ချမ်းသာလွန်းတယ်

မိုးသားတိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အနက်ရောင် တောင်တန်းကြီးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝန်းရံထားသည်။

ဒါက တောင်ထွတ်ပြည်နယ် က ဝိညာဉ်နဂါးဂိုဏ်း ရဲ့ တည်နေရာပဲ။

ကြည့်ရရုံနဲ့တင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း တစ်ခုရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေသည်။

ယင်ကျန်းဟုန် ကို ကြိုတင် ဆက်သွယ်ထားပြီးသား ဖြစ်လို့ ကျန်းပေရန် တောင်ထိပ်ကို တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"မင်း ရောက်တာ တော်တော် စောတာပဲ"

တောင်ထိပ်က တိမ်ကြည့်စင်မြင့် ပေါ်မှာ ပြောင်းဖူး ကိုက်စားနေတဲ့ ယင်ကျန်းဟုန် က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ယင်ကျန်းဟုန် ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းရဲ့ ဂါရဝပြုတာကို ငါ လက်မခံရဲတော့ဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ယင်ကျန်းဟုန် ကျန်းပေရန် နားနား အမြန် ကပ်သွားပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်း မင်းပြန်ရောက်တုန်းကတော့ ငါ သိပ်မစဉ်းစားမိဘူး ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ မင်း ဒီလောက်ကြာအောင် ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာက..."

ယင်ကျန်းဟုန် လက်ညှိုးကို အပေါ်ထောင်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာဆီ ပြန်ပြီး သတင်းပို့နေတာလား"

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် လာတာက အဆိပ်ဖြေဆေး ကိစ္စ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ မေးမလို့ပါ"

ကျန်းပေရန် မဖြေတာ တွေ့တော့ ယင်ကျန်းဟုန် ဆက်မမေးတော့ဘဲ သူမေးတာကိုပဲ တိုက်ရိုက် ဖြေလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဘာရလဒ်မှ မထွက်သေးဘူး"

သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ဆေးဖော်နည်း စာရွက် နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ယင်ကျန်းဟုန် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ကာ ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလေး သူတို့ကို ပြကြည့်ပါ တိုးတက်မှု တစ်ခုခု ရှိလာနိုင်ပါတယ်"

ဆေးဖော်နည်း စာရွက်တွေကို ယူပြီး ယင်ကျန်းဟုန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပေရန် ငါတို့က အခု ပါတနာတွေ ဖြစ်နေပြီလေ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို အမှန်တိုင်း ပြောစမ်းပါ မင်းမှာ တခြား ဘာစွမ်းရည်တွေ ရှိသေးလဲ"

သူ့စိတ်ထင်လို့လားတော့ မသိပေမယ့် ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရတာက ယင်ကျန်းဟုန် ဟာ သူ့မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံလူ ရှိတယ် ဆိုတာ သိသွားကတည်းက သူ့အပေါ် ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အရင်တုန်းကလို အထက်စီးဆန်တဲ့ လေသံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။

သူက ပါးနပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စံပြ ပုံစံပဲ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ကျွန်တော့် စွမ်းရည်တွေကို သိပြီးသားပဲလေ အစီအရင် နဲ့ ဆေးဖော်တာလောက်ပါပဲ"

"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ အရင်တုန်းက ဒီဘုရင်ကြီး သိထားတာက မင်းက အစီအရင် ပဲ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ထင်နေတာ ဆေးဖော်တတ်မှန်း မသိခဲ့ဘူးလေ"

"ဟုတ်လား ဒါဆို ကျွန်တော် ပြောပြဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်မယ်"

ကျန်းပေရန် က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ ယင်ကျန်းဟုန် လည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။

ဆေးဖော်နည်း စာရွက် နှစ်ရွက်ကို သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ ခဏနေကျရင် သူတို့ကို သွားပေးလိုက်မယ်"

"နောက်တစ်ကိစ္စ ရှိသေးတယ် မုယောင် ကို ဧကရာဇ် ရာထူး ခဏ ဆက်ယူထားခိုင်းပါဦး ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ"

ဒါကို ကြားတော့ ယင်ကျန်းဟုန် မျက်ခုံး မပင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

