မျိုးရိုးဂုဏ်ပုဒ်

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ တော်ပါပြီ၊ အမြီးတကောင် ပါလာပြန်ပြီ၊ ဘာလုပ်လုပ် အေးအေးဆေးဆေး နေရတော့မည် မဟုတ်...

"လောင်ရှစ်၊ ခုနက ကျွန်မ ရှင့်ခြံဝင်းထဲက လူ မီးဖိုချောင်မှာ အစားအသောက် သွားယူတာ တွေ့လိုက်တယ်၊ ရှင့်ကို နိုးနေပြီမှန်း သိလိုက်တာ" မင်းသမီး ၆သည် စကားဆိုရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စားပွဲခုံအနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့၏။ ပြီးနောက် အကျွမ်းတဝင်ရှိသည့်အလား ထိုင်ခုံကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှန်တကယ်ပင်...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မတတ်နိုင်စွာဖြင့် "ထွက်သွားတော့" ဟု ကျောက်ရှန်းရှန်းအား ပြောလိုက်၏။။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ထိုအခါမှ ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်း ထွက်သွားသည်နှင့် မင်းသမီး ၆မှာ ပို၍ပင် ထင်တိုင်းကြဲလာလေသည်။

"လောင်ရှစ်၊ ဒီနေ့ မင်းဆရာကြီးက ချူကျင်းနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို သွားဆောင်ရွက်နေတယ်၊ အိမ်တော်မှာလည်း ငါတို့ လုပ်စရာကိစ္စ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို နန်းတော်အပြင်ထွက် လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားရမလား" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြုံးလျက် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးသော် လင်းရှောင်ယွဲ့ စားသုံးနေသော ဟင်းလျာများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါက ဘာစားလို့ ကောင်းမှာမို့လို့လဲ။ ကျွန်မ လောင်ရှစ်ကို ရူယီစားသောက်ဆိုင် ခေါ်သွားကျွေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်၏ အမည်ကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။ ကြည့်ရသည်မှာ လျန်မိသားစု၏ ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မသွားချင်ဘူး" သို့သော် လင်းရှောင်ယွဲ့က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူမ မြို့တော်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သိပ်မနားရသေးဘဲ စစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ရပြီး ထို့နောက် ချူကျင်းနှင့် ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ရ၏။ မနေ့က အနိုင်နိုင် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း အရက်မူးသွားခဲ့ပြန်သည်။ ယနေ့ အားလပ်ရက် ရသည်ဖြစ်ရာ သူမသည် အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ရက်တာ အနားယူလိုပြီး အပြင်ထွက် လည်ပတ်လိုစိတ် မရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှ အစားအစာများမှာ သူမအတွက် အသစ်အဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။ ယခင်က သူမ ချင်းရှီမြို့တွင် ရှိစဉ်အခါကလည်း ရံဖန်ရံခါ သွားရောက်ခဲ့ဖူး၏။ အမှန်တကယ် အရသာရှိသော အစားအစာကို စားသုံးလိုပါက သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်လိုက်လျှင် အရသာ ပိုကောင်းနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိ၏။

မင်းသမီး ၆သည် ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ပြုံးစိစိဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ နောက်တစ်ခါ အသားကင်ပွဲတော် လုပ်ကြမလား။ ကျွန်မ အရမ်း စားချင်နေပြီ..." ထိုသို့ ပြောရင်း သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကိုပင် လှုပ်ယမ်းလိုက်သေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် မတတ်နိုင်တော့သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်သွား၏။

"စိတ်မဝင်စားဘူး" ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က စကားတစ်ခွန်း ပစ်ပေးလိုက်၏။

အသားကင်ပွဲတော် လုပ်ရန်မှာ ပြင်ဆင်ရမည့် အရာများ အလွန်များပြားပြီး ရှုပ်ထွေးလှသည်။

"ဒါဆို၊ ဟော့ပေါ့ပွဲတော် လုပ်ကြမလား။ အရင်တစ်ခေါက်က ဟော့ပေါ့၊ အရသာကလည်း ကောင်းတယ်" မင်းသမီး ၆က ထပ်မံ၍ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလျင်စလို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ပါးစပ်သည်လည်း အနည်းငယ် တပ်မက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟော့ပေါ့မှာ အသားကင်ထက် ပြင်ဆင်ရသည်က ပို၍ လွယ်ကူပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းသမီး ၆၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဒါဆို ဟော့ပေါ့ပွဲတော် လုပ်ကြမယ်၊ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ သွားပြင်ဆင်လိုက်မယ်" ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီး ၆ အပြင်သို့ ထွက်သွားမည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် အသံပြုလိုက်သည်။

"ခဏနေဦး"

မင်းသမီး ၆၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွား၏။

"ငါ စာရင်းတစ်ခု ရေးပေးမယ်၊ နင် ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်လိုက်။ ဝယ်လို့ရပြီဆိုရင် ငါတို့ အတူတူ ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

အသားဟင်းအချို့ကို ကြိုတင် နယ်နှပ်ထားရမည် ဖြစ်ရာ သူမ မပါဝင်ပါက ဤဟော့ပေါ့ပွဲတော်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ" မင်းသမီး ၆၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပသွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စာရင်း ရေးပေးရန် ထမည် အပြုတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါက ရွတ်ပြမယ်၊ နင်က ရေး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီး ၆သည် အကြောင်းရင်းကို သိသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြုံးလျက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ သွား၍ မှင်နှင့်စက္ကူ ယူဆောင်လာလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့: ...

ထို့နောက် မကြာမီပင် မင်းသမီး ၆သည် ဝယ်ယူရမည့် စာရင်းကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားပြီး ထမင်း ဆက်စားနေလိုက်သည်။ သို့သော် ဟင်းအနည်းငယ် စားသုံးပြီးနောက် ဟော့ပေါ့၏ အရသာကို တွေးမိသဖြင့် စားချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

ဟက်ဟက်၊ ဗိုက်အနည်းငယ် ချန်ထားလိုက်ဦးမည်...

ဤအချိန်တွင် နန်းတွင်းအခမ်းအနားဝန်ကြီးဌာန၌ ဖြစ်သည်။

လျိုဝူကျီသည် နန်းတွင်းအခမ်းအနားဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများကို ဦးဆောင်လျက် ချူကျင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး သဘောတူညီချက်များ နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့သည်။

လျိုဝူကျီ ထွက်ခွာမည် အပြုတွင် ရွှီယန်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

"အများဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီ၊ ညီအစ်ကိုလျိုက ကျွန်တော်နဲ့ အတိတ်အကြောင်းတွေ ပြန်မပြောချင်တော့ဘူးလား" ရွှီယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် ကြောင်အသွား၏။

"ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်..." ထို့နောက် ရွှီယန်အား "ဖိတ်ခေါ်ပါသည်" ဟူသော လက်ဟန်အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား" ရွှီယန်သည် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထို့နောက် လျိုဝူကျီနှင့်အတူ မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

.......

မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်၊ စာကြည့်ခန်း

"တကယ်လို့ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုရင်၊ သာ့ယန်ရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ဒီလို သီးသန့်နေရာလေး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မယုံနိုင်ဘူး" လမ်းတစ်လျှောက် ဝင်ရောက်လာရာ ဝါးဥယျာဉ်၏ လှပသော ရှုခင်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ရွှီယန်က တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုရွှီကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားစေမိပြီ။ ထိုင်ပါ" လျိုဝူကျီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ရွှီယန်သည်လည်း အားမနာဘဲ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အစေခံက အခါးရည် လာပို့ပေးသော် ရွှီယန်သည်လည်း အေးဆေးသက်သာစွာ အခါးရည် သောက်သုံးလေသည်။ သို့သော် သူ၏အကြည့်မှာမူ လျိုဝူကျီ၏ စာကြည့်ခန်းကို အခါအားလျော်စွာ ဝေ့ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုဟန်များ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

လျိုဝူကျီသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ယူဆမိပြီး များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။

အခါးရည် လာပို့သော အစေခံ ထွက်သွားသောအခါမှ ရွှီယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ထဲမှ အခါးရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

"ဟို... သခင်မလီက၊ တကယ်ပဲ ညီအစ်ကိုလျိုရဲ့ တပည့်လား" ရုတ်တရက် ရွှီယန်က လျိုဝူကျီအား မေးလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏ ယခင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အနည်းငယ် တင်းမာသွား၏။

"ညီအစ်ကိုရွှီ ဒီစကားပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ရွှီယန်အား မေးလိုက်သည်။

ရွှီယန်သည် လျိုဝူကျီအား ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကလေးမလေးက၊ လင်ရှုနဲ့... ရုပ်ရည်က... တကယ် ဆင်တယ်" ဟု မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးအား သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရွှီယန်က ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွား၏။

"အဲ့ဒီတုန်းက၊ လင်ရှုက သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့ဖူးတယ်" ထို့နောက် ရွှီယန်၏ စကားကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

လျိုဝူကျီသည် ရွှီယန်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ပေ။

"ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏ တင်းမာနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရွှီယန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ လင်ရှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ တွေ့ကြုံမှပဲ ခင်ဗျားကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားစေနိုင်တာ"

လျိုဝူကျီသည် ပြန်မဖြေဘဲ မျက်နှာမှာမူ အနည်းငယ် မကောင်းတော့ပေ။

ရွှီယန်သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုလျို စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"

လျိုဝူကျီက မိမိအား လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါမှ ရွှီယန်သည် ဆက်လက်၍ "မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ညီအစ်ကိုလျိုကို ကိစ္စတချို့ သတိပေးချင်လို့ပါ"

လျိုဝူကျီ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကြုတ်သွား၏။

"ဘာကိစ္စလဲ" ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက၊ ညီအစ်ကိုလျိုရဲ့ သမီး၊ လင်လုံ..."

လျိုဝူကျီသည် ရွှီယန်အား ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူက လင်လုံကိုပင် သိနေပါတကား။

ရွှီယန်မှာမူ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက ကျန်းမိသားစု အဖြစ်ဆိုး ကြုံခဲ့ရပြီး၊ တူမလေးလင်လုံ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနောက်၊ ညီအစ်ကိုလျို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် ဘာမှ မထူးခြားခဲ့ဘူး"

"ညီအစ်ကိုလျိုက ကျန်းမိသားစု အဖြစ်ဆိုး ကြုံခဲ့ရတာ၊ ကိစ္စမှာ ထူးခြားချက်တွေ ရှိနေတယ်လို့ မသင်္ကာမိခဲ့ဘူးလား"

"နောက်ပြီး၊ မမြင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေထဲမှာ၊ ညီအစ်ကိုလျိုက တူမလေးလင်လုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ သဲလွန်စတွေကို တမင်တကာ ဖြတ်တောက်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ကော မသင်္ကာမိခဲ့ဘူးလား"

လျိုဝူကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အန္တရာယ် အရိပ်အယောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ရွှီယန်သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟက်ဟက်၊ ဒါပေါ့။ ညီအစ်ကိုလျိုက ပါရမီ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် မတွေ့ရှိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ယုံကြည်ချင်စိတ် မရှိခဲ့တာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက၊ ကလေးမလေးရှောင်ယွဲ့က ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်" စကားကို ဖွင့်ဟ ပြောဆိုပြီးဖြစ်ရာ ရွှီယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား သခင်မလီဟု မခေါ်ဝေါ်တော့ဘဲ ကလေးမလေးရှောင်ယွဲ့ဟု ပြောင်းလဲ ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။ "သူမရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် လင်ရှုကို တွေ့မြင်ဖူးတဲ့ ဘယ်သူကများ သူတို့ရဲ့ ဆက်နွှယ်မှုကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ရှိမှာလဲ။

ကျွန်တော် ခွဲခြားနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ကလည်း သေချာပေါက်ခွဲခြားနိုင်မှာပဲ..."

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာမှာ အမှန်တကယ်ပင် လေးနက်သွား၏။

"ကျန်းမိသားစုနဲ့ လင်လုံရဲ့ ကိစ္စက၊ ရှေ့မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ။ ညီအစ်ကိုလျို ဒီတစ်ကြိမ်၊ ဆက်ပြီးတော့ ကိစ္စတိုင်းကိုစောင့်ကြည့်နေဦးမှာလား" ရွှီယန်သည် လျိုဝူကျီအား ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့သွား၏။

"ခင်ဗျား ဘာပြောချင်တာလဲ"

ရွှီယန်၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် သုံးနိုင်ငံ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲမှာ၊ ညီအစ်ကိုလျိုနဲ့ ကလေးမလေးရှောင်ယွဲ့တို့ ဝင်ပါပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အနိုင်ရသွားတာကတော့ ချူနဲ့ကျင်းပဲ။

ဒီဆောင်းရာသီကို ကျော်လွန်သွားရင် အရာအားလုံး ပြန်လည် နိုးထလာမယ်။ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကြားမှာ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် စစ်ပွဲတွေ ဆက်ဖြစ်လာဦးမှာပဲ"

လျိုဝူကျီ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကြုတ်သွား၏။ ဤအချက်ကို သူ သံသယ ဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သံသယ ဝင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားခါစသာ ရှိသေးရာ ချူကျင်းတို့က နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲလိုလျှင်ပင် ဤမျှ လျင်မြန်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရွှီယန်က လာမည့်နှစ် နွေဦးရာသီနောက်ပိုင်းတွင် စစ်ပွဲများ ပြန်လည်ဖြစ်ပွားလာနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် ချူကျင်းကြားတွင် သဘောတူညီချက် ရရှိထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤမျှ များပြားသော ရိက္ခာနှင့် မြို့ရွာများ၊ ဆောင်းတစ်ရာသီ၏ အေးချမ်းမှုနှင့် လဲလှယ်ရသည်မှာ တန်ဖိုး ရှိပါရဲ့လား။

လျိုဝူကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရွှီယန်က ဆက်လက်၍ "ဧကရာဇ်ယန် ဒီလူက စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိသလို အသုံးလည်းမကျဘူး။ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအတိုင်းပဲ လုပ်တတ်တယ်။ သူ နန်ကုန်းမိသားစုကို လက်စတုံးလိုက်ကတည်းက တကယ်တော့ ဒီလို ရလဒ်မျိုးကို ကြိုတင် တွက်ဆထားသင့်တယ်။ အဆောက်အအုံကြီး ပြိုကျတော့မယ့် အခြေအနေအောက်မှာ၊ ညီအစ်ကိုလျိုက တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အင်အားနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာက၊ အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်"

ရွှီယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက၊ ရွှီမျိုးရိုးက တောင်ပေါ်မှာ အနားယူ နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်ကျင်းက အကြိမ်များစွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေမယ့်လည်း ကျွန်တော် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ဘူး။

တစ်အချက်က၊ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီးနောက်၊ ညီအစ်ကိုလျိုနဲ့ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံရမှာကို မလိုလားလို့ပဲ"

ပြီးနောက် ရွှီယန်၏မျက်နှာထက်တွင် မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

"ဝန်မခံချင်ပေမယ့်လည်း၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ရွှီမျိုးရိုးက ညီအစ်ကိုလျိုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်။ နှစ်အချက်က၊ အချိန်မတန်သေးလို့ပဲ။

လောကသားအားလုံး သိကြတယ်။ သာ့ယန်မှာ တိုင်းပြည်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ပါး ရှိတယ်။ ပထမတစ်ပါးက၊ စစ်သူကြီးချုပ်ကြီး နန်ကုန်းကျန်း၊ ချီဝူတပ်ကို အုပ်ချုပ်ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိဘူး။ ဒုတိယတစ်ပါးက၊ ခင်ဗျား မင်းဆရာကြီး လျိုဝူကျီ၊ တွက်ချက်မှုတိုင်းမှာ အမှားအယွင်း မရှိ၊ ဗျူဟာမြောက်မှုမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။

ဧကရာဇ်ယန်က ဒီ တိုင်းပြည်စောင့်နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ပါးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သာ့ယန် တစ်နိုင်ငံတည်းက ချူကျင်း နှစ်နိုင်ငံကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက..." ရွှီယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်များ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

"ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက၊ နန်ကုန်းမိသားစုကို ဧကရာဇ်ယန်က သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီး၊ ချီဝူတပ်လည်း နယ်စပ်ကနေ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။

ညီအစ်ကိုလျိုကတော့..."

"ညီအစ်ကိုလျိုရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ကျန်းမိသားစုကို လက်စတုံးပြီး၊ လင်လုံကို အပြင်လောကမှာ လေလွင့်စေခဲ့တဲ့ လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး။"

လျိုဝူကျီ၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွား၏။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူ သိသည်။ တောက်လျှောက် သွားရောက် စုံစမ်းခြင်း၊ အတည်ပြုခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း သက်သေအထောက်အထားများအားလုံးမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်... ဧကရာဇ်ယန်ထံသို့သာ ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။

ကိစ္စ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူ ပြန်လည် တွေးတောမိသည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ဧကရာဇ်ယန်သည် ကျန်းမိသားစုကို မလုပ်ကြံမီကပင် ရှေ့ပြေး လက္ခဏာများ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူနှင့် လင်လုံတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုကို သိရှိသွားခဲ့သောကြောင့်သာ ကျန်းမိသားစုကို လက်စတုံးခဲ့ပြီး ဤဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သာ့ယန်၏ မင်းဆရာကြီး အဆက်ဆက်မှာ တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ သားသမီး အမွေဆက်ခံသူ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူ လင်လုံအား ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်တမ်း နန်းတော်နှင့် ဧကရာဇ်ယန်ထံမှ တမင်တကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်ကြား၊ အငြိုးအတေးကြားတွင် ရွေးချယ်မှု မပြုလုပ်လိုခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အရှင်မင်းကြီးသည် နန်ကုန်းမိသားစုအပေါ် သံသယစိတ်များ ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ချူကျင်း၏အသုံးချခြင်းကိုပင်ခံခဲ့ရပြီး နန်ကုန်းကျန်းအား ထောင်ချောက်ဆင်သတ်ဖြတ်ကာ နန်ကုန်းမိသားစုကို သတ်ဖြတ် ချေမှုန်းခဲ့သည်။

ယခုအခါ သာ့ယန်မှာ အတွင်းအပြင်ရန်များဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဥများ စုပုံထားသကဲ့သို့ အန္တရာယ်များနေလေပြီ။

"ညီအစ်ကိုလျို၊ မျက်စိရှေ့က အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလှိုင်းလုံးကြီးကို ပြန်လှန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှီယန်က ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်ကျင်းက ပညာရှိတွေကို လေးစား တန်ဖိုးထားတယ်။ ပညာရှိ ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ အငွေ့အသက် ရှိတယ်။ ညီအစ်ကိုလျိုသာ ဧကရာဇ်ကျင်းအတွက် အကျိုးဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ လင်လုံနဲ့ ကလေးမလေးရှောင်ယွဲ့ကို အန္တရာယ်ကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ..."

လျိုဝူကျီသည် ရွှီယန်အား ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလှတဲ့ ရွှီယန်က တခြားသူကိုလာပြီး စည်းရုံးသွေးဆောင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပဲ"

ရွှီယန်၏မျက်နှာမှာ ခဏတာမျှ အနေရခက်သွား၏။ ပြီးနောက် သူသည် ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ညီအစ်ကိုလျိုကို ဧကရာဇ်ကျင်းဘက် ပြောင်းရွှေ့လာအောင် စည်းရုံးနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ရွှီယန်က စည်းရုံးသွေးဆောင်သူ တစ်ခေါက်လုပ်ရတော့ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ။

ဒီကိစ္စကို၊ ညီအစ်ကိုလျို အလျင်စလို ပြန်ဖြေစရာ မလိုပါဘူး။ ညီအစ်ကိုလျိုရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။ ဘယ်အချိန်ပဲ လာရောက် ခိုလှုံပါစေ၊ ကျင်းတိုင်းပြည်က ညီအစ်ကိုလျိုအတွက် တံခါးဖွင့် ကြိုဆိုနေမှာပါ" ရွှီယန်က ဖြည့်စွက်၍ ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာကို အောင်မြင်စွာပင် စိမ်းဖန့်သွားစေခဲ့သည်။

သာ့ကျင်းသည် သေချာပေါက် မည်သည့်အချိန်မဆို သူ့အား လက်ခံပေလိမ့်မည်။ ယန်တိုင်းပြည် စစ်ရှုံးမသွားမီ၊ သူသာ သာ့ကျင်းဘက်သို့ ခိုလှုံလိုက်ပါက ယန်တိုင်းပြည်မှာ မလွဲမသွေ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ယန်တိုင်းပြည် စစ်ရှုံးပြီးနောက်မှ သာ့ကျင်းဘက်သို့ ထပ်မံ ခိုလှုံလျှင် ထိုအချိန်ကျလျှင် သူကဲ့သို့ မင်းဆရာကြီးပင် လက်နက်ချခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သာ့ယန်မှ ပြည်သူများ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။

