သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်း (၃)

အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ပေါက်ပြဲနေသော နေရာက တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယခု ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားလျှင် နောက်ကျသွားမည်ကို သိရှိသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြပုံရသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပဉ္စမအလွှာမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ပထမဆုံး စတင် လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မသန့်စင်သောသူများသည် ကျဉ်းမြောင်းလာနေသော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

မကြာမီပင် မြင်ကွင်းသည် ရှုပ်ထွေးပွက်လောရိုက်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများသည် ဗရုတ်ဗရစ် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူတို့၏ အမိန့်စာများကို အသက်သွင်းကာ ရှုပ်ထွေးမှုကြားမှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ကြသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝရှိ ပေါက်ပြဲနေသော နေရာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ အလင်းဖန်သားပြင်သည် ၎င်း၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ပရမ်းပတာ တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် သူတို့၏ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး ထိုသူအားလုံးသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆဌမအလွှာထက် အဆင့်မြင့်သော ကျင့်ကြံမှု ရှိကြပြီး သွေးနှင့်ဓားဖြင့် ဆေးကြောခံပြီးမှသာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသည့် ဤအောင်မြင်မှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ဖြင့် ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် ဒဏ်ရာရရှိထားသော ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိသေးရာ ၎င်းတို့သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသော အလင်းဖန်သားပြင်ကို နောင်တရစွာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မည်သို့သော အတွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

အခွင့်အရေးရရန်အတွက် သွေးစွန်းသော စျေးနှုန်းကို ပေးရသော်လည်း ထိုသို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းက လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ခေါင်းမူးသွားသည့် ဝေဒနာ ခံစားရပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ရွှံ့နွံတောထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် လင်းရှီလုတို့သည် ကျပန်းစနစ်ဖြင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ကြသည်။

အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် ဤလုံးဝ မရင်းနှီးသော နေရာကို စတင် လေ့လာကြည့်ရှုသည်။

၎င်းသည် ကျယ်ပြန့်သော ရွှံ့နွံတောတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းကြည့်လျှင် အစိမ်းဖျော့ရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤအဆိပ်ငွေ့များသည် သူ၏ နတ်

ဘုရားအာရုံကိုပင် ထိခိုက်စေပြီး အနည်းဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံခန့် လျော့ကျသွားသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အစိမ်းရင့်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ မဝင်မီကပင် သူသည် ထိုသို့သော ဆေးဖက်ဝင်ဆေးများကို အထူးပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဈေးကြီးပေး ဝယ်ခဲ့ကာ လူတစ်ဦးလျှင် ဆေးလုံး သုံးလုံးစီ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ဤသို့ အဆိပ်ငွေ့မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏလေးအတွင်း ရှူသွင်းလိုက်ရသော အဆိပ်ငွေ့များကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်လာသည်ကို လင်းထျန်းမင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားသည် တည်ကြည်သွားပြီး လက်ထဲမှ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ချက်ချင်း မျိုချလိုက်သည်။

ဤအရာများ အားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် လက်ထဲရှိ ထျန်းကန်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားမှုမရှိသော ဝါးမှတ်သားချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ငါ့ရဲ့ အမှတ်အသားကို မြန်မြန် ရှာတွေ့ပါစေ။ ဒါမှ ငါတို့ အမြန် ဆုံတွေ့နိုင်

မယ်။ တစ်ယောက်တည်းဆို အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်”

သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ပြီးနောက် မြေပုံခုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အမှတ်အသားကို ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်သည် ဝါးထိပ်ဖျား ညွှန်ပြနေသည့် အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

နေ့တစ်ဝက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် ရေအိုင်တစ်ခုဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရေအိုင်၏ အစွန်းရှိ ကျောက်တုံးတစ်လုံးပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း လင်းထျန်းမင်သည် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။

“ထူးဆန်းတယ်… ဒီရွှံ့နွံတောက အရမ်းကြီးတယ်။ နေ့တစ်ဝက်လောက် ခရီးနှင်လာတာတောင် အစွန်းကို မရောက်သေးဘူး။ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့လည်း မတွေ့ရဘူး။ နတ်ဆိုးသားရဲ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရဘူး”

“ဒါကပဲ ဒဏ္ဍာရီလာ အန္တရာယ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေလား”

“အရမ်းကို အဖြစ်မှန်နဲ့ ဝေးလွန်းနေတယ်”

လင်းထျန်းမင် သူ့ကိုယ်သူ စကားပြောနေရင်း သူ၏ရှေ့ရှိ ဆယ်ပေခန့် ကျယ်ဝန်းသော ရေအိုင်ကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

“အာ… ဒီရေအိုင်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ!”