"အဲဒါ သိပ်မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ် ယာအာ ဒီရာထူး ယူထားတာက ဝေဖန်မှုတွေ အများကြီး ခံနေရပြီးသား အခု မင်း ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုတော့ ဟိုအဘိုးကြီးတွေက သူမ ဆက်ရှိနေတာကို လုံးဝ ကြိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ဘာလဲ ဂိုဏ်းချုပ်ယင် က သူတို့ကို ကြောက်လို့လား"

ယင်ကျန်းဟုန် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါ ကြောက်တယ် သေမတတ် ကြောက်တယ်"

{ကျွတ် ဒီလို မြေခွေးအိုကြီး အပေါ်မှာတော့ ဆွပေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေက အလုပ်မဖြစ်ပါလား}

စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မြေပုံ တစ်ချပ်ကို ထုတ်ကာ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ဒီနေရာကို သိလား"

ယင်ကျန်းဟုန် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လျန်တိုင်းပြည် ပင်းရှု စီရင်စု မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် ကြောင်သွားသည်။

ကမ္ဘာ့ ဒုတိယ အမြင့်ဆုံး တောင် နာမည်ကို မေးလိုက်တုန်းက တစ်ဖက်လူက မှန်အောင် ဖြေနိုင်လိုက်သလိုမျိုး အံ့သြသွားရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ အမြန် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းချုပ်ယင် က လျန်တိုင်းပြည် ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရတယ် ဟုတ်တယ် ဒါ ပင်းရှု စီရင်စု မြေပုံပါ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် သွားစရာ ကိစ္စ ရှိနေတာက အဲဒီနေရာပါ"

"လျန်တိုင်းပြည် ကို သွားမလို့လား"

ယင်ကျန်းဟုန် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျန်းပေရန် ကို အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပေရန် မင်း သွားမလို့ ဆိုတာက..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ယင် မှာ ဒီအကြံအစည် ရှိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား"

"ဟားဟားဟား ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"

ယင်ကျန်းဟုန် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း စိတ်ချလက်ချ သွားလို့ ရပါပြီ ဧကရာဇ် ကိစ္စလောက်ကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့"

"ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

အခု ယင်ကျန်းဟုန် နဲ့ ဖဲတွေ အကုန်လှန်ပြီး ပြောပြီးပြီ ဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဘူး။

ပြီးတော့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ ယင်ကျန်းဟုန် ကို ပါတနာ အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးပြီ ဆိုတော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမှာ သဘာဝပါပဲ။

ဘာပဲပြောပြော ဖြုန်းတီးတာက ရှက်စရာ ကောင်းတယ်လေ။

လူတစ်ယောက်ကို အသုံးချဖို့ အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းကတော့ မင်းတို့ ရည်မှန်းချက်တွေ တူညီနေတယ်လို့ ယုံကြည်အောင် လုပ်လိုက်တာပါပဲ။

ကျန်းပေရန် က ယင်ကျန်းဟုန် နဲ့ အစကတည်းက အဆင်ပြေခဲ့တာ အခု အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု အတားအဆီး မရှိတော့တဲ့ အခါ သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းက မျိုးဆက် ကွာခြားမှုကို ကျော်လွန်တဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ပုံစံ ပေါက်လာသည်။

နေ့လယ်ရောက်တဲ့ အထိ စကားပြောပြီးမှ ကျန်းပေရန် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း ကို ပြန်ရောက်တော့ သစ်ခွ ရေစင် အဆောင် ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

တံခါးခေါက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန် ပြေးထွက်မလာတာ သတိထားမိလို့ ရှောင်လေး ဘက် လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်မ အပြင်ထွက်သွားတာလား"

ရှောင်လေး ကျန်းပေရန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အင်း ခန်းမသခင်မ အပြင်ထွက်သွားတယ်"

ရှောင်လေး လိမ်မပြောတတ်တာကို မြင်တော့ အခြေအနေကို သေချာ မသိပေမယ့် ကျန်းပေရန် ဆက်မမေးတော့ပေ။

အဲဒီအစား ပန်းခြံကို ဖြတ်ပြီး အလယ်ခန်းမထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ကျွီ... ဒုန်း"

စားပွဲပေါ်က သေတ္တာ တစ်လုံးဆီ ကျန်းပေရန် အကြည့်ရောက်သွားချိန်မှာပဲ သူ့နောက်က တံခါးမကြီးကို ရှောင်လေး ပိတ်လိုက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

