ပေမင်ကျန်း

~တောင်ကြားသခင်။ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းဝူချန်ရဲ့ သဲလွန်စကို တွေ့ပါပြီ။ သူ ကျိုကျိုး ဆန်းယွင်မြို့မှာ ရှိနေပါတယ်"

ကျန့်လင်တောင်ကြား၏ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ တပည့် တစ်ဦးက ရိုသေစွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။

"ဆန်းယွင်မြို့”

ပေမင်ဘိုးဘေးက မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက ခပ်ပြတ်ပြတ် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဆန်းယွင်မြို့ကို သွားမယ်"

တဆက်တည်း၌၊ အလွန်အမင်း ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါ များ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပေမင်ဘိုးဘေး၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် လှုပ်ရှားရန် အစီအစဉ် ရှိနေပုံရ၏။

ထိုတပည့်က အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

"တောင်ကြားသခင်။ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းဝူချန်ကို တွေ့ရှိခဲ့တုန်းကတော့ သူ ဆန်းယွင်မြို့မှာ ရှိနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြောဖို့ ခက်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်ရဲခဲ့လို့ပါ"

ထိုအခါ၊ ပေမင်ဘိုးဘေးက ခပ်ပြတ်ပြတ် အမိန့်ပေးသည်။

"သူ အဝေးကြီး မသွားနိုင်သေးဘူး။ ဆန်းယွင်မြို့ရဲ့ မိုင်တစ်ထောင် ပတ်လည်အတွင်းမှာ ရှာ။ အဲ့ဒီ လူယုတ်မာလေးကို မဖြစ်မနေ ဆွဲထုတ်ရမယ်"

"ဖုန်းဝူချန်က ဆန်းယွင်မြို့မှာ ပေါ်လာမှတော့ သူ အဝေးကြီး မသွားနိုင်သေးဘူး"

အကြီးအကဲက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရမိသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာသည်။

"ဆန်းယွင်မြို့က နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်နဲ့ မဝေးဘူး။ နတ်ဘုရား ဆေးလုံး သခင်ကြီးတွေဆီ သတင်းပို့လိုက်။ သူတို့ကို ဖုန်းဝူချန်ကို ရှာဖို့ လူလွှတ်ခိုင်းလိုက်"

ပေမင်ဘိုးဘေးက ခပ်ပြတ်ပြတ် အမိန့်ပေးလိုက်ပြန်၏။

အကြီးအကဲမှာ ဖုန်းဝူချန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သတိထားနေမိသော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ်ကို ပြန်လည် ဆယ်ယူရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုတပည့်က ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေမင်ဘိုးဘေးနှင့် တောင်ကြားမှ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ဆန်းယွင်မြို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ဖုန်းဝူချန်၏ သတင်း ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ လောလောဆယ် ဖုန်းဝူချန်အား ရှာမတွေ့နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ရှာဖွေရမည့် ဧရိယာကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

---

လင်ရှောင်ရှောင်သည် ဖုန်းကျိန့်ရှုံးနှင့် ရှောင်ချင်းချင်းတို့အား အင်ပါယာသို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ပထမဆုံး အခွင့်အရေးမှာပင် ကျိုကျိုးသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းဝူချန် တစ်ယောက်တည်း ကျိုကျိုးတွင် ရှိနေသည်ကို လင်ရှောင်ရှောင် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိပါ၏။

လင်ရှောင်ရှောင်သည် ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နဂါးမျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက်ကို အာရုံခံမိနိုင်ရာ သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သိရှိနေ၏။

---

တစ်ချိန်တည်းတွင်၊

ရှီဝမ်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ် ရှီဟွမ်၊ အခြား အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဟွမ်ဖူထျန်းပါး ကဲ့သို့သော ပညာရှင်များ စုဝေးနေကြ လေသည်။

"ပဉ္စမအဆင့် 'အတွေးဖြင့် ပုံဖော်ခြင်း' လုပ်နိုင်တဲ့ လက်နက်သန့်စင်သူ တစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူက ပေမင်ခုံကို သတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပေမင်ကျန်း လည်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတော့မယ် ကြားတယ်"

ရှီဟွမ်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ပေမင်ကျန်း"

ထိုအမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှီဝမ်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထင်ဟပ်သွားကြသည်။

ရှီဟွမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ပေမင်ကျန်းရဲ့ အစွမ်းက ပေမင်ခုံထက်တောင် သာလွန်သွားလောက်ပြီ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းတောင်မှ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ အာမ မခံနိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တူတွေထဲမှာ ပေမင်ကျန်းက ထျန်းယွမ်ဘုံ ဆဌမအလွှာကို ပထမဆုံး ချိုးဖြတ် ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့လူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက နန်းကုန်းမိသားစုနဲ့ ဖုန်းလန်ဂိုဏ်းတောင်မှ သူ့ကို နည်းနည်း ကြောက်ရွံ့ရတဲ့အထိပဲ"

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ရှီဟွမ်က ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။

"ရှောင်ထျန်းချန် ၊အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို တုံးအတာပဲ။ ဒီလောက် ပါရမီရှိတဲ့ မြေးတစ်ယောက် ရှိနေတာကို အသိအမှတ် မပြုဘူး။ အခုချိန်လောက်ဆို သူ့အူတွေတောင် စိမ်းနေလောက်အောင် နောင်တရနေလောက်ပြီ။ ဒါသာ ငါတို့ ဂိုဏ်းသာ ဆိုရင် ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အမှားမျိုး ဘယ်တော့မှ ကျူးလွန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုအခါ၊ ဟွမ်ဖူယွင်ကျုံးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှီဟွမ်အား မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

'ဒီအဘိုးကြီး စိတ်ပြောင်းသွားတာတော့ မဟုတ်ပါစေနဲ့။'

ဟွမ်ဖူယွင်ကျုံးသည် ရှီဟွမ်က ဖုန်းဝူချန်အား သဘောကျသွားပြီး အကယ်၍သာ မိမိတို့အား ပြန်လည် ဆန့်ကျင်လာခဲ့ပါက အကြီးအကျယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိလာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ရှီဝမ်ဂိုဏ်းသည် ဟွမ်ဖူမိသားစုအတွက် အဓိက ကျားကန်ပေးထားသော တိုင်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သတိထား နေထိုင်ရန်မှာမူ လိုအပ်ပေသည်။

'ကျန့်လင်တောင်ကြားက ဒီတစ်ခါ လှုပ်ရှားတာ မသေးဘူး။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရား ဆေးလုံး သခင်ကြီးများဘက်ကလည်း ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။'

ဟွမ်ဖူထျန်းပါးက စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် လေးနက်နေလေ၏။

'သူတို့ရဲ့ အင်အားကို အသုံးချပြီး ဖုန်းဝူချန်ကို ချေမှုန်းပစ်လို့ ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက အဲ့ဒီလောက် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်လို့ ရမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။'

"ညီလေး ဟွမ်ဖူ။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်လှုပ်ရှားဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး။ ဖုန်းဝူချန်က ပေမင်ဘိုးဘေး လက်ထဲမှာ သေသွားနိုင်ပါတယ်။ ဖုန်းဝူချန် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ သူ ပေမင်ဘိုးဘေးကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှီဟွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်း ဝှက်ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။

"ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့"

ဟွမ်ဖူထျန်းပါးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲ။

ဟွမ်ဖူထျန်းပါး၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရှီဟွမ်က စိတ်ထဲမှ စီမံကိန်းများ ချနေလေသည်။

'ဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်၊ ဒါ့အပြင် ပဉ္စမအဆင့် လက်နက်သန့်စင်သူ။ ငါတို့သာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ရှီဝမ်ဂိုဏ်းက ဖုန်းဝူချန်ရဲ့ လက်နက်သန့်စင်ခြင်း စွမ်းရည်တွေကို အသုံးချပြီး ကျိုကျိုးကို စိုးမိုးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အလျင်စလို လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ပေမင်ဘိုးဘေးရဲ့ ဒေါသတွေ ဒီလောက် တောက်လောင်နေချိန်မှာ ဝင်ပါလိုက်ရင် ကျန့်လင်တောင်ကြားကို အလွယ်တကူ စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားမှာ၊ ဟွမ်ဖူမိသားစုရဲ့ ရတနာကို အရင်ဆုံး သေချာအောင် ယူထားလိုက်ဦးမယ်။'

အခြေအနေအား ကြည့်ရလျှင် ရှီဝမ်ဂိုဏ်းသည် ဟွမ်ဖူမိသားစုအား ကူညီရာတွင် မက်လောက်စရာ အကျိုးအမြတ်များ ရှိနေပုံရလေသည်။

---

ပေမင်ဘိုးဘေးနှင့် ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် ဆန်းယွင်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအား တစ်ခုက အထက် ကောင်းကင်ယံမှ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ဆန်းယွင်မြို့ရှိ လူတိုင်းအား ကြက်သီးထစေသည်။

"သူ့ကို ရှာကြ"

