နဂါးသွေးဆေး။ အရာရာတတ်စွမ်းသော စူးထိုက်လိုင်။ (၁)

ဟုန်ကျန်းရှန့်လည်း ချိုင်ကျန့်ပြောတာတွေ မှန်တယ်ဆိုတာ နားလည်သွားသည်။ စူးထိုက်လိုင်လို့ ခေါ်တဲ့လူဟာ မုကျင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ဖြစ်သည်။ မုမိသားစုရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် သူဟာ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်စခန်းမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ နေနေခဲ့သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ စကားတွေကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့စကားလုံးတွေကို စီလိုက်ပြီး “မုကျင်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ ပြန်တိုက်ခဲ့ရုံပါပဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း စူးချန်ခုန်းက ဓားစွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြန်လည်ထည့်သွင်းဖို့ တိတ်တဆိတ် အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လာမှာကို သတိထားနေခဲ့သည်။

“မုကျင်က မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကမလို့ တကယ်ကို အသိတရားမဲ့ပြီး ရူးနေတဲ့သူပဲ” ဟူ၍ ဟုန်ကျန်းရှန့်က ဆိုလေ၏။

မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုက လူတွေအားလုံးဟာ သူတို့အမွေဆက်ခံထားတဲ့ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိကြပါသည်။

"ငါ့ကို ရန်လိုနေစရာမလိုပါဘူးကွာ။ အခုလေးတင် မင်းကို ဝိုင်းထားတဲ့နေရာကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ရဲ့ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်း မသတ်ခဲ့ဘူး။ သစ္စာဖောက် ချိုင်ကျန့်ကိုတောင် သတ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သေးတယ်။ ငါ မင်းကို အရမ်းသိချင်ရုံပါ။ ငါတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြဆိုကြမယ်လေ။"

ဟုန်ကျန်းရှန့်က ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ စကားပြောနေတုန်း စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

စူးချန်ခုန်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့အမည်ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ဖုံးကွယ်ထားတာက အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ သိတဲ့အတွက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တွေ့ဆုံပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုသင့်သည်။ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းမှာ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုအရ ဒီဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ မထင်ရပါ။

ဟုန်ကျန်းရှန့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရမှာကို သတိထားနေတဲ့ စူးချန်ခုန်းက သူ့မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ချောမောပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ရှိလေ၏။

"အရမ်းငယ်သေးတာပဲ။"

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ စွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ရှိမည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း သူ့ရှေ့မှလူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။

“မင်းက မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုကလား” ဟုန်ကျန်းရှန့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အဲ့လောက်ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ နောက်ခံမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကျေးလက်ဒေသမှာ မွေးဖွားတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။” စူးချန်ခုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤအချက်ကြောင့် ဟုန်ကျန်းရှန့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် အမှန်တကယ် မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုမှ ဖြစ်ပါက မုကျင်ကို သတ်ပြီးနောက် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်စခန်းတွင် ပုန်းနေရန် မလိုအပ်ဘဲ သူ့မိသားစု၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက သူသည် ကျေးလက်ဒေသမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် အနည်းငယ် သံသယဝင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း နှိမ့်ချသော ဇာတိဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပါ။

စူးချန်ခုန်းက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သူကြီးဟုန်၊ ကျွန်တော်က ပန်းပဲဌာနမှာ ဝင်ခဲ့ပြီး မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ခြောက်လလောက် အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ မုမိသားစုရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်ရှားချင်လို့ပါ။ ချိုင်ကျန့်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားခဲ့လို့ သူပုန်တွေကြားထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အမှန်တော့ လမ်းမှာ ခွဲထွက်ဖို့ ပြင်နေတာပါ။”

စူးချန်ခုန်းက အလွန်ရိုးသားစွာ ဆိုလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စူးချန်ခုန်းက တိတ်တိတ်လေး သတိထားနေခဲ့သည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်က တကယ်တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူအစွမ်းကုန်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရုံကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပါ။

“ဒီလူငယ်လေးက ချိုင်ကျန့်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူပုန်တွေနဲ့ မပူးပေါင်းဘူး။ သူက အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိတယ်…ဒါမျိုး တကယ် ရှားတယ်။” ဟုန်ကျန်းရှန့်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ “အဲဒီလိုလူမျိုးက ရန်သူဆိုရင် သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်။ ရန်သူမဟုတ်ရင် ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။”

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဟုန်ကျန်းရှန့်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းနာမည်က စူးထိုက်လိုင် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ငါနဲ့မိတ်ဆွေမဖွဲ့တာလဲ။”

