အဆိပ်သင့်ခြင်း

မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ ငွေနဲ့ တိုက်ရတာပဲ။

အရင်က စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ ဘယ်လောက်မှ မကြာလိုက်ဘူး၊ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ငွေတွေရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ကုန်သွားခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်အရ လျော်ကြေးပေးရတာနဲ့ စစ်ပွဲအသစ်အတွက် ပြင်ဆင်ရတာတွေကြောင့် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ငွေတွေဟာ မျက်စိရှေ့မှာတင် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

အခု ဆောင်းရာသီလည်း ဝင်လာပြီဆိုတော့ နှင်းမုန်တိုင်း ဘေးဒုက္ခများ ကြုံခဲ့ရင် ဘဏ္ဍာရေးဌာနက ကယ်ဆယ်ရေးငွေတောင် ထုတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။

ဘဏ္ဍာရေးဌာနက ထောက်ခံလိုက်တာနဲ့ တခြားအမတ်တွေ အများအပြားလည်း ထောက်ခံကြောင်း ပြောလာကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ကန့်ကွက်တဲ့ အမြင်တွေလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အမတ်တချို့က နယ်စားတွေရဲ့ စစ်အင်အားက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အခု စစ်ပွဲကြီး မဖြစ်သေးဘူးဆိုတော့ သူတို့ကို စစ်ထဲဆွဲထည့်စရာ မလိုသေးဘူးလို့ မြင်ကြသည်။ မဟုတ်ရင် နယ်စားတွေ ပုန်ကန်ချင်စိတ် ပေါက်လာရင် ပြဿနာတက်ကုန်လိမ့်မည်။

လျိုဝူကျီ လက်ကာပြလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးချုပ်ဟူက ချက်ချင်း အသံထွက်ပြီး အမတ်များကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။

ညီလာခံခန်းမ တိတ်ဆိတ်သွားမှ လျိုဝူကျီ စကားပြောသည်။

"နယ်စပ်ကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ နယ်စားတွေကို စစ်ထဲ အလွယ်တကူ ဆွဲထည့်တာကလည်း မသင့်တော်ဘူး။ ညီလာခံပြီးရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အရှင်မင်းကြီးကို သွားတွေ့မယ်။ ဒီကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီး ဆုံးဖြတ်ပါစေ"

ဒီစကားထွက်လာတော့ အမတ်များအားလုံး သဘောတူကြပြီး လျိုဝူကျီကို ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

လျိုဝူကျီက ညီလာခံပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

ထို့နောက် မိန်းမစိုးချုပ်ဟူကို ခေါ်ပြီး ရှူးဖေးနန်းဆောင် (ရွှမ်းဟွာနန်းဆောင်) သို့ သွားရောက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

တံခါးဝ ရောက်ရုံရှိသေးသည်၊ အထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လျိုဝူကျီ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ကိုယ်ရံတော်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်များလည်း လျိုဝူကျီနောက်မှ ကပ်လိုက်ပြီး နန်းဆောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မြင်လိုက်ရသည်မှာ ၁၀ ရက်ကျော် မတွေ့ရသေးသော ဧကရာဇ်ယန်သည် ဆံပင်များ အဖြူရောင်ပြောင်းသွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်နှင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးကွက်များ ပေကျံနေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကျန်းရှီက သေနေပြီဟု ထင်ရသော ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ဖက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်။

ဘေးနားရှိ ယွီချိုက်ရန်ကတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး ရှေ့တိုးရန် မရဲပေ။

"သမားတော် ခေါ်။"

လျိုဝူကျီ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ယန်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

မူလက ထိတ်လန့်နေသော ကျန်းရှီသည် မင်းဆရာကြီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ပူးပေါင်းပြီး ဧကရာဇ်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာထိန်းပေးလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာထား လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကျန်းရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှီ လန့်ဖျပ်ပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး အဆိပ်သင့်နေပြီ" လျိုဝူကျီက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှီ အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ ဧကရာဇ်ယန်ထိုင်သော ထိုင်ခုံကို ကိုင်ထားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ယွီချိုက်ရန်ဘက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီချိုက်ရန် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လျိုဝူကျီ ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"မင်းဆရာကြီး။ မင်းဆရာကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးမနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ ကျန်းရှီပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နေ့စဉ် စားသောက်နေထိုင်မှုကို ကျန်းရှီပဲ တာဝန်ယူထားတာပါ။ သူ အရှင်မင်းကြီးကို အဆိပ်ခတ်တာ သေချာပါတယ်။"

ကျန်းရှီ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ရုတ်တရက် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

လျိုဝူကျီ သူမကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ရှင်းပြချင်သော်လည်း လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်နေပြီး စကားမထွက်တော့ပေ။

ဒီပုံစံက သူမ မရိုးသားကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"လာကြဦး..."