ပေမင်ဘိုးဘေးက အဆိပ်ပြင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါ များက ဆန်းယွင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အစွမ်းထက် အင်အားစုများစွာသည် ဆန်းယွင်မြို့ အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားကြပြီး အနီးအနားရှိ မြို့များဆီသို့ပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တည်ရှိမှုများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဆန်းယွင်မြို့မှ လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းနေကြရသည်။

ပေမင်ဘိုးဘေး၏ အမျက်ဒေါသကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူ များများစားစား မရှိပေ။

"ကျန့်လင်တောင်ကြားက ပေမင်ဘိုးဘေး"

"ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ သတ်ချင်တဲ့စိတ်တွေလဲ"

"ပုံတူပန်းချီကားထဲက လူက ဘယ်သူလဲ။ ကျန့်လင်တောင်ကြားက တောင်ကြား သခင်လေးကိုတောင် သတ်ရဲတယ်။ သူတို့ ငါတို့ အားလုံးကို ဒုက္ခပေးတော့မှာပဲ"

ဆန်းယွင်မြို့မှ လူများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားကြသည်။ ပေမင်ဘိုးဘေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မခုခံနိုင်ကြပေ။

ဤသို့ဖြင့် ကျိုကျိုးရှိ နေရာဒေသ အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့နေသော ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ တပည့်များသည် ဆန်းယွင်မြို့ဆီသို့ အလျင်မြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် စတင် စုဝေးလာကြသည်။

ကျန့်လင်တောင်ကြား တစ်ဖွဲ့လုံးအား ဤသို့ စုစည်း လှုပ်ရှားစေနိုင်ခြင်းသည် ဖုန်းဝူချန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်ယူဖွယ် ဖြစ်လေသည်။

နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်တွင် ဟဲထျန်းရှုံးသည် အစွမ်းထက် အင်အားစုများစွာကို ဦးဆောင်လျက် ဆန်းယွင်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မော့ယန်၏ ခေါ်ယူမှုဖြင့် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာတို့သည် ၎င်းတို့၏ အကူအညီကို ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒအလျောက် လာရောက်ခဲ့ကြပြီး အလွန် ကြီးမားသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီး ဆက်လက်၍လည်း တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် မော့ယန်အား ဖုန်းဝူချန်ကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီနိုင်ခဲ့ပါလျှင် ရက်ရောသော ဆုလာဘ်များ ရရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။

အမှန်စင်စစ် ဆုလာဘ်များမှာ ဒုတိယ ဦးစားပေးသာ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသည်မှာ မော့ယန်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်၏။

အစွမ်းထက် စစ်သည်တော် အများအပြားသည် ဆန်းယွင်မြို့သို့ တိုးဝင်လာကြပြီး ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပေမင်ဘိုးဘေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆန်းယွင်မြို့ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အခြားမြို့များမှ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြပြီး မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အပေါ် သေမင်းတမန် ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာမည်ကို မလိုလားကြပေ။

ပေမင်ဘိုးဘေး၏ အချစ်ရဆုံး မြေးဖြစ်သူ ပေမင်ခုံအား ကျိုကျိုးတွင် မထိရဲကြကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

အသက် မရှင်သန်လိုတော့လျှင်တော့ တစ်မျိုးတည်း။

ပေမင်ခုံ သေဆုံးသည့် သတင်းသည် ကျိုကျိုးတစ်ခွင်လုံး ဟိုးလေးကျော်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ပေမင်ဘိုးဘေး ဒေါသထွက်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

ဒေါသထွက်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကို မည်သူက ဝံ့ရဲစွာ သွားရောက် စော်ကားမည်နည်း။

---

အပြင်လောကမှ အဖြစ်အပျက်များကို သတိမပြုမိသော ဖုန်းဝူချန်မှာမူ ကိုးထပ် ချန်ခွန်း မျှော်စင် အတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ဆန်းယွင်မြို့တွင် မရှိသော်လည်း အကွာအဝေးမှာ မဝေးလှပေ။ သူသည် နက်ရှိုင်းသော တောင်တန်းများထဲမှ လှိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း ပုန်းအောင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူ့အား ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကဲ့သို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။

မျှော်စင်၏ သတ္တမအလွှာ အတွင်း၌ ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆက်လက်၍ ဖောင်းကားလာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ရူးသွပ်မတတ် လေ့ကျင့်နေသည်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာ၏။

