ငါအားလုံးကို ငါကယ်ချင်တယ်
Vol. 25 Ch. 363
“ငါက ပြီးပြည့်စုံတာနဲ့ အဝေးဆုံးကြီးမှာပါပဲ”
ပုံမှန်ကောင်းမင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မိဘများသည် ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသေးအမွှားကိစ္စလေးများဖြင့်ပင် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်တတ်ကြသည်။ သူ့စာမေးပွဲရလဒ်များမှာလည်း အလယ်အလတ်သာရှိသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူ့ဘဝသည် အမြဲတမ်းလိုလို ပုံမှန်သာဖြစ်နေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်က သေဆုံးနေသည့် ကောင်းမင်ကို သယ်ဆောင်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။ လူသေတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ရခြင်းနှင့် သက်ရှိလူသားတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ရခြင်းတို့သည် လုံးဝကွာခြားလေသည်။ အလောင်းတစ်ခုသည် လေးလံနိုင်သော်လည်း မည်သည့်ခုခံမှုမှ မပေးသောကြောင့် သယ်ဆောင်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။
“သူက ဉာဏ်ကောင်းတာတော့ ထားလိုက်ပါတော့ ၊ ဘာလို့ အရမ်းတွေ ကြံ့ခိုင်ပြီး ကြွက်သားတွေပါ ရှိနေရတာလဲ”
ပုံမှန်ကောင်းမင်သည် အိတ်နှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်၍ နောက်က လိုက်သွားသည်။ သူသည် သူသည် ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်နှင့် မျက်နှာချင်းတူသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် သူ့ထက် ပိုချောမောနေလေသည်။
“ဒါဟာ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်ရဲ့ အရှိန်အဝါဖြစ်နိုင်တယ် ၊ သူ့ဘေးနားမှာရှိနေရတာ အရမ်း သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်”
“မီးတွေ မပိတ်ခင် ဒီအထပ်ကနေ ထွက်သွားရမယ် ၊ မြန်မြန်လေး!”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြေးထွက်သွားသည်။
“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့! အစောပိုင်းတုန်းက ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေ တခြားသူတွေ ထွက်သွားတာကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အချက်အလက်များကို မဖုံးကွယ်ထားပေ။ သူသည် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေစဉ်အတွင်း ထွက်ခွာမည့် နည်းလမ်းကို အော်ဟစ်နေခဲ့ပြီး အခြားကောင်းမင်များကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်သွားချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသွားချင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ သူတို့ ထွက်သွားချင်လျှင် မည်သို့ ထွက်ခွာရမည်ကို သိရန်သာ အရေးကြီးသည်။ ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် အပြန်အလှန်အားဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့အား ရွေးချယ်စရာအသစ်တစ်ခု ပေးခဲ့ရုံမျှသာ။
စက္ကန့်သုံးဆယ်အကြာ
မီးများ ပြန်ပိတ်မသွားမီတွင် သူတို့သည် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် ပြေးဆင်းကာ လှေကားဟောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ လေထု၏ အနံ့အသက်မှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ ပုံမှန်ကောင်းမင်သည် ပင်လယ်နက်နက်ထဲမှ ရေကူးထွက်လာခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းက သူခံစားခဲ့ရသော သက်သောင့်သက်သာခံစားမှုသည် လျော့ပါးသွား၏။ သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကော်ရစ်ဒါလမ်းများ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိနေသည့် အထပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။
“အခန်း ၀၇၁၅တွေ ရှိတဲ့ အထပ်က ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ လျှို့ဝှက်အထပ် ဖြစ်ရမယ်”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် အသက်ကို အမောတကောရှူနေရသော်လည်း အလောင်းကို လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။
“အခန်းတိုင်းမှာ ကောင်းမင်တစ်ယောက်စီ နေထိုင်ကြတယ် ၊ ငါတို့ဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မတူညီတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအထပ်မှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ပိတ်မိနေတာ ဖြစ်မယ်”
“ငါဘာလို့ မင်းဆီကကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားရတာလဲ”
ပုံမှန်ကောင်းမင်မှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် အလင်းရောင်မရှိသော နေရာများနှင့် နီးကပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
