အခန်း (၈၄)

နောက်နှစ်မှလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ။

ဂူဖုန်းသည် ယွင်ရှန်းကို မကူညီနိုင်ခဲ့သောကြောင့် တောင်းပန်နေခဲ့သော်လည်း မေလီက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဆရာမ မေလီ က မှော်ပညာသင်ကျောင်းမှ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ကျောင်းအစောင့်များနှင့် မေးမြန်းကြည့်သောအခါ တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်း၏ ကျောင်းအပ်လက်ခံချိန်ကို လွဲချော်သွားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

တိုက်ကြီးတစ်ဝှမ်းလုံးရှိ မှော်ပညာသင်ကျောင်း နှင့် ကိုယ်ခံပညာခန်းမများသည် နွေဦးရာသီတွင် ကျောင်းသားလက်ခံခြင်းကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကြပြီး တော်ဝင်မှော်ပညာသင်ကျောင်းသည် နှစ်စဉ် နွေဦးရာသီတွင် ကျောင်းအပ်လက်ခံသည်။ ယခုနှစ်အတွက် ကျောင်းအပ်ခြင်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်လက ပြီးဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နွေဦးရာသီ ကုန်လွန်ပြီး စောနွေရာသီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ယွင်ရှန်းသည် မှော်ပညာသင်ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုပါက မှတ်ပုံတင်ရန်နှင့် စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန်အတွက် နောက်နှစ်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်ဖန်သည် ယွင်ရှန်းကို နှစ်တစ်နှစ်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟုသာ နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤတစ်နှစ်အတွင်းတွင် သူမသည် ဆရာဝန်ဖန် သိသော အခြေခံ ရေ မှော်ပညာနှင့် တိမ်မက်ရေခဲ အိပ်စက်ခြင်းတို့ကို စတင်သင်ယူနိုင်ပြီး ၎င်းသည် ယွင်ရှန်းအား ကနဦးတွင် မတူညီသော ဂုဏ်သတ္တိသုံးမျိုး၏ မှော်ပညာကို ကျွမ်းကျင်စေလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ဆေးခန်းသည် ပိုမို အလုပ်များလာခဲ့ပြီး တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ပူနွေးလာကာ နွေလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၊ တစ်လခွဲကျော် ကြာပြီးနောက်မှ ယွင်ရှန်းသည် ယခင်က ဝမ်ရန်ရွှီနှင့် သဘောတူခဲ့သည့် ဆေးဝါးများကို ဝမ်ရန့်အိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်ရမည့် ကိစ္စကို သတိရလာသည်။

ဆေးခန်းမှ ပုံမှန်ဝင်ငွေ ရရှိနေသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ဆရာဝန်၏ တာဝန်များကို စတင်

လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချောထည်ဆေးဝါးများ ရောင်းချခြင်းမှ အမြတ်က အတော်လေး များပြားသည်။ ဆေးဝါးအသစ်အချို့ကို သန့်စင်လိုပြီး ၎င်းတို့အားလုံးအတွက် များပြားသော ငွေပမာဏ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ ပြင်ဆင်ထားသည့် ချီ စုစည်းမှု အမှုန့်နှင့် တရားထိုင်ရေများကို ရောင်းချရန် ဝမ်ရန့်အိမ်တော်သို့ တစ်ခေါက် သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ဆေးခန်း အလုပ်မရှုပ်သေးမီ ယွင်ရှန်းသည် ဆရာဝန်ဖန်ထံမှ ခွင့်တောင်းပြီး သားရဲဘာသာစကား လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆေးဝါးအသစ်များကို လက်စွပ်ထဲတွင် သိုလှောင်ပြီး တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မဲမဲလေးသည် သူမနောက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်ပါခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် မဲမဲလေးကို အပြင်သို့ ခေါ်မသွားသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ ၎င်း စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ၎င်းကို အတူတူ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရန့်အိမ်တော်သည် ယွီကျင်းမြို့၏ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြားတစ်ခုဖြစ်သော ချန်းလင် လမ်းကြားတွင် တည်ရှိသည်။

ထိုလမ်းကြားတွင် အများအားဖြင့် ကြီးမားသော ဂိတ်တံခါးများပါရှိသည့် ခမ်းနားသော အိမ်များ ပါဝင်ပြီး လူနေအဆောက်အအုံများ များများစားစား မရှိပေ။ အားလုံးမှာ တစ်ဦးတည်းသော အိမ်ကြီးများဖြစ်ပြီး ယွီကျင်းမြို့ရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ၏ နေအိမ်များ ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