အချိန်များ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဆန်းယွင်မြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် မြို့များမ တခွင် ကုန်စင်အောင် ရှာဖွေပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းဝူချန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မိုင်တစ်ထောင် အတွင်းရှိ မြို့များနှင့် မြို့ငယ်များအားလုံးကို ရှာဖွေပြီးသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ တပည့်များမှာ ခြေကုန်လက်ပန်းကျ နေကြလေပြီ။

ဖုန်းဝူချန်သည် လောကကြီးထဲမှ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလားပင်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ထျန်းယွမ်ဘုံ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူ အစောကြီးကတည်းက ထွက်ပြေးသွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တပည့်များစွာတို့က တွက်ဆလိုက်ကြသည်။

မည်သူက ဤမျှ ငတုံးလို နေထိုင်ပြီး သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေမည်နည်း။

ဖုန်းဝူချန်အား ရှာမတွေ့ခြင်းသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ဖြုန်းတီးလိုက်ရုံသာမက ပေမင်ဘိုးဘေးအား သူ၏ အဆုတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ဖုန်းဝူချန်အား ဆန်းယွင်မြို့တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင် သဲလွန်စမှာ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

"စဉ်းလဲတဲ့ လူယုတ်မာလေး"

ပေမင်ဘိုးဘေး၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာအိုကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့အား မြင်တွေ့ရသူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ ဖုန်းဝူချန်အား ရှာမတွေ့လျှင်ပင် ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ တပည့်များသည် ဆက်လက် ရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ မြေကြီးကို သုံးပေတူးပြီး ရှာဖွေရလျှင်ပင် ပေမင်ဘိုးဘေးသည် ဖုန်းဝူချန်အား ဆွဲထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဆန်းယွင်မြို့ရှိ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အပေါ်ထပ်တွင် ဟွမ်ဖူယွင်ကျုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းဝူချန် ထွက်ပြေးသွားပြီလား"

ထိုအခါ၊ ဟွမ်ဖူထျန်းပါးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဖုန်းဝူချန်ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ မလွယ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် အခု သူက ထျန်းယွမ်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ။ ပေမင်ဘိုးဘေးကိုတောင် သတ်နိုင်ခဲ့သေးတယ်"

ဖုန်းဝူချန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အံ့ဩဖွယ်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရမိသောအခါ ဟွမ်ဖူထျန်းပါးသည် သူ့အပေါ် အလွန် သတိထားနေမိသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းဝူချန်က တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းပြီး ကျင့်ကြံနေတာများလား"

အကြီးအကဲ တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး တွက်ဆလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး ဖုန်းဝူချန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့မြင်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဖုန်းဝူချန် နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်တက်သွားခဲ့ပါလျှင် သူသည် ကိုင်တွယ်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ နောက်ဆုံးအချိန် မရောက်မချင်း မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားသင့်ဘူး" ဟု

ဟွမ်ဖူထျန်းပါးက လေးနက်စွာ နှိုးဆော်လိုက်လေသည်။

ဟွမ်ဖူထျန်းပါး၏ သတိထားမှုက ဖုန်းဝူချန်အား ကိုင်တွယ်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲသည်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြောင်း ပြသနေသည်။

---

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ကျိုကျိုးသည် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ တည်ငြိမ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

ဖုန်းဝူချန် ပေမင်ခုံအား သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသည် ပေမင်ဘိုးဘေး၏ အကြီးအကဲများကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး ပေမင်ခုံ၏ ဖခင် ပေမင်ကျန်းအား တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

ကျိုကျိုးတွင် လူတိုင်းသည် ပေမင်ကျန်းအား သိရှိကြပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျော်ကြားမှုသည် ဒေသတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ထျန်းယွမ်ဘုံ ပဉ္စမအဆင့်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအား အဆင့်တစ်ခုဖြင့် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော မျိုးဆက်တူများမှာ ငါးဦးထက်ပင် မပိုနိုင်ပေ။

ပေမင်ကျန်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သတင်းသည် လေအလျင်လို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကျိုကျိုးတစ်ခွင်လုံးအား တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားစေခဲ့သည်။

ကျိုကျိုးရှိ အင်အားစုအားလုံးသည် ပေမင်ကျန်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ကျိုကျိုးတစ်ခွင်လုံး တစ်လကြာ အဆက်မပြတ် ရှာဖွေပြီးနောက်တွင် ဖုန်းဝူချန်၏ သဲလွန်စမှာ ရှာဖွေမတွေ့ရှိနိုင် ဖြစ်နေဆဲ..။

