တကယ့် သူဌေးမလေးက အကောင်းဆုံးပဲ

"ဒါက... အဲဒါ... ပေရန်လေး... မင်း ဒီတစ်ခါ အရမ်း နောက်ကျနေတယ်နော် ငါ့ကို ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးရမလဲ ဆိုတာ အရင် မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား"

ရှီဖုန်းလန် က ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ အော်ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် က ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ညှပ်ပြီး အားပါပါ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

လေတွေကို ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... ပြော..."

"အိုး ပြောပါ့မယ် ပြောပါ့မယ် ပြောပါ့မယ် ကောင်းပြီလား"

ရှီဖုန်းလန် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်နဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ စက်ဝိုင်းနှစ်ခုလောက် ရေးဆွဲလိုက်ကာ ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း အရင် စိတ်မဆိုးဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်"

"သုံး... နှစ်..."

"အိုး ရပ်ပါ ရပ်ပါ ရေမတွက်ပါနဲ့ ပြောပါ့မယ် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် မင်း ထွက်သွားတုန်းကလေ ငါ... ငါ မင်းအပေါ်မှာ လျှို့ဝှက်တံဆိပ် တစ်ခု ခိုးတပ်ပေးလိုက်တာ"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီဖုန်းလန် က ရှင်းပြချက်တစ်ခု အမြန် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်မလဲ မသိဘူးလို့ ပြောခိုင်းလို့လဲ... ငါက မင်းကို စိတ်ပူလို့ပါ... ပေရန်လေး... ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်နဲ့လေ အနားမကပ်လာနဲ့ အနားကပ်လာရင် ငါ အော်လိုက်မှာနော် အား ငါမှားမှန်း သိပါပြီ နောက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး"

ကျန်းပေရန် သူမဆီ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အခု လျှို့ဝှက်တံဆိပ် ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီလား"

ကျန်းပေရန် ရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့မှ ရှီဖုန်းလန် မျက်လုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လျှို့ဝှက်တံဆိပ် က မင်း အိမ်ထဲ ဝင်လာကတည်းက ငါ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးပြီ"

"အဲဒီလောက် လွယ်တာလား"

"ဟဲဟဲ ဒါက ငါတို့မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်တံဆိပ် လေ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းဘူးလား"

ရှီဖုန်းလန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားလိုက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းထဲမှာ သဲလွန်စတွေ အကုန် ဆက်စပ်သွားသည်။

{အော်... အဲဒီလိုကိုး}

လျှို့ဝှက်တံဆိပ် ဆိုတာ ဝိညာဉ် အမှတ်အသား တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး အရောင်မရှိ အသွင်သဏ္ဍာန်မရှိလို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ အလွန် ခက်ခဲသည်။

သူ့ကို "ဆွေမျိုး" လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အနက်ရောင် သူတော်စင် က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် ဘယ်တုန်းကမှ စဉ်းစားလို့ မရခဲ့ဘူး။

အခုတော့ နောက်ဆုံး နားလည်သွားပြီ။

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ရှီဖုန်းလန် ကို လာနှုတ်ဆက်တုန်းက စနစ်က မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ပြခဲ့တယ်။

အဲဒီတုန်းက ရှီဖုန်းလန် က လျှို့ဝှက်တံဆိပ် ခိုးတပ်ပေးနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်။

အကယ်၍ သူသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် သူမ လန့်သွားပြီး လက်လျှော့လိုက်မှာ သေချာတယ်။

သူမ လက်လျှော့လိုက်ရင် သူ့အပေါ်မှာ ဒီလျှို့ဝှက်တံဆိပ် ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီတံဆိပ် မရှိရင် အဲဒီ အနက်ရောင် သူတော်စင် အဘိုးကြီးက သူ့ဘက်က ဝင်ပြောပေးမှာ မဟုတ်သလို သူ့ကို ဆွေမျိုးလို့လည်း ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

{ဒါဆို အဲဒီအဘိုးကြီး ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်တာက တခြား အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေထက် ပိုစွမ်းလို့ မဟုတ်ဘဲ ငါ့အပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သူ့မိသားစု တံဆိပ်ကို အာရုံခံမိလို့ကိုး}

