အပြစ်ဆေးကြောစာ

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ"

ကျန်းပေရန် ပစ်ပေးလိုက်တဲ့ စာအုပ်ငယ် သုံးအုပ်ကို ကြည့်ပြီး စုရှိုယု မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက အဆင့်မြင့်၊ အလယ်အလတ် နဲ့ အဆင့်နိမ့် မဟာဗျူဟာတွေပဲ သုံးမျိုးစလုံးက မင်းတို့ လျန်တိုင်းပြည် ကို ရှန့်တိုင်းပြည် ကို အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ် မင်းဆရာကို ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်"

စုရှိုယု ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကြည့်လို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့"

ဒါနဲ့ စုရှိုယု ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျန်းပေရန် ပေးတဲ့ စာအုပ်ငယ် သုံးအုပ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက် ထွန်းညှိချိန် ကြာပြီးနောက် စုရှိုယု စာအုပ်ငယ် သုံးအုပ်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး အံ့သြမှင်သက် နေသည်။

{မယုံနိုင်စရာပဲ တကယ် မယုံနိုင်စရာပဲ}

ဒီ အဆင့်မြင့်၊ အလယ်အလတ်၊ အဆင့်နိမ့် မဟာဗျူဟာ သုံးခုစလုံးက သူတို့ကိုသာ လိုက်နာမယ် ဆိုရင် ရှန့်တိုင်းပြည် ကို မြေလှန်ပစ်နိုင်မယ် ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး စုရှိုယု ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့် မဟာဗျူဟာ က အခြေအနေ အားလုံးသာ ပြည့်စုံမယ် ဆိုရင် လျန်တိုင်းပြည် အနေနဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည် ကို အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘဲ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်မယ် ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်ကို ပိုပြီး ပြင်းထန်စေသည်။

ဒါပေမဲ့ မဟာဗျူဟာ သုံးခုကြားက အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ကတော့ အချိန်ကြာမြင့်မှုပဲ ဖြစ်သည်။

အဆင့်နိမ့် မဟာဗျူဟာ က အချိန်တိုဆုံး ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် မဟာဗျူဟာ က အချိန်အကြာဆုံး ဖြစ်သည်။

"နားမလည်တာ ရှိသေးလား"

ကျောက်စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေတဲ့ ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး"

စုရှိုယု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စာအုပ်ငယ် သုံးအုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီ သတင်းပို့ရတာ ပိုလွယ်ကူသွားပါပြီ"

"အင်း တခြား ဘာမှ မရှိတော့ရင် မင်း သွားလို့ ရပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ပြောပြီးသည်နှင့် စုရှိုယု သရဲတစ္ဆေ လေဟာနယ် အမိုးခုံး ကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် ကျန်းပေရန်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့လို့ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးခွင့်ပြုပါ..."

လက်ဖက်ရည် သောက်နေတဲ့ ကျန်းပေရန် စုရှိုယု ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လျန်တိုင်းပြည် က ဒီ မဟာဗျူဟာ သုံးခုကို အကောင်အထည် ဖော်ရင် ရှန့်တိုင်းပြည် ကို တကယ်ပဲ ဝါးမြိုနိုင်မလား ဆိုတာ သိချင်နေတာလား"

သူ့အတွေးတွေကို ဖတ်မိသွားလို့ စုရှိုယု လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်"

"သေချာပေါက် နိုင်တာပေါ့"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စုရှိုယု ကြောင်အ နေတုန်းမှာပဲ ကျန်းပေရန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာပေါ့ ပြီးတော့ နောက်နောင်ကျရင် ဒီလို ကိစ္စမျိုး လျှော့တွေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ကျန်းပေရန် အသံဆုံးတာနဲ့ စုရှိုယု ခေါင်းထဲ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အသည်းအသန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အရှင်မင်းကြီး"

"သွား လုပ်စရာရှိတာ မြန်မြန်သွားလုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ပြောပြီးသည်နှင့် စုရှိုယု ခေါင်းကိုက်တာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သရဲတစ္ဆေ လေဟာနယ် အမိုးခုံး ကို ဖွင့်ပြီး ထွက်ပြေးသလိုမျိုး နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။

လျန်တိုင်းပြည် က ပြဿနာ သေးသေးလေးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အရေးတကြီး လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

သူ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းဆီကနေ ဇီတာ တီးခတ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဇီတာ ဂီတသံက နက်ရှိုင်းပြီး ငြိမ့်ညောင်းကာ ရှေးဟောင်း ခံစားမှုမျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