"ဒါပေမဲ့... ညီသာ့ကျင်းလျိုရဲ့ လင်လုံနဲ့ ကလေးမလေးရှောင်ယွဲ့က မစောင့်နိုင်လောက်ဘူး..." ရွှီယန်က ရုတ်တရက် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုန်း..." ဟူသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ လျိုဝူကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဘေးမှ အခါးရည်စားပွဲခုံအား လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြေမွသွားလေသည်။

ရွှီယန်သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်ဟန် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ မတွေ့ဆုံခဲ့ရဘဲ ဤအဘိုးကြီး၏အတွင်းအားမှာ တိုးတက်လာခဲ့ပါလား။

"ဧည့်သည်ကို ပို့လိုက်..." ပြီးနောက် ရွှီယန်သည် လျိုဝူကျီ၏ အေးစက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူများ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရွှီယန်သည် လျိုဝူကျီအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ ထိုအခါမှ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်သော စိတ်အခြေအနေဖြင့် အစေခံ၏နောက်သို့ လိုက်ပါထွက်ခွာသွားလေသည်။

ယခင်က လျိုဝူကျီသည် သူ့မြေးမလေးနှင့်အတူ ပူးပေါင်းကာ သူ့အား အများရှေ့မှောက်တွင် မျက်နှာအကုန်ပျက်စေခဲ့ရာ ယနေ့ သူ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကြိမ်ပြန်လည် လက်တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်ပေါ်မှ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် ရှုံးနိမ့်သွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လောကကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် အနိုင်ရရှိမှသာ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန် ထွက်ခွာသွားသောအခါ လျိုဝူကျီသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ရွှီယန် ဤတစ်ကြိမ် လာရောက်ခြင်းမှာ စည်းရုံးသွေးဆောင်သည်ဟု အမည်တပ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် စော်ကားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှီယန် စိတ်သဘောထားမှာ ပို၍ ပို၍ပင် သေးသိမ်လာသေးသည်။

သို့သော် သူ ဤတစ်ကြိမ် လာရောက်ခြင်းက သူ့အား ကိစ္စအချို့ကို သိရှိသွားစေခဲ့သည်။ ရွှီယန်သည် ထိုစဉ်က ကျန်းမိသားစုနှင့် လင်လုံ၏ကိစ္စရပ်များကို ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာသိရှိနေသည်ဖြစ်ရာ နန်ကုန်းမိသားစု၏ကိစ္စသာမက ကျန်းမိသားစု၏ကိစ္စတွင်လည်း နောက်ကွယ်၌ သူ့လက်ချက်များ ပါဝင်နေနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းညွှန်မှု၊ လှုံ့ဆော်မှု မရှိခဲ့ပါက အရှင်မင်းကြီး၏ ထိုစဉ်က စရိုက်သဘာဝအရ ဤသို့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီယန်က သူသည် မကြာသေးမီကမှ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဧကရာဇ်ကျင်းအား ကူညီခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် အခြေအနေမှာ ဤလူသည် သာ့ကျင်း၏ တော်ဝင်မိသားစုနှင့် ကြိုတင် ပူးပေါင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်၏။ ထို့အပြင် ဧကရာဇ်ကျင်းအား ကူညီ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြံစည်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မဟုတ်ပါက သာ့ကျင်းသည် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံထဲတွင် အင်အား အနည်းဆုံးမှ တဖြည်းဖြည်း ချူတိုင်းပြည်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သာ့ယန်ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာအောင် ကြံစည်ထားတာပါလား။ တကယ်ကို စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်လွန်းတာပဲ ...

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လျိုဝူကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူနဲ့သာ့ယန်ကို ဖျက်ဆီးလိုတယ်ပေါ့၊ ဒီလောက် လွယ်ကူမယ်များထင်နေလား ...

ဤခဏတာတွင် လျိုဝူကျီ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ လှည့်ပတ်နေလေသည်။

တံခါးဝမှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ တစ်နာရီခန့်ပင် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝင်ခဲ့" လျိုဝူကျီသည် တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တံခါး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး လျန်ချန်းချိုင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လျိုဝူကျီ၏ဘေးမှ အခါးရည်စားပွဲခုံမှာ ကြေမွနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ချန်းချိုင် ထိတ်လန့်သွား၏။

"ဆ... ဆရာ" မူလက မျက်နှာပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လျန်ချန်းချိုင်သည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် တစ်ခွန်းခေါ်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် ဘေးမှ အခါးရည်စားပွဲခုံအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

"ဘာကိစ္စလဲ" ဟု လျန်ချန်းချိုင်အား မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျန်ချန်းချိုင်သည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် မင်းသမီး ၆တို့ ဟော့ပေါ့ပွဲတော် ကျင်းပသည့်ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်၏။

"ရှေ့ခန်းမဆောင်မှာ အားလုံး အသင့် ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ။ တပည့်က ဆရာ့ကို အတူတူ သွားရောက်သုံးဆောင်ဖို့ လာပင့်ခေါ်တာပါ"

ထိုအခါမှ လျိုဝူကျီသည် လျန်ချန်းချိုင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြီးနောက် လျန်ချန်းချိုင်အား မစောင့်င်းဘဲ တံခါးဝဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားလေသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် ပျက်စီးသွားသော ထိုအခါးရည်စားပွဲခုံအား နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး များများစားစား မတွေးဝံ့ဘဲ လျိုဝူကျီ၏နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

အပြင်သို့ ထွက်ခွာချိန်တွင် လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာထက်မှ ညိုမှောင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတော ဖြေရှင်းနိုင်သွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

ရှေ့ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ လွှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းဆရာကြီး၊ မြန်မြန် ထိုင်ပါ" မင်းသမီး ၆က ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း လျိုဝူကျီအား ပြုံးလျက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အင်း" လျိုဝူကျီသည် အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ပြီး လျှောက်လှမ်းသွားကာ နေရာဝင်ယူလိုက်သည်။

စားပွဲခုံပေါ်မှ လက်ရာမြောက်သော အစားအသောက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စားချင်သောက်ချင်စိတ်များလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီစားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲတွေက ဒီမင်းသမီးနဲ့ လောင်ရှစ်အတူတူ ပြင်ဆင်ထားတာ။ မင်းဆရာကြီး စားပြီးရင်၊ ခဏနေကျရင် သုံးသပ်ချက် ပေးရမယ်နော်" မင်းသမီး ၆က ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးသော် နောက်မှလိုက်ပါလာသော လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ မော့ဖေးတို့အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာလျန်နဲ့ ဆရာမော့ဖေးတို့လည်း အတူတူပဲ"

