အရှိန်အဝါ

"ကျွန်မ ကျွန်မ တို့..."

ကျန်းပေရန် ရဲ့ မေးခွန်းထုတ်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် အချင်းချင်း ပူးကပ်ပြီး တုန်ရီနေကြသည်။

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကို ရှာပြီး တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူတို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သိသွားမှာ ကြောက်လို့လေ။

ပြန်ထွက်လာလာချင်း လူချင်း တိုးမိမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဆီကနေ တိုးပွားလာတဲ့ ဝိညာဉ်ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ လျိုဇီဂျင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမမျက်နှာပေါ်က နီမြန်းမှုနဲ့ မြန်ဆန်လာတဲ့ အသက်ရှူသံတွေက သူမ... ဒီအခိုက်အတန့်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနေတယ် ဆိုတာ ပြသနေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် အနောက်က တဲအိမ်တံခါး ပွင့်သွားသည်။

လုဘိုကွေး ထွက်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ညီမလေး လျို ကိတ်မုန့်တွေ ယူသွားပါလို့ ပြောထားရက်နဲ့... ဟေ ပေရန် မင်း ရောက်နေတာလား"

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ခေါ်သံ ကြားတော့ ကျန်းပေရန် ဝိညာဉ်အာရုံကို ခဏ ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ရပါတယ်ကွာ"

ပြောပြီးတာနဲ့ လုဘိုကွေး လျိုဇီဂျင်း တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လာလေ ကိတ်မုန့်တွေ လာယူကြ"

ဒါပေမဲ့ လျိုဇီဂျင်း ကတော့ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့သလို အသံတောင် မထွက်ရဲတော့ပေ။

အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်တဲ့ ဖန်းချိုးယောင် က ဘေးကနေ ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကို ဒုက္ခပေးမိပါပြီ"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ အပြေးလေး သွားပြီး အိမ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကိတ်မုန့်တွေကို ယူလိုက်သည်။

ကိတ်မုန့်တွေ ပေးရင်း လုဘိုကွေး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုကိစ္စ အတွက် မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးပြီး ခရီးတစ်ခုလောက် အမြန် သွားခိုင်းရတော့မယ် ငါ အချိန် နည်းနည်း လိုနေလို့"

ဖန်းချိုးယောင် အစပိုင်းမှာ ကြောင်သွားပေမယ့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကျွန်မတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး သုံးရက် အတွင်း အကြောင်းပြန်ပါ့မယ်"

ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုဘိုကွေး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို သွားကြတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖန်းချိုးယောင် လျိုဇီဂျင်း ဘေးနား အမြန် ပြန်ပြေးလာပြီး သူမလက်မောင်းကို ချိတ်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့ လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

ညီအစ်မ သုံးဖော်လည်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အတူတူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သွားလိုက်ပါဦးမယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး"

သူတို့ရဲ့ ပျာယာခတ်ပြီး ထိတ်လန့်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း သွားကြတော့ လမ်းခရီး ဂရုစိုက်ကြ"

{သူ ပြုံးလိုက်တယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ပြုံးလိုက်တယ်}

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သူတို့ကို ပြုံးပြတာမျိုး ရှားမှရှား။

ပြုံးရင်တောင်မှဲ့ မဲ့ပြုံးလောက်ပဲ ရှိတာ။

ဒီလောက် နူးညံ့တဲ့ အပြုံးမျိုး ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။

ခဏတာ ငါးယောက်လုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ လျိုဇီဂျင်း အရင် သတိဝင်လာပြီး ကျန်လေးယောက်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ သွားကြစို့ နောက်ကျနေတော့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ သွားလိုက်ပါဦးမယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး"

သူတို့ ငါးယောက် အလုအယက် ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်ရင်း လုဘိုကွေး ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ကျန်းပေရန် ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ဆီလာတာ ကိစ္စ ရှိလို့လား"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် နောက်ရက်နည်းနည်း နေရင် ခရီးရှည် ထွက်ရဦးမှာမို့လို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို လာပြောပြတာ"

