အကြီးမားဆုံး ဖုံးကွယ်မှုက လူအုပ်ကြားမှာ ရှိတယ်

လန်ပြည်နယ် ကျိုယီတောင် လေးမျက်နှာဂိုဏ်း။

လန်ပြည်နယ် ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်း ဖြစ်တဲ့ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိတ်တံခါးတွေဟာ နေ့တိုင်း စည်ကားနေပြီး တခြားဂိုဏ်းပေါင်းစုံက တပည့်တွေ လာရောက်လည်ပတ်ကြတာ အဆုံးမရှိပါဘူး။

မနက်စောစော တစ်ခုမှာ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်တွေက ပုံမှန်အတိုင်း ဂိတ်တံခါးမကြီးမှာ စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်နေကြသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက မကြာခဏ ထိတွေ့ဆက်ဆံနေကြရတာ ဆိုတော့ အချင်းချင်း သိနေကြပြီး အားရင် စကားစမြည် ပြောလေ့ရှိကြသည်။

"ဒါ အစ်ကို မင်တ လား မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ"

လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်တစ်ယောက်က လက်လှမ်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မင်တ လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသား တပည့်က ခေါင်းခါပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မပြောပါနဲ့တော့ကွာ အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်း ကပ်ရောဂါ ကြောင့်ပါပဲ ငါတို့ကို တစ်လကျော် ပိတ်ထားတာ အခြေအနေ နည်းနည်း ကောင်းလာမှ ဆရာက အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးတော့တာ"

"မင်းတို့ စီရင်စုလည်း အဲဒီလောက် ဆိုးရွားခဲ့တာလား ဒီကပ်ရောဂါရဲ့ အတိုင်းအတာက တကယ် ကျယ်ပြန့်တာပဲ"

"ဒါပေါ့ ရော့ ဒါ ငါ့ တံဆိပ်ပြား"

"ဟေး ငါတို့က ရင်းနှီးပြီးသားပဲ ဘာလို့ တံဆိပ်ပြား ပြနေဦးမှာလဲ"

လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်က တံဆိပ်ပြားကို ယူပြီး ဟန်ပြ စစ်ဆေးလိုက်ကာ မင်တ ဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"စကားမစပ် အစ်ကို မင်တ မင်းက သတင်းစုံတယ် ဆိုတော့ ဒီကပ်ရောဂါကို ဘယ်သူတော်စင်ကြီး ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာလဲ ဆိုတာ ကြားမိသေးလား"

"အို မင်း ဒါကို မေးရင်တော့ လူမှန်ကို မေးလိုက်တာပဲ"

"ဟားဟားဟား အစ်ကို မင်တ က သတင်းမြန်မှန်း ငါ သိသားပဲ မြန်မြန် ပြောပြပါဦး"

"ငါ ကြားတာတော့... ငါတို့ ရှန့်တိုင်းပြည် ရဲ့ ဧကရာဇ် အသစ်တဲ့"

"ဧကရာဇ် အသစ် အော် ဟို ဧကရာဇ်မလေး ကို ပြောတာလား"

"ဟုတ်တယ် သူပဲ"

"သူက အဲဒီလောက် တော်လို့လား"

"ဒါပေါ့ သူက ဟို နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီးရဲ့ သမီးလေ နည်းနည်းလောက် အရည်အချင်း ရှိတာ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား"

လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်က အရင်ဆုံး အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်တော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူ့မှာ အဲဒီလို အဖေကောင်း ရှိတာ ငါ အားကျလိုက်တာကွာ သမီးဖြစ်သူ နေရာမြဲအောင်လို့ အဖေက ကူပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား ဒါပေမဲ့ လိုအပ်လို့လားကွာ သူက သာမန် ဧကရာဇ်လေး တစ်ပါးပဲလေ ဒီလောက်ထိ အရှိန်အဝါ ယူစရာ လိုလို့လား"

"မင်း ဘာသိလို့လဲ အဲဒါကို ရေရှည်စီမံကိန်း ချတယ် ခေါ်တယ်"

"ဟင် ဘာသဘောလဲ အစ်ကို မင်တ မြန်မြန် ဆက်ပြောပြပါဦး"

"ဟဲဟဲ ရှင်းပြရရင် နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ် သိလား..."