လျိုဝူကျီနှင့် အခြားသူများသည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"မစပါနဲ့တော့၊ ထမင်းစားကြရအောင်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောမိသွားပြီး မင်းသမီး ၆အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ မင်းသမီး ၆သည် လူတိုင်းကို စတင် စားသုံးရန် စီစဉ်လိုက်လေသည်။

ယနေ့ ဟော့ပေါ့အတွက် ဟင်းလျာများကို မင်းသမီး ၆ ကိုယ်တိုင် လူခေါ်ဆောင်လျက် နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်၍ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝယ်၍ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမနှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းတို့ကို ဦးဆောင်လျက် အတူတကွ ပြင်ဆင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းသမီး ၆နှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းတို့မှာ အဓိကအားဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဘေးမှ ကူညီပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလျာများ အားလုံး အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးခါနီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟော့ပေါ့ အရည်အိုးကို စတင် ပြုလုပ်လေသည်။ ထိုစဉ်အတွင်း မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်ထဲမှ အနံ့ရသော အစေခံများအား ငိုချင်လောက်အောင် တပ်မက်သွားစေခဲ့သည်မှာ မနည်းလှပေ။

မကြာမီမှာပင် အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သော နူးညံ့သည့် အသားလွှာများ ကျက်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း တစ်ယောက်လျှင် တစ်ဖတ်စီ ညှပ်ယူလိုက်ကြသည်။ အရသာ အချဉ်ရည်ခွက်ထဲသို့ နှစ်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြ၏။ လတ်ဆတ်မွှေးကြိုင်သော စပ်ရှရှ အရသာတစ်မျိုးမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားပြီး လူကို နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများတွင်ပင် အနံ့သင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားသွားစေသည်။

လျိုဝူကျီ၊ လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မင်းသမီး ၆တို့မှာ ကောင်းသေး၏၊ သူတို့သည် ယခင်က ဟော့ပေါ့၏ အရသာကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဟော့ပေါ့မှာ ယခင် အသားကင်ပွဲတော် ကျင်းပစဉ်က စားသုံးခဲ့ရသည်ထက် အရသာ ပိုကောင်းသော်လည်း သူတို့တွင် ကြိုတင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

မော့ဖေးမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဟော့ပေါ့ စားသုံးဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ အရသာကို မြည်းစမ်းမိပြီးနောက် လူတစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

အစပိုင်း ဟင်းနှစ်လုပ်ခန့်မှာ ငရုတ်သီး၏အရသာကို အကျွမ်းတဝင် မရှိသေးသောကြောင့် အရသာမှာ အနည်းငယ် ပြင်းရှသည်ဟု ခံစားမိ၏။ သို့သော် နှစ်လုပ် စားသုံးပြီးနောက် မိမိကိုယ်မိမိ ရပ်တန့်၍ မရတော့သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ စားလေလေ ပိုစပ်လေလေ၊ ပိုစပ်လေလေ ပို၍ စားချင်လေလေ၊ ပို၍ ရပ်တန့်မရ ဖြစ်လေလေပင်။

"ဒီ မာလာအမဲသားက အရသာရှိတယ်။ လောင်ရှစ်၊ ရှင် မြန်မြန် မြည်းစမ်းကြည့်" မင်းသမီး ၆က ရုတ်တရက် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချက်ချင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အသားတစ်ဖက်ညှပ်ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာပူစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ ကိုယ့်ဘာသာ ယူပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဤသို့သော ဖော်ရွေမှုကို သူမ အနည်းငယ် လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလှ၏။

"ဟို ဘဲအူကလည်း မဆိုးဘူး။ ရှင် စမ်းကြည့်" ပြီးနောက် မင်းသမီး ၆အား ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီး ၆သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘဲအူကို အလျင်အမြန် ညှပ်ယူလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမအား ဟင်းညှပ်ပေးသည်ကို သိပ်မနှစ်သက်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် ဆက်လက်၍ မလုပ်ဆောင်တော့ပေ။ ပြီးနောက် လူတိုင်းအား ဤဟင်းပွဲများအပေါ် သုံးသပ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ မေးပြန်သည်။

လူတိုင်း၏သုံးသပ်ချက်မှာ သဘာဝအတိုင်း အလွန် မြင့်မားလှ၏။ အထူးသဖြင့် မော့ဖေးမှာ သူ စားသုံးခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် ဤသည်မှာ အထူးခြားဆုံး၊ အရသာ အရှိဆုံးစားသောက်ဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။

"အားလုံးက ဒီဟော့ပေါ့ကို ဒီလောက် ကြိုက်ကြမှတော့ လောင်ရှစ် မြို့တော်မှာ ဟော့ပေါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်ပါလား" မင်းသမီး ၆က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဆိုင်သာ ဖွင့်ဖြစ်သွားရင်၊ စီးပွားရေးက သေချာပေါက် ကောင်းမှာပဲ"

မော့ဖေးနှင့် အခြားသူများလည်း အကြိမ်ကြိမ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း၏မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကမူ ငြင်းပယ်လိုက်၏။

"ဆိုင်ဖွင့်တာတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် စာအုပ်တွေ ပြုစုပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ချင်းရှီမြို့ကို ပြန်တော့မှာပါ"

သူမသည် ယခင်က မြို့တော်သို့ လာရောက်၍ ဆိုင်ဖွင့်ရန် တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ဟော့ပေါ့ဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ခွိုက်ဆိုင်ခွဲများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဤအတွေးမှာလည်း သိပ်မပြင်းပြတော့ပေ။

မြို့တော်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ ခြေတော်ရင်း ဖြစ်သည်၊ သူတို့ မိသားစုနှင့် ဧကရာဇ်ယန်တို့၏ ဆက်နွှယ်မှုအရ အနည်းငယ် ဝေးဝေးနေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ချင်းရှီမြို့တွင် ပုန်းအောင်းနေလျှင် ကောင်းကင် မြင့်မားပြီး ဧကရာဇ်နှင့် ဝေးကွာရာ တစ်စုံတစ်ရာ မူမမှန်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ စောစီးစွာ ပြုလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်ဟန်များပေါ်လာကြသည်။ လျိုဝူကျီ၏ မျက်ဝန်းအရောင် လှုပ်ရှားသွားပြီး စိတ်ထဲမှ အတွေးမှာ ပို၍ ခိုင်မာသွား၏။

ညစာ စားသုံးပြီးနောက် လျိုဝူကျီသည် မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်မှ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

......

