အခန်း (၆၉)

ယန်ခန်းဟိုင်ရဲ့ သမီးပေါ့။

ယွင်ရှန်း၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်ခြင်းအစား ယဉ်ကျေးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ဒီလူက မသေသေးဘူးလား။ ဆယ်နှစ် ကြာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ယုတ်မာသောမျိုးနွယ်က ဒီလောက် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်ကို တွေးမိသည်။

သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

တန်ယွမ်သည် ထိတ်လန့်ပြီး ကြောက်လန့်နေသည်။ ယဉ်ကျေးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ သူ အော်လိုက်သည်။

"အမေ ဒီ ယုတ်မာတဲ့ကောင်မက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်။ သူက အဘိုးရဲ့ မြေးမလေးလို့လည်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလို ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဝမ်းကွဲ မရှိဘူး"

ကိုယ်ပိုင် အားနည်းချက်တွေကို တကယ်ပဲ မသိတဲ့သူပဲ။ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ မိုက်မဲသူ၏ ရုပ်

ဆိုးသည်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကို ခံရသောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။

သို့သော် သူမသည် သူမ ရှေ့မှ အမျိုးသမီးနှင့် တန်ယွမ်၏ မည်သူ မည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်အိမ်တော်၏ သမီး ယန်ချန်ယွဲ့သည် လက်ထပ်ပြီး မုဆိုးမ ဖြစ်ပြီးနောက် စစ်သူကြီး အိမ်တော်တွင် ယာယီ နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ရေတွက်ကြည့်လျှင် သူမသည် ယွင်ရှန်း၏ အဒေါ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပထမဆုံး အကြည့်ကတည်းက ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်ယွဲ့ကို ချက်ချင်း မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။

ယန်ချန်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်နှင့် မတူပေ။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် တော်တော်လေး အချိုးကျပြီး လှပသော ဟန်ပန်ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ အနည်းငယ် ထောင်နေသော ဗာဒံမျက်လုံးများသည် သူမကို အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသော အသွင်ကို ပေးသည်။

ယန်ချန်ယွဲ့သည် ယွင်ရှန်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူမ၏ သားမျက်နှာဆီသို့ ညင်သာစွာ အကြည့် ပြောင်းလိုက်သည်။

ကျိန်စာသင့်နေသော ယုတ်မာတဲ့သူက သူမ၏ အဖိုးတန် သားငယ်ကို ရိုက်ရဲသည်။

သူက ယန်ခန်းဟိုင်ရဲ့ သမီးတောင်ဖြစ်နေသေးတယ်။

ဟင်း မျက်နှာချင်း တူတာပဲ ရှိတာပါ။

သို့သော် သူမသည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ သမီးကို စစ်သူကြီး အိမ်တော်သို့ ခြေချခွင့် ဘယ်တော့မှ ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှ အရာအားလုံးသည် သူမ၏ သား ယွမ်ယွမ်အပိုင်ပင်။

"မင်း ခုနက ပြောလိုက်တာ မင်းက ခန်းဟိုင်ရဲ့ သမီးလား။ မင်းမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ။ ပြီးတော့ ယန်ခန်းဟိုင်က ဘယ်မှာလဲ"

ယန်ချန်ယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်ခွံကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ယွင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ လျစ်လျူရှုမှုက ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ အဖေ…သူ ဖျားနေတယ်။ အခု မြို့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ ကျေးဇူး ပြုပြီး..."

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်ယွဲ့ကို မနှစ်သက်သော်လည်း ယန်ခန်းဟိုင်၏ ရောဂါက နောက်ကျ၍ မရသောကြောင့် သူမ ပြန်ဖြေရသည်။

"ရဲတင်းလိုက်တာ သူ စစ်သူကြီး အိမ်တော်ကို ပြန်လာဖို့တောင် သတ္တိရှိနေသေးတယ်။ အစောင့်တွေ မင်းတို့ စစ်သူကြီး ဘာပြောခဲ့လဲ မှတ်မိလား။ ယန်ခန်းဟိုင်နဲ့ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ မျိုးနွယ်ကို တွေ့ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ"

ယန်ချန်ယွဲ့သည် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် ယန်ပါးဟို၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဆင်တူစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုက ကိုယ်ခံပညာဂိုဏ်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစောင့်များ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ယန်ချန်ယွဲ့၏ ဖိအားပေးသော အကြည့် အောက်တွင် သူတို့ အနက်မှ တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့တက်ရန် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးက ပြောခဲ့တာက ယန်ခန်းဟိုင်က သူ့ မျိုးဆက်ကို အိမ်တော်သို့ ပြန်ခေါ်လာလိုလျှင်

သူတို့ ဒူးထောက်ပြီး သုံးကြိမ် ဝပ်တွား ကိုးကြိမ် ဦးခေါင်းနဲ့ မြေချရမယ်။ စစ်သူကြီး အိမ်

တော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို တောင်းပန်ပြီးမှ ဒူးထောက်လျက် ဝင်နိုင်တယ်"