{ဘာတွေ ဆော့နေကြတာလဲ}

သံသယ စိတ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏ ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သေတ္တာဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်ပေါ် ထိုးတက်သွားသည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားလို့ ကျန်းပေရန် မျက်တောင် ခဏခတ်လိုက်ပြီးမှ အတွင်းထဲက ရတနာကို သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။

{ဒါ တကယ်ပဲ မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ကိုး}

ထူးခြားဆန်းပြား ပန်းပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထဲမှာ ပါတဲ့ ရတနာ တစ်ခု အနေနဲ့ မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ပုံစံကို ကျန်းပေရန် အကြမ်းဖျင်း သိထားသည်။

"ခန်းမသခင်မ ရှီ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပုန်းနေမလို့လဲ"

ကျန်းပေရန် သေတ္တာကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်ပေမယ့် အခန်းထဲမှာ ဘာသံမှ မကြားရဘူး။

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ကို သေချာ လေ့လာဖို့ ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။

တောက်ပပြီး အလှဆင်ထားတဲ့ တချို့ ရတနာတွေနဲ့ မတူဘဲ ဒီကျောက်သလင်းက ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဆန်တဲ့ ပုံစံ ရှိသည်။

အဝါရောင် လုံးဝန်းတဲ့ ပုလဲလုံး တစ်လုံးပါပဲ အလယ်တည့်တည့်မှာ အမည်းရောင် အရာဝတ္ထု တစ်ခု ပါတာကလွဲရင် ဘာထူးခြားချက်မှ မရှိဘူး။

အပြင်ပန်းကို လေ့လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ကျောက်သလင်းကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

{ဒီ... ဒီ ခံစားချက်}

လက်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ကျောက်သလင်းက နွေးထွေးနေသလို ကျန်းပေရန် အရင်ဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ တုန်ခါနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်သလင်း ကိုယ်တိုင် ခုန်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အတွင်းထဲမှာ နှလုံးသား တစ်ခုခု ခုန်နေသလိုမျိုး။

{တစ်ခုခုကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသလိုမျိုးလား}

မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း အကြောင်း ကျန်းပေရန် သိထားတာက အစီအရင်တွေကို အကြီးအကျယ် အားဖြည့်ပေးနိုင်ပြီး ဖျက်ဆီးဖို့ မလွယ်ကူအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ။

"အသက်ရှိနေတဲ့" လက္ခဏာမျိုး ရှိနေမယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ကျန်းပေရန် နားလည်သလောက် အသက်ရှိတဲ့ လက္ခဏာ ပြတဲ့ (သို့မဟုတ်) ဝိညာဉ် အသိဉာဏ် နိုးထလာတဲ့ ကောင်းကင်ရတနာတွေက ကြီးမားတဲ့ ကြီးထွားမှု အလားအလာ ရှိကြတယ် ကြီးထွားမှု အလားအလာ ရှိတယ် ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ချေ အကန့်အသတ် မရှိဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

{ထူးခြားဆန်းပြား ပန်းပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ဆုံး ၁၀၀ ထဲ ဝင်တာ မဆန်းပါဘူး တကယ့် ရတနာကောင်း တစ်ပါးပဲ}

ဒါပေမဲ့ ရတနာ ကောင်းလေလေ လက်ထဲမှာ ပူလောင်လေလေပဲလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားရသည်။

အခု ကိုင်ကြည့်၊ ကြည့်ကြည့် လုပ်လို့ ရပေမယ့် တကယ်တမ်း ပိုင်ဆိုင်ဖို့ စိတ်ကူးလိုက်ရင် စနစ်က မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်မှုတွေ တန်းစီပြီး ထုတ်ပေးတော့မှာ။

ကျောက်သလင်းကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် ခေါင်းကိုက်လာသည်။

သူ ဒီကျောက်သလင်းကို တကယ် လိုချင်တယ် ဒါပေမဲ့ ရယူဖို့ ဆိုရင် အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှိတဲ့ ရှီမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်မိဖို့ များတယ်။

သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ရှီမိသားစု အဘိုးကြီးကို တွေးမိတော့ ကျန်းပေရန် ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟိုတုန်းက ကျေးဇူးကြွေးတောင် မဆပ်ရသေးဘူး အခု နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်တိုးလိုက်ရင် ဘယ်လို ဆပ်နိုင်မှာလဲ ကိုယ့်အသက်ကို ရှီမိသားစုဆီ ပုံပေးလိုက်ရတော့မလား။

သေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ထိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ စင်္ကြံထောင့်မှာ တိတ်တဆိတ် တည်ရှိနေတဲ့ နောက်ထပ် သေတ္တာ တစ်လုံးကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အဲဒီသေတ္တာပေါ်မှာ "ဒီကို လာခဲ့" ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထားသလိုပဲ။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သေတ္တာကို ချလိုက်ပြီး တံခါးတွန်းဖွင့်ကာ အလယ်ခန်းမထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ပန်းခြံထဲကနေ မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ အနောက်ကနေ ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပေရန်လေး ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ"

ချက်ချင်းပဲ မီးနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့ရှေ့ ရောက်လာသည်။

"ခန်းမသခင်မ ရှီ မရှိဘူး ထင်လို့ နောက်နေ့မှ ပြန်လာမလို့ပါ"

"မင်းမှာ စပ်စုချင်စိတ် မရှိဘူးလား ဟိုသေတ္တာထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်း ရှိနေတာ သိသာနေတာကို"

"ဒါဆိုရင်ရော"

"ဒါဆိုရင် သွားကြည့်သင့်တာပေါ့"

ကျန်းပေရန် ပြန်ပြောတာကို မစောင့်ဘဲ ရှီဖုန်းလန် သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ခန်းမထဲ ပြန်ခေါ်သွားသည်။

"မြန်မြန် လာကြည့်"

"ငါတို့ရဲ့ စည်းကမ်း သုံးခုထဲက ဒုတိယ တစ်ခုက ဘာလဲ"

ကျန်းပေရန် မေးလိုက်တော့ ရှီဖုန်းလန် အတင်းဆွဲနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။

"မင်း မလုပ်ချင်တဲ့ ကိစ္စကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းရဘူး"

"ဒါဆို ခု ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ငါက အံ့သြသွားအောင် လုပ်ပေးချင်ရုံပါ"

ရှီဖုန်းလန် သူ့နားနားကပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခွေနေသော နဂါး ဖန်ခွက် နဲ့ လပြည့် ဖန်သားပြင် လည်း ယူလာခဲ့တယ် ဟိုသေတ္တာထဲမှာ"

ထူးခြားဆန်းပြား ပန်းပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ဆုံး ၁၀၀ ထဲက နောက်ထပ် ရတနာ နှစ်ခု နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းပေရန် မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်မိသည်။

"အိမ်က ပစ္စည်းတွေ ခိုးမယူလာပါနဲ့လို့ အရင်ကတည်းက ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

ရှီဖုန်းလန် မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ကို မြင်ချင်နေတယ် ဆိုလို့ ငါ တခြား ရတနာ တချို့ပါ ထပ်ယူလာပေးတာပါ မင်း မကြိုက်ဘူးလား..."

"ဒါက ကြိုက်တာ မကြိုက်တာနဲ့ မဆိုင်ဘူး ဒါနဲ့ နေပါဦး ဒီရတနာတွေ ယူလာတာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူးလား"

"ဟီးဟီး ငါ ခိုးယူလာတာလေ"

ရှီဖုန်းလန် ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အရင်တုန်းက ရှီဖုန်းလန် မှာ အင်အားကြီး နောက်ခံ ရှိမှန်း သိပေမယ့် ခန့်မှန်းချက် သက်သက်ပဲ။

အခု အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် လူကြီးတစ်ယောက် ရှိမှန်း သေချာသွားတော့ ကိစ္စတော်တော်များများ ပိုပြီး တိကျသွားပြီ။

ဥပမာ အနက်ရောင် သူတော်စင် ရှိနိုင်တဲ့ ဂိုဏ်းဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်။

ကျန်းပေရန် နည်းနည်းလောက် စုံစမ်းလိုက်ရင် ရှီမိသားစု ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ သိနိုင်ပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ ငှက်ကုလားအုတ် လိုမျိုး ခေါင်းဝှက်ထားတဲ့ အခြေအနေမှာ နေချင်သေးတယ် သူသာ ရှီမိသားစု အကြောင်း လိုက်မစုံစမ်းရင် ရှီမိသားစု ကလည်း သူ့အကြောင်း လာစုံစမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးထားတာ။