ဇီတာသံ နောက်ကို လိုက်ပြီး ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းထဲ ရောက်သွားတော့ တီးခတ်နေသူက မင်းဆက်ဟောင်းရဲ့ မင်းသမီး တိန့်ရှန်းဟန် ဖြစ်နေတာကို ကျန်းပေရန် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန်က သာမန် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားလို့ တိန့်ရှန်းဟန် အစပိုင်းမှာ မမှတ်မိလိုက်ဘူး။

သူ့မျက်နှာကို သေချာ မြင်လိုက်ရတော့မှ သူမ အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"အရှင်..."

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင်ပြီး တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်ကာ ဆက်တီးဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိန့်ရှန်းဟန် သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကြိုးတွေကို ထပ်မံ တီးခတ်လိုက်ရာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ဂီတသံစဉ်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သစ်ပင်ကြီး အောက်မှာ ရပ်ရင်း ကျန်းပေရန် တခါတလေကျရင် သူလည်း ခံစားလွယ်တတ်တယ်လို့ တွေးမိသည်။

ရှုခင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဂီတသံကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငြိမ်းချမ်းသလိုလို ဂနာမငြိမ်သလိုလို ခံစားချက်မျိုး သူ့ရင်ထဲမှာ အမြဲ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

ဖော်ပြဖို့ ခက်ပေမယ့် သူ ဒီခံစားချက်ကို သဘောကျသည်။

ဧကရာဇ်က ပရိသတ် အဖြစ် နားထောင်နေတာဆိုတော့ တိန့်ရှန်းဟန် ပိုပြီး ဂရုတစိုက် တီးခတ်လိုက်သည်။

သီချင်းဆုံးလို့ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ မှတ်ချက်ကို ကြားချင်ပေမယ့် သစ်ပင်အောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်တောင် အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်သည် လိပ်ပြာအိပ်မက် ကနေ နိုးထလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

{အရှင်မင်းကြီး...}

စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်ပြီး တိန့်ရှန်းဟန် ပြန်ထိုင်ကာ ဇီတာကို ဆက်လက် တီးခတ်နေလိုက်သည်။

ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုကို ခံစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် စီးပြီး နန်းတော်ထဲက ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရင်း ကပ်ရောဂါ ဘေးအန္တရာယ်ကို ဘယ်လို အမြစ်ပြတ် ဖြေရှင်းမလဲ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။

မြို့တစ်မြို့ရဲ့ ရေဆင်းစနစ်ကို စစ်ဆေးနေတုန်း ကျန်းပေရန် နှာခေါင်း နှစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိပြီး သွေးညှီနံ့ ရလိုက်သည်။

ဒီ သွေးညှီနံ့က ကြက်သွေး ဘဲသွေး နံ့ မဟုတ်ဘဲ လူသွေးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သတ္တုနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။

{သွေးညှီနံ့က တော်တော် ပြင်းတာပဲ... နောက်ထပ် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ တစ်ခုလား}

အရင်တုန်းက အဆိပ်မြူ ဖြစ်ရပ်တုန်းက ရွာလုံးကျွတ် သတ်ဖြတ်ပြီး ယဇ်ပူဇော်တာနဲ့ စတင်ခဲ့တာ။

အခု အလားတူ လက္ခဏာမျိုး တွေ့နေရပြီဆိုတော့ ကျန်းပေရန် သဘာဝကျကျ သွားရောက် စစ်ဆေးရတော့မည်။

ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတဲ့ သွေးညှီနံ့ နောက်ကို လိုက်ရင်း ရွာငယ်လေး တစ်ရွာဆီ ကျန်းပေရန် ရောက်ရှိသွားသည်။

ကြည့်လိုက်တော့ ဒုက္ခသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ အဲဒီမှာ စုဝေးနေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို အသနားအကြင်နာကြီးမားတော်မူသော ဘုရားလောင်း... သင့်ရဲ့ ယုံကြည်သူတွေကို ကယ်မတော်မူပါ"

"အမိတာဘ အမိတာဘ အမိတာဘ"

"မေမေ သား ဗိုက်အရမ်း နာနေပြီ... သားကို စက္ကူတွေ ကျွေးနေတာ ရပ်ပေးလို့ ရမလား"

...