လျိုဝူကျီ ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းဆရာကြီး..."

ကျန်းရှီ ထပ်မံ အာမေဋိတ်သံပြုပြီး လျိုဝူကျီရှေ့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

အမိန့်ပေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လက်တစ်ဖက်က လျိုဝူကျီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သေလုမြောပါး ဖြစ်နေပြီး သတိပြန်ရလာသော ဧကရာဇ်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းဆရာကြီး"

ဧကရာဇ်ယန်သည် လေးလံနေသော မျက်ခွံများကို ပင့်တင်ပြီး လျိုဝူကျီကို ခေါ်လိုက်သည်။

စောစောက သတိမေ့နေသော်လည်း မင်းဆရာကြီး ရောက်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို သူ ကြားနေရသည်။

အခု သူ အဆိပ်မိနေပြီ၊ အဆိပ်ခတ်သူက ကျန်းရှီနဲ့ ယွီချိုက်ရန်ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျန်းရှီကို ယုံကြည်တယ်၊ မင်းဆရာကြီး ကျန်းရှီကို အပြစ်ပေးတာ မကြည့်ရက်ဘူး။

လျိုဝူကျီသည် ဧကရာဇ်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျန်းရှီကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ယန်၏ သဘောကို နားလည်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အဆိပ်သင့်တာက အရေးကြီးကိစ္စပါ၊ သေချာ စစ်ဆေးရပါမယ်"

လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ယန်က သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်ကို တွေ့မှ လျိုဝူကျီ မျက်နှာထား အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

"မိဖုရားလောင်း နှစ်ပါးလုံးကို ဘေးဆောင်ခေါ်သွားပြီး တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားလိုက်"ဟုသာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ဧကရာဇ်ယန် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး စိတ်ချသွားသည်။

ကိုယ်ရံတော်များ အမြန်ဝင်ရောက်လာပြီး လူခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

ကျန်းရှီ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဧကရာဇ်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးမ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးမနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ကယ်ပါဦး။"

ယွီချိုက်ရန်က ပို၍ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဧကရာဇ်ယန်ကို လှမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ကိုယ်ရံတော်များက တားဆီးလိုက်ကြသည်။

ဧကရာဇ်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှီကို စိတ်ချရန် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ယွီချိုက်ရန်ကိုမူ လှည့်ပင်မကြည့်တော့ပေ။

မကြာမီ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကိုယ်ရံတော်များ ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။

ဆူညံသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နန်းဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ကျန်း... ဘာအဆိပ်မိတာလဲ"

ဧကရာဇ်ယန်က အက်ကွဲသော အသံဖြင့် လျိုဝူကျီကို မေးလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ မျက်နှာထား လေးနက်နေသည်။

"နာတာရှည် အဆိပ်တစ်မျိုးပါ၊ အဆိပ်ပြင်းအား မများပေမယ့် ဖယ်ရှားဖို့ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက အရင်က သောက်ခဲ့တဲ့ ဟွေကွမ်းဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင် မကုန်သေးဘူးဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆိပ်ဖြေဖို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒီနေရာအရောက်တွင် လျိုဝူကျီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ယန်ကို လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုပြီး "အန်းယန်ဝမ်ကို မြို့တော်ပြန်ခေါ်ဖို့ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်ထုတ်ပေးပါလို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နန်းဆောင်ထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အသက်ရှူသံ သဲ့သဲ့လေးတောင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။

ဧကရာဇ်ယန်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အားနည်းစွာ မှီထားရင်း လျိုဝူကျီကို စိုက်ကြည့်ချင်နေသည်။

သို့သော် မျက်လုံးများက ဝေဝါးနေပြီး လူကို စိုက်ကြည့်ဖို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ခဏကြာမှ ဧကရာဇ်ယန် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ပင်ပန်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ထိုင်ခုံပေါ် မှီလျက် အမောဖြေလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ခဏကြာမှ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော လျိုဝူကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရင်က မင်း ချင်းရှီမြို့ကို သွားတုန်းက အန်းယန်ဝမ်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်ပေါ့"