အခု ရှီဖုန်းလန် က ခိုးယူလာတယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုရဲ့ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ရှီဖုန်းလန် က ခြေဖျားထောက်ပြီး ဝင်သွားကာ ရတနာတွေ ခိုးယူနေတာကို စောင့်ကြပ်သူတွေက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းကို ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း မြင်ယောင်မိလိုက်သည်။

ဒီလို ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းတွေ အတွက် ထူးခြားဆန်းပြား ပန်းပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဝင် ရတနာတွေက မျိုးဆက်သစ်တွေ အတွက် ကစားစရာတွေများ ဖြစ်နေသလား။

ပေရန်လေး စကားမပြောဘဲ မျက်နှာထား တည်နေတာ တွေ့တော့ ရှီဖုန်းလန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မင်း ကြိုက်မယ် ထင်လို့ပါ"

"အင်း မှားမှန်း သိရင် ပြီးတာပါပဲ မြန်မြန် ပြန်သိမ်းလိုက်တော့"

"မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ကိုရော မလိုချင်တော့ဘူးလား"

"မလိုတော့ဘူး အကုန် ပြန်ယူသွားတော့"

"အော်..."

ရှီဖုန်းလန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အလယ်ခန်းမထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

လောလောဆယ်တော့ ကျန်းပေရန် အနေနဲ့ မြေကမ္ဘာ ဖုံးကွယ် စစ်မှန်သော ကျောက်သလင်း ဘယ်မှာ ရှိလဲ သိရရင် လုံလောက်ပြီ။

ဘယ်တော့ ယူမလဲ၊ ဘယ်လို ယူမလဲ ဆိုတာက နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခွဲလောက် အချိန်ရပါသေးတယ်။

ခဏကြာတော့ ရှီဖုန်းလန် ခြံဝင်းထဲ ပြန်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကုန် ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီ"

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ စူပုတ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ကတ်ထူပြား တစ်ထပ်ကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကတ် အသစ်တွေ၊ အဖြစ်အပျက် ကတ် အသစ်တွေ၊ ပြီးတော့ ဒန်ဂျင် မြေပုံ အသစ် ကြည့်မလား"

"ဒန်ဂျင် ဒန်ဂျင် ဆိုတာ ဘာလဲ"

ရှီဖုန်းလန် မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"အထဲဝင်လေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြမယ်"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ရှောင်လေး စည်းကမ်းတွေ လာနားထောင်ဦး ပြီးတော့ သစ်သီး တချို့ ယူလာခဲ့"

"ဟုတ်"

ရှောင်လေး အဝေးကနေ ချက်ချင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လင်ယုယန် တို့နဲ့ ဂူထဲမှာ သိုင်းလောက တုပ ဂိမ်း ကို အကြာကြီး ကစားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ် ဒန်ဂျင် က အဲဒီအထဲက တစ်ခုပေါ့။

မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် နဲ့ ရှောင်လေး ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် အရင် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နတ်ဘုရား လက်နက်တွေ တစ်စုံလုံး ရပြီး စွမ်းရည်တွေ အများကြီး ရထားတဲ့အခါ ချက်ချင်း စမ်းသပ်ချင်တယ် မဟုတ်လား"

"အင်း"

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ တခြား ကစားသမားတွေ ရှာမတွေ့တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် မနိုင်ဘူး ထင်လို့ မတိုက်ရဲတဲ့အခါ အရမ်း စိတ်ပျက်ဖို့ မကောင်းဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

နှစ်ယောက်သား ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒန်ဂျင် စနစ်က အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ"

စကားပြောရင်း ကျန်းပေရန် ကစားပွဲ ဘုတ်ပြား အသစ် တစ်ခုနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ကတ်တွေ၊ ဘော့စ် ကတ်တွေကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

"ဒီ ဒန်ဂျင် တွေက မြေပုံကြီး ပေါ်က နေရာ အသီးသီးမှာ ရှိနေလိမ့်မယ် မင်းတို့ အင်အား လုံလောက်ပြီလို့ ထင်တဲ့အခါ စိန်ခေါ်လို့ ရတယ် အောင်မြင်ပြီး နောက်ဆုံး ဘော့စ် ကို သတ်နိုင်ရင် ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ရမယ် သေချာတာပေါ့ ရှုံးရင် မင်းတို့ ဇာတ်ကောင်လည်း သေမှာပဲ"