တံခါးခေါက်ပြီးနောက် ကြင်နာသော မျက်နှာရှိသည့် အစေခံအိုကြီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ဝမ်ရန်ရွှီကို ရှာနေသည်ကို ကြားသည်နှင့် ထိုအစေခံအိုကြီး၏ မျက်နှာက ဝင်းပသွားပြီး "သခင်လေးပြောတဲ့ ကလေးငယ်လေးက မင်းလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးဟု ထပ်ပြီး အခေါ်ခံရပြန်ပြီ။ သို့သော် ငွေကြေးကိစ္စ ပါဝင်သောကြောင့် သူမ သည်းခံလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း လေ့ကျင့်သော ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီ နည်းပညာသည် အလွန်နူးညံ့သော တာအို အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံရေး နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုင်မာစေပြီး အထူးချီ သွေးကြောကြီး ရှစ်ခုကို ဖွင့်ပေးသော်လည်း ဝူကျိ တိုက်ကြီး၏ စစ်သည်တော်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အသွင်အပြင်တွင်များစွာ ကွာခြားမှု မရှိပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ခြောက်နှစ်သာရှိသေးပြီး အတော်လေး သေးငယ်၍ ပိန်သွယ်ပုံရသည်။ သို့သော် ယွီကျင်းတွင် မကြာသေးမီက ကောင်းစွာ အာဟာရ ပြည့်ဝလာသဖြင့် ဖောင်းကားကာ သူမ၏ အသက်အရွယ်ထက် ပိုငယ်ပုံရသောကြောင့် မလွဲမသွေ ကလေးငယ်လေးဟု အခေါ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

အစေခံအိုကြီး အတွင်းသို့ ဝင်၍ သတင်းပို့ပြီး မကြာမီတွင် ယွင်ရှန်းသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ တိတ်ခနဲ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ခြေသံများကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်မှာ လူများစွာသည် ဂိတ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်လာနေကာ ဝမ်ရန်ရွှီ၏ အိမ်တွင် အခြား ဧည့်သည်များ ရှိပုံရသည်။

ဝက်ဝံနှင့်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦး၊ စစ်သည်တော်နှင့်တူသော အမျိုးသမီး မှော်ဆရာမတစ်ဦးနှင့် မည်သသည့်အမျိုးသမီးထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ချောမောသော ဝမ်ရန်ရွှီ ထိုသုံးဦးသား လေပွေကဲ့သို့ ယွင်ရှန်းထံသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်ကာလအတွင်း ဝမ်ရန်ရွှီသည် ယွင်ရှန်း သူ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရကြောင်းကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခန်း၏ တာဝန်များနှင့် ဆေးသမား စစ်ဆေးမှုကြောင့် နောက်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ ဝမ်ရန်ရွှီ စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် ဒုက္ခကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

သူသည် ဖန်းကုနှင့် မူနန်ယန်တို့၏ သစ်သားငါးခေါက်ခြင်းကဲ့သို့သော အဆက်မပြတ် မြည်တွန်တောက်တီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အကြိမ်များစွာ ပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း ခံခဲ့ရကာ စိတ်ထဲထဲ၌ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင် အစေခံထံမှ ကလေးမလေးတစ်ဦး သူ့ကို လာရှာကြောင်း ကြားသောအခါ သူ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ချစ်ရသူကို တွေ့ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်သော မြင်ကွင်းဖြစ်ခဲ့သည်။

"ကလေးငယ်လေး မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။ ငါ မင်းကို စောင့်နေရတာ သေတော့မတတ်ပဲ"

ဝမ်ရန်ရွှီ၏ မျက်နှာသည် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပွင့်လန်းလာသည်။

မူနန်ယန်သည်လည်း ယွင်ရှန်းကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ရန်ရွှီ ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ယွင်ရှန်းသည် ငယ်ရွယ်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးနက်များ ရှိသည်။ ရိုးရိုးဝတ်စားထားသော်လည်း သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်နေပြီး ချစ်စဖွယ် သတ္တဝါလေးတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အခြားနှစ်ဦး၏ ဇစ်မြစ်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ဝက်ဝံနှင့်တူသောလူသည် ထိုသူတို့အနက် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အမျိုးသားက ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှမ်းလာသည်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ၏ လက်များကို ဖွင့်ကာ ယွင်ရှန်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် မတင်ချီရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့သို့ စောင်းလိုက်သည်နှင့် ယွင်ရှန်း၏ နောက်ဘက်မှ အရိပ်နက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

၎င်းသည် မဲမဲလေးဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသားသည် ယွင်ရှန်းအား အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု အထင်မှားကာ အကာအကွယ်ပေးသည့် ပုံစံဖြင့် ပြုမူခြင်း ဖြစ်သည်။