"ထွက်ပြန်ပြီလား"

လုဘိုကွေး နည်းနည်း အံ့သြသွားသည်။

"မင်းက ငါ့ထက်တောင် အလုပ်များနေပါလား"

"ဟူး ဒီ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာကတည်းက လူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံနေရလို့လေ ပြဿနာတွေက ပိုပိုများလာတယ်"

"အင်းလေ တော်တဲ့လူက ပိုလုပ်ရတာပေါ့"

လုဘိုကွေး သူ့နောက်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ မင်းကို အိမ်ထဲ မဖိတ်တော့ဘူး ခန်းမထဲမှာ ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဟိုကောင်မလေးတွေကိုတောင် အကူအညီ တောင်းလိုက်ရတယ် သူတို့က တော်တော် တက်ကြွကြသားပဲ"

"သူတို့ အစ်ကိုကြီးကို ကူညီပေးနိုင်တာ ကောင်းပါတယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကိစ္စရှိတယ် ဆိုတော့ ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

လုဘိုကွေး ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း သွားတော့ မသွားခင် ငါ့ကို အသိပေးဦး"

"ကောင်းပါပြီ ဂရုစိုက်ပါ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး"

ကျန်းပေရန် သူ့စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ယှက် နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရေမှန်ခန်းမ ထဲတွင် အလုအယက် ပြန်ပြေးလာကြသော မိန်းကလေး ငါးယောက် တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သွားပြီ သွားပြီ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကို ငါတို့ သွားရှာတာ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သိသွားပြီ အကုန် သွားပြီ"

"မလန့်ပါနဲ့ဦး ငါတို့ ဘာမှ စည်းကျော်တာ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး စီနီယာ အစ်ကိုကြီး က... အား သွားပြီ သွားပြီ သွားပြီ"

"အစ်မ ဇီဂျင်း စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ"

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု နဲ့ လမ်းမှာ မတော်တဆ တွေ့ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ ဖိတ်လို့ ပါသွားတာပါလို့ ပြောကြမလား စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု က သဘောကောင်းပါတယ် သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ"

"မဖြစ်ဘူး စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကို ငါတို့နဲ့ ပေါင်းပြီး လိမ်ခိုင်းတာ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သိသွားရင် ငါတို့ တကယ် သေလိမ့်မယ်"

အဲဒီအချိန်မှာ လျိုဇီဂျင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ မလန့်ကြနဲ့တော့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို လိမ်ပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ရိုးရိုးသားသား သွားတောင်းပန်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောတာ ပိုကောင်းမယ်"

ကျန်လေးယောက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်မ ဇီဂျင်း ပြောတာ မှန်တယ်"

ဘာပဲပြောပြော သူတို့ ငါးယောက် ပေါင်းပြီး ချည်နှောင်ထားရင်တောင် စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်တစ်ချောင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

လိမ်ညာပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားတာက သူ့ကို ပိုဒေါသထွက်စေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

"ဒါဆို ဘယ်လို တောင်းပန်ကြမလဲ"

ယွီကွေ့မြောင် လက်ချောင်းလေးတွေ ကစားရင်း မေးလိုက်သည်။

လျိုဇီဂျင်း ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခုနတုန်းက စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု က ငါတို့ အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးလိုက်ပြီးပြီ ဆိုတော့ နောက်ကျရင်လည်း ငါတို့အတွက် ကောင်းတဲ့ စကားတချို့ ဝင်ပြောပေးမှာ သေချာတယ် ဒါကြောင့် ငါတို့ ဘာမှ အပိုမလုပ်ဘဲ သွားတောင်းပန်တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်တယ်"

"အင်း"

လေးယောက်သား တပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည် ဒါက အကောင်းဆုံး အဖြေပဲ ဖြစ်လောက်တယ်လို့ အားလုံး သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် မဟာဗျူဟာ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ရေမှန်ခန်းမ က အမျိုးသား တပည့်တချို့ အဝေးကနေ ရပ်ကြည့်မနေဘဲ မနေနိုင်ကြတော့။

