ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအား ပြန်လည်ပုံဖော်ခြင်း

အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

ရွှယ်လွေ့လီ နှင့် မုယာတို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လင်းလက်နေကြသည်။

ရွှယ်အန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမတို့သည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ပြေးထွက်ကာ ရွှယ်အန်း၏ စကားကို လူသိရှင်ကြား စိန်ခေါ်ရဲသည့် ဂိုဏ်းများအားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေအောက်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လက်နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည့် ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးနုနုလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကြောင့် ဟဲ့ဝမ်ပင်းနှင့် ကျန်လူများအားလုံး လန့်သွားကြသည်။

ထိုသည်ကိုမြင်တော့ ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က လူသားစားမှာမို့လို့လား"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူအများအပြား စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ကြသည်။

ခင်ဗျားက လူသားမစားပေမဲ့ လူသားစားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လေ

ရွှယ်အန်းသည် လျစ်လျူရှုထားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက အစကတည်းက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီချက်ဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော် မေးချင်တာက ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီလားဆိုတာပဲ"

ဟဲ့ဝမ်ပင်း ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့က ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားပါ့မလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ သေချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ"

ရွှယ်အန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အခွင့်အရေး နှစ်ခါပေးပြီးပြီ"

ဟဲ့ဝမ်ပင်း အပါအဝင် ရှိနေသူအားလုံးနှင့် ပရိသတ်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ရွှယ်အန်း၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ၊ အခု စလိုက်ကြစို့"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် သူ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် လုပ်တော့မည်ထင်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

သို့သော် ခဏစောင့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်လောကတွင် မည်သည့်ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လေနုအေးလေးများ တိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။

"ဒါပဲလား"

ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

အချို့ဆို စိတ်ထဲတွင် သရော်လိုက်ကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဟန်ဖန်တီးနေသည်ဟု သူတို့ ထင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စစ်ဟွာမြို့ တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ထောင့်ရှစ်ခုမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းရှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ရွှယ်အန်း၏ ရှေ့တွင် လာရောက်စုဝေးလိုက်ကြသည်။

အလင်းတန်းရှစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားပြီး အလင်းဘောလုံးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ထို့နောက် ဖူရှင်းယန်၊ စုရှောင်မုနှင့် အခြားသူများသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တည်ကြည်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း စီစဉ်ပြီးပါပြီ"

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်၊ နောက်တစ်ဆင့်..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရွှယ်အန်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ဖန်တီးရတာ နှစ်သက်သော မှော်ဆရာတစ်ယောက်အကြောင်း သတိရသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းသည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ကြဘဲ ရွှယ်အန်းကိုသာ ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရှစ်မြှောင့်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝဲပျံလာသည်။

ဤပုံဆောင်ခဲ၏ မျက်နှာပြင်ရှစ်ဖက်စလုံးသည် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းရောင်များဖြင့် လက်နေပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် ပျစ်ခဲသော ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ အရည်များ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသည့်ပမာ ဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ပုံဆောင်ခဲသည် အသက်ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များသည် အသက်ရှူနေသလိုထင်ရသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လက်ထဲမှ ပုံဆောင်ခဲကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြမိသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ဤအရာသည် သွေးခေါင်းခွံပင်လယ်ဓားပြဂိုဏ်းမှ ကမ္ဘာတစ်ခုဆီကနေ ခိုးယူလာသော ကြယ်ပင်မစွမ်းအင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအင် ပျောက်ဆုံးသွားသောကြောင့် ယင်းကမ္ဘာသည် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းအများအပြားအတွက်မူ ၎င်းသည် အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ၎င်းကိုအသုံးပြုပြီး ကောင်းချီမြေကို ဖန်တီးနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သွေးကွန်ယက်တောင်တည်ရှိရာ မူလဟင်းလင်းပြင်သည် ၎င်းကြောင့် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင် ရွှယ်အန်းသည် သွေးကွန်ယက်

တောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောအခါ ၎င်းကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ အကျိုးရှိရှိ အသုံးပြုရတော့မည်။

ရွှယ်အန်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီးနောက် ရှစ်မြှောင့်ပုံဆောင်ခဲကို အလင်းဘောလုံးထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်လိုက်သည်။

