အခန်း (၇၆)

မဟာနိုင်ငံတော်ဆရာဝန်သည် နန်းတွင်းဆရာဝန်ထက်ပင် အဆင့်မြင့်သော ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဆေးကုသမှု မလုပ်တော့သည့် မဟာနိုင်ငံတော်ဆရာဝန်သည် သူ၏ ငယ်စဉ်ကာလများ၌ နန်းတွင်းဆရာဝန်များစွာကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းရှိပြီး၊ သူ၏ နောင်ပိုင်းနှစ်များတွင် သူ၏ ဘေးတွင် ဆေးသမားတစ်ဦးကိုသာ ထားရှိခဲ့သည်။

ထိုဆေးသမားမှာ သူတို့ရှေ့မှ ချီဖန်ဖေးအမည်ရှိ အမျိုးသမီးပင်။

ထို့ကြောင့် ချီဖန်ဖေးသည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဆေးသမားအဆင့်မျှသာ ရှိသော်ငြားလည်း သူမ၏ ရာထူးသည် ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ထူးခြားနေပြီး ယောင်ရုံကဲ့သို့ လူများရှေ့တွင်ပင် စကားပြောနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းသည် သူမနှင့် တွေ့သောအခါ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လေးစားနေရသည်ကို အံ့ဩစရာ မလိုပေ။

"ဒီသူတွေက ဒီနေ့ စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်ဖို့ လာကြတဲ့ ဆေးသမားတွေလား။ ဒုတိယအဆင့် ဆေးသမား စစ်ဆေးမှုကို လုပ်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။ သူတို့ ဆေးကျိုချက်တာ ဘယ်လောက် ကောင်းလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကြည့်ပါရစေဦး"

ချီဖန်ဖေးသည် ယနေ့ ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော်သို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုး ရှာဖွေရန် လာခဲ့ပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆေးသမားအသစ်များ စစ်ဆေးမှု ဖြေဆိုနေသည်ကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

သူမသည် ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ရာထူးမြင့်မားစွာ ရှိနေသော်လည်း ဆယ်ကျော်သက် အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ အပြစ်ကင်းပြီး ပျော်ရွှင်သော သဘောသဘာဝ ရှိသည်။ သူမ၏ ငယ်စဉ်ကာလက ဆေးသမား စစ်ဆေးမှုနှင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရပုံကို သတိရကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိန်းကလေးချီ ကြည့်ပါ။ ဒါတွေအားလုံးက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဆေးတွေပါ"

ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းသည် စီရင်ဆုံးဖြတ်ရမည့် တာဝန်ကို ချီဖန်ဖေးအား အလွယ်တကူ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ချီဖန်ဖေးသည် ရှေ့တွင် ထားရှိသော ဆေးပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အရောင်ကို စောင့်

ကြည့်ရုံဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ကာ "အရည်အချင်း မမီဘူး အပူချိန်က သိသိသာသာ နည်းပါးနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချီဖန်ဖေးသည် အခြား ဆေးပန်းကန်အနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာဖြင့် တစ်ခုချင်းစီတွင် အပြစ်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် နောက်ထပ် ဆေးပန်းကန်တစ်လုံးနားသို့ ချဉ်းကပ်လာရာ ရှေ့တွင် ပန်းကန်အလွတ်တစ်လုံး ချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အတွင်းရော အပြင်ပါ ဆေးတစ်စက်မျှ မရှိပေ။

"ဟာ ဒါကတော့ တကယ်ကို ရှားပါးတာပဲ။ မင်း ဘာလို့ ဆေးမပြင်ဆင်တာလဲ"

ချီဖန်ဖေးသည် ရုတ်တရက် ပန်းကန်အလွတ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အနီးကပ်ကြည့်သောအခါ ပိုင်ရှင်မှာ ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။

"မင်း ဆေးပြင်ဆင်နည်း မသိတာများလား?"

"ကျွန်မ ဆေးပြင်ဆင်နည်း မသိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက မှားယွင်းနေလို့ပါ၊ ပမာဏကလည်း နည်းလွန်းတယ်။ သက်တမ်းကလည်း ငယ်လွန်းတယ်။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လိုက်ရင် လူကို မကယ်တင်နိုင်ရုံသာမက အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်လို့ပါ"

ယွင်ရှန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ချီဖန်ဖေးနှင့် ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်း နှစ်ဦးလုံးအား ပြသလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ချန်ချင်းနှင့် ပြဿနာရှာတတ်သော ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး အချို့ ကြောက်လန့်သွားကာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