ဒီအချက်နဲ့တင် ကျန်းပေရန် ကိစ္စအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားပြီ။

ရှီဖုန်းလန် က သူ့လုံခြုံရေးကို စိတ်ပူပြီး တံဆိပ်တစ်ခု ခိုးတပ်ပေးလိုက်တာ။

ဒီတံဆိပ်က လင်မိသားစု တံဆိပ်ပြားလိုပဲ အထူး အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ရှိနေလောက်တယ် ဒါကြောင့် အဲဒီအဘိုးကြီးက သူ့ကို ဂျူနီယာ တစ်ယောက်လို တိုက်ရိုက် ဆက်ဆံခဲ့တာ။

{ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ နောက်ခံက... တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ}

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ နောက်ခံက အနက်ရောင် သူတော်စင် ရှိတဲ့ မိသားစု တစ်ခု ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ကျန်းပေရန် မကြာခဏ ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးပေမယ့် တကယ်တမ်း အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် လူကြီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ် ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေတုန်းပဲ။

{ဂိုဏ်းချုပ်... ခင်ဗျားက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ}

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း လို သေးငယ်ပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ဘုရားကျောင်းလေး တစ်ခုက ဘုရားလောင်းကြီး နှစ်ပါးကို လက်ခံထားတယ် တစ်ယောက်က ချီတိုင်းပြည်မှာ မိုးခေါ်လေခေါ် လုပ်နိုင်တဲ့ လင်မိသားစု သခင်မလေး၊ နောက်တစ်ယောက်က အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် လူကြီးရှိတဲ့ ရှီမိသားစုက မင်းသမီးလေး။

ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းစဉ်ကြီး က သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာ သေချာတယ်။

လုယင်လုံ က ဒီနှစ်ယောက်ကို လက်ခံတုန်းက ကျန်းပေရန် ထက်တောင် ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့လောက်တယ်။

ဒီ မင်းသမီးအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရနိုင်ပေမယ့် တကယ်လို့ သူတို့ ဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တော့ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း ကို မပြောနဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး မိနစ်ပိုင်း အတွင်း ပျက်စီးသွားလောက်တယ်။

ဇာတ်လမ်းစုံ သိသွားပြီ ဖြစ်လို့ ကျန်းပေရန် ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ နဖူးကို လက်ညှိုးနဲ့ တောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး မလုပ်နဲ့နော်"

"အို"

ရှီဖုန်းလန် နဖူးကို ပွတ်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေမယ့် ပေရန်လေး တကယ် စိတ်မဆိုးမှန်း သူမ ရင်ထဲက သိနေသည်။

အန္တရာယ် ကင်းသွားပြီ ဆိုတာ မြင်တာနဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကျန်းပေရန် ရဲ့ လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ဆွဲလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို တစ်ခု... မဟုတ်ဘူး နှစ်ခု... ထားလိုက်တော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ငါ့ကို အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေပြီ လာ လာ ဒီနေ့ ငါနဲ့ စိတ်ကြိုက် မကစားပေးမချင်း ပြန်သွားဖို့ စိတ်မကူးနဲ့"

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အရင် လာခဲ့တာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ် ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ အချိန်မရတော့ဘူး"

ဒါကို ကြားရတော့ ရှီဖုန်းလန် အရမ်း စိတ်ပျက်သွားပေမယ့် ပေရန်လေး ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း သူမဆီ အရင်ဆုံး လာရှာတယ် ဆိုတဲ့ အချက်က သူမကို ပြန်ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ ငါနဲ့ ကစားဖို့... မဟုတ်ဘူး လောင်းကစားဖို့ ချက်ချင်း လာရမယ်နော်"

"ကောင်းပြီ ကတိပေးပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အလယ်ခန်းမထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ အော်သံ နောက်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပေရန်လေး"

တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြေးလာနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ပေရန်လေး အရင်တုန်းက မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ကို မြင်ဖူးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား အိမ်ပြန်တုန်းက တစ်တုံး ယူလာခဲ့တယ် အခု ကြည့်မလား"

{ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ တကယ့် သူဌေးမလေးက အကောင်းဆုံးပဲ}

ကိစ္စတွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြီးပြတ်အောင် လုပ်တာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာ။

ဒါပဲလေ။

ဒေါ်လေးကို ကယ်စရာ မလိုဘူး တစ်နှစ်ခွဲလောက် ပုန်းနေစရာ မလိုဘူး။

သူ အရိပ်အမြွက်လေး ပြလိုက်ရုံ တစ်ကြိမ်လောက် ပြောလိုက်ရုံနဲ့ သူမက ပစ္စည်းကို သူ့ဆီ တန်းယူလာပေးတာ။

{ကောင်းလိုက်တာ}

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် အရမ်း လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ ပုံစံ မပြချင်တာကြောင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သိပြီ နောက်မှ လာကြည့်မယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ တံခါးပြန်ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူမရဲ့ "ရတနာသုံးပြီး ပေရန်လေးကို ဆွဲထားမယ်" စီမံကိန်း ကျရှုံးသွားတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန် ခြေထောက်ကို နှစ်ချက်လောက် မဆောင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ဟွန်း မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ထက် ပိုရှားပါးတဲ့ ရတနာ ရှာတွေ့တဲ့အထိ စောင့်နေလိုက် အဲဒီကျရင် မင်း ထွက်သွားနိုင်ဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ရေမှန်ခန်းမ ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ကောင်းကင်တိမ်တိုက် တောင်ထွတ် ဆီ အရင် သွားလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ရိုသေမှု ပြသရမယ်လေ။

ဒါပေမဲ့ တံခါးစောင့် တပည့်နှစ်ယောက်ကို မေးကြည့်လိုက်တော့ ဂိုဏ်းချုပ် အပြင်ထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်မလဲလို့ မေးဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ကျန်းပေရန် သူ့မိုက်မဲမှုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်း က ရှန့်တိုင်းပြည် ခေါင်းဆောင်တွေ အကုန်လုံးကို အစည်းအဝေး ခေါ်ထားတာဆိုတော့ လုယင်လုံ လည်း ပါသွားမှာ သဘာဝပါပဲ။

ဂိုဏ်းချုပ်ကို လောလောဆယ် မတွေ့နိုင်သေးဘူး ဆိုတော့ ကျန်းပေရန် ပျံသန်းသော အမွေးအတောင် ခန်းမ ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

သူ့စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အခန်းရှေ့ ရောက်တော့ ကျန်းပေရန် တံခါးကို နှစ်ချက် အသာ ခေါက်လိုက်သည်။

"တံခါး ဖွင့်ထားတယ်"

လုဘိုကွေး အသံ အတွင်းကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျွီခနဲ မြည်သံနဲ့အတူ ကျန်းပေရန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့သြနေတဲ့ လုဘိုကွေး ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ"

လုဘိုကွေး အကြာကြီး ကြောင်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ပေရန် မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ ဝင်ခဲ့ ထိုင် ဝင်ခဲ့"

စကားပြောရင်း လုဘိုကွေး ကျန်းပေရန် ဆီ လျှောက်လာပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အထဲ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

လေးထောင့် စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လုဘိုကွေး ကျန်းပေရန် အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေလို့ တော်ပါသေးတယ်ကွာ အဆင်ပြေလို့ တော်ပါသေးတယ်"

ကျန်းပေရန် နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေလာတော့ ရွေးချယ်စရာ မရှိမှသာ ကျန်းပေရန် စာတောင် မပို့ဘဲ နေမှာ ဆိုတာ လုဘိုကွေး သိသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန် ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံနေရပြီ ဆိုတာ လုဘိုကွေး ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့သည်။

သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေကို နေရာအနှံ့ စုံစမ်းခိုင်းခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး။

အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီးပြီမို့လို့ လုဘိုကွေး လုပ်နိုင်တာက တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ့စောင့်ဆိုင်းမှုက အကျိုးရှိခဲ့သည်။

