အခန်း (၇၀)

ယွီကျင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အပြင် ၎င်းသည် သူမ၏ ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်၏ ဇာတိ ဖြစ်

သောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ဒေသခံအဖြစ် အရင်နေရာချရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သို့သော် နေရာချရန်အတွက် သူမသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးက ထုတ်ပေးသော ဆေးလက်မှတ်ကို အရင် ရယူရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် သူမ ရှေ့မှ ဆရာဝန်သည် ဆာလောင်မှုဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော လူက ယုံကြည်စိတ်ချရမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ပြီးတော့ လက်မှတ် တစ်စောင်အတွက် ငွေဒင်္ဂါး ငါးပြား ယူတာလား။ ဒါက လုံးဝ ဈေးကြီးလွန်းတယ်။

ဘာမှ မပြောဘဲ ယွင်ရှန်းလှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟေး အစ်မလေး မသွားပါနဲ့ဦး ကျွန်တော် ဈေး လျှော့ပေးမယ် ငွေဒင်္ဂါး လေးပြားခွဲကော" ပိန်ပိန်ပါးပါးလူသည် သူ့၏ အစားအစာလက်မှတ် ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်သွားသည်။

"ဒါက မြို့ တစ်ခုလုံးမှာ အနိမ့်ဆုံးဈေးပါ။ မင်း တခြားနေရာတွေမှာ ဝင်တောင်ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွင်ရှန်း လမ်းလျှောက်ရာတွင် ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်၏ ခြေအောက်ရှိ ယွီကျင်းမြို့သည် အလွန် အဖိုးတန်သောမြေဖြစ်ပြီး မြို့ထဲတွင် ဆေး ခန်း ဖွင့်နိုင်သော သူများက သာမန် လူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ကုသမှု စရိတ်က မတွေးဝံ့စရာပင်။

ယခု စုတ်ပြတ်နေစော အဝတ်အစားများအား ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယန်ခန်းဟိုင် သတိလစ်နေမှုကြောင့် သူမ၏ ငွေအားလုံးနီးပါး ကုန်သွားခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် ငွေဒင်္ဂါး ငါးပြားသာ စီမံနိုင်ခဲ့ပြီး အခြား ဆေးခန်းများတွင် သူမ ချက်ချင်း ကန်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား။ ကျွန်တော်က ခေါင်းလောင်း ဆရာဝန်အဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အာမခံပါတယ်။ ခင်ဗျား ဒီ နေရာကနေ ထွက်သွားရင် ဒီလို နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွင်ရှန်း သူ့ကို မယုံမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုလူသည် တိုကင်ကို ထုတ်ယူပြီး ယွင်ရှန်းကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုတိုကင်သည် သူမ အရင်က တိုင်းရှန် မြို့တွင် မြင်ဖူးသော တော်ဝင် ဆရာဝန်တိုကင်နှင့် လုံးဝ ဆင်တူသည်။ ၎င်းကို ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ခေါင်းလောင်း ထွင်းထားသည်။

ခေါင်းလောင်း ဆရာဝန်သည် ဆေးဧကရာဇ် နန်းဆောင်မှ အစပြု အဆင့်တွင် အသိအမှတ် ပြုထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဆေးကုသခြင်းနှင့် အဂ္ဂိရတ်ကျင့်သုံးခြင်း အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မြို့တစ်ခုတွင် ကျင့်သုံးကာ လူများကို အကျိုး ပြုနိုင်သည်။

သူမ ရှေ့က ဆရာဝန်က တကယ်ပဲ ခေါင်းလောင်း ဆရာဝန်လား။

"ငွေဒင်္ဂါး လေးပြားခွဲက ခုထိ ဈေး ကြီးနေတုန်းပဲ"