"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ။ ယန်ခန်းဟိုင်နဲ့ သူ့မျိုးနွယ်က ဒီစကားတွေကို မလိုက်နာရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

ယန်ချန်ယွဲ့သည် သူမ၏ သား တန်ယွမ်ကို နှစ်သိမ့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများ အပေါ်သို့ ထောင်ကာ သူတစ်ပါး ဒုက္ခကို တွေ့ရခြင်းတွင် ပျော်ရွှင်မှု ရှိနေသည်။

"သူတို့ မလိုက်နာရင် တုတ်နဲ့ ရိုက် သတ်ရမယ်။ သေသွားရင်တောင် စစ်သူကြီး အိမ်တော် အတွင်းသို့ ခြေချခွင့် မပြုရဘူး"

အစောင့်က တံတွေးမျိုချကာ ယွင်ရှန်းကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း သွေးခြေသည်းဝံပုလွေကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် တကယ်ပင် လူငယ် စစ်သူကြီးယန်၏ သမီး ဖြစ်နိုင်သည်။

သုံးကြိမ် ဝပ်တွား ကိုးကြိမ် ဦးခေါင်း မြေချ…တုတ်နဲ့ ရိုက် သတ်….

ဤ ရှစ်လုံးသော စာလုံးများသည် ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက် ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထားသည်။

သူမဖခင်၏ ပိုမို အားနည်းလာသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ဒီမိခင်နှင့် သားထံမှ ရရှိခဲ့သော အရှက်ရမှု…. သူမသည် ထိုစကားအားလုံးကို စိတ်ထဲတွင်စွဲနေအောင် မှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ယန်ချန်ယွဲ့ ဒီနေ့ မင်း ငါ့အဖေနဲ့ ငါ့ကို ဝင်ခွင့် မပြုပေမယ့် တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါ ယွင်ရှန်း ကြီးပွားလာတဲ့အခါ မင်း တုတ်နဲ့ ရိုက်ခံရပြီး ဝပ်တွား တောင်းပန်ရတဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းရအောင် သေချာ လုပ်ပေးမယ်"

ယွင်ရှန်းသည် စစ်သူကြီး အိမ်တော်အတွက် ထူးထူးခြားခြား ခံစားချက် မရှိပေ။ ၎င်း၏ ဘုန်း အာနုဘော်နှင့် စည်းစိမ်ကိုလည်း မတပ်မက်ပေ။

စစ်သူကြီး အိမ်တော်သည် သူမနှင့် သူမ၏ ဖခင်ကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူမသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရှက်ရအောင် လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှန်း လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ဝူနင်း လမ်းကြားမှ ထွက်ခွာသွားစဉ် နောက်သို့ မကြည့်ခဲ့ပေ။

ယန်ချန်ယွဲ့သည် ယွင်ရှန်း၏ စကားများတွင် လျှို့ဝှက်သော ပြတ်သားမှု ရှိနေသည်ကိုသာ ခံစားမိသည်။ ထို မည်းနက်သောညကဲ့သို့သော မျက်လုံးများ၏ စူးစိုက် ကြည့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ သူမ၏ နောက်တွင် ရှင်းပြမရသော အေးစက်မှု မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်စွာ ယန်ချန်ယွဲ့သည် သူမ၏ နောက်က အစေခံမကို အချက်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်ခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ ဖြစ်ရပ် အကြောင်းကို တခြား ဘယ်သူမှ မသိစေချင်ဘူး"

ယန်ချန်ယွဲ့သည် အစောင့်နှစ်ဦးကို သတိပေးလိုက်သည်။

အစောင့်များ ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူခြင်းသာ ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဝူနင်း လမ်းကြားမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ နောက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ နောက်သို့ မကြည့်ဘဲ သူမသည် ယန်ချန်ယွဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ နောက်မှ လိုက်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ရမည်ကို သိခဲ့သည်။

ယန်ချန်ယွဲ့သည် ကြင်နာသူ ဖြစ်ပုံ မရပေ။ သူမနှင့် သူမ၏ဖခင်ရှိရာကို ဖော်ထုတ်ခြင်းက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းကို အရှိန် မြှင့်လိုက်သည်။ သူမ အတွင်းရှိ ငါးမျိုးဒြပ်စင်စွမ်းအင်မှော်

ဝိညာဉ်ဖြင့် လေမှော်စွမ်းအင် ဒြပ်စင်ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းပြီး ယွီကျင်း၏ လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများ အတွင်းသို့ ယက်ကူးသွားကာ သူမကို နောက်ယောင် ခံနေသော အစေခံမကို အောင်မြင်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သို့သော် အပြေးအလွှားလုပ်ပြီး ယွီကျင်းသို့ ပထမဆုံး အကြိမ်လာရောက်ခြင်း ဖြစ်

သောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် မတော်တဆ ပျက်စီးနေသော လမ်းတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီလမ်းသည် သူမ အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ခမ်းနားသော စစ်သူကြီးကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုံးဝ အခြားကမ္ဘာမှ ဖြစ်နေသည်။