ဒါက မေးခွန်းမဟုတ်၊ အတည်ပြုပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

လျိုဝူကျီ ပြန်ဖြေသည်။ ဖုံးကွယ်လိုစိတ် မရှိပေ။

"အန်းယန်ဝမ်က မင်းကို စည်းရုံးခဲ့လား"

ဧကရာဇ်ယန် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

လျိုဝူကျီ ထပ်ဖြေသည်။ ပွင့်လင်းရိုးသားဆဲပင်။

"ဟွန်း၊ မင်းကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေနေတာပဲ"

ဧကရာဇ်ယန် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက သာ့ယန်အပေါ် သစ္စာရှိပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာရှိပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး မေးရင် ရိုးသားစွာ ဖြေရမှာပါ"

လျိုဝူကျီ ပြန်ပြောသည်။

ဧကရာဇ်ယန် ကြားလိုက်ရတော့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာထား တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာပြန်သည်။

"ကျန်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲ မရတော့ဘူးလား"

အရင်က မင်းဆရာကြီး အိမ်ရှေ့စံခန့်အပ်ဖို့၊ ဝမ်ရယ်တွေကို နိုင်ငံတော်အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးဖို့ အကြံပြုတာကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး မင်းဆရာကြီးကိုပဲ တာဝန်ပေးခဲ့တာ။ မင်းဆရာကြီးကလည်း လက်ခံခဲ့တာ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဟွေကွမ်းဆေးလုံး ဖြတ်ရတာ ခက်ခဲပေမယ့် သူ ဆေးဖြတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်း မနည်းဘူး။ ပြီးရင် သာ့ယန်ထီးနန်းကို ဆက်ပြီး ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိုင်နိုင်ဦးမယ်လို့ မင်းဆရာကြီး ယုံကြည်ခဲ့လို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

ဆေးဖြတ်တာ ၁၀ ရက်ကျော်ပြီ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို သူ အသိဆုံးပဲ။ မင်းဆရာကြီး သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှု မရှိတော့တာ ထားဦး။ သူကိုယ်တိုင်တောင် ယုံကြည်မှု ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဟွေကွမ်းဆေးလုံး အာနိသင် မကုန်သေးဘူး။ အခု အဆိပ်သစ် ထပ်သင့်ပြန်ပြီ။ တကယ်တော့ သာ့ယန်အတွက် အိမ်ရှေ့စံ အမြန်ခန့်စေချင်တဲ့ မင်းဆရာကြီးရဲ့ စေတနာကို သူ နားလည်ပါတယ်။

လျိုဝူကျီ ဒီတစ်ခါ ချက်ချင်း မဖြေပေ။

ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးမှ ပြောသည်။

"တကယ်လို့ နောက်ထပ် ၁၉ ရက် တောင့်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ဟွေကွမ်းဆေးလုံး အာနိသင် လုံးဝကုန်သွားမှ အဆိပ်ဖြေမယ်ဆိုရင် ကောင်းကောင်း အနားယူမယ်ဆိုရင်... သက်တမ်း ၆ လလောက်တော့ ရနိုင်ပါတယ်"

ဧကရာဇ်ယန် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ခဏကြာမှ စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်သည်။

"အများဆုံး... ၆ လပဲလား" လျိုဝူကျီကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

လျိုဝူကျီ ဧကရာဇ်ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ယန်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့... အရှင်မင်းကြီး နောက်ထပ် ၁၉ ရက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှပါ"

လျိုဝူကျီ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ယန် ချက်ချင်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

"ဟွန်း၊ နောက်ထပ် ၁၉ ရက် နာကျင်ခံစားပြီးမှ သက်တမ်း ၆ လ ရမယ့်အစား ကျန်း..."

နာကျည်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် စကားမဆုံးခင် ဧကရာဇ်ယန် သူ့ဘာသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အလွယ်တကူ လက်မလျှော့သင့်ပါဘူး"

လျိုဝူကျီ ပြောလိုက်သည်။ အသံက အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။

ဧကရာဇ်ယန် ရှက်သွားသည်။

စောစောက ပြောမိသော စကားအတွက် နောင်တရသွားသည်။ သာ့ယန်၏ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် စောစောက ပြောစကားသည် တကယ်ပင် မသင့်တော်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်ယန်၏ ခေါင်းထဲ၌ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အဆင့်အတန်းနှင့် တာဝန်များကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

