နဂါးသွေးဆေး။ အရာရာတတ်စွမ်းသော စူးထိုက်လိုင်။ (၂)

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး ချက်ချင်းပြန်ကာ စစ်မြေပြင်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

“ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ အစွမ်းသတ္တိက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်။ ငါ ‘ဓားစွမ်းအင်’ ကို စုစည်းထားပေမယ့် သူ့ကို တိုက်ရင် အနိုင်ရမယ့်အစား ရှုံးနိမ့်ဖို့ ပိုများမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိသည်။

အစောပိုင်းက “ဝိညာဉ်လိုက်မြား” ကို ကျွမ်းကျင်သော မြားပစ်သမားတစ်ဦးက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်ခတ်ခဲ့သော်လည်း ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို ခြစ်ရာတောင် မထင်စေနိုင်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ထွက်ပြေးကာ သူ့ကို ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရဲခဲ့။

လက်ရှိ စူးချန်ခုန်းပင် ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

အမှန်တော့ စူးချန်ခုန်းဟာ သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချနေတာ မဟုတ်ပါ။ သူဟာ ‘ချီသွေးအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ခုနစ်’ မှာပဲ ရှိသေးပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးထွားမှု အလားအလာက အလွန်ကြီးမားနေဆဲပင်။

နေ့လည်ခင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်း ငှားရမ်းထားသော သီးသန့်အိမ်ယာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ယခုချက်ချင်း ထွက်သွားတာက ကောင်းမွန်သောရွေးချယ်မှုတစ်ခုဟု ထင်ရသည်။

မုမိသားစု၏ 'သစ်မြွေချိပ်စည်း' ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အလိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပါ။

သို့သော် ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် သဘောတူညီထားသော တွေ့ဆုံမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် မထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် သူ့အပေါ် ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံလိုစိတ်ရှိကြောင်း ပြသခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အခက်အခဲမဖြစ်စေခဲ့ပါ။

ထို့အပြင် သဘောတူထားသည့်အတိုင်း သူ့နှင့်မတွေ့ဆုံဘဲ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ထွက်ပြေးတာက အတော်လေး သေးသိမ်သောလုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထွက်ခွာခြင်းမပြုဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် အိမ်ယာကို အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ပြီး အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခု၏ လျှို့ဝှက်မြေအောက်သိုလှောင်ခန်းတွင် စစ်ဆေးခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က စစ်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ဓား၊ လေး၊ အဂ္ဂိရတ်မီးဖိုနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွား၍မရသောကြောင့် ငှားရမ်းထားသော အိမ်ကြီးတွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။

"အားလုံး ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲ။"

စူးချန်ခုန်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သံဖြတ်ဓား၊ ကြယ်ပုံစံရွှေ အားကောင်းသန်မာလေးနှင့် အဂ္ဂိရတ်မီးဖိုတို့သည် အားလုံး မပျက်မစီးဘဲ ရှိနေသည်။ ကြယ်ပုံစံ ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ဤပစ္စည်းများက အလွန်ပင်တန်ဖိုးရှိပါသည်။

အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် နှစ်ရက်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ဖြေလျော့ခဲ့သည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် စစ်စခန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မုကျင်ကို သတ်ပြီးနောက် ခပ်လျှိုလျှိုနေခဲ့ရလေသည်။ လက်တွေ့တွင် သူ၏သရုပ်မှန် ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို နေ့တိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရပြီး ဒီလောက် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သူပုန်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်ခံခဲ့ရပြီး မိစ္ဆာငိုကြွေးဓားကို ထုလုပ်ခဲ့ရသည့်အကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုတော့ပါ။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ လည်ပတ်မှုသည် စူးချန်ခုန်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် စောပြီး ရောက်လာခဲ့ပြီး အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် တတိယမြောက်ညတွင် စူးချန်ခုန်း၏ နေအိမ်တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ဒီအချိန်မှာ စူးချန်ခုန်းထံ လာရောက်လည်ပတ်မည့်သူမှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းထပြီး အိမ်တော်ရဲ့ ပင်မတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဟုန်ကျန်းရှန့်က အပြင်မှာ ရပ်နေလေ၏။

ဒါပေမယ့် ဟုန်ကျန်းရှန့်က ဒီအချိန်မှာ ဝတ်ရုံကိုဝတ်ကာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး အလွန်တရာ ခပ်လျှိုလျှိုနှင့် သူဘယ်ကိုလာတယ်ဆိုတာကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ လူသိများတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လျှောက်သွားမယ်ဆိုရင် အာရုံစိုက်မှု အများကြီးခံရလိမ့်မည်။ တစ်ယောက်ယောက်ဆီ သွားလည်ဖို့ဆိုရင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပြီ။

“ညီလေးစူး၊ မင်းအိမ်မှာ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟုန်ကျန်းရှန့်က အပြုံးလေးနှင့် ဆိုလေ၏။