နန်းတော်၊ ချင်ကျန့်နန်းဆောင်။

လျိုဝူကျီသည် ကိုယ်ကို ညွှတ်လျက် ဧကရာဇ်ယန်၏အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။

အပေါ်ဘက်ထိုင်ခုံမှ ဧကရာဇ်ယန်၏မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ စကားမဆိုခဲ့ပေ။

အချိန်အကြာကြီး ကြာသောအခါမှ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်ယန်သည် ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ကျန်း ထင်ခဲ့တာက၊ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးလို့"

သူ့ထံသို့ တက်ကြွစွာ လာရောက်၍ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံခဲ့ပါလား။ ထိုစဉ်က ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိစ္စရပ်။ ထို့နောက် ထိုအမျိုးသမီး၏ သမီး၊ ပြီးတော့ ယခု ထိုကလေးမလေး။

လျိုဝူကျီသည် ဧကရာဇ်ယန်အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက အသေးစိတ်ကို ထိုးထွင်း သိမြင်နိုင်တာပဲ။ ဒီကိစ္စတွေက အရှင်မင်းကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူးဆိုတာ သိပါတယ်"

ဧကရာဇ်ယန်၏နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။ မင်းဆရာကြီးမှာ အချို့သော သဲလွန်စများကို စုံစမ်း တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်မည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ယခုအခါ မင်းဆရာကြီးက သူ့ထံသို့ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံရဲသည်မှာ သူနှင့် ပြန်လည် သင့်မြတ်လို၍ပေါ့။

သူ့ သမီးနှင့် မြေးမလေးအား အသက်ရှင်ခွင့်ပေးပါရန် တောင်းဆိုပြီး ထိုစဉ်က သူ ကျန်းမိသားစုအပေါ် လက်စတုံးခဲ့သည့်ကိစ္စအား နားလည် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် လဲလှယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ကျန်းမိသားစုကို လက်စတုံးခဲ့ပြီးနောက် မင်းဆရာကြီး နန်းတော်မှ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ အမှန်တကယ်တွင် သူ နောင်တရခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်း မင်းဆရာကြီး နန်းတော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ ဤကိစ္စကြောင့်ပင် သူနှင့် မင်းဆရာကြီးကြားတွင် အတားအဆီးတစ်ခု ခြားနားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ယခုအခါ မင်းဆရာကြီးက သူ့ထံသို့ တက်ကြွစွာ လာရောက်ရှာဖွေပြီး အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းချပြခဲ့သည်။ ထိုကလေးမလေးနှင့် သူမ၏အမေအား လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်ကြားမှ ကွဲအက်နေသော ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် ပေါင်းစည်းရန် တောင်းဆိုနေခြင်းလည်း မဟုတ်လား။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ဧကရာဇ်ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာက လူကို ကစားတာပဲ။ အစတုန်းက..." ဧကရာဇ်ယန်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ အဲ့ဒီကလေးမလေးက ခင်ဗျားရဲ့ မြေးမလေး ဖြစ်နေမှတော့ ကျန်းရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လို့လည်း သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲ။ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် စာအုပ်ကိစ္စကို၊ ကျန်း သူ့ကို အခက်အခဲ ဖြစ်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ပြီး၊ ကျန်းက လီမိသားစုကို ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ချီးမြှင့်ပေးလို့ ရသေးတယ်။ သူတို့ မိသားစုကို မြို့တော်ထဲ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ခင်ဗျားလည်း၊ အမြဲတမ်း စိတ်ပူပန်နေရတာတွေ သက်သာသွားတာပေါ့"

လျိုဝူကျီသည် ကြောင်အသွားပြီး အလျင်အမြန် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ပါဘူး..."

ဧကရာဇ်ယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

လျိုဝူကျီသည် အလျင်အမြန် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "သူတို့ မြို့တော်ထဲ ဝင်လာရင် လူအများကြီးရဲ့ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရပါလိမ့်မယ်။ ဒီအမတ်ကြီး တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် သာ့ယန်ကို သက်ရောက်မှု ရှိသွားလို့ မဖြစ်ပါဘူး"

လျိုဝူကျီ၏စကားကို ကြားသောအခါမှ ဧကရာဇ်ယန်၏ မျက်မှောင်များ ဖြေလျော့သွားသည်။ မင်းဆရာကြီး ယခင်က ဇနီးမယားယူခဲ့ပြီး သားသမီး မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဤကိစ္စမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူသိမခံရအောင် သတိထားရပေမည်။ ထိုစဉ်က သူ ကျန်းမိသားစုကို လက်စတုံးခဲ့ပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်အား ဖယ်ရှားပစ်လိုခဲ့သည်မှာ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲမဟုတ်လား။

"ဒါဆိုရင် မင်းဆရာကြီးက ကျန်းကို ဘယ်လို စီစဉ်စေချင်လဲ" ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ဧကရာဇ်ယန်သည် လျိုဝူကျီအား မေးလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏နှလုံးသားမှာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ယန်အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်စာအုပ်တွေ ရေးသား ပြုစုပြီးသွားရင် အရှင်မင်းကြီးက ယွဲ့အာကို ပြန်သွားခွင့် ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ သူတို့ကို ချင်းရှီမြို့မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခွင့်ပြုပါ"

ဧကရာဇ်ယန်ထံမှ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဝူကျီက ဆက်လက်၍ "နောင်တစ်ချိန် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း၊ ဒီအဘိုးကြီးကပဲ ချင်းရှီမြို့ကို နှစ်လလောက် သွားနေပြီး၊ မိသားစု သံယောဇဉ်ကို ဖြည့်ဆည်းပါ့မယ်"

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဧကရာဇ်ယန်သည် လျိုဝူကျီအား ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လျိုဝူကျီက ခေါင်းငုံ့ထားသည်ကို မြင်သောအခါ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်လည် လွှဲလိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုတယ်"

လျိုဝူကျီ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွား၏။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဟန်များ စွန်းထင်းနေ၏။

ဧကရာဇ်ယန်သည် လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာထက်မှ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ရိပ်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ မင်းဆရာကြီး၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ...

.....

တစ်နာရီ ကြာသောအခါ လျိုဝူကျီသည် ချင်ကျန့်နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်တောက်ပပြီး လျိုဝူကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ သူ့အား ရွှေရောင် အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် မင်းဆရာကြီး၏အိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လျိုဝူကျီသည် မေဟွားဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။ နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရှိနေရုံသာမက မင်းသမီး ၆နှင့် အခြားသူများအားလုံးပင် ရှိနေကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

မူလအကြောင်းရင်းမှာ ဤအငြိမ်မနေနိုင်သော လူအချို့သည် ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် မေးခွန်းများကို ယူဆောင်လာကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ထံတွင် သင်ယူတောင်းခံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ လုပ်စရာ ကိစ္စမရှိသောကြောင့် သူတို့၏မေးခွန်းများကို ကြည့်ရှုပေးပြီး အဖြေများကိုပင် လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့၏။ ဒါကြောင့်ပဲ မေဟွားဆောင်ထဲတွင် ဒီလောက်လူတွေများနေခြင်းပင်။

လူတိုင်းသည် မင်းဆရာကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းအနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အားလုံးလက်ထဲမှ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ထရပ်ကာ လျိုဝူကျီအား ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