သူသည် သာ့ယန်၏ ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ နန်းတက်လာသည်မှာ နှစ် ၂၀ ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်ရည် မရှိခဲ့ပေ။

အမှားတွေသာ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီး သာ့ယန်ကို စစ်ပွဲတွေထဲ ဆွဲထည့်ခဲ့တယ်။ နယ်မြေဆုံးရှုံးပြီး လျော်ကြေးပေးခဲ့ရတယ်။

အခု ချူနဲ့ကျင်း တိုင်းပြည်တွေက သာ့ယန်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ၊ စစ်ပွဲက အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

သာ့ယန်သာ သူ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင် သူ သေသွားတဲ့အခါ ဘိုးဘေးတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရပါ့မလဲ။

အရင်တုန်းက နန်ကုန်းကျန်းကိုသတ်ပြီး နန်ကုန်းမိသားစုကို သုတ်သင်ခဲ့တာ မှားတယ်လို့ ဝန်မခံချင်ခဲ့ဘူး။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တကယ်နောင်တရမိတယ်။

အချိန်သိပ်မကျန်တော့မှန်း သိလိုက်ရတော့ သူ တကယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး သာ့ယန်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အုပ်ချုပ်ချင်ပေမယ့် သူ့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး။

"နယ်စပ် စစ်ရေးပြင်ဆင်မှု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဒါကို တွေးမိပြီး ဧကရာဇ်ယန်က လျိုဝူကျီကို မေးလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ ကြောင်သွားသည်။

ထို့နောက် အခြေအနေမှန်ကို တင်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မနက်ခင်း ညီလာခံမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာအမတ်ကြီး မစ္စတာလျိုက နယ်စားတွေဆီက စစ်တပ်တွေကို နယ်စပ်လွှတ်ပြီး ကူညီတိုက်ခိုက်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင် နိုင်ငံတော် စစ်အင်အားမလုံလောက်တာကို ဖြေရှင်းနိုင်ရုံမကဘူး။ ဒီစစ်သည်တွေရဲ့ ရိက္ခာကို သက်ဆိုင်ရာ နယ်စားတွေက တာဝန်ယူရမှာမို့လို့ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာရေးကိုလည်း သက်သာစေပါတယ်"

"ထောက်ခံတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ"

ဧကရာဇ်ယန် ထပ်မေးသည်။

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဌာနက ဖိအားအများဆုံးမို့လို့ အကုန်လုံး ထောက်ခံကြပါတယ်။ ကျန်တဲ့ဌာနတွေကတော့ ကန့်ကွက်သူ လူနည်းစု ရှိပါတယ်။ နယ်စားတွေက စစ်တပ်နဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာလာရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်လို့ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီး ဆုံးဖြတ်ဖို့ လာမေးတာပါ"

ဧကရာဇ်ယန် လျိုဝူကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် လေးလံနေသည်။

"မင်းဆရာကြီး အမြင်အရ ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ"

လျိုဝူကျီ ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"အရင်ကဆိုရင်တော့ အမတ်ကြီးလျိုရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ကျွန်တော်မျိုး သဘောတူပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး မြို့တော်မှာ ရှိနေသရွေ့ နယ်စားတွေ ပုန်ကန်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."

ဧကရာဇ်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ"

"အခု အရှင်မင်းကြီး အဆိပ်သင့်နေတယ်။ အိမ်ရှေ့စံလည်း မခန့်ရသေးဘူး။ မြို့တော်မှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်တာနဲ့ ချူနဲ့ကျင်းတပ်တွေ မလာခင် နယ်စားတွေရဲ့ တပ်တွေက အရင် ပုန်ကန်ကြလိမ့်မယ်"

ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံပြီး ဆက်ခံသူမရှိရင် နယ်စားတွေ အားလုံးက ထီးနန်းလုဖို့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပေါ်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ပြည်တွင်းစစ်ရော ပြည်ပရန်ရော ပေါင်းပြီး သာ့ယန်ရဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။

ဧကရာဇ်ယန် ရင်ထဲ ထိတ်သွားသည်။

မင်းဆရာကြီးရဲ့ စကားက တကယ်တော့ အတော်လေး ထိန်းပြောထားတာ ဖြစ်သည်။ နယ်စားတွေကို စစ်တိုက်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ရင်တောင် သူ ဆက်ခံသူမထားခဲ့ဘဲ နတ်ရွာစံသွားရင် နယ်စားတွေ ပုန်ကန်ကြမှာပဲ။ ပိုဆိုးတာက သူ အမိန့်တော်ချန်ထားခဲ့ရင်တောင် တချို့လူတွေက ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ ရည်မှန်းချက်ကြီးသူတွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပုန်ကန်ကြမှာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သာ့ယန်က ပြည်တွင်းစစ်ရော ပြည်ပရန်ရော ကြုံရမှာပဲ။