မင်တ စကားပြောရင်း ရုတ်တရက် ရပ်သွားတာ ကြားလိုက်ရတော့ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်က ဆက်ပြောဖို့ တိုက်တွန်းဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ကနေ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒီပုံရိပ်က ရောင်စုံဖီးနစ်ငှက် လူ့လောက ဆင်းသက်လာသလိုပဲ ယှဉ်နိုင်သူ မရှိလောက်အောင် လှပလွန်းသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စကတ်ရှည် လွင့်ပျံနေပုံက ရှိနေသူ အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။

လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေချိန်မှာ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်တွေက အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သူတို့က မြင့်မြတ်သော ပုံရိပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

မုန့်စစ်ဖေ ရဲ့ ဗာဒံစေ့ ပုံသဏ္ဍာန် မျက်ဝန်းတွေက လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဒါက နှုတ်ဆက်တာပဲ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်း ဆီ လှမ်းဝင်သွားသည်။

သူမ ပုံရိပ် လူတိုင်းရဲ့ မြင်ကွင်းထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားမှ ကျောက်ရုပ် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ တခြားဂိုဏ်းသားတွေ ပြန်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ကူမင်တ အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ချက် ရှူပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ကာ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို တကယ် အားကျတယ်ကွာ ဖီးနစ်အင်မော်တယ် မုန့်စစ်ဖေ လို ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ရှိတာ... နေ့တိုင်း သူမကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ရရင်တောင် အသက်ရှည်နိုင်တယ်"

လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်က ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ လူအများကြီးက ငါတို့ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ဖီးနစ်အင်မော်တယ် ကို လာငေးကြတာပဲ အဲဒီအထဲမှာ ဂိုဏ်းကြီးတွေက ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ပါတယ် သူတို့လည်း ငါတို့လိုပဲ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လာမှာကို စောင့်မျှော်နေကြတာ"

ဂုဏ်ယူပြီးတဲ့နောက် လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို မင်တ စောစောက ရေရှည်စီမံကိန်း ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ"

"အဲဒါက..."

ကူမင်တ စပြောမလို့ ပြင်ပြီးမှ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါတွေ ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ အဓိက က မြန်မြန် သန်မာလာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ ဒါမှ တစ်နေ့ကျရင် ဖီးနစ်အင်မော်တယ် လို အလှပဂေးမျိုးကို လက်ထပ်နိုင်မှာ ငါ သွားတော့မယ် သွားတော့မယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကူမင်တ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း ထဲ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားသည်။

"ထွီ"

ကူမင်တ ရဲ့ ကျောပြင်ကို တံတွေးလှမ်းထွေးလိုက်ပြီး လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖားပြုတ်က ဟင်္သာသား စားချင်နေတာ မင်းလိုကောင်က ငါတို့ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ဖိနပ်သယ်ပေးဖို့တောင်... မဟုတ်ဘူး ယပ်ခတ်ပေးဖို့တောင် မတန်ဘူး ပြီးတော့ လက်ထပ်ချင်တယ် ဟုတ်လား မင်းရုပ် မင်း မှန်ပြန်ကြည့်ဦး"

အထင်သေးကြောင်း ပြသပြီးနောက် လေးမျက်နှာဂိုဏ်း တပည့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့ ဘယ်လို ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကမ္ဘာကျော် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး လိုအပ်မလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားနေမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မုန့်စစ်ဖေ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း ထဲ ရောက်တာနဲ့ "နက်ပြာရောင် လေဟာနယ် အခန်း" ဆီ တန်းသွားလိုက်သည်။

ဒါက လေးမျက်နှာဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်အန်းချင်း နားနေတဲ့ နေရာ ဖြစ်သည်။

