ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက်

"ခေါင်းဆောင် အဲဒီ ကျူးကျန့် ဆိုတဲ့ကောင်က ငါတို့နောက် လိုက်လာတယ် သူ့နောက်မှာလည်း အန္တရာယ်များတဲ့ အကောင်တစ်ကောင် ကပ်ပါလာတယ်"

သူတို့သုံးဦး အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာနေစဉ် လီယန် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးကျန့်သည် သူတို့နောက်သို့ တရစပ် ပြေးလိုက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အန္တရာယ်က သူ့ကို တွန်းအားပေးလိုက်ပုံ ရသည်။ ကျူးကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများ အလွန် လျင်မြန်နေပြီး သူတို့ကို အမီလိုက်နိုင်မည့် အရိပ်အယောင်များပင် တွေ့နေရသည်။

ယန်ကျန့်လည်း သတိထားမိပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"ထုံချန် သူ့ကို သတ်လိုက်တော့ သူ့ကို အဲဒီအကောင် ခေါ်လာခွင့် မပေးနဲ့ သူ တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေပြီ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး သေဖို့က အချိန်ကိစ္စပဲ သူသေမယ့်အစား ငါတို့ကိုပါ ဆွဲမချစေနဲ့"

"ကောင်းပြီ"

ထုံချန် ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ ဆံပင်များကြားမှ ငိုနေသော တစ္ဆေမျက်နှာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ခြောက်ခြားဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြက်သီးများ ထသွားသည်။

သူ့တစ္ဆေမျက်နှာ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အေးစက်ပြီး အသက်မဲ့နေသော အလောင်းကောင် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အလောင်းကောင်သည် သူ့နောက်ကျောဘက် တည့်တည့်၊ ဆယ်စင်တီမီတာပင် မကွာသော နေရာတွင် ကပ်လျက် ရှိနေပြီး သူ့ကို ထိခါနီး ဖြစ်နေသည်။

ဒီအလောင်းကောင်ကို သူ မြင်ဖူးသည်။

အခန်း ၁၀၀ ထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ် ဖတ်နေစဉ်က ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင် ငါ့နောက်ကို တောက်လျှောက် လိုက်နေတာလား"

ထုံချန် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ ထွက်လာသည်။

သူ ခေါင်းကို အမြန် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

သူ့နောက်ရှိ တစ္ဆေသည် ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နောက်လှည့်ကြည့်သည့် အချိန်တွင်သာ တစ္ဆေကို မြင်ရပြီး ပုံမှန်အချိန်တွင် မမြင်ရသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ခုနက လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်မှာ တစ္ဆေမျက်နှာ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေကို မြင်ရသော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် လှည့်ကြည့်မိပါက ဘာဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

{ငါ ခေါင်းလှည့်လို့ မဖြစ်ဘူး အနည်းဆုံးတော့ ဆီဇာဟိုတယ်ကနေ မထွက်ခွာနိုင်ခင် အထိ၊ ဒီတစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ် မဖြစ်ခင် အထိပေါ့}

ထုံချန် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒိုင်း"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့ချိန်ရွယ်မှု တိကျပြီး နောက်မှ လိုက်လာသော ကျူးကျန့်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။

ကျူးကျန့် ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးလာသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သေနတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အရှိန်လျော့သွားသည်။

"ထုံချန် ဘာလုပ်နေတာလဲ သူ့ကို ရှင်းဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေတာလဲ"

လီယန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြဿနာ တစ်ခု ကြုံနေရလို့"

ထုံချန် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီယန် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ခုနက မှတ်စုစာအုပ်ကြောင့်လား"

"အင်း"

ထုံချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စ မရှင်းသေးဘူး ဒါပေမဲ့ အခုက ဆွေးနွေးရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး ဒီက ထွက်သွားပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီ"

လီယန် သေနတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျူးကျန့်သည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လိုက်လာပြီး လီယန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း မထိဘူးလား"

