လေးလံသောသံချပ်ကာကို ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ခြင်း။ ဝိညာဉ်လိုက်မြား။ (၁)

စူးချန်ခုန်း၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ ယခင်က သူပုန်စခန်းတွင် သူသည် ခေါင်းဆောင် ဝေ့ချောင်နှင့် အတော်လေးနီးကပ်ခဲ့သောကြောင့် ဝေ့ချောင်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ချိုင်ကျန့်သည် စူးချန်ခုန်းကိုလည်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော်လည်း ချိုင်ကျန့်က သူ့ကို မှတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဝိုင်းခံထားရာမှ ထွက်လာပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ဖျတ်လတ်မှုူနှင့် ကိုယ်ဖော့ပညာကို ပြသခဲ့ပြီး သူ့ကို အာရုံစိုက်နေသော ချိုင်ကျန့်က မြင်သွားခဲ့လေသည်။ ချိုင်ကျန့်သည် ထိုအချိန်မှစ၍ သူနှင့် ဝေ့ချောင်တို့ ဆက်စပ်မှုရှိသည်ကို သိသော စူးချန်ခုန်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိဘဲ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ဖိအားကို ရင်ဆိုင်နေရသော ချိုင်ကျန့်သည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေတွင် စူးချန်ခုန်း၏ အထောက်အထားကို တိုက်ရိုက်ထောက်ပြခဲ့ပြီး ဒါက သူနဲ့သူ့အသိတွေကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သလိုပါပင်။

“စူးထိုက်လိုင်လား။ ပန်းပဲဆရာတဲ့လား။ ပန်းပဲဌာနကလား။”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က တော်တော်လေးရှုပ်ထွေးနေသည်။ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူဟာ ထုံးစံအတိုင်း တပ်မတော်အတွင်း ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပါ။ စူးထိုက်လိုင်အကြောင်းလည်း မကြားဖူးသလို ပန်းပဲဌာနမှာ အဲဒီလိုလူတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိခဲ့ပါ။

ဒါပေမယ့် ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ ချိုင်ကျန့်က သူပုန်တွေဆီကနေ ခွဲထွက်လာတဲ့ ဒီမျက်နှာဖုံးနဲ့လူကို တကယ်သိတယ်ဆိုတာတော့ သိပါသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းသူ့ကို တကယ်သိတာလား။" ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့အကြည့်က ချိုင်ကျန့်ဆီမှာ တည်နေလေ၏။ ယုတ္တိရှိရှိပြောရရင် သစ်တောစခန်းရဲ့ ဒုစစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ချိုင်ကျန့်ဟာ သူပုန်တွေထဲက ဘယ်သူ့နဲ့မှ မသိကျွမ်းသင့်ပါ။

ထိုအချိန်မှာ ချိုင်ကျန့်ဟာ သူ့ရဲ့ကိစ္စတွေကို တကယ်သိတဲ့ ဟုန်ကျန်းရှန့်က သူ့ကို သတိထားမိသွားပြီဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထပ်ငြင်းတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။ ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့အာရုံကို လွှဲပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးရရန် တတ်နိုင်သမျှ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖန်တီးတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပဲ ချိုင်ကျန့်က ထေ့ငေါ့လိုက်သည်။ “ဒီလူကို စူးထိုက်လိုင်လို့ခေါ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ထဲ ဝင်ခဲ့ပြီး ပန်းပဲဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုသိုင်းပညာနဲ့များ ဘာလို့ ပန်းပဲဆရာအဖြစ် ဝင်လုပ်ရမှာလဲ။ တကယ်လို့ …”

အနှီအချိန်မှာ ချိုင်ကျန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ကနဲ ပေါ်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က မုမိသားစုက မုကျင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားကို လိုက်ရှာဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက လူသတ်သမားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့စခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒီလူများလား”

စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့သိုင်းပညာကို ပြသပြီးနောက် သူ့ကိုမိသွားပြီဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ မင်းလုပ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းက သိုင်းတတ်ပြီးတော့ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတယ်။ မုကျင်သေဆုံးပြီးနောက်မှာ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ထဲ ဝင်ပြီး ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ချိုင်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စူးရှလာပြီး သေချာတဲ့အကြည့်နဲ့ အခိုင်အမာပြောဆိုနေပြီး အရာအားလုံးက ကွက်တိဖြစ်နေသည်။

ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ စူးချန်ခုန်းက ဒီလိုသိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပါ။ မုကျင်ကိုသတ်ပြီး စစ်တပ်ထဲ ခိုးဝင်သွားတဲ့ လူသတ်သမားဆိုရင် အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားလေပြီ။

“ဟမ်”

ဟုန်ကျန်းရှန့် အခုတော့ တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက မုကျင်သေဆုံးပြီးနောက် သူ့ရဲ့အဖေနဲ့ အဘိုးဟာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်ဆီသွားပြီး သွေးသားအမှတ်အသားကနေတစ်ဆင့် လူသတ်သမားဟာ စစ်တပ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိလို့ ဖေယန်ကို လူသတ်သမားကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ဖေယန်က ဘက်လိုက်မှုကြောင့် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်က ဒုစစ်သူကြီး ဒါမှမဟုတ် စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ပဲ မုကျင်ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ သူ အရှက်ရမှာစိုးပြီး သူ့အာဏာစက် လျော့နည်းသွားမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး အတွင်းပိုင်းမှာပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