{ဂျူနီယာ ညီမလေး ဖန်း က ပိုပိုပြီး တောက်ပလာပါလား စကားသွားပြောချင်လိုက်တာ}

"စီနီယာ အစ်မ လျို က အမြဲတမ်း သိက္ခာရှိနေတာပဲ သူမ ပြုံးလိုက်ရင် ဘယ်လို နေမလဲ မသိဘူး ဟူး သူမ နှလုံးသားကို ဘယ်လို အရယူရမလဲ မသိတော့ပါဘူး"

"ဟေ့ စီနီယာ အစ်မ ကွေ့ရွှေ နဲ့ စီနီယာ အစ်မ ကွေ့မြောင် ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း ခွဲတတ်လား"

"ဘယ်လိုလုပ် ခွဲတတ်မှာလဲ ညီအစ်မ သုံးဖော်လုံးက တစ်ယောက်တည်း လိုပဲ ဘာမှ ကွာခြားတာ မမြင်ရဘူး"

"ဟဲဟဲ ငါ ပြောပြမယ် ညာဘက် အစွန်ဆုံးက အစ်မကြီး ကွေ့ရွှေ သူ့ဘယ်ဘက်က ညီမလေး ကွေ့မြောင်"

"ဘယ်လို သိတာလဲ"

"ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်လေ စီနီယာ အစ်မ ကွေ့ရွှေ ဟာက အရောင်ဖျော့တယ် စီနီယာ အစ်မ ကွေ့မြောင် ဟာက ပိုတောက်ပတယ်"

"..."

"အဲဒါတောင် မြင်ရတာလား"

"ဒါပေါ့ ခွဲခြားနိုင်ဖို့ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ခဲ့ရတာ"

"မိုက်တယ် မိုက်တယ် ဒါပေမဲ့ ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ"

"ဟွန်း ငါတို့ လှိုင်းမတူရင် ပြောရတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး အမျိုးတူ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ် သွားတော့မယ်"

...

အမျိုးသား တပည့်တွေ ပိုများလာတာ မြင်တော့ သူတို့ နေတာ ကြာလွန်းသွားပြီ ဆိုတာ လျိုဇီဂျင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်လေးယောက်ကို သူတို့ ဆရာဆီ အရင် သွားကြဖို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

လျိုဇီဂျင်း တို့ ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်ပြီး ရပ်ကြည့်နေတဲ့ ရေမှန်ခန်းမ အမျိုးသား တပည့်တွေ စကားသွားပြောချင်ပေမယ့် အရင်လူတွေရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျရှုံးမှုတွေကို သတိရလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ရှေ့တိုးမလာရဲကြတော့ပေ။

သစ်ခွ ရေစင် အဆောင် ဆီ ပြန်သွားရာ လမ်းမှာ ယွီကွေ့မြောင် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်လာတော့ ပိုခန့်ညားလာတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ယွီကွေ့ကျွေး ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်သည်။

"နင်တို့လည်း ထင်နေတာကိုး စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက အရင်ကတည်းက အခန့်ညားဆုံးလို့ ထင်ထားတာ ဒီတစ်ခါ ပိုတောင် ကြည့်ကောင်းလာသေးတယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ယွီကွေ့ကျွေး ဖန်းချိုးယောင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီမ ချိုးယောင် ရော အဲဒီလို မထင်ဘူးလား ညီမ ချိုးယောင်... ညီမ ချိုးယောင်"

"ဟင်"

အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပြီးမှ ငေးမောနေတဲ့ ဖန်းချိုးယောင် နောက်ဆုံး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ညီမ ချိုးယောင် အဆင်ပြေရဲ့လား ဒီရက်ပိုင်း ငေးနေတာ ခဏခဏ တွေ့တယ် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"