ထုံချန် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါ သေချာပေါက် ထိတယ် ငါက လေ့ကျင့်ထားတဲ့သူပါ ဒီလောက်နီးတဲ့ အကွာအဝေးမှာ၊ ပြီးတော့ သူက ရှောင်တောင် မရှောင်ဘဲနဲ့ လွဲသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး လွဲရင် လွဲတယ်လို့ ငါ ဝန်ခံမှာပါ"

ကျူးကျန့် ပြန်လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီယန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူ ပစ်လိုက်သည်မှာ ထိကြောင်း အတည်ပြု ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီကောင့်မှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိနေပြီ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ သူ့ကို အနားကပ်မခံတာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"

ထုံချန် ပြောလိုက်ပြီး တစ္ဆေမျက်နှာဆီမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝူး... ဝူး..."

ခြောက်ခြားဖွယ် ငိုသံသည် တစ္ဆေမျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချဉ်းကပ်လာသော ကျူးကျန့်ဆီသို့ ပျံဝဲသွားသည်။

ငိုသံသည် စင်္ကြံလမ်း တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ခဏအတွင်း ပွားများလာသည်။

အစပိုင်းတွင် ငိုသံတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လူအများအပြား၊ လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး အရေအတွက်သည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် တိုးပွားလာသည်။

ငိုသံများလာခြင်းသည် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ထပ်ဆင့် ပေါင်းစပ်သွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ထုံချန်၏ ငိုသံသည် မျှော်လင့်မထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သို့သော် ဒီအခြေအနေသည် ယန်ကျန့်၏ မျှော်လင့်ချက် အတွင်းတွင် ရှိသည်။

ငိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကျူးကျန့် ခြေလှမ်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ရည်များ မျက်နှာပေါ် စီးကျလာသည်။

"သူ သေပြီ"

အဖွဲ့သားများကို မထိခိုက်စေရန် ထုံချန် ငိုသံကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်"

ကျူးကျန့် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်မှ လိုက်လာသော သဘာဝလွန် အရာလည်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို လီယန် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ။

အခန်းနံပါတ် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ရှေ့တွင် အခန်း ၁၀ ရှိရမည်။ အခန်း ၁၀ ရှေ့တွင် လမ်းဆုံတစ်ခု ရှိပြီး အမှတ်အသား အဖြစ် ရွှေကျည်ဆန် တစ်တောင့် ချထားခဲ့သည်။

အမှတ်အသား ပေါ်လာခြင်းသည် ရှေ့အကွေ့မှ ကွေ့လိုက်လျှင် ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"အခန်း ၁၀၊ ရှန်းလန် အချက်အလက် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးနေရာပဲ ဝင်ကြည့်ရမယ်"

ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အခန်း ၁၀ ဆီသို့ တည့်တည့်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လီယန် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ အဲဒီ ကျူးကျန့် မသေသေးဘူး ငါတို့ဆီ လာနေတုန်းပဲ"

ဟင်။

ယန်ကျန့် ခြေလှမ်း တုံ့သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဘက်တွင် အမှောင်ထုကြီး တစ်ခု စင်္ကြံလမ်း တစ်လျှောက် လွှမ်းမိုးလာပြီး အမှောင်ထု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ကျူးကျန့်သည် ခြောက်ခြားဖွယ် ငိုကြွေးရင်း သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်။

သေနတ်ပစ်ခံရတယ်၊ ထုံချန်ရဲ့ သဘာဝလွန် ငိုသံနဲ့ တိုက်ခိုက်ခံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မသေသေးဘူးလား။

"ဒီကောင် လူမဟုတ်တော့လောက်ဘူး သူ့နောက်က လိုက်လာတဲ့ တစ္ဆေက ငါတို့ မသိလိုက်ဘဲ သူ့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ဆက်ပြီး ရှုပ်မနေနဲ့တော့ အခန်း ၁၀ ထဲ ဝင်မယ် ထွက်ပေါက်က ဒီနားလေးမှာပဲ"

ပြောနေရင်း သူ အခန်း ၁၀ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်လျက်သား ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်သည် ယခင် အခန်းများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကာ ကွာခြားချက် မရှိပေ။