ယွင်ရှန်း မျက်မှောင် ကြုတ်ပြီး ဈေး ဆစ်သည်။

"ဈေးမကြီးပါဘူး။ ငွေဒင်္ဂါး လေးပြားခွဲနဲ့ မင်းကို လက်မှတ် ထုတ်ပေးရုံ သာမက ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အသုံးမပြုဘဲ မင်းရဲ့ သတိလစ်နေတဲ့ ဆွေမျိုး အသက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်ကော"

ထို လူစကား ပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ရှန်း ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး သူ့ကို ကာကွယ်လိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ အသက် ရှင်ဖို့လိုအပ်တဲ့ သတိလစ်နေတဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ဦး ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှာ အရှက်ရခဲ့သော ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခန်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက သူမဖခင်၏ အခြေအနေကို မပြောခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော် အနံ့ရလို့ သိတာပါ။ မင်း ကိုယ်ပေါ်မှာ အနည်းဆုံး သုံးမျိုး ဒါမှမဟုတ် လေးမျိုးသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်ရနံ့တွေ ရှိပြီး အားလုံးက ဈေးကြီးတဲ့ အမျိုးအစားတွေပါ။ မင်းရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားကို ကြည့်ရတာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းအသက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဈေးကြီးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို အသုံးပြုရတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါ ရှိတဲ့ သတိလစ်နေတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ဦး ရှိရမယ် မှန်လား"

ထိုလူက ယုံကြည်ချက် ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ နှာခေါင်းက ဧကရာဇ်၏ ဆေးဆိုင်ထဲက ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးမျိုးကိုပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"ငွေဒင်္ဂါး လေးပြားခွဲ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင် ကျွန်မကို ပြောပါဦး။ ဘာနည်းလမ်းက ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို အစားထိုးနိုင်သလဲ"

ယွင်ရှန်း ယွီကျင်း မြို့ကို ခုမှ ရောက်တာ ဖြစ်ပြီး အိမ်ငှားပြီး နေထိုင်ဖို့ လိုတာကြောင့် သူမ ငွေ အများကြီး လိုအပ်မှာ သေချာသည်။ သူမ ငွေ မရှိတော့သည့်အတွက် အမြန် ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမည်ပင်။

"ရေမှော် အစီအရင်ဖြစ်တဲ့ တိမ်အိပ်မက် ရေခဲအိပ်စက်ခြင်း"

ထို လူပြောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တူအရွယ် မှော်လှံတံတစ်ချောင်း သူ့ လက်ထဲမှာ ပေါ်လာကာ ပါးစပ်ကနေ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

အပြာရောင် မှော်အစီအရင်တစ်ခုက အလယ်မှာ စီးဆင်းနေတဲ့ အပြာရောင် အငွေ့တွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ အငွေ့တွေဟာ အရမ်းအေးပြီး အနီးအနားက စားပွဲနဲ့ ထိုင်ခုံတွေကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေတယ်။

တိမ်အိပ်မက် ရေခဲအိပ်စက်ခြင်း အခြေအနေမှာ ရှိတဲ့လူတစ်ဦးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက် အားလုံးက အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ကို လျှော့ချခံရမယ်။ ဒါကြောင့် အသက်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုကလည်း သတိလစ်တဲ့ အခြေအနေရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းကို လျှော့ချခံရပြီး သဘာဝအတိုင်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အပေါ် မှီခိုခြင်းကို ဖယ်ရှားပေးမယ်။

"ရှင်က မှော်ဆရာလည်း ဖြစ်တာလား။ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ"

ထိုခေါင်းလောင်းဆရာဝန်က မှော်ဆရာ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ယွင်ရှန်း ပိုအံ့အားသင့်သွားသည်။

ဆရာဝန်နဲ့ မှော်ဆရာ နှစ်ခုလုံး ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့ ကိုယ်ပိုင် ဆေးခန်းမှာ ဆာလောင်လို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ရတာ ဘာလို့လဲ။