မုန့်စစ်ဖေ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လာတာ မြင်တော့ တံခါးဝက အစေခံမလေးက အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်က သနားကြင်နာခြင်း နှလုံးသား ခန်းမ မှာ စောင့်နေပါတယ် ဒီကျွန်မ လမ်းပြပေးပါရစေ"

"ကောင်းပြီ ဒုက္ခပေးမိပြီ"

"ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် က ယဉ်ကျေးလွန်းပါပြီ ဒီဘက် ကြွပါရှင်"

ပြောပြီးတာနဲ့ အစေခံမလေးက ဖိတ်ခေါ်တဲ့ လက်ဟန် လုပ်ပြပြီး မုန့်စစ်ဖေ ကို အတွင်းဘက် ခေါ်သွားသည်။

ပန်းခြံ နှစ်ခု ဖြတ်ပြီးနောက် အစေခံမလေးက ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ခန်းမကြီး တစ်ခု ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ် ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ ကျွန်မ သွားပြီး အသိပေးလိုက်ပါဦးမယ်"

အစေခံမလေး လှည့်ထွက်မလို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ ခန်းမထဲကနေ ခေါင်းလောင်းကြီး ထိုးသံလို ဟိန်းထွက်လာတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မလိုပါဘူး တန်းဝင်ခဲ့ စစ်ဖေ"

ဒါကို ကြားတော့ အစေခံမလေး ဘေးကို အမြန် ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွီ" ခနဲ မြည်သံနဲ့အတူ မုန့်စစ်ဖေ တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး ခန်းမမကြီးထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က အတွင်းထဲမှာ စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင် ကြိုးကြာ နှစ်ကောင် နဲ့ ကစားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်ဖေ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

မုန့်စစ်ဖေ ရှေ့တိုးပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် ထိုင်ပါ"

ဝမ်အန်းချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်"

မုန့်စစ်ဖေ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်အန်းချင်း လက်ထဲက စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင် ကြိုးကြာ နှစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ် ထိုင်ခုံမှာ သွားထိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိမ်တိုက် ကွန် ခြံဝင်း ကိစ္စ အတွက် ပင်ပန်းသွားပြီ ပြဿနာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တယ် မင်းက ဒီကိစ္စတွေ ကိုင်တွယ်ရာမှာ ပိုပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာပါလား"

"အကုန်လုံး ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ သင်ကြားမှုကြောင့်ပါ"

မုန့်စစ်ဖေ နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်ပြီး စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... အပြန်လမ်းမှာ ကြားခဲ့တာ ကပ်ရောဂါ အခြေအနေ သက်သာသွားပြီ ဆို"

"ဟုတ်တယ်"

ဝမ်အန်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းက နောက်ဆုံး မဟာမိတ် အစည်းအဝေးကို မတက်ခဲ့ရဘူး ယင်ကျန်းဟုန် က အစည်းအဝေး အတွင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု တင်ပြခဲ့တယ် အဲဒါက ကပ်ရောဂါရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပေးလိုက်တာ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူ့သမီးက နည်းလမ်း ပေးလိုက်တာပါလို့ ပြောလာတယ် အမှန်လား အမှားလားတော့ မသိဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ မုန့်စစ်ဖေ မျက်လုံးတွေ စိတ်ဝင်စားလာသည်။

"အဲဒီ ဇာစ်မြစ်က ဘာများလဲ မသိဘူး"

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က အဆိပ်မြူ ကပ်ဘေးကို မှတ်မိသေးလား"

"အဆိပ်မြူ ကပ်ဘေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားလိုက်တာနဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု မုန့်စစ်ဖေ ခေါင်းထဲ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသလို နှုတ်ခမ်းပေါ်က နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့ကိုပါ ပြန်သတိရမိလိုက်သည်။

သူမ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာသည်။

မုန့်စစ်ဖေ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှတ်မိတာပေါ့"

"အဲဒီတုန်းက အဆိပ်မြူတွေက လုံးဝ မစင်ကြယ်ခဲ့ဘဲ ဒီကပ်ဘေးကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တာ"

ဝမ်အန်းချင်း က အဆိပ်မြူတွေ ဘယ်လို ကပ်ရောဂါ အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ရှန့်တိုင်းပြည် ကို ဒုက္ခပေးခဲ့လဲ ဆိုတာ အစအဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အော် အဲဒီလိုကိုး..."

