ပြန်လည် စုစည်းခြင်း

ဓာတ်လှေကား ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ယန်ကျန့်အတွက် လက်ရှိအချိန်တွင် အလွန်အမင်း အရေးမကြီးလှပေ။ သူသည် တစ္ဆေရေကန်မှတဆင့် အပြင်လောကနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး ဆီဇာဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်သလို၊ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖွင့်ပြီး တတိယထပ်မှ ထွက်ခွာရန်လည်း ကြိုးစားနိုင်သည်။

နည်းလမ်းများ ရှိနေသေးသဖြင့် လက်ရှိ အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ဒီခရီးစဉ်၏ အစီအစဉ်ကို အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

မီးဖိုသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။ နှေးကွေးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူတို့ ထွက်သွား၍ မရပေ။ မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဘေးကင်းရေးကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မီးဖိုထဲမှ မီးရောင်ဖျော့ဖျော့သည် ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပေးထားသဖြင့် လုံးဝ အမှောင်အတိ ကျမနေဘဲ မြင်ကွင်းအချို့ ရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်နှင့် ထုံချန်တို့ ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

မှိန်ဖျော့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အနီးနားတွင် အန္တရာယ် ပေါ်လာမလာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ဒီနေရာတွင် သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ သူ့အကြည့်သည် အမှောင်ထုကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် အလောင်းကောင်များ စုပုံနေသော နံရံများကိုတော့ ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ပေ။

{တစ္ဆေက ဘာလို့ ဒီအလောင်းကောင်တွေကို ဒီမှာ စုပုံထားတာလဲ သဘာဝအလျောက် စုဆောင်းတတ်တဲ့ အကျင့်လား ဒါမှမဟုတ် ဒီအလောင်းတွေမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား}

ယန်ကျန့် အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး သတိကြီးစွာထားကာ အလောင်းကောင် နံရံတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားသည်။

သူ နံရံပေါ်ရှိ အလောင်းကောင်များကို လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

အေးစက်နေသည်၊ ပုပ်သိုးနေသည်၊ တောင့်တင်းနေသည်၊ အမျိုးမျိုးသော ခြောက်ခြားဖွယ် သေဆုံးပုံများက လူကို ကျောချမ်းစေသည်။

သို့သော် ဒီမြင်ကွင်းများသည် ယန်ကျန့်အတွက် ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးရှိ အလောင်းကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မည်သည့် မသက်မသာ ခံစားမှုကိုမျှ မရရှိပေ။ ဈေးထဲရှိ အသားသည် တစ်ယောက်က စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ အသားတုံးများကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အလောင်းကောင်တွေမှာ သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေ စွဲကပ်နေတယ် သာမန် အလောင်းကောင်တွေလို သဘောထားလို့ မရဘူး"

ယန်ကျန့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြူးထွက်နေသော လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို ထိလိုက်သည်။

လက်မောင်းပိုင်ရှင် သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ မပုပ်သိုးသေးဘဲ အပုပ်နံ့သင်းသင်းလေးသာ ရနေသည်။

ရုတ်တရက် ပုပ်စော်နံနေသော လက်မောင်း လှုပ်ရှားလာပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အေးစက်သော လက်ချောင်းများ၏ ဆုပ်ကိုင်အားမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ချိုးပစ်တော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

"ဒီအခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် လှုပ်ရှားနိုင်သေးတာလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မကြောက်ပေ။

ဒီအရာသည် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်အတွက် သေစေနိုင်သော အန္တရာယ် မရှိပေ။ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကြောင့် အလောင်းကောင် လှုပ်ရှားလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ မဲနက်နေသော တစ္ဆေလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလက်မောင်းကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် ချက်ချင်း အားပျော့သွားပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အလောင်းကောင် တစ်ခု၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားသည် တစ္ဆေလက်ကို ဘယ်တော့မှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေလက်သည် တစ္ဆေအစစ် ဖြစ်သည်။

"အရမ်း အန္တရာယ် မများပေမယ့် ဒီက အလောင်းကောင်တွေ အကုန် နိုးလာရင်တော့ ပြဿနာ ရှိနိုင်တယ်"

လီယန် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဖြစ်လာခဲ့ရင်လည်း ငါ ရှင်းလိုက်မယ်"

ထုံချန်က ပြောလိုက်သည်။

သူ့ငိုသံသည် ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး အလောင်းကောင် မည်မျှပင် များပါစေ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ငါးမိနစ် ကျန်သေးတယ် အခုထိတော့ အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ပဲ နောက်ငါးမိနစ် အတွင်း ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ယန်ကျန့် နောက်လှည့်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မီးဖိုသည် ဆက်လက် တောက်လောင်နေပြီး ယခုအခါ မီးတောက်ငယ်လေးများ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိသိသာသာ လင်းထိန်စေသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလောင်းကောင်များကို မီးကူးစက်စေရန် လိုပါသေးသည်။

