အခန်း (၈၂)

ဆေးခန်း၏ နောက်ဖေးခြံတွင် သတိရလာကာစ ကောင်လေးသည် သူစိမ်းနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"လှုပ်မနေနဲ့ မင်း နည်းနည်း ပိုနားဖို့ လိုသေးတယ်"

ကောင်လေး ကြောက်ရွံ့နေချိန်တွင် ချောမောသော ကလေးမလေးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် သူ့ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးလာပြီး လက်သီးဆုပ်ကို မြှောက်၍ ခွင့်မတောင်းဘဲ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်လေးသည် ကုတင်ပေါ်မှ တက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲတွင် သူ၏ ဦးခေါင်းပတ်တီးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ကောင်လေးသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းရှူရဲခြင်း မရှိပေ။

"ကျွန်တော့်ကို... ကျွန်တော့်ကို ကယ်လိုက်တာလား... ကျွန်တော် သေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကောင်လေး စကားပြောနိုင်ခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသောကြောင့် စကားပြောနေစဉ် ထစ်အသွားသည်။

အစောပိုင်းတွင် မဲမဲလေး သတင်းပို့ရန် သွားစဉ် ကောင်လေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အပြင်ဘက်၌ လှန်းထားသည့် ဆေးခန်းတစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်း သိရှိရပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပတ်တီးစည်းပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးသည် မြေကြီးထဲမှ အသစ်တူးဖော်ထားသော အာလူးကဲ့သို့ ရိုးသားသော ရုပ်ရည်ရှိသည်။

သူသည် ယွီကျင်းမြို့သား မဟုတ်သောကြောင့် သတိမေ့မြောပြီး ဟွေးချွန်း ဆေးခန်းငယ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့မိသားစုမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လာရှာမနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ကောင်လေး နိုးလာသည်နှင့် လမ်းပေါ်တွင် မြင်းက နင်းခံခဲ့ရကာ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို သင်တန်းကျောင်းမှ နည်းပြများပင် ကုသနိုင်မည် မဟုတ်ပုံကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အမှတ်ရသောအခါ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရှာဖွေစူးစမ်းလာသည်။

"ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့် မှော်လှံတံရော"

ကောင်လေးသည် ငိုတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ မှော်

တုတ်ချောင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူ၏ မိသားစုသည် သူ့အတွက် ဝယ်ပေးနိုင်ရန် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆက်ပြီး လှုပ်မနေနဲ့ မဟုတ်ရင် ငါ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်းကို သတိလစ်အောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ယုံထားလိုက်"

ယွင်ရှန်းသည် သူ မွှေနှောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အသစ်ချုပ်ထားသော ဒဏ်ရာသည် ပြန်ပွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ အစ်မကြီး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အမူအရာကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရပြီး ကောင်လေးသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသော်လည်း "မှော်... တုတ်ချောင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"မင်း မှော်ပညာသင်ကျောင်းကလား"

ဆရာဝန်ဖန်သည် ကောင်လေးကို စောင့်ကြည့်ပြီး သူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မှော်လှိုင်းမှိန်ဖျော့ဖျော့ကို သိရှိလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းက အားမကောင်းပေ။ ကောင်လေး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် မှော်ပညာသင်တန်းသားနှင့် မှော်ဆရာအကြားတွင် ရှိနေရမည်ပင်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော် တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားပါ။ ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့် မှော်လှံတံ"

ကောင်လေးသည် ထိုနေ့၏ ဖြစ်ရပ်များကို အခက်အခဲဖြင့် ပြန်ပြောပြရန် ကြိုးစားနေသည်။

ကောင်လေး၏ နာမည်မှာ ဂူဖုန်းဖြစ်ပြီး အသက် ခုနစ်နှစ်ရှိကာ ယွီကျင်းမှ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးသော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ရွာတွင် နေထိုင်သည်။

သူ၏ တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာနှင့် အတော်လေး ဆင်တူကာ ကမ္ဘာနှင့် အဆက်ပြတ်နေပြီး ရိုးသားသော လူများ နေထိုင်ကြသည်။