ဒုက္ခသည်တွေ စုဝေးတဲ့ နေရာက ငရဲပြည် လိုပါပဲ။

ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းက အသားအရေတွေ ဝါဖျော့ပြီး ပိန်ချုံးနေကြတယ် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းခြုံနေကြတယ်။

အပြင်ဘက်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။

သူတို့အားလုံး ဘုရားကျောင်း တစ်ခုထဲကို အသည်းအသန် တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်နေကြသည်။

"အား အား အား"

...

ဘုရားကျောင်း အတွင်းဘက်ကနေ သွေးပျက်စရာ အော်ဟစ်သံတွေ လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို ထွက်ပေါ်လာတယ် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒါက သွေးညှီနံ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ် ဆိုတာ ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန် လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ပြီး ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"အား"

နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ကြားလိုက်ရတော့ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။

ကျမ်းစာရွတ်ပြီး ဆုတောင်းပေးနေရမယ့် ဘုန်းကြီးတွေက သတ်ဖြတ်သူတွေ အဖြစ် ပြုမူနေကြပြီး အသတ်ခံနေရတာက ဒုက္ခသည်တွေ ဖြစ်နေသည်။

ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက ဒီသာမန် ပြည်သူတွေ ဒီဒုက္ခသည်တွေက အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံရတာ မဟုတ်ဘူး။

သူတို့က ဒီဘုန်းကြီး တစ်သိုက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံယူဖို့ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြတာ။

လူအုပ်ကြားထဲ ရောနှောပြီး ခဏလောက် စုံစမ်းမေးမြန်း ကြည့်လိုက်တော့ ဒီကိစ္စရဲ့ အမှန်တရားကို ကျန်းပေရန် သိလိုက်ရသည်။

တကယ်တော့ ဒီ သစ်ခွ ဘုရားကျောင်း က သတင်းတစ်ခု ဖြန့်ထားတာ လူတွေ ဖျားနာရတာက စိတ်ထား မဖြူစင်လို့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်း ခံရတာတဲ့။

ဒီကပ်ဘေးက လွတ်ချင်ရင် ဒီကိုလာပြီး အပြစ်ဆေးကြောစာ လာဝယ်ရမယ်တဲ့။

အပြစ်ဆေးကြောစာ ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတော့ စက္ကူတစ်ရွက် ပေးလိုက်မယ် အဲဒီပေါ်မှာ ကိုယ့်ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို ရေးချပြီး ဘုရားသခင်ဆီမှာ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆုတောင်းရမယ်။

အကယ်၍ ဘုရားသခင်က ခွင့်လွှတ်တယ် ဆိုရင် အပြစ်ဆေးကြောစာ က သူ့အလိုလို မီးလောင်သွားပြီး ရောဂါဝေဒနာတွေလည်း အဲဒီအထဲ ပါသွားလိမ့်မယ်တဲ့။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ အနေနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေသရွေ့ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီသတင်းက တစ်စကား တစ်နား ပြန့်သွားပြီး ဒီ သစ်ခွ ဘုရားကျောင်း က နတ်ဘုရားကျောင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နေ့တိုင်း အပြစ်ဆေးကြောစာ လာဝယ်တဲ့ ဒုက္ခသည်တွေက အဆုံးမရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ အပြစ်ဆေးကြောစာ က ကပ်ရောဂါကို ဘယ်လို ကုသပေးနိုင်မှာလဲ ဒါကြောင့် မေးခွန်းထုတ်တဲ့သူတွေ များလာတဲ့အခါ ဒီဘုန်းကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ ရူးသွပ်ဖွယ် ကုသနည်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။

သွေးဖောက် ကုထုံး

သူတို့က ဒုက္ခသည်တွေကို ပြောတယ် အပြစ်ဆေးကြောစာ ဝယ်ပြီးတာတောင် မသက်သာတာက အပြစ်တွေ အရမ်း ကြီးလေးနေလို့တဲ့။

စာရွက် သက်သက်နဲ့ မကယ်တင်နိုင်တော့လို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပြစ်တွေကို အကုန် ထုတ်ပစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်တဲ့။

ဒီစကားက သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ် ရှိသလို ဖြစ်နေတော့ ဘုန်းကြီးတွေကို ပူဇော်ထားတဲ့ ဓားတွေနဲ့ သွေးဖောက်ပေးဖို့ အလုအယက် တောင်းဆိုကြတော့သည်။

သေချာတာပေါ့ သွေးဖောက်တာက ရှန့်တိုင်းပြည် ပြည်သူတွေကို မကယ်တင်နိုင်ပါဘူး ပိုမြန်မြန် သေအောင် လုပ်ပေးရုံပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သစ်ခွ ဘုရားကျောင်း ကတော့ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုပါလို့ ပြောသည်။

ဒါကို ခံနိုင်ရည် ရှိရင် စစ်မှန်တဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ယုံကြည်သူ ဖြစ်လာပြီး အထွတ်အထိပ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိလိမ့်မယ်တဲ့။

{ဒီ ခေါင်းတုံးတွေက နေရာတကာ ရှိနေတာပဲ}

...

