမိ၏ပညာရည်နည်းပါးမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဒီနေ့၊ ဒီအဘိုးကြီး သင်ယူခွင့် ရခဲ့ပါပြီ"

နောက်ဆုံးမေးခွန်း၏အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ရွှီယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဆရာရွှီ နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ။ ဆရာရွှီရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဒီမျိုးဆက်သစ်လေးက လေးစားမိပါတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်လည် ဂါရဝပြု၍ ပြောလိုက်သည်။

ဤလူသည် အမှန်တကယ် ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် လမ်းကြောင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး စွဲလမ်းနှစ်ခြိုက်သူ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ရှုံးနိမ့်သွားပြီမှန်း သိလျက်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းများကို ဆက်လက် ဖြေဆိုရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ ဖြေဆိုလေလေ၊ ဖြေဆိုမရသည်များက ပို၍ များပြားလေလေ ဖြစ်မည်။ ၎င်းက သူ့အား မျက်နှာ ပိုပျက်စေပြီး ဂုဏ်သတင်း ပိုမိုဆုံးရှုံးစေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် လျိုဝူကျီအား တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်၏။ ပြီးနောက်မှ ဧကရာဇ်ယန်အား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ဒီလို အရည်အချင်းရှိသူကို ရရှိတာ။ သာ့ယန်ရဲ့ ကံကောင်းမှုပါပဲ"

ဧကရာဇ်ယန် ပြန်လည် ဖြေကြားသည်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ ရွှီယန်က "ဒီတစ်ကြိမ်၊ ဒီအဘိုးကြီး လေးလေးစားစားနဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားတာပါ။ သာ့ယန် အနိုင်ရခဲ့မှတော့ အရင်က ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ချူကျင်းဘက်က ကတိအတိုင်း သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချပေးပါ့မယ်"

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဝမ်းမြောက်ရိပ်များ လွှမ်းသွား၏။ နေ့လယ်ပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး သိပ် မရယ်မပြုံးခဲ့သော ဧကရာဇ်ယန်ပင်လျှင် နောက်ဆုံး၌ အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

"ဆရာရွှီ ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ နေရာမှာထိုင်ပြီး စကားပြောပါဦး" ဧကရာဇ်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန်မှာမူ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နေရာမှာ ထိုင်တာတော့ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒီအဘိုးကြီး နေထိုင်မကောင်းလို့ ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါ့မယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှ နန်းတော်ထဲ ထပ်ဝင်ပြီး အရှင်တို့တိုင်းပြည်ရဲ့ သံတမန်နဲ့ နိုင်ငံတော်စာချုပ်ကို အသစ် ပြန်လည် ချုပ်ဆိုပါ့မယ်"

ဧကရာဇ်ယန်သည်လည်း တားဆီးခြင်း မပြုတော့ဘဲ ရွှီယန်နှင့် အခြားသူများကို ပို့ဆောင်ပေးရန် လူအား မှာကြားလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွှီယန်ဆိုသည့်အဘိုးကြီး ကျောရိုးကို မတ်လျက် နန်းဆောင်ထဲမှ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ရွှီယန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ချက်ချင်း ဆူညံသွားလေသည်။ ၎င်းမှာ သာ့ယန်မှ မင်းမှုထမ်းများ၏ အောင်ပွဲခံသံများ ဖြစ်သည်။

နံနက်ပိုင်းကကဲ့သို့ပင် လူအများအပြားသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး သူမအား ခွက်မြှောက်ပြကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းရင်း မသိဘဲ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ ယခင်က ရွှီယန် ထွက်ခွာသွားသော ထိုကျောပြင်ပုံရိပ်သာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်နေခဲ့သည်။

ညပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤတစ်ကြိမ် သုံးနိုင်ငံ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ၏ အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးဆောင်သူအဖြစ် ချန်ထားခြင်းခံရပြီး နန်းတွင်း ညစာစားပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် မင်းသမီး ၆၏ အရက်တိုက်မှုအောက်တွင် မတော်တဆပင် အရက်မူးသွားခဲ့သည်။

မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ရှန်းရှန်းက တွဲပေးကာ မေဟွားဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သတိပြန်လည်လာခဲ့၏။

လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်ထံသို့ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤညတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်ရတော့မည်။ ထို့အပြင် နောက်ပိုင်း အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် သူ့အား တွေ့မြင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

......

နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ နိုးထလာသောအခါ နေမြင့်ချိန်ပင် ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာမှ ထပြီးနောက် အချိန်မှားယွင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အတွင်းခန်းဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး ပြေးဝင်လာသည်။ "ရှိပါတယ်၊ သခင်မလေး" သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ထူမပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းအား မြင်တွေ့မှ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အသိစိတ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသည်။ မိမိ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှအချိန်ကို တစ်ချက် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင်‌ေကျောက်ရှန်းရှန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီလိုက်သည်။ "မြို့တံခါး ဖွင့်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒီအချိန်တောင်ရှိပြီဆိုတော့ တကယ်လို့ ကိစ္စအဆင်ပြေသွားပါက လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်နှင့်အတူ မြို့ထဲမှထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လောက်မည်။

"ဖွင့်ပါပြီ" ကျောက်ရှန်းရှန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသခင်မလေး အဘယ်ကြောင့် ပုံမှန် မဟုတ်သည်ကို သူမ သိရှိသွား၏။

"အင်း။ ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့..." လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ကာ စိတ်အေးသွား၏။

မနေ့ညက မကောင်းသော အိပ်မက်အချို့မက်ခဲ့ရာ သူမ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ ဘာမှ မဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားမှ ကောင်းပေသည်။

ခေတ္တမျှ နေပြီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ပခုံးပေါ်မှ ထလိုက်သည်။

"ဗိုက်ဆာတယ်..." ပြီးနောက် သနားစဖွယ် မျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းမှာ ရယ်မောမိသွားသည်။

"သခင်မလေး ထလာရင် အစာ စားမှာကို သိလို့ မီးဖိုချောင် မီးဖိုပေါ်မှာ ဟင်းလျာတွေကို နွှေးထားပါတယ်။ သခင်မလေး အရင် ထပါဦး၊ ကျွန်မ ဖန်ထန်ကို ဟင်းလျာတွေ သွားယူခိုင်းလိုက်မယ်"

သခင်လေး မထွက်ခွာမီက သခင်မလေးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရန် အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားခဲ့သည်။ သူမနှင့် ဖန်ထန်၊ ယခု အလွန် သတိထားနေကြ၏။

"အင်း"

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ဖန်ထန်အား ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်သွား၏။ မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းထဲမှ ဖန်ထန်အား ကိစ္စမှာကြားပြီးနောက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့အား မျက်နှာသစ် ပြင်ဆင်ပေးလေသည်။

ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာသစ် ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားပြီး ပူပူနွေးနွေး ဟင်းလျာများကိုလည်း စားသုံးရလေသည်။ ဝမ်းထဲသို့အစာရောက်သွားမှ လူလည်း အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွား၏။ ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြားသူများ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းလေသည်။

"မနေ့ညက မင်းဆရာကြီးကလွဲရင် သခင်မလေးတို့ လေးယောက်လုံး တော်တော်လေး မူးနေကြတာ။ ဒီနေ့မနက်ဆိုရင် ဝါးဥယျာဉ်ဘက်ပဲ ပုံမှန်အချိန် နံနက်စာ သုံးဆောင်တယ်" ကျောက်ရှန်းရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပိုမို ပေါ်လာသည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာထ နောက်ကျခြင်း မဟုတ်လျှင် ကောင်းပေသည်။

"မင်းဆရာကြီးက ပြောတယ်။ မနေ့က သခင်မလေးတို့အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြပြီတဲ့။ ဒီနေ့ အားလပ်ရက် ပေးတယ်။ အစေခံတွေကိုလည်း အနှောင့်အယှက် မပေးခိုင်းဘူး"

"အင်း။ မင်းဆရာကြီး ပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အတည်ပေါက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤမြင်ကွင်းက ကျောက်ရှန်းရှန်းအား ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောခံရသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အားလပ်ရက်ဆိုတော့၊ ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ"

ကျောက်ရှန်းရှန်း ပြန်လည် ဖြေကြားမည် အပြုတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ တံခါးဝမှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လောင်ရှစ်..."

ချက်ချင်းပင် မင်းသမီး ၆၏ အသံသည်လည်း တံခါးဝတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

***