"သုံးလွှာက တစ္ဆေက ဒီနားတဝိုက်မှာ မပေါ်လာပေမယ့် အန္တရာယ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာတာ ငါ ခံစားမိနေတယ် ဒီဘက်ကို ဦးတည်လာနေသလိုပဲ"

ထုံချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ တစ္ဆေမျက်နှာ လှည့်သွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။

ဒီခံစားချက်က အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် အနေဖြင့် အာရုံခံမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"အန္တရာယ် တကယ် ရောက်လာရင် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်မယ် မိနစ်နည်းနည်းလောက် တောင့်ခံထားဖို့က ပြဿနာကြီး မဟုတ်လောက်ပါဘူး"

လီယန်က ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် သုံးလွှာရှိ အလောင်းကောင်များ မီးကူးစက်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း မီးဖိုကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

အခြားအထပ် တစ်ခုတွင် ရှန်းလန်သည် တုန်းယွီလန်၊ ဝမ်ကန်ချွမ်းတို့နှင့်အတူ အန္တရာယ်များသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ လမ်းကြောင်း ကျွမ်းကျင်သဖြင့် အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်ရုံသာမက လမ်းပျောက်ချိန်ကိုပါ လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခန်း ၆၅၁ အနီး၌ အာနန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

အာနန်သည် လမ်းပျောက်ပြီး ရောက်လာသော လူသစ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး ယခင်က သတ္တိများ မရှိတော့ပေ။

"အာနန် ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့"

ရှန်းလန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို သိလို့လား ဒါ ဘယ်နေရာလဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

အာနန်သည် ရှန်းလန်နှင့် အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"လိုက်လာရင် သိလိမ့်မယ်"

ရှန်းလန်က ပြောလိုက်သည်။

အာနန် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း နေရသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း သိပြီး အားကိုးစရာ လိုအပ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ကျူးကျန့်ကို မတွေ့သေးဘူး"

တုန်းယွီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို သွားရှာမလား ပြန်လှည့်မလား"

"ရှာရမယ်"

ရှန်းလန် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့လေးဦး ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ် အချို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ရှန်းလန် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်း တစ်ခုတွင် ကျူးကျန့်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကျူးကျန့်လည်း သေဆုံးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး အာနန်ကဲ့သို့ပင် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် ဒီနေရာရှိ အရာအားလုံးနှင့် စိမ်းသက်နေကြသည်။ မျက်လုံးမဖွင့်မီ လမ်းပေါ်တွင် သာမန်ဘဝ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်ဟုသာ မှတ်မိပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် ဒီနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဒီနေရာတွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်အရေအတွက်ထဲမှ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ကြောင်း မသိကြပေ။

"လူစုံပြီဆိုတော့ မြန်မြန် သွားကြစို့ ယန်ကျန့်တို့ဘက်က အောင်မြင်နေပြီလို့ ငါ ခံစားမိတယ် ငါတို့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး"

ကျူးကျန့်ကို တွေ့ပြီးနောက် ရှန်းလန် အနီးဆုံးလမ်းကြောင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလိုက်သည်။

သူမ ဦးတည်သွားနေသည်မှာ ဆီဇာဟိုတယ် မဟုတ်ဘဲ သူတို့အတွက် အလွန် ထူးခြားသော အခန်းတစ်ခန်း ဆီသို့ ဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းသည် သူတို့၏ အတိတ်အချို့ကို သိမ်းဆည်းထားသော နေရာဖြစ်သည်။

သူတို့ တစ်ချိန်က ထိန်းချုပ်ခဲ့ဖူးသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ အပါအဝင်ပေါ့။

ထိုအရာများကို အရေးကြီးသော အချိန်တွင်သာ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်သည် အရေးကြီးသော အချိန် ဖြစ်သည်။

အသုံးမပြုပါက ထွက်ပေါက် ပိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ ဒီနေရာတွင် ဆက်လက် ပိတ်မိနေမည် ဖြစ်ကာ အဆုံးမရှိ သေဆုံးလိုက်၊ ပြန်ရှင်လိုက်နှင့် ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့အတွက် အစစ်အမှန် အန္တရာယ်မှာ ယန်ကျန့်ထံမှ မဟုတ်ဘဲ ဆီဇာဟိုတယ် ကိုယ်တိုင်ထံမှ ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ထံမှ ဖြစ်သည်။

ရှန်းလန်နှင့် အဖွဲ့ ထူးခြားသော အခန်းဆီသို့ သွားနေစဉ် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရင်းနှီးနေသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မဲနက်နေသော ခြေရာများ ဖြစ်သည်။

ပိုမို တိကျစွာ ပြောရလျှင် ပုပ်သိုးနေသော အရည်များ ကော်ဇောပေါ်သို့ ကျဆင်းထားသည့် ခြေရာများ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီတစ္ဆေ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ..."