ဂူဖုန်း သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် သူ၏ ပထမဆုံး မှော် အလင်းဝင်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အလွန်ရှားပါးသော အလင်းဒြပ်စင် မှော်အရည်အချင်းပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုသတင်း ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ရွာငယ်လေးတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် မှော်ဒြပ်စင်များကို ခံစားသိရှိနိုင်သော ကလေးတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကြာမှ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အနာဂတ် အလင်း မှော်ဆရာတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သည်။

ကောင်လေးသည် အထူးခြားဆုံး မှော်အရည်အချင်း ရှိသောကြောင့်နှင့် မဟာကျိုးသည် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း မှော်အရည်အချင်းများကို မွေးမြူရန် ကြိုးစားနေသောကြောင့် ဂူဖုန်းကို သူ၏ ရွာက နိုင်ငံတော် ပြည်သူ့ပညာသင်အဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းခဲ့သည်။ အနီးရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် မှော်ပညာသင်တန်းသားအဖြစ် သင်တန်းပြီးဆုံးပြီးနောက် သူ့ကို တော်ဝင်

မှော်ပညာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်တာ လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့... မှော်ပညာက ညံ့ဖျင်းလို့... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အတော်လေး တုံးလို့... ကျွန်တော့်ကို အဲဒီ... သင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားတွေ အမြဲ အနိုင်ကျင့်နေကြတယ်"

ဂူဖုန်းသည် ပြင်ထားသော အစများဖာထေးထားသည့် သူ၏ အဝတ်များကို စိတ်မသက်မသာ ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

ဝူကျိ တိုက်ကြီး ပေါ်တွင် မှော်ပညာသင်တန်းသား နှင့် စစ်သည်တော်များအတွက် သင်တန်းကြေးကို နိုင်ငံတော်က တစ်ကြိမ်ထောက်ပံ့မှုအဖြစ် ပေးသည်။ သို့သော် မှော်ဆရာနှင့် စစ်သည်တော်များအဖြစ် ပိုမိုမြင့်မားသော မှော်ပညာသင်ကျောင်းနှင့် ကိုယ်ခံပညာခန်းမများသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် သင်တန်းကြေးကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အတွင်းနှင့် အပြင်နှစ်ခုလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သော အခြေအနေတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းမှာ နိုင်ငံတော် ပြည်သူ့ပညာသင်များ၏ ကိစ္စဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော် ပြည်သူ့ပညာသင်ဆိုသည်မှာ ဆင်းရဲသော်လည်း မှော်အရည်အချင်း အဆင့်အတန်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော မှော်ဆရာနှင့် စစ်သည်တော်များကို ရည်ညွှန်းသည်။

သူတို့အများစုသည် အသက်မကြီးကြသေးဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် သင်တန်းကြေး ရှာဖွေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများအောက်တွင် နိုင်ငံတော်သည် သတ်မှတ်ထားသော သင်တန်းကြေး ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးပြီး သင်တန်းကျောင်းသို့မဟုတ် ကိုယ်ခံပညာခန်းမအတွင်း အချို့သော အလုပ်ကြမ်းများကို စီစဉ်ပေးကာ ၎င်းတို့အား အခကြေးငွေ ပေးဆောင်သည်။

ဂူဖုန်းသည် တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းမှ နိုင်ငံတော် ပြည်သူ့ပညာသင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။

တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းသည် မဟာကျိုး၏ အကောင်းဆုံး မှော်ပညာသင်ကျောင်း ဖြစ်ပြီး မဟာကျိုးမှ အရည်အချင်းအရှိဆုံးနှင့် အချမ်းသာဆုံး မှော်ပညာကျောင်းသားများကို စုစည်းထားသည်။

ဤလူများသည် တော်ဝင်မိသားစုမှ မွေးဖွားလာသူများ၊ အရာရှိများ၏ သားသမီးများ သို့မဟုတ် မဟာကျိုး မှ မြင့်မြတ်သော မိသားစုများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် မှော်ပညာသင်ကျောင်းထဲသို့ တွန်းပို့ဝင်ရောက်လာသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲပြီး အစွမ်းထက်သော မှော်ပညာတွင် မကျွမ်းကျင်သော ဂူဖုန်းကို သူတို့ အထင်သေးကြသည်မှာ ပြောစရာ မလိုပေ။