“စစ်သူကြီးဟုန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ထိုင်ပါ” စူးချန်ခုန်းက ဖိတ်ခေါ်ကာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို အိမ်ထဲ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်သား ထိုင်လိုက်ကြပြီး စူးချန်ခုန်းက ဟုန်ကျန်းရှန့်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီသူပုန်တွေကို ကိုင်တွယ်ပြီးပြီလား”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း..ဝေ့ချောင်က တိုက်ပွဲမှာ ပွဲချင်းသေဆုံးသွားပြီး တခြားသူပုန်အများစုကတော့ သုတ်သင်ခံရပြီး အနည်းစုပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့တယ်။”

တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ သူပုန်တွေကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဝေ့ချောင်နဲ့ သူဦးဆောင်တဲ့ သူပုန်တွေကို အားလုံးနီးပါး သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ လုံလောက်တဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့သည်။

“ဝေ့ချောင်ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတပ်သားက တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ။ နှစ်ဖက်သွားဓားဖြစ်ပေမယ့် ဝေ့ချောင်ကို ငါတို့ အနိုင်ယူနိုင်ခင်မှာ သူ အတော်ကြာအောင် ခုခံနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမိစ္ဆာဓားက ညီလေးစူး သွန်းလုပ်ထားတာများလား။”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ချိုင်ကျန့်က ကျွန်တော့်ကို သူပုန်စခန်းဆီ လှည့်ပတ်ခေါ်သွားပြီး မိစ္ဆာဓားကို ထုလုပ်စေခဲ့တာလေ။” စူးချန်ခုန်းက ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ မေးခွန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူသိပြီးသားဖြစ်ပြီး အတည်ပြုနေတာဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် အမှန်တရားကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။

“နတ်ဆိုးအမြုတေနဲ့ မိစ္ဆာဓားကို ထုလုပ်တာက.. အဲဒီ ပန်းပဲစွမ်းရည်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။” ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် မိစ္ဆာဓားထုလုပ်ရာ၌ အခက်အခဲကို နားလည်သောကြောင့် မလေးစားဘဲမနေနိုင်ခဲ့။

"အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝါသနာပါ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် နည်းနည်းပါးပါးပဲ သိတာ။" စူးချန်ခုန်းက နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့် စိတ်ထဲတွင် ဆွံ့အနေလေ၏။ စူးချန်ခုန်း၏ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တွင် အားကောင်းပြီး ရှားပါးကာ ချိုင်ကျန့်ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ သတ်နိုင်ရုံသာမက သူ၏ ပန်းပဲစွမ်းရည်သည်လည်း အလွန်ထူးချွန်သောကြောင့် ပန်းပဲဌာနမှ ကျွမ်းကျင်အဆင့် ပန်းပဲဆရာများပင် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ စူးချန်ခုန်း အတိတ်က ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာသည်ကို သူ သိချင်မိသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် စူးချန်ခုန်းအကြောင်း အချက်အလက်များကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။ အချိန်ကာလအားဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တစ်နှစ်ခန့်က ရောက်ရှိခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းသမားဖြစ်ကာ အလွန်တရာ ခပ်အေးအေးနေတတ်သူဖြစ်ကြောင်းသာ သူ သိရှိခဲ့သည်။

ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မိသားစုတစ်ခု၏ မျိုးဆက်တစ်ဦးကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်၏ ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးကိုပင် လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်အတွင်း နေရာမှာတင် သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ပန်းပဲစွမ်းရည်က အလွန်မြင့်မားသောကြောင့် မိစ္ဆာဓားတစ်ချောင်း ဖန်တီးနိုင်သည်။

သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် ပန်းပဲသမားအယောင်ဆောင်ပြီး စစ်တပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါ။

တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားရင်း ဟုန်ကျန်းရှန့်က စူးချန်ခုန်းကို "ညီလေးရဲ့အခြေအနေကို ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုပဲ ပြောပြခဲ့တာ။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကလည်း တခြားဘာမှ မစိုးရိမ်ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်က အရမ်းလုံခြုံတယ်။ ချိုင်ကျန့်ရဲ့သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဒါက ငါ့လုပ်ရပ်ပဲလို့ တခြားသူတွေကို ကြေငြာထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ စကားတွေက စူးချန်ခုန်းကို စိတ်ချစေဖို့ ရည်ရွယ်တာဖြစ်လို့ မုမိသားစုက သတင်းရပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်လာမှာကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပါ။ မုကျင်နဲ့ ချိုင်ကျန့်တို့ သတ်ခံရတဲ့သတင်းသာ ပြန့်သွားရင် ပြဿနာတက်မှာ သေချာပါသည်။

မုမိသားစုက ထွက်သွားပေမယ့် လက်စားချေဖို့ လက်လျှော့လိုက်ပြီလို့ မဆိုလိုပါ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စစ်သူကြီးဟုန်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖေ" စူးချန်ခုန်းက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက တရင်းတနှီးနဲ့ လက်ကမ်းပေးနေတာ သိသာပါ။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖေယန်က အမျှော်အမြင်ရှိသည့်သူပင်။ ဟုန်ကျန်းရှန့် အာဏာမရမီက သူ၏ အလားအလာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့မှုနှင့် လေ့ကျင့်မှုပေးခဲ့သူမှာ ဖေယန်ဖြစ်ပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်အား ထိုမျှ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။