အခန်း (၈၅)

ယွီကျင်း ဆင့်ခေါ်ရေးဌာနသည် ဝူကျိ တိုက်ကြီး၏ ဆင့်ခေါ်ရေးတရားရုံးက ဆင့်ခေါ်သူများအတွက် အထူးဦးဆောင်၍ တည်ထောင်ထားသည့် နေရာဖြစ်ပြီး သားရဲဘာသာစကား သုံးစွဲသူတစ်ဦးသည် ဌာန၏ အကဲဖြတ်မှုကို အောင်မြင်သည်နှင့် ဆင့်ခေါ်သူ အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် ရရှိနိုင်သည်။

ဖန်းကုသည် ယွင်ရှန်း၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ထုတ်ဖော်မည် မဟုတ်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်း ဌာနအတွင်းသို့ မဝင်မီ သူသည် သူမအား လက်ဆောင်ငယ်လေးတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ထိုလက်ဆောင်မှာ နားဆွဲနှင့် ဆင်တူသော အဆင်တန်ဆာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်ကို အလင်းယောင်စွမ်းအား နားဆွဲဟုခေါ်သော လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ၎င်းသည် အထူး မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

မှော်ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ယွင်ရှန်းသည် တင်းလိုက်က ငှက်ပျောဖက်ရွာတွင် ထောင်ထားခဲ့သော ထောင်ချောက်တစ်ခုအတွင်း တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် မှော်ပစ္စည်းများသည် အထူးပြု မှော်လက်မှုပညာရှင်များက ပြုလုပ်ထားပြီး အထူးမှော်ပညာကို ထည့်သွင်းထားသော ကိရိယာများ ဖြစ်သည်။

ဤ အလင်းယောင်စွမ်းအား နားဆွဲတွင် မြူမှော်ပညာပါဝင်သည်။ ယွင်ရှန်းနားဆွဲကို ဝတ်ဆင်ထားသောအခါ သူမသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော်လည်း ထိုသူသည် သူမ၏ မျက်နှာကို အမှတ်ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မြူခိုးများက သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကိုသာ သူတို့ မှတ်မိပေမည်ပင်။

အလားတူ မှော်ပစ္စည်းများကို ကြေးစားမုဆိုးများအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော ဝမ်ရန်ရွှီကဲ့သို့သော လူများကလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ မလွဲမရှောင်သာ အရိပ်အာဝါသရှိသော အလုပ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်ကြရသောကြောင့် ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုက သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

ဤ မှော်ပစ္စည်းဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ထုတ်ဖော်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

"လူတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်း အကဲဖြတ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ ရောက်လာတာပါ"

ဖန်းကုနှင့် အခြားသူများ လိုက်ပါလာသော ယွင်ရှန်းသည် ယွီကျင်း၏ ဆင့်ခေါ်ရေးဌာန သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မဟာကျိုးမြို့တွင် ဆင့်ခေါ်သူများသည် ရှားပါးပြီး ထို့ကြောင့် ဌာနသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ဆိတ်ငြိမ်နေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော ဌာနတစ်ခုတွင် အကဲဖြတ်သူ တစ်ဦးတည်းသာ အထီးကျန်စွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဖန်းကု၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားနှင့် အသံကျယ်ကျယ်ကြောင့် သူ ဌာနထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အကဲဖြတ်သူအား သူ၏ နေ့လည်ခင်းအိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးထစေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ဆင့်ခေါ်သူ အကဲဖြတ်မှု မှာ ပါဝင်ဖို့ ရောက်လာတာလဲ"

ဌာနဝန်ထမ်းက ပထမတွင် ဖန်းကုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် စစ်ဆေးမှု ခံယူမည့်သူများဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

"သူမပါ"

ဖန်းကုသည် ယွင်ရှန်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရုတ်တရက် ချီမြှောက်လိုက်ရာ ယွင်ရှန်း ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖန်းကုကဲ့သို့သော လူတစ်ဦး၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရခြင်းက မြင့်မားသော အမြင်ကို ပေးစွမ်းပြီး အတော်လေး ကောင်းမွန်သော ခံစားမှု ဖြစ်စေသည်ဟု ပြောရမည်ပင်။

ထိုမျှ အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယွင်ရှန်းသည် အရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ သေးငယ်သည်။ ထို့ကြောင့် အကဲဖြတ်သူ သူမကို သတိမထားမိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

"မင်း ကလေးမလေးလား။ စစ်သားရဲတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သလား။ ဘယ်လို စစ်သားရဲ အမျိုးအစားလဲ"

ဌာနမှ ဝန်ထမ်းများပင် စိတ်အားထက်သန်လာသည်။ ဆင့်ခေါ်သူများသည် မဟာကျိုးတွင် အမှန်တကယ် ရှားပါးပြီး ယွီကျင်း၏ ဌာနမှ အစီရင်ခံသော နှစ်စဉ် ဆင့်ခေါ်သူ အသစ်