တစ်ခုတည်းသော စိတ်ချရမယ့် နည်းလမ်းက အိမ်ရှေ့စံ ခန့်အပ်ဖို့ပဲ။

ပြီးတော့ သူ အသက်ရှိနေတုန်း အိမ်ရှေ့စံကို ဩဇာအာဏာ တည်ဆောက်ပေးပြီး နယ်စားတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်ရမယ်။

အန်းယန်ဝမ်... မင်းဆရာကြီး သဘောကျတာက သူ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးပဲ။

သူ့သားအကြီးဆုံး မုရုံရွှီယန်က ဉာဏ်ရည်သာမန်ပေမယ့် လူမှန်နေရာမှန် သုံးတတ်တယ်။ ဧကရာဇ်ဖြစ်မယ့် အရည်အချင်း ရှိပါတယ်။

ဒါ့အပြင် သူ့မှာ လျန်မိသားစုဆိုတဲ့ ယောက္ခမတော်စပ်သူတွေ ရှိတယ်။ ကွေ့ဖေးရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရှိတယ်။ မင်းသားတွေအားလုံးထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးပဲ။

တစ်နည်းပြောရရင် သားအကြီးဆုံးကို မရွေးဘဲ တခြားသားတွေကို အိမ်ရှေ့စံပေးရင် သူ နတ်ရွာစံပြီးတာနဲ့ အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်သစ်က နေရာမြဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

အခု သာ့ယန်က ဒါတွေကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး...

ဒါတွေကို တွေးမိပြီး ဧကရာဇ်ယန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ အန်းယန်ဝမ်ကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ထီးနန်းလွှဲပေးရတော့မှာလား။

သူ နှမြောလိုက်တာ...

"အန်းယန်ဝမ်ကို မြို့တော်ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ..."

နောက်ဆုံးတော့ ဧကရာဇ်ယန် ပြောလိုက်သည်။

မပေးချင်လည်း ပေးရတော့မယ်။ သာ့ယန်ကို သူ့နဲ့အတူ မြှုပ်နှံလိုက်လို့မှ မဖြစ်တာ။

အန်းယန်ဝမ် နန်းတက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရင် ဘိုးဘေးတွေကို မျက်နှာပြလို့ ရပါပြီ။

လျိုဝူကျီ၏အမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" ချက်ချင်း ဧကရာဇ်ယန်ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ယန် ပင်ပန်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အန်းယန်ဝမ်ကလွဲရင် တခြား နယ်စားတွေ စစ်ပွဲမှာ မပါစေနဲ့။ အန်းယန်ဝမ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်၊ မြို့တော်မဝင်ခင် သူ့လက်အောက်က စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို စစ်သည်အင်အား တစ်သောင်းနဲ့ ထျဲယ်မန်ကွမ်းကို လွှတ်ပြီး ချူနဲ့ကျင်း တပ်တွေကို ခုခံခိုင်းလိုက်"

လျိုဝူကျီ ကြောင်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ထပ်မံ ဂါရဝပြုပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စစ်သည် တစ်သောင်း၊ ဒါက နယ်စားတွေ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သုံးလို့ရတဲ့ စစ်အင်အား အကုန်နီးပါးပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက အန်းယန်ဝမ်ကို စိတ်မချသေးဘူးပဲ။

အခုအချိန်မှာ အန်းယန်ဝမ်ကို စစ်တပ် နယ်စပ်လွှတ်ခိုင်းပြီး မြို့တော်ပြန်ခေါ်တာက အန်းယန်ဝမ်ကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး နယ်စပ်က စစ်သည် တစ်သောင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာပဲ။ သူတို့ကို မပုန်ကန်ရဲအောင် လုပ်လိုက်တာ။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်အရလည်း အန်းယန်ခရိုင်က စစ်ကူလွှတ်ရမှာပဲလေ။

အခု ချင်းရှီမြို့မှာ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်တဲ့ ချီဝူတပ်သား စုစုပေါင်း ၄၈၉၀ ဦး ရှိသည်။

အန်းယန်ဝမ်က နောက်ထပ် ၅၀၀၀ လောက် ထပ်ထည့်လိုက်ရင် လူအရေအတွက် ပြည့်သွားပြီ။

အဓိကက ချီဝူတပ်သားတွေက တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းမွန်ပြီး တစ်ယောက်ကို ဆယ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်သူတွေချည်းပဲ။

ချီဝူတပ်သားတွေ နယ်စပ်ရောက်သွားရင် နယ်စပ်အတွက် သူ စိတ်ချရပြီ။

မြို့တော်အတွက်ကတော့...

