အခန်း (၇၁)

ဆေးခန်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသတိပြုမိသည်မှာ ဆေးခန်းငယ်၏ နောက်တွင် ခြံဝင်း တစ်ခုရှိသည်။

ခြံဝင်းသည် မကျယ်ဝန်းပေ။ ရေတွင်း တစ်တွင်း၊ ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆေးပင် စိုက်ခင်း အနည်းငယ်နှင့် အခန်းအချို့ ရှိသည်။ အခန်းတစ်ခန်းတွင် ဆရာဝန်ဖန်ကိုယ်တိုင် နေကာ တစ်ခန်းမှာ ဆေးဆိုင်၊ တစ်ခန်းမှာ မီးဖိုချောင် ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ခန်းမှာ လွတ်နေသည်။

ယွင်ရှန်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး နေထွက်ရာဘက် မျက်နှာမူသော အခန်းတွင် သူမ၏ ဖခင် ယန်

ခန်းဟိုင်ကို နေရာ ချထားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအခန်းသည် သူမနှင့် မဲမဲလေးတို့၏ နေစရာ အသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"တိမ်အိပ်မက်ရေခဲအိပ်စက်ခြင်းနှစ်ကြိမ်၏ စရိတ် အပါအဝင် စုစုပေါင်း ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ဆယ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမှာ ငွေချေးယူထားကြောင်း စာရွက်ပါ၊ ဒီလကုန်မှာ ဆပ်ဖို့ သတိရပါ။ ဒါ့အပြင် ဆေးစုဆောင်းကောင်မလေးက တစ်နေ့ သုံးနပ် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ တာဝန် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခွေးစာ မပါဝင်ပါဘူး။ မင်းက မနက်တိုင်း မနက် ၆ နာရီဆိုထရမယ်၊ ဆေးခန်းက ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို ခွဲပြီးတာနဲ့ လှီးပြီး ခြောက်အောင် လုပ်ရမယ်။ နေ့လယ်မှာ နာရီဝက် နားချိန်ရှိပြီး ဆေးခန်းက ညနေ ၆ နာရီမှာ ပိတ်တယ်။ မင်း ပျင်းလို့ မရဘူး။ ငါ မင်းကို ပျင်းရိနေတာ တွေ့ရင် လျော်ကြေး ပေးရလိမ့်မယ်"

ဆရာဝန်ဖန်သည် အလွန်တွက်ချက်တတ်သည်။ ယွင်ရှန်းကို သူ့ အပေါ် အခွင့်အရေးယူဖို့ ဘာ အခွင့်အရေးမှ မပေးခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခန်းက စီးပွားရေးအလုပ်သိပ်မလုပ်ကြောင်း မြင်ရသော်လည်း အံ့အားသင့စရာ ကောင်းသည်မှာ ဆေးဆိုင်တွင် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ အပြည့်အစုံ ရှိပြီး ထို အပင်

များ၏ မျိုးစေ့များစွာလည်း ပါဝင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မေးကြည့်သောအခါ ဆရာဝန်ဖန်သည် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိသောအခါ အပင်များ စုဆောင်းရန် ထွက်လေ့ရှိပြီး အချို့ အပင်များမှ စုဆောင်းထားသော မျိုးစေ့များကို ဆေးဆိုင်ထဲသို့ ပစ်

ချထားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဆရာဝန်ဖန် ကျွန်မရဲ့ ဇာတိမြို့မှာလည်း ဆေးပင် စိုက်ခင်း အနည်းငယ် ရှိပါတယ်။ ကျွန်မကို ဆေးသိုလှောင်ခန်းထဲက ဆေးဖက်ဝင် အပင်မျိုးစေ့အချို့ ချေး ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မ ဆေး စိုက်ခင်းမှာ စိုက်ပျိုးပါမယ်။ အပင်တွေရလာရင် ကျွန်မတို့ အမြတ်ကို ငါးဆယ် ငါးဆယ် ခွဲ နိုင်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်း ဖြုန်းတီးနေသော ဆေးစိုက်ခင်းကို မြင်သောအခါ ဖော်ပြလိုက်ပြီး ၎င်းကို တာဝန် ယူရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

ဆရာဝန်ဖန် သံသယ ဖြစ်သော်လည်း မျိုးစေ့များကို ဆေးဆိုင်တွင်ထားလျှင် မှိုတက်ရုံသာ ရှိမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ယွင်ရှန်း တကယ်ပဲ စိုက်ပျိုးနိုင်ရင် သိပ်မဆိုးဘူး ဖြစ်လိမ့်မည်ပင်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် စောစော ကြက်တွန်သော လေးနာရီတွင် ယွင်ရှန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်ရန် အိပ်ရာက ထလိုက်သည်။

မှော်ဆရာများအတွက် တရား ထိုင်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်များသည် အရုဏ်ဦးနှင့် နေဝင်ရီတရော ဖြစ်သည်။ တရားထိုင်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် လန်းဆန်းပြီး စိတ်ဓာတ် အပြည့် ရှိသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူမ၏ အခန်းမှ ထွက်၍ ယန်ခန်းဟိုင်ကို ကြည့်ရှုသည်။