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကမ်းပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ပူစေမိပြီ"

"အော် စိတ်ပူတာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူးကွ"

လုဘိုကွေး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဝိကော၊ လက်ဝဲအမတ်ချုပ်၊ ခန်းမသခင် ကျန်း နဲ့ တခြားလူတွေ အများကြီး မင်းကို လိုက်ရှာနေကြတာ"

လုဘိုကွေး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခံစားချက် ပါပါ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မင်းတောင် သတိမထားမိဘဲ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း မှာ မရှိမဖြစ် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ ပေရန် မင်းရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်တဲ့ ငါတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိတယ်"

ကျန်းပေရန် နှိမ့်ချတဲ့ စကားတချို့ မပြောလိုက်ရခင်မှာပင် လုဘိုကွေး ရုတ်တရက် ထပ်ပြုံးလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အမျိုးသမီး တပည့်တချို့လည်း မင်းအကြောင်း လာမေးကြသေးတယ် တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုလှကြတယ် မဆိုးဘူး ကောင်လေး... အဲဒီကိစ္စ အတွက်တော့ ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်"

{အမျိုးသမီး တပည့်တွေ ဟုတ်လား}

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် ရဲ့ မျက်နှာတွေ ကျန်းပေရန် ခေါင်းထဲ ချက်ချင်း လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူ့ကို ဘယ်မှာ ရှာရမှန်း မသိတော့လို့ ဒီလို မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်တာ ဖြစ်လောက်တယ်။

ကျန်းပေရန် တွေးနေတာ မြင်တော့ လုဘိုကွေး ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဟေ့ ငါက အဲဒီ မိန်းကလေးတွေကို မင်းကို လုံးဝ ပြန်မပြောပြဘူးလို့ ကတိပေးထားတာနော် မင်း သူတို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ မဟုတ်ရင် သူတို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အနေနဲ့ ငါ မျက်နှာပြရ ခက်လိမ့်မယ်"

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အတွေးလွန်နေပါပြီ"

ကျန်းပေရန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ပြီး ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့်ကို ဆုံးမမယ့် အစီအစဉ်ကို နောက်ပစ်ထားလိုက်သည်။

"အေး မင်း အပြစ်မတင်ရင် ပြီးတာပါပဲ မင်း ဒီနှစ် ၂၁ နှစ် ပြည့်ပြီ မဟုတ်လား လူကြီး ဖြစ်နေပြီ ကိုယ့်တစ်သက်တာ လက်တွဲဖော် အကြောင်း ထည့်စဉ်းစားသင့်ပြီ"

စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက "အိမ်ထောင်ပြုဖို့ တိုက်တွန်းတဲ့" ပုံစံ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် စကားလမ်းကြောင်း အမြန် လွှဲလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး စကားမစပ် ဓူဝံကြယ် ဝိညာဉ် အတတ်ပညာ လေ့ကျင့်တာ ဘယ်လိုလဲ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျန်းပေရန်က အိမ်ထောင်ရေး အကြောင်း မပြောချင်မှန်း သတိထားမိတဲ့ လုဘိုကွေး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း အရမ်း အဆင်ပြေတယ် မင်းကျေးဇူးကြောင့် ခန်းမထဲမှာ ငါ့အဆင့်အတန်း တော်တော်လေး တက်လာတယ်"

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက ချီးကျူးလွန်းပါပြီ ကျွန်တော် မရှိရင်တောင် အစ်ကိုကြီးက နောက်ကျရင် တောက်ပလာမယ့်သူပါ"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ကြွေပုလင်း တစ်လုံးနဲ့ ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်လုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ထုတ်ပြီး စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ရှေ့ ချပေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဒါတွေက ကျွန်တော် ပိတ်မိနေတုန်း မတော်တဆ ရခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တချို့ပါ ကြွေပုလင်းထဲက ဟာက နဂါးတံတွေး ဆေးလုံး၊ သောက်ပြီးရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ် ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲက ဟာကတော့ ကျယ်ပြန့်သော မူလ ဆေးလုံး၊ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံရာမှာ ကူညီပေးနိုင်တယ်"