“တကယ်တော့ ငါအရမ်းကြောက်ပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ လူဆိုးတွေက ငါတို့ကို မတူညီတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေအဖြစ် ခွဲပစ်ခဲ့တယ်ဆိုကတည်းက သူတို့ဟာ ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းနေချိန်မှာ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လို့ပဲ ငါ ယုံကြည်ထားတယ်”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် အကောင်းမြင်တတ်သူဖြစ်သည်။
“ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှာတွေ့ရင် မင်းအရင် ထွက်သွားလိုက် ၊ ငါ ဒီကို ပြန်လာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”
“မင်း ရူးနေတာလား ၊ ဘာလို့ အဲလိုလုပ်ရမှာလဲ”
ပုံမှန်ကောင်းမင်သည် နားမလည်ခဲ့ပေ။
“ငါ တခြား ကောင်းမင်တွေကို ကယ်ချင်တယ်”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် အလောင်းနှင့်အတူ ဆက်လက်သွားနေလေသည်။
“ဓာတ်လှေကားက ပျက်နေပုံရတယ် ၊ ငါတို့ လှေကားကို သုံးရလိမ့်မယ်”
“ကြမ်းပြင်မှာ သွေးတွေရှိနေတယ် ၊ သရဲတွေ ဒီကဖြတ်သွားခဲ့ပုံပဲ…”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်က အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ သူတို့သည် ပန်းချီဆရာကောင်းမင်၏ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျားသည် ရွှံ့ရုပ်တုနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်လျက်ရှိသည်။ အခြား တိုက်ခန်းနေထိုင်သူများနှင့် အပြင်လူများသည် သူတို့၏အခန်းများမှ ထွက်သင့် မထွက်သင့် တုံ့ဆိုင်းနေကြလေသည်။
သူတို့သည် နောက်ထပ် နှစ်ထပ်ဆင်းလာခဲ့ပြီး ပုံမှန်ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားမှာ စတင်ခုန်ပေါက်လာတော့သည်။ ၎င်းသည် သူ့အသက်ရှူခြင်းကို ထိခိုက်စေသည်။
“ဒီလိုဆို အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းရမယ်”
သူက သံချေးတက်နေသော လက်ရန်းကို ကိုင်၍ ရပ်လိုက်သည်။
“မင်း နေလို့ မကောင်းဘူးလား”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်က သူ့အခြေအနေကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ရောက်ရှိနေသည့် လှေကားအောက်ခြေထောင့်ခန်းထဲမှ တိုးညှင်းသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အရမ်း နာတယ်! ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး! ငါ မင်းတို့ကို အားလုံး သတ်ပစ်ခဲ့သင့်တာ!”
လက်သည်းများက တံခါးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်နှင့် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ငိုနေတာက ယွမ်ဟွေ့လား ၊ အဲဒါက ငါတို့ မော်နီတာရဲ့ အသံပဲ!”
ကောင်းမင်နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ငါ တစ်ချက် သွားကြည့်ရမလား”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်က ထရပ်လိုက်ရာ ပုံမှန်ကောင်းမင်က သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။
“ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး ၊ ငါ့နှလုံးခုန်နှုန်းမြန်နေတယ်! ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် ၊ ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေနေမယ်ဆိုရင် မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ၊ ငါတို့ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်ရမယ်!”
“ထွက်ပေါက်က အောက်ထပ်မှာလေ ၊ ဘယ်လိုလုပ် အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်ရမှာလဲ”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် ယွမ်ဟွေ့၏ ငိုယိုသံကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။
“သူနဲ့အတူ ပုန်းဖို့ အခန်းတစ်ခန်း ရှာလိုက်ပါ ၊ ငါ သွားကြည့်ပြီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
ပုံမှန်ကောင်းမင်သည် ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင် မည်မျှဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူသည် အလောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သော့ခတ်မထားသော အခန်းတစ်ခန်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့လိုက်သည်။
“ယွမ်ဟွေ့ ၊ မင်းလား”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားသည်။ ထူးဆန်းစွာပင် ယွမ်ဟွေ့သည် သူ့အသံကို ကြားသောအခါ ငိုယိုခြင်းနှင့် အော်ဟစ်ခြင်းတို့ကို ရပ်လိုက်သည်။