ချီဖန်ဖေးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ ငယ်စဉ် ဆေးသမားဘဝကို ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် ဆေးဝါးဂိုဒေါင်၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဆယ်နှစ်သား ဖြစ်သင့်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ကို ရှစ်နှစ်သားအဖြစ် မှားယွင်းစွာ တွဲပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူမ သတိထားမိသော်လည်း နှစ်နှစ်ခြားနားမှုက အာနိသင်ကို သိပ်မထိခိုက်ဟု ထင်ကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆေးကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

မဟာနိုင်ငံတော်ဆရာဝန်သည် ဆေးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် နေရာတွင်ပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ မှားယွင်းနေမှန်း မင်း သိရက်နဲ့ ဆက်ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ မင်းကိုယ်မင်း အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ဆေးသမားတစ်ဦးလို့ ဘယ်လို သတ်မှတ်နိုင်မှာလဲ"

စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းက ဆေးဖက်ဝင်အပင်၏ သက်တမ်း မှားယွင်းနေကြောင်း အမှန်တကယ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ချီဖန်ဖေးသည် သူခိုးကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသော ချန်ချင်းနှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက ရုတ်တရက် တင်းမာသော သတိပေးသံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နားထောင်ကြ ဒီကိစ္စ ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား ဆေးသမားတွေအနေနဲ့ မင်းတို့ ဆေးဝါးပစ္စည်းတွေကို လုံးဝ အစားထိုးလဲလှယ်ခြင်း မလုပ်ရဘူး။ နောင်တချိန်မှာ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို မစရဲရင် ဆေးပညာလောကကနေ ထာဝရ ဖယ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်"

လက်ထောက်ကလေး အနည်းငယ်သည် ကောက်ရိုးများကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ချန်ချင်း၏ မျက်နှာလည်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအဆင့် စစ်ဆေးမှုမှတစ်ဆင့် နောက်ထပ် ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး တစ်ဆယ့်သုံးဦး အရည်အချင်း မပြည့်မီဘဲ အဆင့်ဖြုတ်ခံရသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ဆေးမပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လျင်မြန်သော ဉာဏ်ကြောင့် စစ်ဆေးမှုကို ချောမွေ့စွာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချီဖန်ဖေးသည် ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။ ထိုစစ်ဆေးမှုအဆင့်သည် ယွင်ရှန်းအပေါ် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

သူမသည် ပထမအဆင့် စစ်ဆေးမှုတွင် ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုးကို တိကျစွာ ခွဲခြားသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းထံမှ သိရှိခဲ့ရသည်။

သူမသည် တတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှုတွင် ယွင်ရှန်းမည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်ကို မြင်လိုသည်။

"ဒီတတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှုကတော့ ဆေးပင် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်း ပါဝင်တယ်"

တတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှုသို့ ရောက်လာသောအခါ ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေးများသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပို၍ အပန်းဖြေနိုင်ပုံရသည်။

ဆေးပင် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းသည် သာမန်လူများအတွက် ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း ငယ်စဉ်

ကတည်းက သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဝါးပညာရှင်များနောက် လိုက်ပါခဲ့ပြီး ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော၏ ဆေးပင်ဂိုဒေါင်သို့ မကြာခဏ ဝင်ထွက်ဖူးသော ဤ ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေးများအတွက် အလွန်ရှားပါးသော ရတနာများမှလွဲ၍ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အများစုကို ခွဲခြားသိမြင်ကြသည်။

ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းသည် ကောင်လေးများ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် ဆေးပင် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းဟာ ယခင်နှစ်တွေနဲ့ အနည်းငယ် ကွဲပြားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုနေရာဟာ ဆေးပင်ဂိုဒေါင်မှာ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"

ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေးများသာမက ချီဖန်ဖေးကိုယ်တိုင်ပင် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားသော အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။

လူတန်းကြီးတစ်ခုသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လိုက်ပါလာပြီး ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အဓိကဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ကျီနှင့် ချန်စီးဟိုင်အပါအဝင် ဆေးဝယ်ရန် သို့မဟုတ် ဆရာဝန်၏ အကြံဉာဏ်ရယူရန် လာရောက်သော သာမန်လူအချို့သည်လည်း အဓိကဝင်ပေါက်၌ ရှိနေကြသည်။ ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး အုပ်စုတစ်စု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး စိတ်ဝင်စားသော အမူအရာကို ပြသခဲ့ကြသည်။

ချီဖန်ဖေး ဖြတ်သွားစဉ် ဖန်ကျီကို မြင်လိုက်ရပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း "အစ်ကိုကြီး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