"နောက်တစ်ယောက်"

သင်္ကန်း ဝတ်ထားတဲ့ ဘုန်းကြီး ဇီယွမ် က အနောက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျန်းပေရန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ သိသိသာသာ ကြောင်သွားပေမယ့် ခဏလေးပါပဲ။

ဘာပဲပြောပြော သူတို့ ဂုဏ်သတင်းက ကြီးထွားလာနေတာဆိုတော့ ဖျားနာနေတဲ့ သူဌေးတွေလည်း အကူအညီ လာတောင်းတတ်ကြတာပဲလေ။

"အပြစ်ဆေးကြောစာ လိုချင်လို့လား တစ်ရွက်ကို ငွေတစ်ကျပ်သား ပါ တစ်မိသားစုလုံးစာ ဝယ်မယ်ဆိုရင် လျှော့ပေးလို့ ရတယ်"

{သောက်ကျိုးနည်း အမြတ်ကြီးစားတွေ...}

စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လက်အုပ်ချီကာ ဘုန်းကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ တရားဓမ္မ နားလည်မှုက နက်နဲလှပါတယ် ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လူမမာတွေ ဒီလောက်များနေတာတောင် ဆရာတော်က ကျန်းမာနေသေးတယ် တကယ် လေးစားစရာပါပဲ"

ဒါကို ကြားတော့ ဘုန်းကြီးကလည်း လက်အုပ်ပြန်ချီပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရားသခင်ရဲ့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးထားတော့ အဆိပ်အတောက်တွေ မကပ်ငြိနိုင်တာ သဘာဝပါပဲ"

{ကာကွယ်တာ ခွေးကျတာပဲ}

ဒီဘုန်းကြီးတွေ ဘာလို့ မဖျားလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိတာပေါ့။

အကြောင်းရင်းက သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်ရာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆောင်ထားကြလို့ပဲ။

လက်ရှိအချိန်မှာ ရှန့်တိုင်းပြည်က သာမန်ပြည်သူတွေရော ကျင့်ကြံသူတွေရော ဒီကပ်ရောဂါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှုလွဲနေကြသည်။

နားလည်မှုလွဲနေတဲ့ အချက်က ကပ်ရောဂါက ကူးစက်ခံရပြီးရင် ကုသဖို့ ခက်ခဲပေမယ့် ကာကွယ်ဖို့က အလွန် ရိုးရှင်းတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆိပ်မြူ အမှုန်အမွှားလေးတွေ စုရုံးရောက်ရှိလာဖို့အတွက် အရင်ဆုံး ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရဖို့ လိုအပ်လို့ပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကပ်ရောဂါက သာမန် ကပ်ရောဂါ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ် ကျင့်ကြံသူတွေ အနေနဲ့ ခုခံဖို့က အရမ်း လွယ်ကူတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း ယင်ကျန်းဟုန် ကို ကျန်းပေရန် ပထမဆုံး လုပ်ခိုင်းတဲ့ အရာက တောင်ထွတ်ပြည်နယ် က ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံး အပြင်ထွက်ရင် ကာကွယ်ရေး အစီအမံတွေ ယူဖို့ အမိန့်ထုတ်ခိုင်းတာ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဒီဘုန်းကြီးတွေ နောက်ကွယ်မှာ ဒီသဘောတရားကို သိမြင်ထားတဲ့ ဆရာသမား တစ်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ် ဒါကြောင့်လည်း ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး စီးပွားရှာချင်ကြတာ။

ဘာပဲပြောပြော လူမမာတွေ ကြားထဲမှာ ဒီဘုန်းကြီးတွေ မကူးစက်ဘဲ နေနိုင်တာက "အံ့ဖွယ်" တစ်ခု ဖြစ်နေပြီလေ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ သူတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာ ဘေးနားက နောက်ထပ် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက "အမိတာဘ" လို့ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါယကာကြီး သင့်အပြစ်တွေက ကြီးမားလွန်းတယ် အပြစ်ဆေးကြောစာ တစ်ရွက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး ထင်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပြစ်တွေ အကုန် ထုတ်ပစ်မှ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သန်းလာနိုင်မယ်"