“မော်နီတာ ၊ မင်းလည်း ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာလား ၊ မင်းအသံက ဘာလို့ အရမ်းအက်ကွဲနေရတာလဲ”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်က တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ တံခါးနှင့် သုံးမီတာခန့်အကွာတွင် သူရပ်လိုက်သည်။
တံခါးသည် တကျွီကျွီအသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာပွင့်လာလေသည်။ သွေးများပေကျံနေသော လက်တစ်ဖက်သည် တံခါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။
“မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ မော်နီတာလို့ ခေါ်လိုက်တာလား ၊ မင်း ပြောရဲလှချည်လား”
ယွမ်ဟွေ့၏ စိတ်ကယောင်ချောက်ချားဖြစ်နေသည့် အသံသည် ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ယွမ်ဟွေ့သည် မရေမတွက်နိုင်သော နာကျင်မှုကို ခုခံ၍ ဆိုးယုတ်သောစိတ်ဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့သွေးထွက်နေသော လက်မောင်းပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ဓာတ်ပုံအပိုင်းအစများက ယွမ်ဟွေ့၏ အသားထဲသို့ တွယ်ကပ်နေကြသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ဝက်ကား အက်ဆစ်ဖြင့် ပက်ခံထားရသကဲ့သို့ ပျက်စီးနေလေသည်။ သူ့သရဲတက်တူးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယွမ်ဟွေ့အား ထိုပုံစံဖြင့် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။
“မော်နိတာ ၊ မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“ငါ့ကို ဘာဖြစ်လဲလို့ မေးနေတာလား”
ယွမ်ဟွေ့က ကောင်းမင်အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဒဏ်ရာကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဓာတ်ပုံအပိုင်းအစများထံ လှမ်းမမှီနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်းကြောင့်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ငါ့ကြောင့်…”
“ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်း! မင်းက ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံဟောင်းကိုတောင် ဝတ်ထားတုန်းပဲ ၊ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်စိုးရိမ်နေတာက ငါ့ကိုအန်ချင်စိတ် ပေါက်စေတယ်ကွ”
ယွမ်ဟွေ့၏ သရဲတက်တူးအား အိမ်ရာရှိ နတ်ဘုရားက ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအချိန်တွင် ရူးသွပ်သော လူသတ်သမားတစ်ယောက်နှင့် ပိုတူနေပေသည်။
“ငါတို့ ကျောင်းတက်တုန်းက မင်းကို ငါအမုန်းဆုံးပဲ”
“စိတ်အေးအေးထားလို့ ရမလား ၊ မင်း သရဲပူးခံနေရတာလား”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် သူ၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းနှင့် အခန်းဖော်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတော့သည်။
“သရဲပူးနေတာတဲ့လား”
သူ့သရဲတက်တူးကို ဆုံးရှုံးသွားသော ယွမ်ဟွေ့သည် ကောင်းမင်၏ စကားကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားသည်။
“ငါတို့ဟာ အဆောင်အခန်းအတူတူ နေခဲ့ကြတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ပစ်ပယ်ခဲ့တယ် ၊ ဝမ်ကျားရဲ့ မိသားစုက ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတယ် ၊ ငါ နေ့တိုင်း အရှက်ခွဲခံရတယ် ၊ စီဆန်းကို မိန်းကလေးတွေ အများကြီးက ချစ်ခင်လေးစားကြတယ် ၊ သူကျတော့ ငါ့ကို အထင်သေးတယ် ၊ မင်းကရော… မင်းမှာ ဘာမှမရှိဘဲနဲ့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ပစ်ပယ်တယ် ၊ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲကွ”
“ငါ အဲလို ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ငါမင်းကို မတော်တဆ စိတ်ထိခိုက်အောင် လုပ်မိခဲ့တယ်ဆိုရင် ငါတောင်းပန်နိုင်ပါတယ်”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် နောက်ထပ်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့က အခန်းအတူတူ နေခဲ့ကြတာလေ ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”
“မင်းက အဲလိုထင်တယ်ပေါ့”
ယွမ်ဟွေ့သည် သွေးထွက်နေသော သူ့လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ငါ အချစ်ဆုံး မိန်းကလေးနဲ့ ငါ့ကို အချစ်ဆုံး မိန်းကလေးဟာ မင်းကြောင့် အသတ်ခံလိုက်ရပြီကွ ၊ သူတို့ကို မင်းရဲ့ ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားတွေက သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ!”
“မင်း ရူးသွားပြီလား ၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”
ကြင်နာတတ်သော ကောင်းမင်သည် သူ့ရှေ့မှ အရူးနှင့် သူလေးစားခဲ့ရသော မော်နီတာ(အတန်းခေါင်းဆောင်)အား ပြန်လည်ချိန်ညှိ၍ မရနိုင်အောင်ဖြစ်နေတော့သည်။