မဲမဲလေး၏ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများက လေပြင်းများစွာကို ဖန်းကုဆီသို့ တိုက်ခတ်စေသည်။

ယွင်ရှန်း သူ့ကို ပထမဆုံး ကယ်တင်ခဲ့သည့် အချိန်နှင့် မတူဘဲ မဲမဲလေးသည် အရပ်မြင့်လာပြီး ပိုမို သန်မာလာကာ သွက်လက်ဖျတ်လတ်သော ခွေးကလေးနှင့်တူနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြားက မဲမဲလေးကြောင့် ကြောက်လန့်၍ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။

မှော်ပညာနှင့် ကိုယ်ခံပညာနှစ်မျိုးလုံးကို ကျွမ်းကျင်သော ဖန်းကုက ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အတွင်းသို့ သိမ်းသွင်းကာ နောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အမွေးအတောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခြေလှမ်းများစွာဖြင့် ရွေ့လျားသွားသည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများက စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေပြီး သူသည် ပုရစ်ဖြတ်

ကန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သူ၏ ခြေထောက်ရှည်များက မဲမဲလေး ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မဲမဲလေးသည် ထိုရိုက်ခတ်လာသော ခြေထောက်ဖြင့် အထိမခံရမီ ဘေးဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"အံမလေးဗျာ ဒါ တကယ်ပဲ စစ်သားရဲတစ်ကောင်ပါလား"

မူနန်ယန်နှင့် ဝမ်ရန်ရွှီတို့ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဖန်းကု၏ မျက်နှာတွင်လည်း ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသနေသည်။

"ကလေးငယ် သူက ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကိုယ့်လူပဲ"

ဝမ်ရန်ရွှီက ဝင်ရောက် တားမြစ်ရန် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အော်သံကြောင့် မဲမဲလေးက ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"ခဏ ဒီကလေးငယ်က မင်းစကားကို နားလည်တယ်ပေါ့။ မင်း စစ်သားရဲကို ထိန်းချုပ်နိုင်

တယ်လား။ မင်း ဆင့်ခေါ်သူလား"

အတွေ့အကြုံရှိသော ဖန်းကုနှင့် အခြားသူများသည် ယွင်ရှန်းနှင့် မဲမဲလေး အကြား ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိလိုက်ကြသည်။

ထို့အပြင် ယွင်ရှန်းနှင့် မဲမဲလေး အကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ချောမွေ့နေပြီး နတ်ဆိုးသားရဲကို ဤမျှ အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းက ဆင့်ခေါ်သူ အတွက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသုံးဦးသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ယွင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မ ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ဦးပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စာမေးပွဲ မအောင်သေးပါဘူး။ ပြီးတော့ မဲမဲလေးက ကျွန်မရဲ့ စစ်သားရဲ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက တိုက်ပွဲ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ... ဆင့်ခေါ်ရေးဌာနကို မသွားနိုင်ပါဘူး"

ယွင်ရှန်းသည် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များအောက်တွင် မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ဘိုဘိုကို ဆင့်ခေါ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း နည်းပညာအရ သူမသည် စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်လာရန်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော စာမေးပွဲကို အောင်ရမည်ဖြစ်ရာ ထိုစံနှုန်းအရ ယွင်ရှန်းသည် စစ်မှန်သော စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူ မဟုတ်သေးပေ။

မိခင်ဖြစ်သူ ကျိုးရှန်းသည် ယွင်ရှန်းအား သူမ ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်ကြောင်း လူအများအား အလွယ်တကူ မသိစေရန် တစ်ချိန်က သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ဆင့်ခေါ်ရေးဌာန စာမေးပွဲကို မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်း စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အမွေးထူသော လက်ကြီးတစ်စုံဖြင့် ကောက်ချီခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနှင့်တူသော မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဖန်းကုသည် သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ ယွင်ရှန်းကို သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆင့်ခေါ်သူ အဖြစ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကြောင့် ပြဿနာဖြစ်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား။ မပူပါနဲ့ ငါတို့ ရှိနေရင် ဒီကိစ္စကို မင်းအတွက် လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မှာ သေချာတယ်။ စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူ စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုဖို့ မင်းကို ဆင့်ခေါ်ရေးဌာန ကို အခုပဲ ခေါ်သွားရအောင်"

အိပ်ဖို့ အချိန်တန်မှ ခေါင်းအုံး လာပို့ပေးသလိုမျိုး ဟွမ်တန်ကြေးစားအဖွဲ့သည် ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ဦး လိုအပ်နေချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ယွင်ရှန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဖန်းကုနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့က ဆင့်ခေါ်ရေးဌာန သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ တရားဝင် ဆင့်ခေါ်သားရဲက မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ကြသည်။