မုန့်စစ်ဖေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တော်တော် ထူးဆန်းတယ် အဲဒီ ယင်ကျန်းဟုန် က အစတုန်းက အစည်းအဝေးမှာ ဘာဖြေရှင်းနည်းမှ မစဉ်းစားနိုင်လို့ သောင်းကျန်းနေခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ခေါင်းသွားအေးလိုက်တာနဲ့ ပြန်လာတော့ ဖြေရှင်းနည်း ရလာတယ် ပြီးတော့ သူ့သမီးက ဉာဏ်ကွန့်မြူးပေးလိုက်တာပါလို့ ပြောသေးတယ် ဘယ်လောက် အမှန်လဲ မသိနိုင်ဘူး"

ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး အဲဒီပုံရိပ်က မုန့်စစ်ဖေ ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက် ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။

{သူများလား သူ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ ရှိနေတုန်းလား}

အဆိပ်မြူ ကပ်ဘေး ဘယ်လို ဖြေရှင်းခဲ့လဲ ဆိုတာ အသိဆုံးလူက သေချာပေါက် မုန့်စစ်ဖေ ပဲ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲပြောပြော သူမက အဆိပ်မြူ ရှင်းလင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ် အစအဆုံး ပါဝင်ခဲ့တာကိုး။

ဒါကြောင့် ဒီကပ်ရောဂါက အဆိပ်မြူရဲ့ အကြွင်းအကျန် ကပ်ဘေး ဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ဖြေရှင်းနိုင်သွားတယ် ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တဲ့ "ကျွမ်းကျင်သူ" ကို သူမ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒီအတွေး ဝင်လာတာနဲ့ မုန့်စစ်ဖေ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ခုနက ပြောလိုက်တာ ဝိညာဉ်နဂါးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ယင် က ဖြေရှင်းနည်း တင်ပြခဲ့တာ ဆို"

မုန့်စစ်ဖေ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာတာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ပေမယ့် ဝမ်အန်းချင်း တိုက်ရိုက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူပဲ ဘာလဲ တစ်ခုခု စဉ်းစားမိလို့လား"

{တကယ်... သူများ ဖြစ်နေမလား}

အဲဒီ အဆိပ်မြူ ကပ်ဘေး တုန်းက သူမ အပြင် အဲဒီ ကျွမ်းကျင်သူ နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူက တောင်ထွတ်ပြည်နယ် ရဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီး ယင်ကျန်းဟုန် ပဲ။

{အဆိပ်မြူ ကိစ္စ ပြီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့ ဆက်သွယ်နေကြတာများလား ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို မဆက်သွယ်တာလဲ}

ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မုန့်စစ်ဖေ တွေးလေလေ ယင်ကျန်းဟုန် ဟာ အဲဒီ ကျွမ်းကျင်သူ ဆီက လမ်းညွှန်မှု ရခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ ပိုသေချာလေလေ ဖြစ်လာသည်။

မဟုတ်ရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဖြေရှင်းနည်း ရလာနိုင်မှာလဲ။

{သူပဲ သူ ဖြစ်ရမယ် ဒါပေမဲ့... ဘာလို့ အဲဒီ ကျွမ်းကျင်သူက ငါ့ဆီ လာမရှာတာလဲ}

မုန့်စစ်ဖေ တွေးလေ ဝမ်းနည်းလေ ဖြစ်လာသည်။

သူမက ပထမဆုံးလေ သူ့လက်ထောက် ဖြစ်ခဲ့တာ၊ အစီအရင် ဖျက်ဆီးပေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