ကျန်းပေရန် ဂူထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အမျိုးမျိုး သန့်စင်ခဲ့သည်။

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အတွက် ဒီနှစ်မျိုး ရွေးပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဝါရောင်အဆင့် နည်းစနစ် ဖြစ်တဲ့ ဓူဝံကြယ် ဝိညာဉ် အတတ်ပညာ က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ထူးချွန်တဲ့ နည်းစနစ် တစ်ခု ဖြစ်လို့ပါပဲ။

ဆိုလိုတာက သူ့စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတာ ဒါကြောင့် အခြေခံအုတ်မြစ် ခိုင်မာအောင် အရင် တည်ဆောက်ရမည်။

"မင်းရဲ့ စေတနာကို..."

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ငြင်းဖို့ ပြင်နေတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး... ပေရန် ထပ်ပြောပါမယ် အစ်ကိုကြီး ပိုသန်မာလာမှ ကျွန်တော့်ကို ပိုကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ကောင်းပြီလေ"

ကျန်းပေရန် ဒီလို ပြောလိုက်တော့ လုဘိုကွေး မငြင်းတော့ပေ။

စားပွဲပေါ်က ကျယ်ပြန့်သော မူလ ဆေးလုံး ပုလင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

အဖုံးဖွင့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ထူးခြားတဲ့ အတွင်းအား တစ်ခု မျက်နှာကို လာရိုက်ခတ်တာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အသက်တစ်ရှူ ရှူသွင်းလိုက်ရုံနဲ့တင် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသလို ခံစားရသည်။

သာမန် ပစ္စည်း မဟုတ်တာ ထင်ရှားနေသည်။

"ပေရန် ဒီဆေးက..."

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ရတနာ ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ပြဿနာ မတက်စေချင်တဲ့အတွက် ကျန်းပေရန် ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဖြေလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဒီဆေးပုလင်း နှစ်လုံးစလုံးက သန့်စင်သော သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင် နဲ့ သန့်စင်ထားတာပါ အလွန် ရှားပါးပါတယ် လူကြားထဲ ထုတ်မပြပါနဲ့ မဟုတ်ရင် မသမာသူတွေ သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်"

{သန့်စင်သော သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင် ဟုတ်လား}

လုဘိုကွေး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ "သန့်စင်သော" သစ်သား ဝိညာဉ် စွမ်းအင် နဲ့ ဆေးဖော်တယ် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

ဒါက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေ အကုန်လုံး အိပ်မက်မက်တဲ့ အရာ၊ မဟုတ်ဘူး အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ အရာပဲ။

"မဖြစ်ဘူး ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်"

လုဘိုကွေး အဖုံး အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ပုလင်းနှစ်လုံးစလုံးကို ကျန်းပေရန် ဆီ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်..."

"ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့ မင်း အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရလာတဲ့ ဆေးတွေ ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး"

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်နေတာ မြင်တော့ ဒီလက်ဆောင်ကို ဒီနေ့ ပေးလို့ရမှာ မဟုတ်မှန်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ဆေးပုလင်းတွေကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တာ ကြည့်ပြီးမှ လုဘိုကွေး နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီခရီးစဉ်မှာ မင်း အများကြီး ရလာခဲ့ပုံပဲ ဘယ်လိုလဲ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တက်လာစေမယ့် ကိစ္စမျိုး ကြုံခဲ့သေးလား"

"အဲဒါက..."