ပုံဆောင်ခဲသည် အလင်းဘောလုံးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရေနှင့်နို့ ရောသွားသည့်ပမာ ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

လူအများသည် အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ

သူတို့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြစဉ် လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ခြေအောက်မှ မြေကြီး အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။

တခဏချင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လန့်ဖျပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်"

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စစ်ဟွာမြို့၏ နောက်ဘက်တွင် မူလက မြေပြန့်ဖြစ်သော နေရာတွင် တောင်ကုန်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး ပုံဖော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပေတစ်ထောင်အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုတောင်ကြီး မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်ဟွာမြို့ ပတ်လည် ကီလိုမီတာထောင်ပေါင်းများစွာတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာသည်။

ဤကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကြီးသည် လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေသည်။

ဖူရှင်းယန်နှင့် စစ်ဟွာမြို့မှ အခြားသူများပင် အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ရွှယ်အန်းသည် သူတို့ကို အစီအရင် ရေးဆွဲခိုင်းစဉ်က အဘယ့်ကြောင့်ဆိုတာ မပြောခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့လည်း မမေးခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကြီးမျိုး ဖြစ်လာမည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သာမန်ဟုဆိုနိုင်သော စစ်ဟွာမြို့သည် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ကောင်းချီးမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝမှုမှာ သွေးကွန်ယက်တောင်၏ မူလဟင်းလင်းပြင်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။

လူတိုင်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဟဲ့၀မ်ပင်း ဦးဆောင်သော ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည့် ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ဘိုးဘေးများ၏ စိတ်များသည် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

သို့သော် ဟဲ့၀မ်ပင်းတွင် အခြားအတွေးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ စစ်ဟွာမြို့သည် ထူးခြားသော ကောင်းချီမြေဖြစ်လာသော်လည်း သူနှင့် အခြားသူများမှာ ၎င်းကို အကျိုးခံစားခွင့် မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူတို့သာ အရှေ့ပိုင်းဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဆိုလျှင် ခြောက်သွေ့သော နေရာတစ်ခုတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ရှင်သန်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားနိုင်သည်။

ဤအတွေးကြောင့် ဟဲ့၀မ်ပင်းသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဂရုမစိုက်ဟန် အပြုံးရိပ်တစ်ခုပင် ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဤအပြုံးသည် မကြာမီမှာပင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ဤအရာအားလုံးသည် ယခုအခါ အစပျိုးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း ရုတ်တရက် ခြေဆောင့်လိုက်ရာ လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး အလင်းရောင်များ လက်သွားကာ သူ့ရှေ့တွင် အလင်းဘောလုံး တစ်ဒါဇင်ကျော် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပထမတစ်ခု၏ ထက်ဝက်သည် အရွယ်အစားရှိသော ကုဗတုံးပုံဆောင်ခဲ တစ်ဒါဇင်ကျော် လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ဤကြယ်ပင်မစွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲများကို သွေးကွန်ယက်တောင်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှ ရွှယ်အန်း ထုတ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းတို့ကို ကြယ်တာရာပင်လယ်ဓားပြများသည် အခြားကြယ်များထံမှ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကြယ်ပင်မစွမ်းအင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ဂြိုဘ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"သွားစမ်း"

ရွှယ်အန်း တိုးညှင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤပုံဆောင်ခဲများအားလုံး အလင်းဘောလုံးများထဲသို့ ဝင်ရောက်ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲမှု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တောင်များသည် ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး မြစ်များမှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာကာ လမ်းဘေးရှိ သာမန်မြက်ပင်လေးများပင်လျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များဖြင့် တောက်ပလာသည်။

မကြာမီပင် အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးသည် သာမန်တိုက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်မှ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များရှိသည့် ကောင်းချီးမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝမှုသည် အလယ်ပိုင်းဒေသထက်ပင် ဆယ်ဆကျော် ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤဒေသရှိ မည်သည့်နေရာမဆိုသည် အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ လေနှင့်စွမ်းအင် စုစည်းရာ အကောင်းဆုံးနေရာများထက်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမိုပြည့်ဝနေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းသည် ပေါ့ပေါးသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... အခု ဒီနေရာက ကောင်းချီးမြေဖြစ်သွားပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ ပြောစရာစကား ကျန်သေးလား”