မုန့်စစ်ဖေ ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ရုတ်တရက် ထိုးကျသွားတာ မြင်တော့ ဝမ်အန်းချင်း လည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"စစ်ဖေ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ခေါ်သံ ကြားတော့ မုန့်စစ်ဖေ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စတချို့ ရုတ်တရက် ပြန်တွေးမိသွားလို့ပါ ဂိုဏ်းချုပ် ရှေ့မှာ အရှက်ကွဲမိပါပြီ"

"ဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စတွေ ဟုတ်လား"

"ကိစ္စ သေးသေးလေးတွေပါ အတိတ်က အရာတွေပါ ဒါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဒီတစ်ခါ ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်လိုက်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲဟင်"

မုန့်စစ်ဖေ ရှင်းမပြချင်မှန်း သိလိုက်တဲ့ ဝမ်အန်းချင်း ဆက်မမေးတော့ပေ။

သူ မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ ဒီတစ်ခါ မင်းကို ပြန်ခေါ်လိုက်တာ တခြား အကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး လျန်တိုင်းပြည် ကိစ္စ ကြောင့်ပါ"

"လျန်တိုင်းပြည် ဟုတ်လား"

မုန့်စစ်ဖေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ လူတွေက ငြိမ်မနေကြပြန်ဘူးလား"

"လျန်တိုင်းပြည် က လူတွေ ဘယ်တုန်းက ငြိမ်နေဖူးလို့လဲ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... ဟိုဘက်မှာ ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပုံ ရတယ် တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားတယ် လို့ ဒီအဘိုးကြီး ကြားထားတယ် ဂိုဏ်းကြီးတွေ အကုန်လုံး သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေကို စုစည်းနေကြတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူလျှိုတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ ဆိုတာ အတိအကျ မစုံစမ်းနိုင်ကြဘူး အများကြီး စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် ဒီအဘိုးကြီး ခံစားရတာက မင်းကို လွှတ်လိုက်တာ အသင့်တော်ဆုံးပဲ လို့ ထင်တယ်"

"ပထမအချက် မင်းက အခု အနက်ရောင် ဘိုးဘေး အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ ဆိုတော့ အတွေ့အကြုံနဲ့ လက်တွေ့ တိုက်ပွဲတွေ ပိုလိုအပ်နေတယ် လျန်တိုင်းပြည် က ဒီအတွက် အရမ်း သင့်တော်တယ်

ဒုတိယအချက် လျန်တိုင်းပြည် က ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်လေး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ် အခွင့်အရေး ရရင် မင်းလည်း ဝင်မွှေလိုက်ဦး ဒါမှ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်ပြီး တခြားသူတွေကို ဒုက္ခလိုက်မပေးနိုင်မှာ"

"တတိယအချက် လျန်တိုင်းပြည် က ဂိုဏ်းတွေ အကုန်လုံး လုနေကြရတဲ့ ရတနာ ဆိုတာ သာမန် ပစ္စည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး မင်းသာ ရခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ရာထူးတိုးမယ့် လမ်းခရီးမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ် သေချာတာပေါ့ ဒီစစ်ဆင်ရေးရဲ့ အန္တရာယ်က မသေးငယ်ပါဘူး ဘာပဲပြောပြော ဒါက စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပဲလေ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို ကာကွယ်မှုတွေ အများကြီး ပေးလိုက်ရင် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး ဒါကြောင့် သွားမလား မသွားဘူးလား ဆိုတာ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ"

နားထောင်ပြီးနောက် မုန့်စစ်ဖေ ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စစ်ဖေ သွားပါ့မယ်"

"ကောင်းတယ် ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ လူ ပီသပါပေတယ် မင်း ဆန္ဒရှိတယ် ဆိုရင် အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့ စောစော ထွက်ခွာလိုက်ပါ နောက်ကျသွားရင် အဲဒီရတနာကို လျန်တိုင်းပြည် က ဝံပုလွေတွေ ဝါးမြိုသွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆို စစ်ဖေ အခုပဲ သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