အရေအတွက်က စိတ်ပျက်ဖွယ် နည်းပါးနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် အရေအတွက် တိုးမြှင့်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။

မဟာကျိုး တွင် ဆင့်ခေါ်သူများ မည်မျှ ရှားပါးသည်ကို ဌာနမှ လူများသာ သိသည်။ မဟာကျိုး တော်ဝင်မိသားစုတွင် အမှုထမ်းနေသော ဆင့်ခေါ်သူများပင် ငါးဦးထက် မကျော်လွန်ပေ။

ဘိုဘို ဘယ်စစ်သားရဲ အမျိုးအစားလဲ။ ယွင်ရှန်းသည် ဤမေးခွန်းကို တကယ်တမ်း နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ စစ်သားရဲများ၏ အမျိုးအစားခွဲခြားမှုအရ စစ်သားရဲများကို အပင်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ သို့မဟုတ် အချို့ ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသော အမွေအနှစ် ဝိညာဉ်များသို့မဟုတ် မှော်နတ်သူငယ်များအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးနှစ်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆင့်ခေါ်သူများသည် အပင် သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်အခြေခံ စစ်သားရဲများ ကို အများဆုံး ဆင့်ခေါ်နိုင်ကြသည်။

"တိရစ္ဆာန်ပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘို၏ တိကျသော အမျိုးအစားကို မသေချာသော်လည်း ဘိုဘိုတွင် အတောင်ပံများ ရှိသောကြောင့် ၎င်းကို တိရစ္ဆာန်အဖြစ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းက မှားမည် မဟုတ်ပေ။

"စစ်သားရဲက ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်သလဲ။ စစ်သည်တော် အမျိုးအစား စစ်သားရဲလား၊ မှော်ပညာ အမျိုးအစား စစ်သားရဲလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှားပါးတဲ့ အခြား အရန် တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု အမျိုးအစားလား"

ဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက ဆက်လက် မေးမြန်းနေသည်။

"သူက မှော်ပညာကို နားမလည်ပုံရဘူး။ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု လည်း မကျွမ်းကျင်ဘူး။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်... သူက ငိုတဲ့နေရာမှာ အရမ်းတော်တယ်"

ယွင်ရှန်း၏ အသံသည် ပြောနေရင်း ပိုမို နူးညံ့လာခဲ့ပြီး အနီးနားတွင် နားထောင်နေသော ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့ပင် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ငိုတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့စစ်သားရဲ။

ဤကဲ့သို့သော အရာကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့အားလုံး မဲမဲလေးသည် ယွင်ရှန်း၏ စစ်သားရဲ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းသည် တိုက်ပွဲ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာသာ ဖြစ်နေသည်။

"ငိုတာလား။ ငိုတာကို တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု အဖြစ် သတ်မှတ်လို့မရဘူး မဟုတ်လား" ဆင့်ခေါ်ရေးဌာနမှ စစ်ဆေးသူ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ စစ်သားရဲ ဆိုသည်မှာ နာမည်အတိုင်းပင် ၎င်း၏ သခင်အား တိုက်ပွဲတွင် ကူညီရန် ရည်ရွယ်သည်။ မျက်ရည်ကျတတ်သော စစ်သားရဲက ထိုအဓိပ္ပာယ်နှင့် မကိုက်ညီပေ။

"ဘယ်သူက ငိုတာကို တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ မရဘူးလို့ ပြောတာလဲ။ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု ဆိုတာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားတယ်။ ကျွန်မကို မယုံဘူးလား။ ဘိုဘိုရဲ့ ငိုသံကို ၁၅ မိနစ်လောက် ခံနိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ"

ယွင်ရှန်းသည် ငြင်းခုံလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဆင့်ခေါ်ခြင်း စာလုံးပေါင်းကို စတင် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

မှော်ဒြပ်စင်များ လှိုင်းထလာပြီးနောက် အတောင်ပံပါသော အားအင်ပြည့်ဝသည့် ဥတစ်လုံးသည် ယွင်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဘိုဘို ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သခင်မ သခင်မ ဘိုဘိုကို မဆင့်ခေါ်တာ ကြာပြီ။ ဘိုဘိုကို သခင်မ မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဝါး ဘာလို့ ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ရှက်သွားစေတယ်"

ဘိုဘိုဥသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ ယွင်ရှန်း ပတ်လည်တွင် မရပ်မနား ခုန်ပေါက်နေသည်။

သူတို့၏ စစ်သားရဲနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ချိတ်ဆက်မှုရှိသော စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးသာ စစ်သားရဲများ၏ ဘာသာစကားကို နားလည်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများအတွက်မူ ၎င်းသည် ဆူညံစွာ အော်ဟစ်နေသော နတ်ဆိုးဥတစ်ခုကဲ့သို့သာ အသံထွက်နေသည်။