ယွီကွေ့ကျွေး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ တချို့ကို ရံဖန်ရံခါ စဉ်းစားမိနေလို့ပါ"

"တကယ်လား"

ယွီကွေ့ကျွေး စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပါ နင်တို့ ခုနက ဘာပြောနေကြတာလဲ"

ဖန်းချိုးယောင် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အော် စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက ပိုခန့်ညားလာတယ်လို့ ပြောနေကြတာ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နား ပိုကောင်းလာလဲ ဆိုတာ အတိအကျ ပြောမပြတတ်ဘူး"

"အရှိန်အဝါ"

ဖန်းချိုးယောင် နှုတ်ကနေ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီးဆီကနေ အလင်းရောင်တွေ ထွက်နေသလိုပဲ"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

ယွီကွေ့ကျွေး နဲ့ ယွီကွေ့မြောင် နှစ်ယောက်လုံး တပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါက ဆွဲဆောင်မှု အရှိဆုံးလို့ ခံစားရတယ်"

စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာ ကြားတော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လျိုဇီဂျင်း စောစောက သူမကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်ကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့။

အပူလှိုင်း တစ်ခု သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးလာတာ ခံစားလိုက်ရပြီး လျိုဇီဂျင်း မျက်နှာ မရဲဘဲ မနေနိုင်တော့။

{စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါ...}

{ငါ တကယ် သဘောကျတယ်}

စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အကြောင်း ပြောရင်းနဲ့ သစ်ခွ ရေစင် အဆောင် ဆီ ရောက်လာကြသည်။

တံခါးခေါက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ သူတို့ဆရာ အဝေးကနေ လျှောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ငါးယောက်သား ယွီမန်ဝင်း ကို ပြာပြာသလဲ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ငါးယောက်လုံးကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယွီမန်ဝင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာသတင်းကောင်းတွေ ပြောနေကြလို့ ဒီလောက် ပျော်နေကြတာလဲ"

"ဟဲဟဲ"

ယွီကွေ့မြောင် ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာ့ကို သတင်းပို့ပါရစေ ကျွန်မတို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး နဲ့ လမ်းမှာ ဆုံခဲ့လို့ပါ"

ယွီမန်ဝင်း ကြောင်သွားသည်။

"ကျန်းပေရန်လား သူ... ပြန်ရောက်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့ အခုပဲ ပြန်ရောက်တာပါ"

အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ရင်ခုန်သံ မြန်လာတာ ခံစားလိုက်ရပြီး ယွီမန်ဝင်း လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်တာ ဘာဖြစ်လဲ ကြည့်ကြပါဦး ပျော်နေလိုက်ကြတာ ယောက်ျား တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အတိုင်းပဲ အထဲ မြန်မြန်ဝင်ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ငါးယောက်သား တပြိုင်နက် ဖြေလိုက်ပြီး တံခါးတွန်းဖွင့်ကာ ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွားကြသည်။

အလယ်ခန်းမ ရောက်တော့ ရှီဖုန်းလန် ပြတင်းပေါက် နားက ကြယ်ပွင့်ပန်းအိုးကို ကစားနေတာ တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ခန်းမသခင်မ ရှီ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာပြီး ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း သွားကြတော့"

တစ်နှစ်ကျော် ကြာသွားပြီ ဖြစ်ပေမယ့် လျိုဇီဂျင်း တို့က သူတို့ရှေ့က အေးစက်စက် နိုင်တဲ့ ခန်းမသခင်မ ရှီ ဟာ ကစားတုန်းက ပစ္စည်းကတ် တစ်ကတ် ပိုလိုချင်လို့ လိမ်ကစားတတ်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဆိုတာ ယုံဖို့ ခက်နေတုန်းပဲ။

လျိုဇီဂျင်း တို့ ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ နောက်ဖေးဘက် ထွက်သွားကြပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်း ရှီဖုန်းလန် ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်မ ကျန်းပေရန် ပြန်ရောက်နေပြီ ဆိုတာ သိပြီးသား မဟုတ်လား"