ရှန်းလန် ဖော်ပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီနားတဝိုက်တွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင် လှည့်လည်သွားလာနေကြောင်း၊ ထိုတစ္ဆေသည် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ သိသည်။ မကြာသေးမီကမှ ထိုတစ္ဆေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကြောင့် ဒီနေရာရှိ အရာအားလုံး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေသည် ဆီဇာဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီဟု ရှန်းလန် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ တစ္ဆေသည် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ ထွက်ခွာမသွားသေးပေ။

"မြန်မြန် သွားမှဖြစ်မယ် ငါထင်ထားတာထက် အချိန် ပိုနည်းနေပြီ"

ရှန်းလန် စိတ်ပူလာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီခြေရာများသည် အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူမ အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရသော တစ္ဆေသည် တစ်စုံတစ်ရာ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် တစ်နေရာရာမှ ထွက်လာပြီး ဒီနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ အစီအစဉ် အောင်မြင်တော့မည် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"

အာနန် လမ်းတစ်လျှောက် မေးခွန်းထုတ်နေသည်။ သူ အခု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး ဘာမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒီမှာ တစ္ဆေရှိမှန်းတောင် မသိပေ။

ရှန်းလန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအခန်း ရောက်ရင် အကုန် နားလည်သွားလိမ့်မယ် အဲဒီမှာ ရှင်တို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရှိတယ် အခုလို အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရင် သုံးဖို့ အရန်အစီအစဉ်တွေ အရင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ"

သူမ အများကြီး ရှင်းမပြတော့ဘဲ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့ ထွက်ပေါက်နှင့် မဝေးသော အခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဒါသည် အခန်း ၁၀ ဖြစ်သည်။

အခန်းတံခါး ပွင့်နေသော်လည်း အတွင်းတွင် သက်ရှိလက္ခဏာ သို့မဟုတ် အန္တရာယ် မတွေ့ရပေ။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ရှန်းလန် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ အိပ်ခန်းဘက်သို့ တည့်တည့်သွားလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲရှိ ကုတင်ကို မလိုက်သည်။

အောက်တွင် ပန်းချီကား လေးချပ် ဝှက်ထားသည်။ အာနန်၊ ကျူးကျန့်၊ တုန်းယွီလန်နှင့် အခြားသူများ၏ ပုံများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပန်းချီကားထဲရှိ သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေပြီး ဗလာဖြစ်နေကာ သက်ရှိလူသားနှင့် မတူဘဲ သေလူများနှင့် ပိုတူနေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီနေရာတွင် ပန်းချီကား ငါးချပ် ရှိသင့်သည်။

ကျန်တစ်ချပ်မှာ ရှန်းလန်၏ ပုံဖြစ်ပြီး သူမ ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ရှန်းလန် အများကြီး သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ပုံ..."

အာနန် သူ့ပုံသူ ကြည့်ပြီး ခေတ္တ ကြောင်သွားကာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပန်းချီကားထဲမှ အာနန်သည် မျက်လုံးလှည့်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့်ပင်။

"ကိုယ့်ပုံ ကိုယ်ယူလိုက် အရင်က ဒီမှာ သိမ်းထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်ရလိမ့်မယ်"

ရှန်းလန်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား"

တုန်းယွီလန် သံသယ ဝင်နေသော်လည်း လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ ပုံကို ယူလိုက်သည်။

ယူလိုက်သည်နှင့် ထူးခြားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပန်းချီကား လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားပြီးနောက် တုန်းယွီလန်သည် ပန်းချီကားမှတဆင့် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခြားလူတစ်ယောက် သူမ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီခံစားချက်က အလွန် ထူးဆန်းသည်။

မကြာမီ ရင်းနှီးသလိုလို၊ စိမ်းသက်သလိုလို မှတ်ဉာဏ်များ တုန်းယွီလန်၏ ခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။

"အာ..."