ယန်ကျန့် အခန်းထဲ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် နံရံပေါ်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းပြီး တွန့်လိမ်နေသော စာလုံးများ ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

{သက်ရှိများ မဝင်ရ}

ဒီစာလုံးများသည် နံရံပေါ်တွင် ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရောင်လွင့်မသွားပေ။

ကျိန်စာ တစ်ခုလိုလို၊ သတိပေးချက် တစ်ခုလိုလို ဖြစ်နေပြီး အာရုံစိုက်စရာ ကောင်းသည်။

"ခြိမ်းခြောက်တာလား တကယ်လား"

ယန်ကျန့် ခေတ္တ ရပ်တန့်ပြီး အမြန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ ထူးခြားသော မှတ်စုစာအုပ်ကို သတိရလိုက်သည်။

ရှန်းလန် အချက်အလက် သိမ်းဆည်းသော အခန်းသည် လုံးဝ စိတ်ချရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အန္တရာယ် အချို့ ရှိနေမှာ သေချာသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်။

ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

နံရံပေါ်ရှိ အနီရောင် စာလုံးများသည် အရည်ပျော်ကျလာပြီး သွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နံရံအတိုင်း စီးကျလာသည်။ ခဏအတွင်း စာလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးကွက်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဟင်"

ယန်ကျန့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် မည်သည့် ကျိန်စာမှ မခံစားရသလို မည်သည့် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုမှလည်း မကြုံတွေ့ရပေ။ အရာအားလုံး ပုံမှန် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အခန်းထဲရှိ အခြေအနေမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက သူ့ကို စဉ်းစားချိန် သိပ်မပေးပေ။

ငိုကြွေးရင်း ပြေးလာသော ကျူးကျန့်သည် အနားသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်မှ အမှောင်ထုကြီးသည်လည်း အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်မည့် အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာနေသည်။

အခန်းတစ်ခန်းထဲ ဝင်ပြီး အမြန် မပုန်းလျှင် နောက်မှ ပါလာသော သဘာဝလွန် အရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

{ဒီအခန်းက ထောင်ချောက် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ် ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေက အစတုန်းကလို မဟုတ်တော့ဘူး တစ်စုံတစ်ရာက ငါတို့ကို သေစေချင်နေပုံရတယ် အခန်း ၁၀ မှာ အချက်အလက် မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ကြာကတည်းက ပေါက်ကြားပြီးသား ဖြစ်လောက်တယ်}

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒီအတွေး သူ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။

"ခေါင်းဆောင် အချိန်မရှိတော့ဘူး"

လီယန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဒီက ထွက်မယ် ဒီအခန်းထဲ မဝင်နဲ့"

ယန်ကျန့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ့သတိထားမှု မမှားဘူးဟု ယုံကြည်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ထုံချန်နှင့် လီယန်ကို ခေါ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် မီးလောင်နေသော မီးဖိုနှင့် အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် ရိုက်နှက်ထားသော တစ္ဆေကိုမူ ထားရစ်ခဲ့သည်။

မီးဖိုသည် လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် တစ္ဆေနယ်မြေဖြင့် သယ်ဆောင်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ ယန်ကျန့် အနေဖြင့် အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် ရိုက်ထားသော တစ္ဆေကိုလည်း ဒီနေရာတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ချင်သည်။

အန္တရာယ် အားလုံးကို ဒီနေရာတွင် ထားခဲ့လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"ဒိုင်း"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထွက်ပေါက်အနီးရှိ အခန်းတံခါး တစ်ချပ် ဆောင့်ပိတ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်သည် အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ပြီး ထိုအခန်းထဲ ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက... အခန်း ၅ ပါ။

သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျူးကျန့်သည် အခန်း ၁၀ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်နှာထား ထူးဆန်းနေပြီး ငိုကြွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်ယန်ကျန့် ထားခဲ့သော တစ္ဆေကြမ်းသည် အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် ဖိနှိပ်မထားတော့သဖြင့် ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။

