သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်း(၂)

“ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ဒီနေ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်မယ့်နေ့လား”

လင်းထျန်းမင်က မေးလိုက်သည်။

“အင်း”

လင်းရှီလုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထရပ်လိုက်ကာ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် ဒီနေ့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝ ဖွင့်မယ့်နေ့ အမှန်ပဲ။ မင်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား”

“ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ထျန်းမင်က ပြင်ဆင်ထားတာကြာလှပြီ။ တခြားသူတွေအတွက်တော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အန္တရာယ်များနိုင်ပေမယ့် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်စေပါတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က မူလသဘာဝကို ဆန့်ကျင်နေတာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ စွန့်စားလိုစိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားရင် ဘယ်တော့မှ အဝေးကြီး ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထျန်းမင်က ပြန်ဖြေသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး အားမာန်ပါသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရှီလုသည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မိသည်။

သို့သော် လင်းထျန်းမင်၏ အရည်အချင်းများက မိသားစုအတွက် မည်မျှ အရေးပါသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူသည် သတိမပေးဘဲ မနေနိုင်ပေ-

“ထျန်းမင် မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ငါ အရမ်း ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲမနေပါနဲ့။ ဒီလောကမှာ အားကောင်းသူတွေ မရေမတွက်အောင် ရှိနေပြီး ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားဟာ လမ်းတစ်ဝက်မှာလဲ ကျဆုံးသွားခဲ့ကြတာ ရှိတယ်”

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ထျန်းမင် ဘိုးဘိုးရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို မှတ်ထားပါတယ်”

လင်းထျန်းမင်က ပြန်ဖြေသည်။

လင်းရှီလုသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် စိတ်ချနေသော်လည်း သူက မမောမပန်း သတိပေးနေသေးသည်။

“လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ဂိုဏ်းကြီးငါးဂိုဏ်းကလည်း ဧကန်မလွဲ ဝင်ရောက်ကြမှာမို့ ငါတို့ သတိထားရမယ်။ အင်အားကြီးတွေနဲ့ ပဋိပက္ခမဖြစ်အောင် ရှောင်ပြီး ကိုယ့်ဘေးကင်းရေးကို အခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအလေးထားရမယ်”

လင်းထျန်းမင်သည် လင်းရှီလုက သူ့အတွက် စေတနာဖြင့် အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းပြောဆိုနေသည်ကို သိသည်။ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ထိမိပြီး ခိုင်မာသော သဘောထားဖြင့် ပြောလိုက်

သည်။

“နားလည်ပါတယ် စိတ်ချပါ အကြီးအကဲ”

လင်းထျန်းမင်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်းရှီလုသည် ထပ်မံ မပြောတော့ဘဲ “အချိန်နောက်ကျနေပြီ အခု ထွက်ခွာကြရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ဆိုကာ လင်းရှီလုသည် ဂူထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး လင်းထျန်းမင်လည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ဂူအပြင်ဘက်တွင် အဝင်ဝကို ဖုံးကွယ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝေးကွာသော အလင်းအတားအဆီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားကြသည်။

တစ်နာရီခွဲကြာပြီးနောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝတည်ရှိရာ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းအဝင်ဝ၌ လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တစ်ကိုယ်တော် သို့မဟုတ် အဖွဲ့ငယ်လေးများဖြင့် ရှိနေကြပြီး လူအများအပြားလည်း ဆက်လက် ရောက်ရှိနေကြသည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရောက်ရှိနေသူ အများစုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြပြီး အချို့သော ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် လေ့ကျင့်သူများက ဝေးရာမှ ရပ်၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ရွှေအူတိုင် အင်အားစုများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုများသည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် နေရာယူကာ တရားထိုင်ရန် ထိုင်ချပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူမရှိသေးသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်ရှိ ကျင့်ကြံသူများက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒုက္ခရှာခြင်း မပြုဘဲ ညီညာသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ ထိုင်ချကာ တရားထိုင်နေကြသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်သွားရာ တစ်နာရီ ကြာခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသည်။

ပူပြင်းသော နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး ရွှေဖျော့ရောင် အလင်းတန်းများသည် မိုးတိမ်များကြားမှ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ ရွှေရောင် အလင်းအတားအဆီးကို ထွန်းလင်းစေသည်။