ရလဒ်အနေဖြင့် ပေမင်ကျန်းသည် သူ၏ သားအတွက် လက်စားချေရန် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျန့်လင်တောင်ကြားအား မည်သို့သော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရသည် ဖြစ်စေ ယန်ဟော်အင်ပါယာကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ပေမင်ခုံအတွက် လက်စားချေရန် ဖြစ်၏။

ကျန့်လင်တောင်ကြား၏ အင်အားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သူတို့သည် ယန်ဟော် အင်ပါယာအား လုံးဝ အလေးအနက် ထားခြင်း မရှိပေ။

ပေမင်ကျန်းသည် ဖုန်းမိသားစုအား သွေးဖြင့် သန့်စင်ပစ်လိုပြီး ယန်ဟော် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကိုပါ အရှင်မထားလိုပေ။ သူသည် ယန်ဟော်အင်ပါယာအား လုံးဝ အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကျန့်လင်တောင်ကြား၏ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများက လေထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံနေသည်။ ၎င်းမှာ ပေမင်ကျန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စကားပြောရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ပေမင်ဘိုးဘေး ပင်လျှင် အသံတစ်ချက် မထွက်ဘဲ သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

(သခင်လေး) အ

ပေမင်ခုံအား မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပေမင်ဘိုးဘေး သည် သူ့တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ပေမင်ကျန်းသည် ပေမင်ဘိုးဘေး ကဲ့သို့ပင် စွမ်းအား မြင့်မားလှသည်။

ကျိုကျိုးတွင် ပေမင်ကျန်း၏ ကျော်ကြားမှုသည် မည်သူ့ကိုမဆို ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။

"ဖုန်းဝူချန်က ယန်ဟော်အင်ပါယာရဲ့ စစ်သူကြီးချုပ် ဖြစ်နေမှတော့ သူ မပေါ်လာဘဲ နေမှာကို ကြောက်နေတာလား။ တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ။ အချိန်တွေ အများကြီး ဖြုန်းတီးပစ်တယ်"

ပေမင်ကျန်းက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အပြစ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက် ညိုမှောင်နေသည်။

ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စကားပြောရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ မည်သူမျှ ပေမင်ကျန်း၏ အမျက်ဒေါသကို သွားရောက် ထိတွေ့ရန် မဝံ့ရဲကြ။

ပေမင်ဘိုးဘေးက မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်လျက် ဆိုသည်။

"ဒါ ၊ ငါ့အပြစ်တွေပါ။ ငါ သတိမထားမိလို့ မြေးလေးကို ထိခိုက်စေခဲ့တာ"

"ကျန့်လင်တောင်ကြားက တပည့်တွေအားလုံး ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ။ ယန်ဟော်အင်ပါယာကို ချေမှုန်းပစ်။ ငါ ယန်ဟော်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို ငါ့သားအတွက် အသုဘ ပူဇော်သက္ကာ အဖြစ် လိုချင်တယ်"

ပေမင်ကျန်းက သြဇာအာဏာပါသော ဒေါသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကျန့်လင်တောင်ကြား တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး တပည့်များအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

"ဖုန်းဝူချန်မှာ တကယ်ပဲ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ လက်ခြောက်ဖက် ရှိနေလား ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

"ငါ့သားကို သတ်ရဲမှတော့ ငါ သူ့ကို လုံးဝ အမြစ်ဖြတ်ပစ်မယ်"

ပေမင်ကျန်းက လေးနက်စွာ ကြုံးဝါးနေလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်…ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်"

ပေမင်ကျန်း သူ၏ အမိန့်များကို

ပေးပြီးခါစမှာပင် လူတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။

သူက ပေမင်ကျန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အောက်တွင် တုန်ယင်လျက် ထိတ်လန့်တကြား သတင်းပို့လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ၊ ဖုန်းဝူချန်ကို တွေ့ပါပြီ"

"သူ ဘယ် မှာ လဲ"

ပေမင်ကျန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုလူထံသို့ တုနှိုင်းမရသော ကြမ်းတမ်းမှုဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ နှစ်ဆ တိုးမြင့်လာသည်။

"နတ်.. နတ်ဘုရား ဆေးလုံး မြို့တော် မှာ ပါ"

ထိုလူက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ကြောက်လန့်တကြား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်၊ ဟုတ်ပြီ"

ရုတ်ချည်းပင် ပေမင်ကျန်းသည် အလင်းတန်းသဖွယ် လင်းလက်သွားပြီး နေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နတ်ဘုရား ဆေးလုံးမြို့တော်ကို သွားမယ်"

ပေမင်ဘိုးဘေးကလည်း လေးနက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပေမင်ကျန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန့်လင်တောင်ကြားမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါ၊ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။