အပြာရောင် မှော်အစီအရင်သည် ရေခဲအပြာရောင် အလင်းဖြင့် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး စီစဉ်မှု အတွင်းတွင် သူမ၏ ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်သည် ရေခဲ အပြာရောင် နှင်းလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"အဖေ တစ်နေ့ ကျွန်မ အဖေကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့မှာပါ"

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း မနက်စာ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဆေးစိုက်ခင်း မြေကို ဆွေးမြေ့အောင် ပြုလုပ်ပြီး အရုဏ်မတက်မီ အလင်းရောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရွေးချယ်ထားသော မျိုးစေ့များကို စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်ဖန်၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် သူ့၏ ဆေးဖက်ဝင် အပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းက အလွန် ကောင်းသည်။ သူ စုဆောင်းထားသော မျိုးစေ့များမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြစ်သည်။

ဝူကျီတိုက်ကြီးတွင် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို အသုံးအများဆုံးအဖြစ် အဆင့်နိမ့်၊ အလယ်အလတ်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်မှ ထိပ်တန်း အဆင့်အထိ ခွဲခြားထားသည်။ ဥပမာ ငှက်ပျောရွက်ရွာမှ သွေးရပ်တန့်ပန်းသည် သာမန်အဆင့်သာဖြစ်ပြီး ဈေးမကြီးဘဲ အခြေခံ အဆင့်နိမ့်ဆေးဝါးများ အဖြစ်သာ ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များသည် သာမန်အဆင့် အပင်များထက် အများကြီး ဈေးကြီးပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးဝါးများ ထုတ်လုပ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

သွေးတိတ်ဆေးနှင့် တရားထိုင်ရေကို အရင်က ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် အချို့သော ဆေးဝါး ထုတ်လုပ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုများ ရရှိထားသည်။ သူမသည် အလယ်အလတ် အဆင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးပြီးသည်နှင့် အလယ်အလတ် အဆင့် ဆေးဝါး အချောထည်များ စတင် ထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် မိဘများ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး အဘိုးသည် သူတို့၏ ဆေးခန်းငယ်

နှင့် အလုပ်များလေ့ ရှိသောကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကိုကိုယ် လုံလောက်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမ ယွီကျင်းမြို့တွင် နေရသည့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုမှာ သူမဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်၏ ရောဂါ ကြောင့် ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူမသည် ယွီကျင်းမြို့ရှိ မှော်ပညာ အကယ်ဒမီကို တက်ရောက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ငါးမျိုးဒြပ်စင်စွမ်းအင်မှော်ဝိညာဉ်ကို ရရှိထားသော်လည်း ယန်ခန်းဟိုင် စနစ်တကျ အခြေခံ မှော်ပညာကို မသင်ကြားပေးနိုင်မီ သတိလစ်နေသောလူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် မှော်ပညာ အကယ်ဒမီကို တက်ရောက်ခြင်းဖြင့် အခြေခံမှော်ပညာကို သင်ယူရန် အခွင့်အလမ်းများ ပိုမိုရရှိပြီး စစ်မှန်သော မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ရန်အတွက် ကျူရှင်နှင့် နေထိုင်မှုစရိတ်များအတွက် ငွေအများအပြား လိုအပ်မည်မှာ မလွဲပေ။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ငွေပိုမိုရှာရန် လိုအပ်သည်။

ဆရာဝန်ဖန် မနက်စောစော နိုးလာပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ အစားအစာ၏ ရနံ့ကို ရပြီး ခြံဝင်းသည် သပ်ရပ်ပြီး စနစ်တကျ ရှိနေကာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို နေရောင် အောက်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြန့်ခင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အင်း ဒီ မိန်းကလေးငယ်က တော်တော်လေးသွက်တာပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာက ဘယ်လောက်ပဲ သွက်သွက် သူမရဲ့ ဖခင်ကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆင့်ခေါ် ခန်းမရဲ့ သားရဲ သွေးကျိန်စာ ..."

ဆရာဝန်ဖန်သည် ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်ရင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့တွင် လူနာ တစ်ဦးမျှ မလာခဲ့ပေ။

ဆရာဝန်ဖန်သည် သူ့အချိန်အများစုကို ကောင်တာတွင် ငိုက်မျောနေရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခန့်တွင် ယွင်ရှန်းသည် နာရီဝက် နားချိန်ရသည်။ သူမသည် ဆရာဝန်ဖန်ကို အကြောင်းကြားပြီးနောက် ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာကာ ယွီကျင်း မြို့၏ အချက်အချာ ကျသော အလုပ်အများဆုံး လမ်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

နေကပြင်းထန်စွာ တောက်ပနေပြီး ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာက အလျင်စလို ပြေးလာမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။