"ဟေ"

ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းအမြန် လွှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟု... ဟုတ်လား ပေရန်လေး ပြန်ရောက်နေပြီလား"

အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို ကြည့်ပြီး ယွီမန်ဝင်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ ဘာလို့ သူမကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ ဆိုတာပဲ တွေးနေမိသည်။

ယွီမန်ဝင်း ကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်ပြီး ဆက်မလိုက်တော့တာ တွေ့ရတော့ ရှီဖုန်းလန် စိတ်ထဲကနေ ဝမ်းသာသွားသည်။

{ကြည့်ရတာ ပေရန်လေး ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ငါ့ဆီ အရင်လာခဲ့တာ တကယ်ပဲကိုး ငါတစ်ယောက်တည်းဆီကိုပဲ လာခဲ့တာ ဟဲဟဲ}

ဒါပေမဲ့ ဝမ်းသာလို့ ပြီးသွားတာနဲ့ ရှီဖုန်းလန် စိတ်မကောင်း ပြန်ဖြစ်လာတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပေရန်လေးက ပြန်ရောက်တုန်း တစ်ခေါက်ပဲ လာတွေ့ပြီး နောက်ထပ် ပေါ်မလာတော့လို့……

{ငါ့ကို အရင် လျော်ကြေးပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာကို ဟွန်း}

...

ရွှီး နာရီ (ည ၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) အချိန်တွင် သိုင်းလောက တုပ ဂိမ်း ကစားပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်း တို့ ခန်းမသခင်မ နဲ့ ဆရာမ ကို နှုတ်ဆက်ပြီး သစ်ခွ ရေစင် အဆောင် ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

"မြောင်မြောင် နင် ဘာလို့ ခုနက ရှေးဦး ဖရိုဖရဲ ဆေးလုံး ကို ငါ့ကို မရောင်းတာလဲ"

"ငါလည်း သုံးစရာ ရှိတာပေါ့ နင့်ကို ရောင်းလိုက်ရင် ငါ ဘာသုံးရမလဲ"

"ငါ ပြောထားတယ်လေ နင် ငါ့ကို ရောင်းရင် နောက်ကျရင် မှော်ရတနာ တစ်ခု ပေးမယ်လို့"

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းကလည်း အဲဒီလို ပြောပြီး ကတိဖျက်ခဲ့တာပဲ"

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က အခြေအနေ ထူးခြားလို့ပါ ငါ..."

ယွီကွေ့ကျွေး စကားတစ်ဝက်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

အစ်မဖြစ်သူ ဘာဖြစ်တာလဲ မေးဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ ယွီကွေ့မြောင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အတွက် အလုပ်တစ်ခု သွားလုပ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဘယ်ကနေမှန်း မသိ ပေါ်လာတဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကို မြင်လိုက်ရတော့ ယွီကွေ့မြောင် လန့်လွန်းလို့ ဖန်းချိုးယောင် နောက်မှာ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ဖန်းချိုးယောင် လည်း ပုန်းချင်ပေမယ့် ညီအစ်မ သုံးဖော်လုံး သူမနောက်မှာ ပုန်းနေကြပြီ ဆိုတော့ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ စိတ်ကိုတင်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်ရသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးတာနဲ့ တခြား လမ်းကြားလေး တစ်ခုဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သက်ပြင်းပြိုင်တူ ချကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး နောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာ ရောက်တော့ ကျန်းပေရန် ငါးယောက်လုံးဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"ပြော ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ဒါကို ကြားတော့ ငါးယောက်သား တပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ကျန်းပေရန် ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီး"

"ဘာလို့ တောင်းပန်တာလဲ"

လျိုဇီဂျင်း ခေါင်းမော့ပြီး ဖြေဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆုံလိုက်ရသည်။

{အာ...

မဖြစ်ဘူး...

ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်ပါနဲ့ မဟုတ်ရင် ငါ...