ရုတ်တရက် တုန်းယွီလန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာပြီး သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ မျက်နှာ တွန့်လိမ်ရှုံ့တွသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် သဘာဝမကျဘဲ လိမ်ဖည်သွားသည်။

"သူ ဘာမှမဖြစ်ဘူး တစ္ဆေ ဝင်ပူးတာ ခံနေရတာ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတစ္ဆေကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ပန်းချီကားထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ယူလိုက်တာနဲ့ သိမ်းထားတဲ့ တစ္ဆေလည်း ပြန်ပါလာတာပဲ"

ထိတ်လန့်မသွားစေရန် ရှန်းလန် ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

အခြားသူများ သံသယ ဝင်နေကြပြီး ရှန်းလန်၏ စကားကို သိပ်မယုံကြည်ကြပေ။

သို့သော် မကြာမီ တုန်းယွီလန်၏ နာကျင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး တည်ငြိမ်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အညိုအမည်းစွဲများ မပျောက်သေးသော်လည်း တစ္ဆေပူးကပ်ခံထားရကြောင်း သူမ ခံစားမိလိုက်သည်။

"ရှန်းလန်ကို ယုံလိုက် သူပြောတာ မှန်တယ်"

တုန်းယွီလန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရှန်းလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်နေသော်လည်း သဘောတူကြောင်း အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရလာသည်နှင့် လက်ရှိ အကြပ်အတည်းကို သူမ နားလည်သွားပုံရပြီး အချင်းချင်း ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"ငါ ငြင်းလို့ ရမလား"

ကျူးကျန့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပြောင်းချင်လာသည်။

"ငြင်းရင် ဆိုးဆိုးရွားရွား သေလိမ့်မယ် ဒီနေရာမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား အကာအကွယ် မရှိရင် နင် တစ်နာရီတောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

တုန်းယွီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"နင် သဘောမတူရင်တောင် ငါ အတင်း လုပ်ခိုင်းရလိမ့်မယ် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရရင် အကုန် နားလည်သွားမှာပါ အဲဒီကျရင် နင် ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတောင် တင်နေလိမ့်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ ကျူးကျန့်ကို ဆွဲယူပြီး ပန်းချီကားပေါ် အတင်း ဖိချလိုက်သည်။

မျက်နှာနှင့် ပန်းချီကား ထိမိသွားသည်နှင့် ကျူးကျန့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တိုက်စားခံလိုက်ရပြီး ပန်းချီကားထဲမှ ပုံရိပ် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့"

ရှန်းလန်လည်း အာနန်ကို ဆွဲပြီး ပန်းချီကားပေါ် အတင်း ဖိချလိုက်သည်။

ဝမ်ကန်ချွမ်းက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ့ပန်းချီကားကို လိုလိုလားလား ကောက်ယူလိုက်သည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီ အရာအားလုံး ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်း သူတို့သည် ယခင်က သိမ်းဆည်းထားသော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့ကြပြီး တစ္ဆေအသစ်များကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

"သဘောပေါက်ပြီ အရေးကြီးဆုံး အချိန်ကို ရောက်နေပြီပဲ ဒီတစ်ခေါက် အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ကျူးကျန့်၏ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်သွားပြီး နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းလန် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ယန်ကျန့် ရောက်ရှိလာပုံနှင့် လက်ရှိ ဆီဇာဟိုတယ်၏ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ကင်းနေသော အခြေအနေများကို အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အခု ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားနေပြီ သူ ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး ငါသိတာက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေပြီးနောက် ဒီကနေ ထွက်ခွာဖို့ ဒါ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာပဲ"

"အချိန်မရှိတော့ဘူး ဘာစောင့်နေကြတာလဲ"

ကျူးကျန့် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ရန် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။

အခြားသူများ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

"ရှန်းလန်"

အာနန် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ရှန်းလန်ကို စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကနေ လွတ်အောင် ပြေးရမယ် မဟုတ်ရင် အရာအားလုံး အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး"

ရှန်းလန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်များစွာတွင် သူမနှင့် အာနန် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး ချစ်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်၊ ဇနီးမောင်နှံများပင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သေချာသည်မှာ ရန်သူများလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပြန်လည်ရှင်သန်မှုများကြောင့် သူတို့ အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း သေဆုံးသွားတိုင်း အစက ပြန်စနေရသည်။

"ငါ နားလည်ပါပြီ"

အာနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သံယောဇဉ်များကို ဘေးဖယ်လိုက်သည်။

ရှန်းလန် ပြောတာ မှန်သည်။

ကျိန်စာကို မချိုးဖျက်နိုင်၊ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် မထွက်ခွာနိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးသည် ပုံရိပ်ယောင်များသာ ဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

သံယောဇဉ် ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားပါစေ တစ်ကြိမ် သေဆုံးပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်နှင့် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။