ကျန်းပေရန်က ဘေးနားက စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေသလို ဖြစ်နေတာ မြင်တော့ ဘုန်းကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါယကာကြီး သင့်အပြစ်တွေက လေးလံပြီး ဆေးကြောရ ခက်ခဲမယ်လို့ ခံစားရရင် အပြစ်ဆေးကြောစာ ပိုဝယ်ပြီး ဘုရားသခင်ဆီ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းပါလား ငါးရွက် တစ်ခါတည်း ဝယ်ရင် လျှော့ပေးဦးမယ်"

{တကယ့် စီးပွားရေးသမားတွေပဲ}

စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လက်ညှိုးကို တိတ်တဆိတ် ကွေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လှေး တစ်ကောင်က ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဘုန်းကြီး ဝဖြိုးဖြိုးကြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲ တိုးဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမယ်လေးဗျ"

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ဘုန်းကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျောကုန်းကို ကိုင်ကာ ခုန်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းက လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လှေး အကိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ဘုန်းကြီးက ကပ်ရောဂါ ချက်ချင်း ကူးစက်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ အဆိပ်မြူ အမှုန်အမွှားတွေ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

"အော့"

ရုတ်တရက် ကူးစက်ခံလိုက်ရတဲ့ ဘုန်းကြီးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အန်ချလိုက်ပြီး ဒုက္ခသည်တွေ ခံစားနေရတဲ့ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်တွေ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"

ဘေးနားမှာ ဓားနဲ့ သွေးဖောက်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီး ကြောင်အ သွားသည်။

သူတို့ နောက်ခံလူက သူတို့ ကူးစက်မခံရဘူးလို့ အာမခံထားတာ ပြီးတော့ အကြိမ်ကြိမ် သက်သေပြပြီးမှ ဒီလောက် ရဲတင်းရဲခဲ့ကြတာ။

အခု သူ့အဖော် ကူးစက်ခံလိုက်ရတာ မြင်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ထလာသည်။

"အား အား"

ဒီအချိန်မှာ မြေကြီးပေါ်က ဘုန်းကြီးက ရူးသွပ်သွားပြီ သူ့ကိုယ်သူ လက်နဲ့ အဆက်မပြတ် ကုတ်ဖဲ့နေပြီး လောက်ကောင်လို လူးလိမ့်နေသည်။

ဆရာတော်လည်း ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံလိုက်ရတာ မြင်တော့ ဒုက္ခသည်တွေ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲကုန်ကြသည်။

ရူးသွပ်သွားတဲ့ ဘုန်းကြီးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ဓားကိုင်ထားတဲ့ ဘုန်းကြီးဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဆရာတော်မှာလည်း အပြစ်တွေ ရှိပုံရတယ် သူ့ကို ကူပြီး မလွှတ်ပေးဘူးလား"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ငါက ဘာလို့ မင်းစကား နားထောင်ရမှာလဲ"

ဘုန်းကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် သူ့ကို အများကြီး ရှင်းပြမနေချင်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပဲ ဘုန်းကြီးက ကြီးမားတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြီး တစ်ခု သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာတာ ခံစားလိုက်ရပြီး သေတာထက် ဆိုးတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွား သူ့သွေးကို ဖောက်ပေးလိုက် ငါ တတိယအကြိမ် ထပ်မပြောဘူး"

ကျန်းပေရန်ရဲ့ ခံစားချက် ကင်းမဲ့တဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ဘုန်းကြီး အရိုးထဲထိအောင် ကြောက်လန့်သွားသည်။

လူးလိမ့်နေဆဲ ဘုန်းကြီးဆီ သူ ချက်ချင်း ကုန်းရုန်းသွားလိုက်သည်။

ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဘုန်းကြီးက လုံးဝ ရူးသွပ်မသွားသေးဘူး။

သူ့အဖော်က ဓားကိုင်ပြီး လျှောက်လာတာ မြင်တော့ ကြောက်လွန်းလို့ ခုန်ထလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဇီမင် မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဇီမင် က ဓားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဇီယွမ် ငါ မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို ကူပြီး လွှတ်ပေးမလို့ပါ"