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ချီသန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့် မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်"

"ဟားဟားဟား"

လုဘိုကွေး အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချီသန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့် နဲ့ ဒီလို ထိပ်တန်း ရတနာမျိုး ရလာတာ ပေရန် မင်း သေချာ သိမ်းထားနော် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ"

ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စီနီယာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ စကားစမြည် ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်အတွင်း ကျန်းပေရန် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စီနီယာ အစ်ကိုကြီးဆီ ပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

{ဟူး တခြား နည်းလမ်း စဉ်းစားရတော့မယ် ထင်တယ်}

ဒီတစ်ခါ ကျန်းပေရန် က စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေတင် မကဘူး သူ့နဲ့ အလွန် လိုက်ဖက်တဲ့ မှော်ရတနာ တစ်ခုပါ သန့်စင်လာခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အခု ဆေးလုံးတောင် လက်မခံမှတော့ မှော်ရတနာ ဆိုတာ ပိုလို့တောင် ဝေးသေးတယ်။

ဒါကြောင့် လောလောဆယ် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာပြီး နောက်ပိုင်း တခြား လမ်းကြောင်းကနေ လက်ဆောင်ပေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အပြင်ရောက်တော့ ကောင်းကင် မောင်နေပြီ ဖြစ်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်လောက်ပြီလို့ တွေးမိပြီး ကောင်းကင်တိမ်တိုက် တောင်ထွတ် ဆီ ထပ်သွားလိုက်သည်။

တံခါးစောင့် တပည့်နှစ်ယောက်ကို မေးကြည့်တော့ ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။

အလယ်ခန်းမ ရှေ့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန် အထဲဘက်သို့ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဆရာသခင် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ လုယင်လုံ ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ရုတ်တရက် ကွေးတက်သွားသည်။

"ဟားဟားဟား မင်းလိုလူတောင် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ နေ့မျိုး ရှိသေးတာကိုး"

ဂိုဏ်းချုပ် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ် ကောင်းကောင်း သိတာပဲ

အဲဒီ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် လုယင်လုံ သူ့ကို ဘယ်လောက် နားလည်လဲ ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

{ဟူး စနစ်က အတင်းအကျပ် ခရီးထွက်ခိုင်းလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ အောင်းနေရတာ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံးပါ}

စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် ဂိုဏ်းချုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က နောက်နေပါပြီ"

"ဟေး"

လုယင်လုံ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာ ရယ်စရာ ပါလို့လဲ ဒါက မင်းလည်း မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်ဖြတ်နေတယ် ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ ဒီဆရာသခင် အနေနဲ့ မင်းအတွက် ဝမ်းသာပေးသင့်တာပေါ့ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... မင်း ဘယ်တော့များ ဒီဆရာသခင် အတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး စွန့်စားပေးမှာလဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ် အမိန့်တစ်ခွန်း ပေးလိုက်ရုံပါပဲ ဒီတပည့်က မျက်မှောင်တောင် မကြုတ်ဘဲ ဓားတောင်ကို ကျော်ပြီး မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ရဲပါတယ်"

ကျန်းပေရန် က လုယင်လုံရဲ့ စရိုက်ကို တော်တော်လေး နားလည်သည်။

သူက တခြားသူတွေကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေရတာ မကြိုက်ဘူး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကနေတဆင့် အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတာကိုပဲ လိုလားတယ်။

ဒါကြောင့် တပည့်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျန်းပေရန်က ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စကားတွေနဲ့ သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရမှာ သဘာဝပါပဲ။

ထင်ထားတဲ့အတိုင်း လုယင်လုံ ဒါကို ကြားတော့ ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရယ်မောပြီးနောက် လုယင်လုံ ဆက်ပြောသည်။

"မင်း ပြန်မရောက်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ သိလား"

"ဂိုဏ်းချုပ် က ကပ်ရောဂါ အကြောင်း ပြောနေတာလား"

"မှန်တယ် ငါ ဒီနေ့ အပြင်ထွက်သွားတာ အဲဒီကိစ္စ အတွက်ပဲ"

"ဖြေရှင်းနည်း ရှိပြီလား"

"အခု ရှိသွားပြီ"

လုယင်လုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတယ် မူလက လူတိုင်း အကြံကုန်နေကြတာ အဲဒီ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ယင် က အိမ်သာသွားတက်ပြီး ပြန်လာတော့ ရုတ်တရက် ဖြေရှင်းနည်း ရလာတယ် တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"

ကျန်းပေရန် ပြန်ဖြေဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်။