"ဟဲဟဲ ကျွန်တော်က မှော်ဆရာနဲ့ ဆရာဝန် နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နေလို့ ဒီအခြေအနေကို ရောက်နေတာပါ။ ရှေးဟောင်း ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ မှော် ဆေးပညာက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတာတောင် သဟဇာတ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော့်လို လူက ဘယ် ဘက်မှာမှ မလိုက်ဖက်ဘူး။ အချိန် မဖြုန်းတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မင်းနဲ့အတူ မြို့ တံခါးကို လိုက်ခဲ့ပါရစေ"

ထိုလူသည် အားမလို အားမရသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဆေးသေတ္တာကို ကောက်ယူပြီး ယွင်ရှန်းနှင့်အတူ မြို့တံခါးသို့ ဦးတည် သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း ပြန်ရောက်သည့် အချိန်မှာ နေဝင် လုနီးပြီ ဖြစ်ပြီး မဲမဲလေးက လှည်းဘေးမှာ စောင့်နေဆဲပင်။

"မင်း နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီလား ဆရာဝန်ဖန်"

မြို့အစောင့်များသည် ထိုလူနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ရင်းနှီးနေကြသည်။ အမှန်တွင် ကုန်ကျစရိတ် ကြောင့် ယွီကျင်း မြို့သို့ ဝင်ရန် မြို့ဝင်လက်မှတ် လိုအပ်သော သာမန်လူဆယ်ဦးတွင် ကိုးဦး နီးပါးက ဆရာဝန်ဖန်မှ လက်မှတ် ထုတ်ပေးခြင်းကို ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် အစောင့်များ ချက်ချင်း မှတ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မလေး သတိထားပါ။ ဒီလူက ယုံကြည်စိတ်ချရသူ မဟုတ်ဘူး။ ကုသနေစဉ် သေဆုံးမှုတောင် ဖြစ်ပေါ်စေဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို သရဲ ဆရာဝန်လို့ နာမည် ပြောင် ပေးထားကြတယ်။ မင်း သူ့ဆီက လက်မှတ် တောင်းရင် သူ့ကို ဘာ ရောဂါမှ ကုသဖို့ မပေးပါနဲ့" ကြင်နာသောတတ်သော မြို့အစောင့်တစ်ဦးက ယွင်ရှန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်ဖန်သည် မကြားသလို ဟန်ဆောင်ကာ လှည်းလိုက်ကာကိုမ၍ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်းတွင် သတိလစ်နေသော ဆွေမျိုးရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ထိုသူ မည်သည့် ရောဂါ ဖြစ်သည်ကို မသိပေ။ သူသည် လက်မှတ် မထုတ်ပေးမီ အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်။

စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာဝန်ဖန်သည် သူ့ မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ကူးစက်ရောဂါလား"

မြို့အစောင့်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး သူတို့ကို ဝင်ခွင့် ပေးလိုက်"

ဆရာဝန်ဖန်သည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသော လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး မြို့ အစောင့်ကို ပေးလိုက်သည်။

လက်မှတ်ထုတ်ပေးပြီးသည်နှင့် မြို့အစောင့်သည် ယွင်ရှန်းနှင့် လှည်းကို မြို့ထဲသို့ ဝင်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

နေဝင်ရီတရော နီးလာသည်။ နေက သူ့၏ နောက်ဆုံး ရောင်ခြည်များကို ပေးနေပြီး မဲမဲလေးဘေးတွင် ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားသော ယွင်ရှန်းသည် လမ်းထောင့်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ပေါ်လွင်နေသည်။

"အစ်မလေး အရင် နေရာတစ်နေရာရှာပြီး နေလိုက်ပါ။ မင်းဖခင်အတွက် တိမ်အိပ်မက်ရေခဲ အိပ်စက်ခြင်းကို လုပ်ဖို့လိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ငွေဒင်္ဂါး ငါးပြားထပ် ပေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်။ တိမ်အိပ်မက်ရေခဲ အိပ်စက်ခြင်း တစ်ကြိမ်ကုသမှုက လဝက်ပဲ ကြာမယ်"