လင်းထျန်းမင်သည် ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့ရှိ ရေအိုင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လေပြေ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း အရွယ်အစား မသေးလှသော ထိုရေအိုင်သည် လုံးဝ လှိုင်းမထဘဲ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်နေသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် ဤမျှအရွယ်အစားရှိ ရေပြင်တစ်ခု၌ လေတိုက်ခတ်ပါက လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤရေအိုင်သည် အလွန်ငြိမ်သက်နေပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှသည်။

“ထားပါတော့… ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ အခုတော့ ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

လင်းထျန်းမင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ မည်သည့်အရာမျှ ထွက်ပေါ်မလာသဖြင့် နတ်ဆိုးသားရဲများလည်း မရှိသလိုဘဏ္ဍာများလည်း မရှိသည့်အတွက် သူ ဒုက္ခရှာရန် မသွားတော့ပေ။

သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ် ငြိမ်သက်နေသော ရေမျက်နှာပြင်တွင် လှိုင်းပမာဏတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရေအိုင်၏ အလယ်ဗဟိုမှ သက်တံခုနစ်ရောင်ရှိသော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤကြာပန်းတွင် ပွင့်ချပ်ခုနစ်ချပ်သာ ရှိပြီး တစ်ပွင့်စီသည် အရောင်တစ်မျိုးစီ ရှိကာ လေနုအေးနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ရေအိုင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှပသော သက်တံခုနစ်ရောင် အလင်းရောင်ဝိုင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ပေါ်တွင် ကြာပန်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပသွားပြီး အာမေဋိတ် စကားဆိုလိုက်သည်။

“သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်းလား”

သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်းသည် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက အဖိုးတန်လှသည်။ ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်များကို ဆေးဖက်ဝင်ဆေးများ ပြုပြင်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ထိုဆေးများစွာသည် ဤပွင့်ချပ်များကို အရန်ပစ္စည်းများအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ ပွင့်ချပ်များကို စားသုံးခြင်းသည်လည်း တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ ရွှေကြာပန်း၏ ပွင့်ချပ်များ ကြွေကျသွားသည်နှင့်အမျှ အမျိုးမျိုးသော အရေအတွက်ရှိသော အစေ့များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအစေ့များသည် အမှန်တကယ် အဖိုးထိုက်တန်ပြီး တစ်လုံးစီသည် ကျင့်ကြံသူ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို အားကောင်းစေကာ အတွင်းအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ထူးခြားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများဖြင့် ပြုပြင်

နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ရှားပါးသော ဘဏ္ဍာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်းကို ကြည့်နေရင်း လင်းထျန်းမင်၏ အသက်ရှူနှုန်းက ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

“ငါ ဒါကို ရအောင်ယူရမယ်”

လင်းထျန်းမင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်စွာ တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်းသည် လုံးဝ မမှည့်သေးဘဲ အစေ့များ ဖြစ်ပေါ်လာရန်အတွက် အချိန်ပိုယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သည် နာရီဝက်မှ ရက်အနည်းငယ်အထိ ကြာမြင့်နိုင်သည့် ခက်ခဲသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သက်တံခုနစ်ရောင် ရွှေကြာပန်း မှည့်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဆိုးသားရဲများကို ဆွဲဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်ရန်အတွက် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်မှုများ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။

သို့သော်လည်း လင်းထျန်းမင်သည် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် သူသည် မြေနတ်ဆိုးဓားငါးဆယ်ခြောက်လက်ကို ထုတ်ယူကာ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ပြင်ဆင်ထားနိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ဓားများ အားလုံးကို ရေအိုင်ပတ်လည်ရှိ ရွှံ့နွံတောတွင် လျှို့ဝှက်စွာ နေရာချထားလိုက်သည်။

ဤအရာများ အားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မြေပြင်ဆိုးဓားများသည် ရွှံ့နွံများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသဖြင့် မေ့လျော့နေသော မျက်စိဖြင့်ဆိုလျှင် လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

လင်းထျန်းမင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် မြေပုံခုံးငယ်တစ်ခုကို ရှာကာ အနက်ပေအနည်းငယ်ရှိသော ဂူငယ်တစ်ခုကို တူးလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လဲလျောင်းကာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလျက် အသက်ရှူခြင်းကို ဖုံးကွယ်ရင်း စတင် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။