လျိုဝူကျီသည် လူတိုင်းကို ထခိုင်းလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ သူ့ခါးကြားမှ လှပသော စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်လုံးသည် မင်းဆရာကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ လှုပ်ခါနေပြီး အလွန်မျက်စိကျစရာကောင်းလှရာ လူတိုင်း၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် မိမိဆရာ ယနေ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အမူအရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ မူလက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပေါ်မှ ကြီးမားသော "လျို" ဟူသော စာလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွား၏။ ပြီးနောက် သေချာစွာ ပြန်လည် တွေးတောကြည့်မိသောအခါ မင်းဆရာကြီး၏ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ သူမအမေ ပျောက်ဆုံးသွားသော ထိုအရာနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေ၏။ အကြောင်းမှာ သူမသည် သူမအမေ ပိုင်ဆိုင်သော ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ပုံစံကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသောကြောင့် သေချာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် သူမ လူလွှတ်၍ တောက်လျှောက် ရှာဖွေခိုင်းနေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ မင်းဆရာကြီး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့တာပေါ့။

ဤအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများနေသော်လည်း အဝေးကြီးတော့ မတွေးမိပေ။။ သူမ မင်းဆရာကြီးထံတွင် ပြောဆိုကြည့်ပြီး မင်းဆရာကြီးအား ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို သူမအား လက်ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်လျှင် ဖြစ်နိုင်လောက်မလား။

လျိုဝူကျီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲ၌ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားမဆိုခဲ့ပေ။ အိမ်ထဲရှိ ပင်မထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ပြီးနောက် သူ့အကြည့်သည် လူတိုင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ယွဲ့အာ နေခဲ့၊ တခြားသူတွေ အားလုံး အရင် ပြန်ကြတော့"

လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချက်ချင်းပင် အားလုံး လျိုဝူကျီအား ဂါရဝပြုလိုက်ကြကာ ဆုတ်ခွာ ထွက်သွားကြ၏။

လူတိုင်း ထွက်သွားသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သံသယဖြင့် လျိုဝူကျီအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ့မှာ ကျွန်မနဲ့ ကိစ္စရှိလို့လား" မင်းဆရာကြီးအား ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်မှာ လျိုဝူကျီ၏ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရောက်ရှိသွားပြန်၏။

ဟုတ်ပေသည်၊ မင်းဆရာကြီးက ရွှီယန် အစရှိသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမအား တပည့်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုလိုက်ကတည်းက သူမ မင်းဆရာကြီးအား ခေါ်ဝေါ်သော အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ မူလကတည်းက မင်းဆရာကြီး၏ တပည့်ဖြစ်ရာ သူမက ယောက်ျားနောက်သို့ လိုက်၍ 'ဆရာ' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာလည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။

လျိုဝူကျီသည် လိုက်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။

"သိလို့လား" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်အသွား၏။ မည်သို့ စပြောရမည်ကို မသိသေးစဉ်မှာပင် မင်းဆရာကြီးက အမှတ်မထင် တက်ကြွစွာ မေးမြန်းလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ "ဟုတ်ကဲ့" ချက်ချင်းပင် အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်: "အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်၊ ဆရာ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ယွဲ့အာကို ခဏလောက် ကြည့်ဖို့ ငှားပေးလို့ ရမလား"

လျိုဝူကျီ၏မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်တစ်ချက် ပေါ်လာ၏။ ပြီးနောက် သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ အမှန်တကယ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း များများစားစား မတွေးတောဘဲ ရှေ့သို့တိုး၍ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ အနည်းငယ် လေးလံပြီး အရောင်အဆင်းမှာ လှပလှ၏။ အပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော "လျို" ဟူသော စာလုံး၏ လက်ရေးမှာ အားကောင်းလှပြီး မင်းဆရာကြီး၏ လက်ရေး အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"လျို" ဟူသော စာလုံး၏ အပေါ်ဘက်မှ သေးငယ်သော ပန်းပွင့်ပုံစံ အသေးစိတ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွား၏။

ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏အမေ ပျောက်ဆုံးသွားသော ပစ္စည်းဖြစ်နေပါလား။ သူမ ဤပန်းပွင့်ပုံစံကို မှတ်မိနေသည်၊ ထိုစဉ်က သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပုံတူပန်းချီကားထဲတွင် ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပေါ်၌ ဤသို့သော ပန်းပွင့်ပုံစံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမအမေပိုင်တဲ့ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက ဘယ်လိုလုပ် မင်းဆရာကြီးလက်ထဲရောက်နေမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပေါ်မှ လျိုဟူသော စာလုံးမှာ မင်းဆရာကြီး၏လက်ရေးဖြစ်နေသေးသည်။

သူမ မင်းဆရာကြီး စာရေးသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် မေးခွန်းများကို ကူးယူ ရေးသားခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးရာ ဤလက်ရေးကို သူမ မမှားနိုင်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက ဒီအဘိုးကြီး ပျောက်ဆုံးသွားရာကနေ ပြန်လည် ရရှိထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းမော့ကာ မိမိအား လှမ်းကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဝူကျီက ဆက်လက်၍ "ကလေးမလေး၊ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် နားထောင်ချင်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မဖြစ်နိုင်လောက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သူမ သိရှိရတော့မည်ဟု မထင်ရှား ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ဤလျှို့ဝှက်ချက်မှာ သူမ၏အမေနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ထိုအခါမှ သူ့ပုံပြင်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောပြလေတော့သည်။ ပုံပြင်ထဲမှ လူက သူ့ကိုယ်သူ လျိုရှန်းဟု သုံးနှုန်းခဲ့သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤ လျိုရှန်းမှာ မင်းဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်လိုလုပ်နားမလည်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

မင်းဆရာကြီးက လျိုရှန်း၏ ပုံပြင်ကို တစ်လုံးချင်း ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း သူမအမေ၏ စစ်မှန်သော မျိုးရိုးဂုဏ်ပုဒ်နှင့် သူမနှင့်မင်းဆရာကြီးတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုကို သိရှိသွားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြောင်အသွားတော့သည်။

ဘာ။ သူမအမေက အမှန်တကယ် မင်းဆရာကြီးရဲ့သမီး ဟုတ်လား။ သူမနှင့် ရှောင်ကျစ်က မင်းဆရာကြီး၏ မြေးတွေပေါ့။ ဒီဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ကြီးက နည်းနည်းတော့ လွန်နေလားလို့။

အိုး၊ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူမက မင်းဆရာကြီး၏ မြေးမလေး၊ လီရှောင်က မင်းဆရာကြီး၏ တပည့်၊ သို့ဆိုလျှင် သူမနှင့် လီရှောင်မှာ... မျိုးဆက် ကွာသွားပြီ မဟုတ်လား။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်သွား၏။

လျိုဝူကျီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တောက်လျှောက် ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရုံမျှသာ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။ ပြီးနောက် တွေးတောကြည့်မိသောအခါ အားလုံးမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထပ်မံ ယူဆမိပြန်သည်။ သူ့မြေးမလေး၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုမှာ သာမန် မဟုတ်ပေ။

"ဆရာပြောတာက၊ ဟို လျိုသခင်လေးက ဒီကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးဆီ အကုန် သတင်းပို့လိုက်ပြီ ဟုတ်လား" အရာအားလုံးကို လက်ခံပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုဝူကျီအား မေးလိုက်သည်။

ကောင်းရောပဲ၊ ဒီလိုဆို သူတို့မိသားစုနှင့် ဧကရာဇ်ယန်ကြားတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမိသားစု၏အငြှိုးအပြင် အမေဖြစ်သူအတွက် အငြှိုးပါ ပါလာတာပေါ့။ ကိစ္စများ ပေါ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရှင်မင်းကြီးဘက်မှ သူမအပေါ် အာရုံစိုက်မှုမှာ သေချာပေါက် မနည်းနိုင်တော့ပေ။ ချီဝူတပ်မှ လူများစွာမှာ ချင်းရှီမြို့တွင် ရှိနေကြသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ခင်ပွန်း၊ ချင်အာနှင့် ရှူးဖေးတို့လည်း ရှိနေသေးရာ အကယ်၍ စစ်ဆေးတွေ့ရှိသွားခဲ့လျှင်...

လျိုဝူကျီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "စိတ်ချပါ၊ အရှင်မင်းကြီးဘက်က ဘာမှ စစ်ဆေးလို့တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ သူ အရှင်မင်းကြီးထံသို့ ထိုမျှ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ လျှို့ဝှက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များက အပေါ်ယံမှ အရာများလောက် လူကို သတိလစ်ဟင်းစေရန် လွယ်ကူနိုင်ပါ့မလား။ ဤနှစ်များအတွင်း သူ အမှန်တကယ် ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အရှင်မင်းကြီးက ချင်းရှီမြို့သို့ စေလွှတ်ထားသော လူများကို သူ အစောကြီးကတည်းက စုံစမ်းပြီး ရှင်းလင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုဝူကျီအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွား၏။ ဤပုဂ္ဂိုလ်၊ သူမခင်ပွန်း၏ဆရာ၊ သူမ၏... အဘိုး။ သူ ဤသို့ စီစဉ်ထားသည်ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ ရှိပေလိမ့်မည်။

"နောက်ပိုင်း မင်းကတော့ မင်းဆရာကြီးရဲ့အိမ်တော်မှာပဲ ကောင်းကောင်း နေထိုင်ပြီး ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ် စာအုပ်တွေကို ပြုစု။ စာအုပ်ပြီးသွားမှ၊ ချင်းရှီမြို့ကို ပြန်"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွား၏။ "ဒါဆို ဆရာကကော" ဟု မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မင်းဆရာကြီး၏ဖော်ပြချက်အရ သူမအမေကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့၏။ မျက်စိရှေ့တွင် သူမအမေ ပျောက်ဆုံးနေသောနေရာကို သိရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ သွားရောက် တွေ့ဆုံလိုစိတ် မရှိဘူးလား။

လျိုဝူကျီသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ မျက်ဝန်းထဲတွင် နွေးထွေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နှစ်သစ်ကူးကို စောင့်ကြတာပေါ့။ နှစ်မကူးခင် နန်းတော်ထဲက ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင်၊ ငါ သာ့ရှီရွာကိုလာပြီး မင်းတို့ကို လာရှာမယ်" ဒီနှစ်တော့၊ နောက်ဆုံးမှာ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းတဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မှာပဲ။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လျိုဝူကျီ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်တကြီး အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံ၍ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွား၏။ မင်းဆရာကြီးရာထူးသည် ကြီးမား မြင့်မြတ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ယန်၏ မျက်စိအောက်တွင် နေထိုင်နေရပြီး ကိစ္စရပ်များစွာတွင် ရွေးချယ်ခွင့် မရှိသည်ကို သူမ သိရှိသဖြင့် များများစားစား မပြောတော့ပေ။

"နောက်ပြီး၊ အန်းယန်ဝမ်အပေါ်မှာ၊ မင်းနဲ့ ရှောင်အာ၊ ဘယ်လို သဘောထား ရှိလဲ" ရုတ်တရက် လျိုဝူကျီက လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်အသွား၏။ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် လျိုဝူကျီအား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဆရာ မေးချင်တာက..." ဟု တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်တစ်ပါး အနေနဲ့ ဘယ်လိုလဲ" လျိုဝူကျီက ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွား၏။ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စာပေ စစ်ရေး ဗျူဟာကတော့ သာမန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူက နှိမ့်ချပြီး အကြံဉာဏ်တွေကို နားထောင်တယ်။ ပြီးတော့ ပြည်သူလူထုအတွက် တကယ် လက်တွေ့ကျတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။

ဒီလူသာ ဧကရာဇ် ရာထူးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ နယ်မြေတွေ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းတဲ့ အခြေအနေအောက်မှာ သာ့ယန် ပြည်သူတွေရဲ့ နေထိုင်မှု ဘဝက ပိုကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်။ သာ့ယန်ရဲ့ တိုင်းပြည်အင်အားလည်း တိုးတက်လာနိုင်တယ်"

"ဒါဆိုရင် မင်း ထင်တာက၊ ဒီလူသာ အာဏာ ရသွားရင်၊ နောင်တစ်ချိန်..." ဧကရာဇ်ယန်၏ လုပ်ရပ်များကို သတိရမိသောအခါ လျိုဝူကျီ မျက်မှောင်များ တွန့်ကြုတ်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုဝူကျီအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မင်းဆရာကြီး မေးလိုသော စကားကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အန်းယန်ဝမ်နဲ့ ကြိုတင် သဘောတူညီချက် ရှိထားပါတယ်။ အခြေအနေတွေ တည်ငြိမ်သွားရင်၊ လီရှောင်နဲ့ ချီဝူတပ် အားလုံး လက်နက်ဖြုတ်သိမ်းပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးကြမှာပါ။

စစ်အင်အားကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးရင်၊ ခြိမ်းခြောက်မှုလည်း မရှိတော့ဘူး။ မင်းသားက ဒီလောက် စိတ်သဘောထားသေးသိမ်ပြီး ကျွန်မတို့ကို ဆက်ပြီး အငြိုးထားနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် ကြောင်အသွား၏။ ယခင်က လီရှောင် သူ့ထံတွင် ဤကိစ္စကို တင်ပြခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခု သူ့မြေးမလေးက ဤသို့ ပေါ့ပါးစွာ အာဏာစွန့်လွှတ်သည့် စကားကို ပြောထွက်လာသည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိသေးသည်။

"ပြီးတော့၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဆရာသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်၊ မင်းဆရာကြီး ရာထူးကိုလည်း လက်ဆင့်ကမ်းပြီးတော့။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ သာ့ရှီရွာကိုပြန်ပြီး အနားယူလို့ ရပါတယ်"

လျိုဝူကျီ၏မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားသွား၏။ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ မျှော်လင့်တကြီး ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ပြီး၊ သမီးနှင့် မြေးများနှင့်အတူ နေထိုင်မယ်ဟုတ်လား။ သူ့မြေးလေးမှာ အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု သူ ကြားသိရသည်။ အကယ်၍ သူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးမည်ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန် အောင်မြင်မှုမှာ သေချာပေါက် မနိမ့်ကျနိုင်ပေ။

***