ငါ...}

အစ်မ ဇီဂျင်း ရုတ်တရက် ပြန်တောင့်တင်းသွားတာ မြင်တော့ ဖန်းချိုးယောင် ဝင်ဖြေလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မတို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကို တိတ်တဆိတ် သွားမရှာသင့်ပါဘူး..."

"အကြောင်းရင်းက"

ဖန်းချိုးယောင် ဆံပင်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ကစားရင်း တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ပြန်မရောက်တာ ကြာနေပြီလေ... ပြီးတော့ ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ မသိတော့... ဒါကြောင့် ဒီနည်းလမ်း သုံးလိုက်ရတာပါ နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

ညီအစ်မ သုံးဖော်လည်း ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်ကြသည်။

"နောက်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး နောက်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု ကို စုစုပေါင်း ဘယ်နှကြိမ် သွားရှာခဲ့လဲ ဘာအကြောင်းတွေ ပြောခဲ့လဲ"

ဖန်းချိုးယောင် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သုံးကြိမ်ပဲ သွားရှာဖူးပါတယ် ပထမ တစ်ကြိမ်က စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သတင်း ကြားမိသေးလား မေးတာပါ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု က ကျွန်မတို့ ဘယ်ခန်းမ ကလဲ၊ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကို ဘယ်လို သိတာလဲ အရင် မေးပါတယ် ကျွန်မတို့ အမှန်တိုင်း ဖြေလိုက်ပါတယ် အဖြေကြားပြီးတော့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု က သူလည်း သတင်းမကြားဘူးလို့ ပြောလို့ ပြန်လာခဲ့ကြတာပါ"

"ဒုတိယ အကြိမ်က စီနီယာ အစ်ကိုကြီး လု နဲ့ လမ်းမှာ မတော်တဆ ဆုံတာပါ သူက နှုတ်ဆက်ပြီး စီနီယာ အစ်ကိုကြီး သတင်း မရသေးဘူးလို့ ပြောပါတယ် ပြီးတော့ အကူအညီ လိုရင် အချိန်မရွေး လာရှာပါလို့ ပြောပါတယ်"

"တတိယ အကြိမ်က ဒီနေ့ပါ... ကျွန်မတို့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အကြောင်း ထပ်မေးချင်လို့ပါ"

ဖန်းချိုးယောင် ရဲ့ အဖြေကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခဏ စဉ်းစားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီအဆင့် ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ မင်းတို့ ငါ့ကို ကိစ္စတစ်ခု ကူညီပေးရမယ်"

"ဟင်"

ငါးယောက်လုံး ကြောင်သွားကြသည်။

စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို အပြစ်မတင်တဲ့အပြင် အကူအညီတောင် တောင်းနေတယ် ဆိုတာ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။

ရွှေရောင် ပန်းပွင့် ငါးပွင့် အံ့သြနေစဉ် ကျန်းပေရန် သူတို့ကို ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူလည်း အံ့သြသွားသည်။

{ဒီ ရတနာတွေက... တကယ်ပဲ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတာလား}

လျိုဇီဂျင်း က တတိယအဆင့် အနက်ရောင် ဝိညာဉ် ဖြစ်နေပြီ။

ညီအစ်မ သုံးဖော်က ပထမအဆင့် အနက်ရောင် ဝိညာဉ်။

ဖန်းချိုးယောင် တစ်ယောက်ပဲ နည်းနည်း နောက်ကျကျန်ခဲ့ပေမယ့် ပဉ္စမအဆင့် အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့် ရောက်နေပြီ။

သူတို့က ဝူချင်းစစ် တို့ထက် အများကြီး နောက်ကျမှ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခဲ့တာ ဆိုတာ သိထားရမယ်။

ဆိုလိုတာက ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ အရ ကြည့်ရင် သူ့တပည့်တွေက ဒီမိန်းကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် လုံးဝ အဆင့်မမီဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

{မယုံနိုင်စရာပဲ ဒီလောကမှာ ပါရမီရှင်တွေက ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို ပေါများနေတာလား}