အလင်းအတားအဆီး၏ အရောင်သည် ပိုမို ခိုင်မာလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်ရန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝမှ မဝေးသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“လုံဟိုင်လား”

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။

လုံဟိုင်ကို မြင်သောအခါ ထိုတောင်ထိပ်ကို နေရာယူထားသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူသည် မကျေနပ်မှုကို ပြသဝံ့ခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်း နေရာဖယ်ပေးကာ အခြားနေရာသို့ ရွှေ့သွားခဲ့သည်။

လျစ်လျူရှုကာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်၍ တရားထိုင်နေသည်။

သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက အတော်ပင် ကြီးမားပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုဘဲ ပစ္စုပ္ပန်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အလွယ်တကူ မှတ်မိစေခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည်လည်း ဤသူ့အပေါ်သို့ အာရုံရောက်သွားကြသည်။ သူတို့သိရှိထားသည်မှာ လူအများစုသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လေ့ရှိပြီး သူတို့၏ အသွင်အပြင် အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ခြင်းမပြုဘဲ သူတို့၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

ဤသူသည် ဖုံးကွယ်ရန် စိတ်မပူခြင်းမှာ သူ၏ ခွန်အားအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်း သို့မဟုတ် လုယက်ခံရခြင်းကို မစိုးရိမ်ဘူးဟု ပြသနေသည်။

တောင်ထိပ်များစွာ ကွာဝေးသော နေရာမှ လုံဟိုင်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်သည် လင်းရှီလုထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သော သတင်းစကား ပို့လိုက်သည်။

“ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး လုံဟိုင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးလား”

မေးမြန်းခံရသောအခါ လင်းရှီလုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

“သူ့ရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရတာ ကျင့်ကြံမှု မနိမ့်ဘူး။ အနည်းဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဋ္ဌမအလွှာမှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝေဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ ကျင့်ကြံမှုလောကထဲမှာတော့ ဒီနာမည်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ မကြားဖူးဘူး။ သူက ဟွမ်ယန်ဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ ကျင့်ကြံမှုလောကက ဖြစ်ဖို့ များတယ်”

ဤအရာကို ကြားပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာထားက တည်ကြည်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံနေသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဋ္ဌမအလွှာ ရှိသည့် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်လကမ္ဘာအမိန့်စာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ဤသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သူတို့၏ အနိုင်ရနိုင်ခြေမှာ နည်းပါးသည်။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်ခြင်းက ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ရွှေအူတိုင် အင်အားစုတွေအပြင် လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာတောင် နက်နဲတဲ့ ကျင့်ကြံမှုရှိတဲ့သူတွေ ရှိနေတယ်။ ဒီခရီးက အန္တရာယ် အလွန်များပြားနေပုံရတယ်”

လင်းထျန်းမင် မိမိကိုယ်ကို တွေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် လေးပုံတစ်ပုံနာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးရှိ ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်က သိသိသာသာ တိုးလာသည်။ အစပိုင်းတွင် ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ရာ ယခုအခါ စောင့်ဆိုင်းနေသူ တစ်ရာကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ခစ်ခစ်ခစ်…”

ထိုအချိန်တွင် ပေါ့ပါးသော ရယ်သံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နန်းတော်ဝတ်စုံ ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျင့်ကြံသူ အများစု၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် အပြာရောင် နန်းတော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ ကျစ်လျစ်သော ခါးကို လိမ်ရင်း လူအုပ်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

သူမ၏ အကြည့်ထိလိုက်သည့် ကျင့်ကြံသူတိုင်း…. အထူးသဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်အောက်ရှိသူများသည် မျက်စိလည်သွားကာ မှင်တက်သွားခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်ကြာမှသာ ထိခိုက်ခံရသော ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ အသိစိတ်ကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့ကြသည်။ သတိပြန်ရလာသူများသည် သူတို့၏ မျက်နှာထားများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုရန် ထပ်မံ မရဲကြတော့ပေ။

“ခစ်ခစ်… လုံဟိုင်….အစ်ကို ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီခရီးမှာ ညီမတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”

နန်းတော်ဝတ်စုံ ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးငယ်၏ ရယ်သံက ပတ်ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့၏ အာရုံကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။