သွေးတိတ်ဆေးများကို ယွင်ရှန်းသည် ငှက်ပျောရွက်ရွာမှ ပြန်လာပြီးနောက် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီစုဆောင်း အမှုန့်ပုလင်းနှင့် တရားထိုင်ရေတို့ကိုလည်း လမ်းတစ်လျှောက် ရောစပ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဒီဆေးဝါး အချောထည်များကို ရောင်းချပြီး ငွေအချို့ရှာရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

အချိန်သိပ် မကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ဆေးပုလင်းများကို ယူကာ လမ်း၏ မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိသော ဆေးခန်း တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ဆေးရောင်းတာလား။ ဆေးဆရာ အရည်အချင်း ရှိလား"

ဆေးခန်းမှ ဆရာဝန်သည် ယွင်ရှန်းက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သံသယ ဝင်မိသည်။

"ကျွန်မ မှော်ဘုရားကျောင်းမှာ ဆေးစုဆောင်းကောင်မလေး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီဆေးဝါးတွေအားလုံးကို ဒေသခံဆေးဝါးပညာရှင်က ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာ"

ယွင်ရှန်းသည် သွေးတိတ်ဆေး တစ်ပုလင်းကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပေးလိုက်သည်။

ဆေးဝါးပညာရှင်သည် ဆေးပုလင်းကို ယူကာ နမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ့ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မပြခဲ့ပေ။

"ဒီသွေးတိတ်ဆေးက အရမ်းနိမ့်ကျတယ်။ ကျွန်တော် ယူနိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အများဆုံး ကြေး ဒင်္ဂါးငါးပြား ပဲ"

ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာက စိတ်ပျက်မှုဖြင့် နီရဲသွားပြီး သူမသည် ဆေးပုလင်းများကို ပြန်ယူလိုက်

သည်။

"မရောင်းဘူး"

သူမသည် သူမ၏ဆေးကို အခြားသူများအထင်သေးခြင်းကို ခံရမည့်အစား မရောင်းဘဲ နေလိုက်တော့မည်ပင်။

သူမသည် နေ့လယ်စာ စားချိန် နာရီဝက်သာရှိပြီး အလျင်စလိုလာခဲ့ရကာ အချိန်အချို့ ကုန်သွားခဲ့သောကြောင့် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။

ယွင်ရှန်း ဆေးပုလင်းများဖြင့် လမ်းပေါ်လျှောက်နေစဉ် သူမ ဘေးချင်းကပ်လျက် လမ်း ထောင့်တွင် ရောင်းချသူ အချို့က ဆီမွှေးနှင့် အလှပြင် ဆိုင်ငယ်များ ဖွင့်နေကြပြီး အခါ အားလျော်စွာ အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြသည်ကို သတိပြုမိသည်။

မူလတွင် သူမသည် ဆေးဝါးများကို ဆေးခန်းသို့ ရောင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခု ထင်ရသည်မှာ ဆိုင်ကြီးလေ စည်းကမ်းမရှိလေ ဖြစ်နေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခန်းများနှင့် ဆေးဆိုင်များကို ဆက်လက် မယုံကြည်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကို ကိုယ် လမ်းဘေး ရောင်းချသူတဲတစ်ခုဖွင့်ကာ မည်သည့်စျေးနှုန်းရသည်ဖြစ်စေ ဆေးကို ရောင်းချခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် သန့်ရှင်းပြီး အရိပ်ရသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ သူမ၏ သွေးတိတ်ဆေးများနှင့် တရားထိုင်ရေသုံးပုလင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြသလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ သွေးတိတ်ဆေး၏ ဈေးနှုန်းက ကြေးဒင်္ဂါးကိုးပြား၊ ချီစုဆောင်းအမှုန့်သည် ကြေး ဒင်္ဂါးတစ်ဆယ့်ငါးပြား၊ တရားထိုင်ရေသည် ကြေးဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ် ဖြစ်ပြီး အားလုံးက ဈေးကွက် ပေါက်ဈေးထက် များစွာ သက်သာသည်။

ဒီလမ်းသည် ယွီကျင်းမြို့တွင် အစည်ကားဆုံးဖြစ်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ များစွာရှိကာ ကိုယ်ခံ ပညာရှင်နှင့် မှော်ဆရာအချို့လည်း ပါဝင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ငယ်ပြီး ဆရာဝန်မဟုတ်ပေ။ ရံဖန်ရံခါ လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းငယ် သူမ ဆေး ရောင်းနေသည်ကို ကြားရပြီး သူတို့ အားလုံးခေါင်းခါကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အလွန်အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့မှ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မလေး ဆေးဝယ်ချင်ပါသလား"

ယွင်ရှန်းသည် အမျိုးသမီးကို လှမ်း ခေါ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်ထောင့်သည် တွန့်သွားပြီး သူ လှည့်လာကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ကို အမျိုးသမီးလို့ ပြောတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဘယ်မျက်လုံးက ငါ့ကို အမျိုးသမီးလို့ မြင်တာလဲ"