“အာ” စူးချန်ခုန်းက အံ့အားသင့်သွားပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ အတွေးကို အနည်းငယ် လိုက်မမီနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြုံးလိုက်ပြီး “ငါမင်းအရွယ်တုန်းက မင်းလောက် အရည်အချင်းမရှိခဲ့ဘူး။ ငါမင်းကို သဘောကျတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်တယ်။ အတူတူစားကြမယ်။ သောက်ကြမယ်။ ပြီးရင် သိုင်းပညာဗဟုသုတတွေဖလှယ်ကြမယ်လေ။ မင်းကြိုက်တယ်မလား”

“စစ်သူကြီးဟုန်လို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော်နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုတာက ကျွန်တော် တောင်းဆိုနိုင်တာထက် အများကြီးပိုပါတယ်။” ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဒါက မြှောက်ပင့်တာမဟုတ်ပါ။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ စစ်ခုန်းယုံမကွယ်လွန်ခင်ကတောင် အလွန်လေးစားခံခဲ့ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ အစကတည်းက နိမ့်ချတတ်ပြီး သဘာဝအတိုင်း ပါရမီရှိကာ အသက်ငါးနှစ်မှာ နတ်ဘုရားအစွမ်းသတ္တိနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ အသက်ငယ်စဉ်ကပင် သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ ပြိုင်ဘက်တိုင်း မယှဉ်နိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလေပြီ။

နောက်ပိုင်းမှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ ပုန်ကန်မှုတွေကို နှိမ်နင်းပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့အတွက် နာမည်ကြီးလာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်က မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ဆန္ဒရှိသောကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် မိတ်ဆွေမဟုတ်လျှင် ရန်သူဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့သို့ဆိုလျှင် ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် သူ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်းနှင့် ထွက်ခွာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်။

တကယ်တော့ စူးချန်ခုန်းသည် စစ်စခန်းတွင် ခိုလှုံရန် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်အတွက် သူတို့က ပြဿနာလာရှာဖို့ ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ မရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ ပြဿနာအချို့နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ သူက “ငါက မင်းထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက် အသက်ကြီးတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို ညီလေးစူးလို့ ခေါ်မယ်။ ဒီနေ့ ငါကိုင်တွယ်ရမယ့် ကိစ္စတချို့ရှိသေးတယ်။ မင်းဘယ်မှာနေတာလဲ။ ငါ လက်ရှိကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးရင် ငါတို့ ပြန်ဆုံပြီး ပြောကြဆိုကြမယ်လေ။”

“တာဖုန့်ပြည်နယ်မြို့တော်က အိုက်ဝေ့အိမ်တော်။”

စူးချန်ခုန်းသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်တွင် သူငှားရမ်းထားသော အိမ်တော်၏ လိပ်စာကို မပေးမီ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“အခုတော့ ငါ မင်းနဲ့အဖော်မပြုပေးနိုင်တော့ဘူး ညီလေးစူးရေ” ဟုန်ကျန်းရှန့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်က သူ့ကို ဒီလိုပဲ ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်တာကို စူးချန်ခုန်း အံ့သြနေမိသည်။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာ မဟုတ်ရပါ။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရန်ငြိုးမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက “ဒါဆို ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက လှည့်ထွက်သွားပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်က သူ့ပုံရိပ် အဝေးကို ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်နေ၏။

“ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားနည်းစနစ်လဲ။ အဲ့ဒါက မူလဓားစွမ်းအင်လား။ ဒီလောက်အသက်ငယ်တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ဓားနည်းစနစ်ကို ဒီလောက်ထိ ကျွမ်းကျင်နိုင်တာက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းပဲ။”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က မြေပြင်ပေါ်က ချိုင်ကျန့်ရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့သြတကြီးနဲ့ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ကိုယ်တိုင်က ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ သိုင်းပညာပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အသက်ငါးနှစ်မှာ သူဟာ ဒယ်အိုးကြီးတွေကို မနိုင်တဲ့ ခွန်အားရှိခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအစွမ်းသတ္တိနယ်ပယ်က ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။

ပြီးတော့ အခု စူးထိုက်လိုင်လို့ခေါ်တဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူငယ်လေးဟာ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ စွမ်းရည်တွေက သူ့ထက် မနည်းဘူးလို့ ထင်ရတာကြောင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ သူနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုခဲ့သည်။

“အရင်ဆုံး သွားကြည့်ရအောင်။ လူအိုကြီးကျင်းက ဝေ့ချောင်ကို မဖြေရှင်းရသေးဘူးလား။”