ဆရာဝန်ဖန်သည် အတော်လေး တွက်ချက်တတ်သည်။ ယွင်ရှန်း ရေမှော်ပညာကို မသိကြောင်း သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ တိမ်အိပ်မက်ရေခဲအိပ်စက်ခြင်းကို လုပ်ဖို့ လိုအပ်ရင် သူ့ကို အားကိုးရမည်ပင်။

"ကျွန်မ သွားစရာနေရာ မရှိဘူး။ မြို့ထဲက တည်းခိုခန်းတွေက အရမ်း ဈေးကြီးတယ်။ ကျွန်မတို့ နေဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး"

ယွင်ရှန်းသည် ယွီကျင်း၏ ညနေခင်းအရောင်များကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံး ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

မြို့တော်သည် စည်ကားနေသော်လည်း လူအုပ် အလယ်တွင် မျက်နှာတိုင်းက အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုနေသည်။

သူမ တစ်ဦးတည်း သူမ၏ ဖခင်ကို ကာကွယ်နိုင်မည်ပင်။

"ကျွန်တော့် ဆေးခန်းနောက်မှာ အခန်းလွတ် နှစ်ခန်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အငှားကတော့ တစ်လကို ငွေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားပါ"

ဆရာဝန်ဖန်သည် ယွင်ရှန်းတွင် ငွေတကယ် မရှိကြောင်း သိနိုင်သော်လည်း သူ အခမဲ့ ကူညီပေးနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော စိတ်ထား မရှိပေ။

"ကျွန်မ စုစုပေါင်း ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ဆယ် ရှင့်ကို အကြွေး တင်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဆေး

စုဆောင်း ကောင်မလေးအဖြစ် ရှင့်ဆေးခန်းမှာလုပ်ပြီး အငှါးအလုပ်သမားအနေနဲ့ တိမ်

အိပ်မက်ရေခဲအိပ်စက်ခြင်း စရိတ်တွေကို လျော်ကြေး ပေးနိုင်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ မြို့အစောင့်၏ ဆရာဝန်ဖန်သည် အဆင့်နိမ့် သတ်မှတ်မှု ရှိသော်လည်း သူမနှင့် ခဏတာ တွေ့ဆုံမှုမှ သူမ၏ ဖခင်ရောဂါကို ခန့်မှန်းနိုင်သော ဆရာဝန်က ကောလာဟလများ ဖော်ပြသလို အသုံးမကျနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

"ဆေးစုဆောင်းကောင်မလေးရဲ့ လစာကအများဆုံး ငွေဒင်္ဂါး ငါးပြားပဲ ရှိတယ်"

ဆရာဝန်ဖန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရှင့်ဆေးခန်းမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးရပ်တန့်ပန်း၊ လကျီးကန်းသစ်သီး၊ လိပ်ပြာစပျစ်နွယ် ရှိပါသလား။ ဒီဆေးဖက်ဝင် အပင်သုံးမျိုးရှိရင် ဒီလကုန်မှာ ကျန်တဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ဆယ့်ငါးပြားကို ကျွန်မ စုဆောင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ငယ်သော်လည်း သူမ၏ စကားတွင် သဘာဝ အာဏာ ရှိနေသည်။ ထိုအရာကြောင့် ဆရာဝန်ဖန်အား သူမ၏ စကားများကို ယုံကြည်စေသည်။

"ကောင်းပြီ တစ်လပဲ။ တစ်လအတွင်း မင်း ငွေမစုနိုင်ရင် မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ မင်းရဲ့ ခွေးကို ကန်

ထုတ်တာအတွက် ငါ့ကို အပြစ် မတင်နဲ့"

ဆရာဝန်ဖန် ခေါင်း ညိတ်လိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းကို ဆေးခန်းဆီသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားသည်။