မူလက ဖန်ကျီ၊ ယောင်ရုံနှင့် ချန်စီးဟိုင်တို့သည် ဆိတ်ကွယ်ရာတွင် နေသော မဟာနိုင်ငံတော်

ဆရာဝန် တစ်ဦးတည်း၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့သည် ချီဖန်ဖေး၏ အစ်ကိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ချီဖန်ဖေးကို မြင်သောအခါ ဖန်ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အော် အစ်ကိုကြီး... ဆရာဝန်ဖန် ဒီနေ့ ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာပါသလဲ"

ချီဖန်ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဖန်ကျီသည် ဆရာ၏ သင်ကြားမှုနှင့် ဆေးဝါးဧကရာဇ်နန်းတော် နှစ်ခုစလုံးမှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး သူက သူ့ရဲ့ ဆေးစုဆောင်းတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ စစ်ဆေးမှု ဖြေဖို့ ဒီကိုလာတာ။ အဲဒီ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်။ ဟွန့် သူမ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ကြာကြာ ခံနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမလဲ"

ချန်စီးဟိုင်က ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း ချီဖန်ဖေးကမူ လျစ်လျူရှုသော သဘောထားကို ပြသခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးက အစ်ကိုကြီး၏ ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး ဖြစ်နေတာကိုး…

ထိုကြောင့်ပဲ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားက သူ့နှင့် အလွန်တူနေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယွင်ရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသော ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး နှစ်ဆယ်တို့သည် ဝင်ပေါက်တွင် မည်သို့လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေကြသည်။

ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကဲ မင်းတို့ရဲ့ တတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှု စတင်ပြီ။ မင်းတို့ ဒီရဲရဲတောက် ရွှေနီရောင် သုံးချောင်းထောက် အိုးကြီးထဲက မွှေးရနံ့ကို ဖန်တီးဖို့ ဘယ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို အသုံးပြုထားလဲဆိုတာ ဖော်ထုတ်ဖို့အတွက် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာလောင်ကျွမ်းချိန် အချိန်ရမယ်။ မှတ်ထား စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ဖို့အတွက် ဆေးပင်အားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်"

သူတို့ကို အိုးကြီးထဲမှ ဆေးပင်တွေကို ခွဲခြားခိုင်းနေတာလား။

ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး နှစ်ဆယ်စလုံးသည် သူတို့၏ တတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှုက ဤသို့ဖြစ်လာသည်ကို အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒါက ခက်ခဲအောင် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဝင်ပေါက်မှာရှိတဲ့ အမွှေးတိုင်အိုးကြီးက နေ့တိုင်း မတူညီတဲ့ ရနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ ဒီနေ့ရဲ့ ရနံ့ကို ငါတို့ ဘယ်လို ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ"

ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေးများအားလုံး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကြပြီး အချို့မှာ ခွေးများကဲ့သို့ ထွက်လာသော ဆေးရနံ့များကို ရှူရှိုက်ရင်း ရဲရဲတောက် ရွှေနီရောင် သုံးချောင်းထောက် အိုးကြီးပတ်လည်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လှည့်လည်နေကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ယွင်ရှန်းနှင့် ချန်ချင်းတို့နှစ်ဦးသာ ချက်ချင်း အလုပ်မလုပ်ခဲ့ကြပေ။

နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော မွှေးရနံ့ငွေ့များကို ကြည့်ရင်း မည်မျှသော ဆေးပင်များ ရောနှောနေသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

"..."

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန်သည် ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်သည်။

ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေးများ၏ တစ်ဝက်နီးပါးသည် လမ်းတွင် လက်လျှော့ခဲ့ကြသည်။

လူများသည် ရနံ့၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတင်းပို့ကြသော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်အားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ကွင်းထဲတွင် ယွင်ရှန်းနှင့် ချန်ချင်းတို့ ဆေးစုဆောင်းသည့် ကောင်လေး နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဆေးပင် တစ်ခုလေးပဲ လိုတော့တယ်"

ချန်ချင်းသည် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ခွဲခြားသိမြင်ခဲ့သော်လည်း ဆေးပင်တစ်ခုကို မည်သည့်ဆေးပင်ဖြစ်သည်ကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။

ထို့နောက် သူသည် ယွင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မတွေ့ရပေ။ သူမလည်း သူ့လိုပင် နောက်ဆုံး ဆေးပင်က ဘာလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"လေးပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်တော့တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်သူ အရင်အဖြေပေးမလဲ"

ဆေးဝါးပညာရှင်ကုန်းက နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ"

ချန်ချင်းသည် ဦးစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။