အခန်း ၁၀ အတွင်း၌ အိပ်ခန်းဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် အန္တရာယ် အားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်ပုံရသည်။

သူ အခန်း ၁၀ ထဲ မဝင်ဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုပြီး အခန်း ၅ ထဲတွင် ဝင်ရောက် ပုန်းခိုလိုက်သဖြင့် အန္တရာယ် အားလုံးကို ယာယီ ရှောင်ရှားနိုင်လိုက်သည်။

အချက်အလက် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ဟု ဆိုသော အခန်း ၁၀ သည် ယခုအချိန်တွင် ထောင်ချောက် တစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်နေနိုင်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီအခန်းက ဘေးကင်းတယ် ငါ တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ စစ်ဆေးပြီးပြီ"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေနယ်မြေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အခန်း ၅ ၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

လီယန် တံခါးကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ယန်ကျန့် ငါတို့ အခန်း ၁၀ တံခါးဝထိ ရောက်နေပြီ ဘာလို့ မဝင်တာလဲ"

ထုံချန်က မေးလိုက်သည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ် ငါ အဲဒီမှတ်စုစာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေကို မယုံလို့ပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထုံချန် အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ရှန်းလန်က မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ လိမ်ညာရေးစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ"

"ရှန်းလန်မှာ လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိပေမယ့် မှတ်စုစာအုပ်က ထူးဆန်းနေတယ် ငါ့ကို မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ ဝင်လာစေတယ် ပြီးတော့ အခန်း ၁၀ က အန္တရာယ်များတယ် မမျှော်လင့်တာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အခန်း ၁၀ က သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုရော၊ ကျူးကျန့်ရော နှစ်ဖက်ညှပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ် ပြီးတော့ အဲဒီမီးဖိုကို သယ်သွားရတဲ့ အန္တရာယ်ကလည်း ရှိသေးတယ်"

"အရေးကြီးဆုံးက အလောင်းကောင် သံချောင်းကို သုံးလို့မရဘူး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို စိုက်ထားရတုန်းပဲလေ"

"လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆိုးရွားနေတဲ့ အနေအထားအရ အရင်ဆုတ်ခွာလိုက်တာက သဘာဝကျတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ တစ္ဆေက အဲဒီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး ခဏလောက် အနားယူပြီးမှ ပြန်သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

"စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီရွေးချယ်မှုက အမျှော်အမြင် အရှိဆုံးပဲ"

လီယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

သူတို့တွင် အချိန်ရှိသေးသည်။ လောစရာ မလိုပေ။ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချစရာ မလိုဘဲ အခြေအနေကို ရှောင်ရှားပြီး နောက်မှ ပြန်လာနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းသိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ထွက်ပေါက်ကလည်း အနီးနားတွင် ရှိနေသဖြင့် စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။

ထိုအချိန်တွင် ထုံချန်က အချိန်ရတုန်း ခုနက ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မှတ်စုစာအုပ် ကိစ္စက မပြီးသေးဘူးနော် ခုနက ငါ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တုန်းက ငါ့နောက်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်..."

"အဲဒီလိုလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထုံချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ အန္တရာယ် မရှိသေးပါဘူး"

"ကောင်းပြီ ဒီက ထွက်သွားပြီးမှ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့ အခု အချိန်မဟုတ်သေးဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"

"အပြင်မှာ ပြေးသံ ကြားရတယ် ကျူးကျန့်ပဲ... သူ တံခါးရှေ့က ဖြတ်သွားတယ် မရပ်ဘူး ဝေးရာကို ရောက်သွားပြီ ထွက်ပေါက်ဘက်ကို သွားနေပုံရတယ်"

လီယန် အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို နားစွင့်နေသည်။

ကျူးကျန့်၏ ပြေးသံကို သူ ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။

လောလောဆယ်တွင် အခန်းထဲ ရောက်နေသဖြင့် သူတို့ ဘေးကင်းနေသည်။

ကျူးကျန့်သည် သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ တည့်တည့် ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ရာ အနီးနားရှိ အန္တရာယ် လျော့နည်းသွားသည်။