ခေတ်သစ် စကားလုံးများဖြင့် ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်း အနိုင်ကျင့်မှု၏ စံနမူနာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်း ပြောချင်တာက နေ့ခင်းဘက် မြင်းနင်းခံရတာနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ အားလုံးက ယွီကျင်းမှော်ပညာသင်ကျောင်း က ကျောင်းသားတွေ လုပ်ခဲ့တာလို့လား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာသည်။

အစောပိုင်းက သူမသည် ဂူဖုန်းအား နောက်ဆုံး ပတ်တီးစည်းပေးနေစဉ် မြင်းနင်းခံရခြင်းမှ အမှတ်အသားများအပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဟောင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာဟောင်းများသည် ထူထပ်ပြီး များပြားကာ တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်

သည့် ဒဏ်ရာများ မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ဂူဖုန်းသည် တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်း သို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက အနိုင်ကျင့်ခံနေရပုံရသည်။

ဂူဖုန်း အဖြေမပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ မှိုင်းမှိုင်းပျပျ မျက်လုံးများက ယွင်ရှန်း လိုအပ်သော အဖြေအားလုံးကို ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ဒါ အရမ်းလွန်တယ်။ မြင်းတွေနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နင်းခိုင်းတာ သေဆုံးနိုင်တယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူးလား"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရွာငယ်လေးမှ လာသူများဖြစ်ပြီး ယခင်က အလားတူ အနိုင်ကျင့်ခံရဖူးသောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ဂူဖုန်းနှင့် စိတ်ချင်းဆက်မိကာ ဒေါသအိုး ဆူပွက်နေခဲ့သည်။

မှော်ပညာသင်ကျောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စဖြစ်ပါက မှော်ပညာဖြင့် ဖြေရှင်းသင့်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ဖျံများကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မှော်လှံတံကိုလည်း ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းထဲမှာလည်း ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်နေတာပေါ့"

ဆရာဝန်ဖန်သည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မူလက သူသည် ယွင်ရှန်းကို အကောင်းဆုံး တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဤအစီအစဉ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားလည်း မှော်ဆရာ တစ်ဦးပါလား... ကုသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မှော်ပညာသင်ကျောင်း က အပြင်လူတွေ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ခွင့် မပြုဘူး... ဟာ... ဒီအချိန်... ကျွန်တော် မှော်ပညာသင်ကျောင်း ကို မပြန်ရသေးဘူး... ကျွန်တော့် နည်းပြ သိသွားရင်... ကျွန်တော် အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာတယ်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော်... အခု ပြန်သွားရမယ်"

ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများနှင့် စကားပြောဆိုနေစဉ် ဂူဖုန်းသည် တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်း တွင် ညမထွက်ရ အမိန့်ရှိသည်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူသည် မှော်ပညာကျောင်းသား အုပ်စုတစ်စုက အကယ်ဒမီမှ ဆွဲထုတ်ခံခဲ့ရပြီး မြင်းနင်းခံရခြင်းမှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ နည်းပြ မသိခဲ့ပေ။ သူမသာ သိသွားပါက သူသည် တစ်ဦးတည်း သီးသန့်ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဂူဖုန်း ပိုတွေးလေလေ ပိုကြောက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်း သို့ ချက်ချင်း ပြန်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူတို့၏ စည်းရုံးမှုသည် ဤခေါင်းမာသောသူအား အသုံးမဝင်ကြောင်း မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းနှင့် ဆရာဝန်ဖန်တို့သည် အခြား အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မလှုပ်ရှားရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း တကယ်ပြန်ချင်ရင် ငါနဲ့ ဆရာဝန်ဖန် မင်းကို လိုက်ပို့ပါရစေ။ မင်း ဒီည မပြန်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုလည်း မင်းရဲ့ နည်းပြကို ရှင်းပြပေးပါမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ မှော်ပညာကျောင်းသား အုပ်စုရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုကို မင်းရဲ့ နည်းပြကို ပြောပြရမယ်"

ဆရာဝန်ဖန်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဂူဖုန်း တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရန် သူတို့ စိတ်မချခဲ့ကြပေ။

ယွင်ရှန်းသည်လည်း တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းသည် မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုသောကြောင့် သူတို့သည် ဆေးခန်းမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် အသုံးပြုသည့် လှည်းကို တွန်းထုတ်ပြီး ဂူဖုန်းကို ညတွင်းချင်း တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်း သို့ ပြန်ပို့ခဲ့ကြသည်။