မုသားအဖနှစ်ယောက်ဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် အရေးယူဆောင်ရွက်ရမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဖေယန်က မုကျင်ကို သတ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ အရည်အချင်း နှစ်မျိုးလုံးရှိတဲ့ စစ်တပ်ထဲက လူတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပေမယ့် ဘာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ လူသတ်သမားဟာ လူသစ်စုဆောင်းသူထဲက ဖြစ်နိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပေမယ့် သံသယရှိသူ တစ်ယောက်ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဖေယန်က သူ့စစ်သူကြီးတစ်ဦးဦးက ဒီလုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဝန်ခံခြင်းမရှိသလို ခိုင်မာတဲ့သက်သေအထောက်အထားလည်း မရှိတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ ဒီကိစ္စကို ရုပ်သိမ်းခဲ့ကြသည်။ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိတဲ့အတွက် ဒီဖြစ်ရပ်ကို လူအနည်းငယ်သာ သိခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ချိုင်ကျန့်က သူပုန်တွေဆီကနေ ခွဲထွက်လာတဲ့ မျက်နှာဖုံးနဲ့လူဟာ မုကျင်သေဆုံးပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ပန်းပဲဌာနမှာ ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ပန်းပဲဆရာ စူးထိုက်လိုင်လို့ အမည်ရကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။ စူးထိုက်လိုင် ဘာကြောင့် ဒီမှာရှိနေလဲဆိုတာ သူနားမလည်သေးပေမယ့် ချိုင်ကျန့်ရဲ့ အခိုင်အမာပြောဆိုချက်က လိမ်ညာမှုတစ်ခုလို့ မထင်ရပါ။

ချိုင်ကျန့်က သူ့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဆွဲချနေတာကြောင့် စူးချန်ခုန်း စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး… ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ မထွက်သွားရဘူး။”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က ခပ်မာမာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ မူလက ချိုင်ကျန့်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ လာခဲ့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အချက်တစ်ချက်ကို သူသိလိုက်ရသည်။ ဒီမျက်နှာဖုံးနဲ့လူက မုကျင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်သည်။

မရှင်းလင်းတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ အများကြီးရှိနေသေးပေမယ့် ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ရင် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်လိမ့်မည်။

“ဟုန်ကျန်းရှန့်… ငါ သူနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။”

ချိုင်ကျန့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့် ကြောက်စရာကောင်းတာကို သူသိလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကွာဟချက်က ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုလိုပင်။ သူ့ကို အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိပါ။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းလည်း ဆွဲထည့်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ဟုန်ကျန်းရှန့်က သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးမှာမဟုတ်တာ သေချာပါသည်။ ဆိုလိုတာက လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။

“ဟုန်ကျန်းရှန့်.. ငါ သူ့ကို ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ရင်ဆိုင်ရတော့မှာလား။ ငါ့ရဲ့ မူလဓားစွမ်းအင်က သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပါ့မလား”

စူးချန်ခုန်းကလည်း အလားတူ လေးနက်စွာ တွေးနေမိသည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ သူတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အသန်မာဆုံး သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သေချာပေါက် လွယ်ကူတဲ့ ရန်သူမဟုတ်ပေ။

“ဝှစ်”

အခြေအနေရှုပ်ထွေးလာပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်လာတဲ့အခါ ရုတ်တရက် ဝှစ်ကနဲနှင့် အသံခပ်တိုးတိုးလေး‌ လေထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံက နောက်ကျနေသည်။ ပထမဆုံးရောက်လာတာက လေကိုခွင်းလာသည့် ခရုပတ်ပုံသဏ္ဍာန် မြှားခေါင်းနှင့် မြားတစ်စင်းဖြစ်သည်။

အသံရဲ့အမြန်နှုန်းထက် အဆပေါင်းများစွာပိုမြန်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သူ့ရဲ့ပစ်မှတ်က ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ နောက်ကျောဖြစ်သည်။

မျက်လုံးထဲမှာ လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး ထက်မြက်တဲ့အာရုံခံစားမှုနဲ့အတူ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ အရိုးထိလောက်အောင် အေးစက်တဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားရဖို့ မြားကိုမြင်ဖို့ မလိုအပ်ပါ။ သူ့ရဲ့ကြံ့ခိုင်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးတိုက်ဆယ်ပေလောက် ရွှေ့လိုက်ပြီး ဝင်လာနေတဲ့မြားကို ကြိုတင်ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

သို့ပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းတာက မြားဟာ မျက်လုံးပါသည့်နှယ် လေထဲမှာ မျဉ်းကွေးတစ်ခုဆွဲပြီး ရှောင်တိမ်းနေတဲ့ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဆီကို ဦးတည်လာလေ၏။