"ဘိုဘို ဒါက ဆင့်ခေါ်ရေးဌာနပါ။ ငါ စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူ စာမေးပွဲ ဖြေနေတာ။ ဒါက ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုအကဲဖြတ်သူက မင်းကို ရုပ်ဆိုးတယ်။ အသုံးမကျဘူး၊ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုမှ မသိဘူး။ စစ်သားရဲ လို့ ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူက ငါ့ကို မင်းနဲ့ စာချုပ်ဖျက်ပြီး တခြား စစ်သားရဲ တစ်ကောင် ရှာခိုင်းတယ်"

ယွင်ရှန်း ဒေါသတကြီး ဆက်တိုက် ပြောလိုက်သည်။

ရုပ်ဆိုးတယ်။ အသုံးမကျဘူး။

စာချုပ်ဖျက်သိမ်းတာ…ဥကို ဒီလောက်ထိ ထိခိုက်စေတာ…ဥကို ဒီလို စော်ကားတာလား။

"ဝါး….."

မြေကြီးပင် တုန်လှုပ်ကာ တောင်များယိမ်းထိုးသကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ မျက်ရည်နှစ်စင်း စီးကျလာသည်။ ဘိုဘိုဥသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးရင်း ခုန်ပေါက်နေသည်။

ထိုအသံသည် သေစေနိုင်သော ဥသြသံကဲ့သို့ နစ်နာသော နာမ်ဝိညာဉ်များက အသက်များကို တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ ဘိုဘို ငိုနေစဉ် မျက်ရည်များ လျင်မြန်စွာ စီးကျနေသော်လည်း ဤမျှသေးငယ်သော ဥကလေးအတွက် ထိုမျှများပြားသော မျက်ရည်များ မည်သည့်နေရာက လာသည်က မရှင်းလင်းခြင်းပင်။

မကြာမီတွင် ဘိုဘိုဥ၏ မျက်ရည်များက စစ်ဆေးခန်း တစ်ခန်းလုံးကို ရေလွှမ်းမိုးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

၁၅ မိနစ်ဆိုတာ မပြောနဲ့ ငါးမိနစ်အတွင်းမှာပင် ဆင့်ခေါ်ရေးဌာန မှ စစ်ဆေးသူသည် သူ၏ ခေါင်းများ လေးလံပြီး ခြေလက်များ တုန်ခါလာကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်၍ မူးမေ့လဲကျလုနီးပါး ခံစားခဲ့ရသည်။

ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ ဒီဥက ရိုးရိုးငိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသံလှိုင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်မျိုးကို ကျွမ်းကျင်နေတာ ရှင်းနေတယ်။

ဆင့်ခေါ်ရေးဌာနမှ စစ်ဆေးသူသည် ဘိုဘိုကို ဆက်လက် အထင်သေးရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မိမိအသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူကာ အလျင်အမြန် ရေးလိုက်သည်။

စစ်သားရဲ အဆင့် မသတ်မှတ်ရသေး၊ နာမည်မသိ ဥအမျိုးအစား နတ်ဆိုးသားရဲ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သည်၊ အဖျက်စွမ်းအား မြင့်မားသည်။

စာမေးပွဲ ဝန်ထမ်းသည် ယွင်ရှန်းအား သူမ၏ စစ်သားရဲကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ဆင့်ခေါ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘိုဥကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘိုဘိုဥ၏ ငိုခြင်းက သူမအပေါ် အနည်းငယ်သာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။ မဟုတ်ပါက သူမ တကယ်တမ်း စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်မိပေမည်ပင်။

"ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါက ဆင့်ခေါ်သူရဲ့လက်စွပ်ပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက စစ်မှန်တဲ့ စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ဦးပါ"

ဆင့်ခေါ်ရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများသည် ယွင်ရှန်း ချန်ခဲ့သော နာမည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယန်ယွင်ဟု ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆင့်ခေါ်သူ၏ လက်စွပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သားရဲဘာသာစကား လက်စွပ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဆင့်ခေါ်ရေး လက်စွပ်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိခင် ဟူကျိုးရှန်း ချန်ခဲ့သော လက်စွပ်ကဲ့သို့ ပစ္စည်းများ သိုလှောင်နိုင်သည့် စွမ်းရည် မရှိပေ။ ယွင်ရှန်းသည် လက်စွပ်နှစ်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် လဲလှယ်လိုက်ပြီး သူမမိခင်၏ သားရဲဘာသာစကား လက်စွပ်ကို ယခုမှစ၍ သူမ၏ ဆင့်ခေါ်ရေး လက်စွပ် အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့ ဆင့်ခေါ်ရေးဌာန မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ ဝမ်ရန်ရွှီနှင့် မူနန်ယန် နှစ်ဦးစလုံး နံရံကို အားပြုမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး ဖန်းကုသာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော်လည်း လမ်းလျှောက်ရင်း တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ရန်ရွှီ သူ၏ နဖူးကို တို့ထိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ မျက်စိပွင့်စေတဲ့ အတွေ့အကြုံပါပဲ။ ငိုခြင်းကလည်း တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့လေ"