"ကြည့်မယ် ကြည့်မယ်"

ရှီဖုန်းလန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စားပွဲကို ရိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကြိုပြောလိုက်ရင် မပျော်တော့ဘူးပေါ့ ဒန်ဂျင် အဝင်ဝမှာ ခက်ခဲမှု အဆင့်ကို အမှတ်အသား လုပ်ပေးထားမယ် ကစားတဲ့အခါကျရင် သိလာလိမ့်မယ်"

ပုံစံဟောင်းကို တစ်နှစ်လောက် ကစားခဲ့ပြီးပြီမို့လို့ ရှီဖုန်းလန် နည်းနည်း ငြီးငွေ့စ ပြုနေပြီ။

အခု ပေရန်လေး က အသစ်အဆန်းတွေ အများကြီး တစ်ပြိုင်နက် ယူလာပေးတာ မြင်တော့ သူမ ပျော်လွန်းလို့ လေပေါ် ပျံနေသလိုပါပဲ။

"ရှောင်လေး ရှောင်လေး မန်ဝင်း ကို မြန်မြန် သွားခေါ်လိုက် အော် ဇီဂျင်းလေး တို့ကိုပါ ခေါ်လိုက်ဦး မြန်မြန် မြန်မြန် မြန်မြန်"

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာအချိန် ကြာပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်း သစ်ခွ ရေစင် အဆောင် ကို ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဂါရဝပြုပါတယ် အစ်မ ယွီ"

ရှီဖုန်းလန် ကို စည်းကမ်းအသစ်တွေ ရှင်းပြနေတဲ့ ကျန်းပေရန် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

ယွီမန်ဝင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

"မကြာသေးပါဘူး"

"မကြာသေးဘူး ဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြာတာလဲ"

"သုံးရက် ငါးရက် လောက်ပါပဲ"

"ဒါဆို မင်း တကယ် အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ ပေရန် မိတ်ဆွေဟောင်း ဆီတောင် အရင် လာမတွေ့နိုင်ဘူး"

"အင်း တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတာ"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"..."

ယွီမန်ဝင်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားပြီး ဘယ်လို ဆက်ပြောရမလဲ မသိတော့။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှီဖုန်းလန် က ယွီမန်ဝင်း ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ပြလိုက်သည်။

"မန်ဝင်း မြန်မြန်လာ မြန်မြန်လာ ပေရန်လေး က အသစ်အဆန်းတွေ အများကြီး လုပ်လာတယ် အရမ်း ပျော်စရာ ကောင်းတယ်"

ယွီမန်ဝင်း အခွင့်ကောင်း ယူပြီး ရှီဖုန်းလန် ဘေးနား ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ မေးခွန်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်နေတဲ့ ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ပြီး ယွီမန်ဝင်း သူမ နည်းနည်း ကလေးဆန်သွားတယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန် က လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ မကြိုက်ဘူး ဆိုတာ ပထမဆုံး နေ့ကတည်းက သူမ သိခဲ့တာပဲ။

တခြားလူသာ ဆိုရင် သူမ ဒီလို ကလေးဆန်ဆန် ပြုမူမိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြာအောင် ခွဲခွာပြီးမှ ပြန်ရောက်တာတောင် သူမကို အသိပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးက သူမ ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေတယ် အထူးသဖြင့် သူမက ဒီတပည့်အကြောင်း တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တွေးနေခဲ့ရတာလေ။

"မန်ဝင်း မန်ဝင်း ငါပြောတာ နားထောင်နေလား"

ယွီမန်ဝင်း အတွေးနက်နေတုန်း ရှီဖုန်းလန် သူမပခုံးတွေကို လှုပ်ခါပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"တကယ်ပါပဲ နင် လုံးဝ အာရုံမစိုက်ဘူးနော် သတိထား မဟုတ်ရင် တော်ကြာ ရှုံးပြီး အကြီးအကျယ် ခံရလိမ့်မယ်"

"အကြီးအကျယ် ခံရမယ် ဟုတ်လား..."

ဒါကို ကြားတော့ ယွီမန်ဝင်း ကျန်းပေရန် ကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့လည်း တော်တော်လေး သနားစရာ ကောင်းနေပြီပါပဲ"