ယွီကျင်းတွင် ဆယ်မိုင်တိုင်း ကွာခြားမှုက သိသိသာသာ ရှိနေပြီး တူညီသော မြို့အတွင်းရှိ ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူအကြား မတူညီမှုများအကြောင်းကို ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျဉ်းမြောင်းပြီး ဟောင်းနွမ်းသော လမ်း၏ဘေးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ဆိုင်များ ရှိနေသည်။ ဒါက ဝူနင်း လမ်းကြားမှ လူများ သူတို့၏ တစ်သက်တာ အတွင်း ဒီလိုနေရာမျိုးကို ခြေချမည်ကို ယွင်ရှန်းအား သံသယ ဖြစ်စေသည်။

"ဒီနားမှာ ဆေးခန်း တကယ်ပဲ ရှိတာလား"

စစ်သူကြီး အိမ်တော်က အသိအမှတ် မပြုခြင်းကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ အဖေ ကူးစက်ရောဂါ မရှိကြောင်း သက်သေပြရန် စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှ ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ထုတ်ပြန်ခိုင်းရန် သူမ၏ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖခင်ကို ကုသရန် မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင် လာနိုင်ဖို့ လက်မှတ် ထုတ်ပေးရန် ဒေသခံ ယွီကျင်းဆရာဝန်တစ်ဦးကို ရှာရန်မှ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ရှေ့တွင် "အံ့ဖွယ် ကုသခြင်း ရောဂါ ပေါင်း တစ်ရာကို အာမခံ ကုသခြင်း" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဆေးခန်း၏ တံခါးတွင် ကောက်နေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ဆွဲထားပြီး ညစ်ပတ်သော စာသား အချို့ ရေးသားထားသည်။

ဆက်လက် ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ရယ်မောခြင်းနှင့် မျက်ရည်များ နှစ်မျိုးလုံး သူမ အတွင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မခံမရပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သစ်သား ဆိုင်းဘုတ်တွင် ရေးသားထားသည်မှာ အမျိုးမျိုးသော လက်မှတ်များ ထုတ်ပေးခြင်း၊ သားသမီး မရနိုင်ခြင်းကို ကုသခြင်း၊ အမျိုးသမီး ရောဂါ အမျိုးမျိုး၊ ခေတ်သစ်၏ လိုင်စင်မဲ့ဆေးခန်းများကဲ့သို့ပင်။

ထိုလက်မှတ်အတု ဆေးခန်းမှ ဆရာဝန်သည် သူတို့ ခေါ်သော ဆေးကုသခွင့် အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မသေချာပေ။

သံသယ စိတ်ဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ဒါက အလွန်နွမ်းပါးသော ဆေးခန်း ဖြစ်ပြီး ဆေးဗီဒို အနည်းငယ်နှင့် သေသပ်စွာ မလုပ်ထားသော စစ်ဆေးရေး စားပွဲတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ဦးသည် ဆေးဗီဒိုအတွင်းတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။

သူသည် ဆေးခန်း၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကူးစက်ရောဂါ အတွက် လက်မှတ် ထုတ်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ဦး မြို့ထဲကို ဝင်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါရှိလို့ မြို့ အစောင့်က ဝင်ခွင့် မပြုဘူး"

ယွင်ရှန်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားပြီးသွားပြီးနောက် ကောင်တာနောက်မှ လူသည် အချိန် အတော်ကြာ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ပိုမို နီးကပ်စွာ ကြည့်ရန် ချဉ်းကပ်လိုက်ရာ ထို လူသတိလစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခုခု မှားနေတာလား။

ယွင်ရှန်းသည် အလျင်အမြန် သူ့ကို ထူပေးလိုက်ပြီး ခဏတာ ကြည့်လိုက်ရာ ခါးသီးစွာ ပြုံးမိသည်။ ဤ လူသည် နေမကောင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရက်များစွာ မစားရသောကြောင့် ဆာလောင်ပြီး သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့ရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူမ ဆောင်လာသော အခြောက် ခံထားသော အစားအစာနှင့် ရေအချို့ကို ထုတ်ယူကာ သတိလစ်နေသော ဆရာဝန်ကို ကျွေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ အခြောက် ခံထားသော အစားအစာကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကောင်တာ နောက်မှ ပိန်ပိန်ပါးပါးလူသည် အစားအစာ၏ ရနံ့ကို နမ်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခုန်ထကာ သူမ၏ လက်ထဲမှ အစားအစာကို ရူးသွပ်စွာကိုက်စားလိုက်သည်။

စားနေစဉ် သူ ဆက်ပြောနေသည်မှာ "နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက် လာပြီ။ ငါ ဆာလို့ သေတော့မလို့ပဲ။ မင်း ဘာလက်မှတ် လိုတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ။ ဝင်ခွင့် လက်မှတ် ဟုတ်လား။ နာမည်၊ အသက်၊ ရောဂါ၊ အားလုံး ပြောလိုက်။ လက်မှတ် တစ်စောင်ကို ငွေဒင်္ဂါး ငါးပြားပဲ ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်စေရမယ်"