အရှင်မင်းကြီးက အချိန်မကျန်တော့ဘူး။ သူ ရှိနေသရွေ့ အန်းယန်ဝမ် ထီးနန်းဆက်ခံနိုင်မှာ သေချာတယ်။

ဧကရာဇ်ယန် လျိုဝူကျီကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်စာအုပ်..."

လျိုဝူကျီ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ပြီး ဧကရာဇ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ယန် ဒါကိုမြင်တော့ အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူ့မြေးမလေးနဲ့ ပတ်သက်မှ မင်းဆရာကြီးက သာမန်လူတစ်ယောက်လို ပြုမူတာကိုး။

"ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်စာအုပ်ကို မြို့တော်မှာ ဖြန့်ချီတာ တစ်လကျော်ပြီ။ အခု တုံ့ပြန်မှု ဘယ်လိုရှိလဲ"

ဧကရာဇ်ယန် မေးလိုက်သည်။

"တုံ့ပြန်မှု အရမ်းကောင်းပါတယ်။ စာသင်ကျောင်းက ဆရာတွေ၊ ကျောင်းသားတွေ အတော်လေး ချီးကျူးကြတယ်။ ပြည်သူတွေကလည်း လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွေမှာ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်စာအုပ်အကြောင်း ပြောပြီး ချီးကျူးနေကြတယ်"

"ကောင်းတယ်"

ဧကရာဇ်ယန် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။

"မနက်ဖြန် ညီလာခံကျရင် ကျန်းကိုယ်စား အမိန့်ထုတ်လိုက်၊ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်စာအုပ် တစ်စုံလုံးကို တစ်နိုင်ငံလုံး ဖြန့်ချီလိုက်တော့"

လျိုဝူကျီ အံ့သြသွားသည်။

မြို့တော်မှာ စမ်းသပ်တာ တစ်လလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့ ပထမ ၁၄ အုပ်ပဲ စမ်းသပ်ရသေးတာ။ အခု တစ်နိုင်ငံလုံး ဖြန့်တော့မယ် ဟုတ်လား။

ဧကရာဇ်ယန် ဒါကိုမြင်တော့ အားနည်းစွာဖြင့် လျိုဝူကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်း နန်းတက်တာ နှစ် ၂၀ ကျော်ပြီ။ ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရခဲ့ဘူး။ နယ်မြေဆုံးရှုံး၊ လျော်ကြေးပေးရပြီး သာ့ယန်အတွက် ဘေးဒုက္ခတွေပဲ ချန်ထားခဲ့မိတယ်။ အခု အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး... ကျန်း အချိန်လုရမယ်။ နောင်လာနောက်သားတွေ သမိုင်းစာအုပ်ဖတ်တဲ့အခါ ကျန်းကို နယ်မြေဆုံးရှုံး၊ လျော်ကြေးပေးရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ မင်းတစ်ပါးလို့ပဲ မမှတ်မိစေချင်ဘူး။ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်စာအုပ်..."

ဧကရာဇ်ယန် မောဟိုက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျန်း ကိုယ်တိုင် ဖတ်ပြီးပြီ၊ တစ်ခေါက်မက ဖတ်ပြီးပြီ။ စာအုပ်ကောင်းပဲ၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ လက်ဆင့်ကမ်းရမယ့် စာအုပ်ကောင်းပဲ။ ကျန်း နတ်ရွာမစံခင် ဒီစာအုပ်ကို ဖြန့်ချီရမယ်။ ဒီစာအုပ်ကို ကျန်းအမိန့်နဲ့ ရေးသားပြုစုခဲ့တာ၊ ကျန်းအမိန့်နဲ့ ဖြန့်ချီခဲ့တာလို့ နောင်လာနောက်သားတွေ သိစေချင်တယ်"

ဧကရာဇ်ယန်သည် လျိုဝူကျီကို ကြည့်ရင်း တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီစာအုပ် ထွက်လာနိုင်တာ မင်းဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရင်ထဲက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

***