"မင်းအမေ အပြစ် လွှတ်ပေးလိုက် ဟိုအရူးတွေကို လိမ်ဖို့ ပြောထားတာလေ မင်းက တကယ် ယုံနေတာလား"

ဒီစကား ထွက်လာတာနဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဒုက္ခသည်တွေ ဆူညံသွားကြသည်။

ဇီယွမ် စကားမှားသွားမှန်း သတိထားမိလိုက်ပြီး အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီဘုန်းကြီးက ဒကာကြီးတို့ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်တဲ့ လူမိုက်တွေကို ပြောတာပါ"

ပြောပြီးတာနဲ့ ဇီယွမ် ဗိုက်ထပ်အောင့်လာပြီး ထပ်အန်ပြန်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းပေရန် ဇီမင် ဆီ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော် သူက အရူးတွေကို လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေမှတော့ မြန်မြန်လေး ကူပြီး အပြစ်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ မဟုတ်ရင် သူ တောင့်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဇီယွမ် က ကျန်းပေရန်ရဲ့ ၁၈ ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးအထိ ကျိန်ဆဲချင်နေပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး စကားပြောဖို့ အားမရှိတော့ပေ။

"လုပ်လိုက်"

ဇီမင် တွန့်ဆုတ်နေတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ ထပ်မံ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

အစွန်းရောက်အောင် ကြောက်လန့်နေတဲ့ ဇီမင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဓားကို မြှောက်ပြီး ဇီယွမ် ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင် မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ မင်း ရူးနေတာလား ငါ့မှာ ဘာအပြစ် ရှိလို့လဲ"

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ် ခံထားရတဲ့ ဇီမင် လည်း အခုအချိန်မှာ အသိစိတ် လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သူ ဒီနာကျင်မှုကနေ အမြန် လွတ်မြောက်ချင်ရုံပဲ ရှိတော့တယ် ဒါကြောင့် ဇီယွမ် နား ရောက်တာနဲ့ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ဇီယွမ် ကြည့်ပါဦး မင်း ရုတ်တရက်ကြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာလာတာ မင်းဆီမှာ ကံကြမ္မာ အဆိုးတွေ ပူးကပ်နေတာ ဖြစ်မယ် ငါ မင်းကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးမယ်"

"သွားစမ်း ဘယ်သူက မင်းအကူအညီ လိုလို့လဲ ထွက်သွား ထွ... အား"

ဇီယွမ် ထွက်ပြေးဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။

ဇီမင် က ဓားနဲ့ သူ့ဗိုက်ကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ဘေးတိုက် အားပါပါ ဆွဲလှီးလိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပဲ သွေးတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပန်းထွက်လာသည်။

အော်ဟစ်နေတဲ့ ဇီယွမ် သူ့အမြင်အာရုံတွေ မှောင်မိုက်လာတာ ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတော့ မျက်လုံးတွေ ထာဝရ မှိတ်သွားသည်။

ဇီမင် သက်ပြင်းချလိုက်မိတုန်း ရှိသေးတယ် သူ့နောက်ကနေ သရဲတစ္ဆေလို အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

"ဆက်လုပ် ဟိုဘက်မှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်"

ဇီမင် တုန်ရီစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဇီခုံ လည်း မြေကြီးပေါ် လဲကျပြီး တက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဇီမင် နောက်ဆုံး နားလည်သွားပြီ။

ဒါတွေအားလုံးက သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးရဲ့ လက်ချက် ဆိုတာ သေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဇီမင် ရင်ထဲမှာ ဒေါသ မရှိဘူး အကန့်အသတ်မဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေသာ ရှိတော့သည်။

ဒီလူငယ်လေးက ဇီယွမ် နဲ့ ဇီခုံ ကို ကပ်ရောဂါ ကူးစက်အောင် လုပ်နိုင်တယ် ဆိုရင် သူ့ကိုလည်း လုပ်နိုင်မှာ သဘာဝပါပဲ။

ဒါကြောင့် သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ကျွန်တော်တို့ကလည်း တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အမိန့်အရ လုပ်နေရတာပါ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အမိန့်အရပါ"

"မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ"

ဇီမင် နားလည်သွားတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့နားနားကပ်ကာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အသက်ရှင်ခွင့် ရမယ် ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေကို မင်းတို့ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ သွားရှင်းပြရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားပါ့မယ် အခုချက်ချင်း သွားပါ့မယ်"