"အင်း သွားတော့"

ဝမ်အန်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး မုန့်စစ်ဖေ လှည့်ထွက်သွားသည်။

တံခါးပိတ်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မုန့်စစ်ဖေ မျက်နှာထား ပြန်မှေးမှိန်သွားပြီး သက်ပြင်း မချဘဲ မနေနိုင်တော့။

{သူ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ ရှိနေသေးတယ် ဆိုရင်... ဘာလို့ ငါ့ကို လာမရှာသေးတာလဲ}

မုန့်စစ်ဖေ တွေးရင်း သူမနှုတ်ခမ်းကို လက်နဲ့ မသိမသာ ထိလိုက်မိသည်။

"သူ တကယ်ပဲ... ငါ့ကို လုံးဝ သတိမရဘူးလား"

စိတ်ဓာတ်ကျစွာနဲ့ မုန့်စစ်ဖေ အပြင်ဘက် ခြံဝင်းဆီ အားလျော့စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယင်ကျန်းဟုန် ဆီ သွားပြီး မေးကြည့်ဖို့ စဉ်းစားမိပေမယ့် တကယ်လို့ သူမ ခန့်မှန်းတာ မှားနေခဲ့ရင် အရှက်ကွဲစရာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားမယ့်အပြင် ကျွမ်းကျင်သူကိုပါ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိသည်။

ဒါ့အပြင်... သူမ စိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ် ဒီလောကကြီးမှာ အမှားနဲ့ အမှန် မရှိဘူး ရပ်တည်ချက် မတူတာပဲ ရှိတယ် လို့ သူမကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ လူလေ။

{ငါ...

ငါက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ ဒါပါပဲ

ပန်းကန်ထဲက စားရင်း အိုးထဲက ဟာကို မျှော်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ ငါ ငါ အား}

ပုံရိပ်နှစ်ခု သူမ စိတ်ထဲ တလှည့်စီ ပေါ်လာတော့ မုန့်စစ်ဖေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နည်းနည်း ရှက်မိသွားတယ် သူမ ဒီလောက် စိတ်တွေ ဝေဝါးတတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

{ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ ဟုတ်တယ် ငါက သူတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေကို ကျေးဇူးတင်ချင်ရုံပဲ တခြား အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး

ဟုတ်တယ် အဲဒါပဲ}

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်အောင် ပြောပြီးနောက် မုန့်စစ်ဖေ အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အခုက ဒီကိစ္စတွေ စဉ်းစားနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး။

ဂိုဏ်းချုပ် ပြောသလိုပဲ လျန်တိုင်းပြည် ခရီးစဉ်က အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမှာမို့လို့ သူမ သေချာ ပြင်ဆင်ရမယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွှေကျောက်စိမ်းမြို့က ကိုယ်ပိုင် အကာအကွယ် အစီအရင် ထဲမှာ ကျန်းပေရန် ဝူချင်းစစ် ကို ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်မရောက်မချင်း အနက်ရောင် ဘုရင် အဆင့်ကို မတက်လှမ်းနဲ့ဦး တက်လှမ်းတော့မယ်လို့ ခံစားရရင်တောင် ခဏ ဖိနှိပ်ထားလိုက်"

ဝူချင်းစစ် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူ့စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက သူ့ ရာထူးတိုးပွဲ အခမ်းအနားကို ကိုယ်တိုင် ဦးစီးချင်နေတာပဲ။

သူ ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမိန့်ကို တိတိကျကျ လိုက်နာပါ့မယ်"

"အင်း မင်း သွားလို့ ရပြီ"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြားတော့ ဝူချင်းစစ် ခဏ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြန်ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီတစ်ခေါက် လျန်တိုင်းပြည် ခရီးစဉ်မှာ အစ်ကိုကြီးကို ကူညီမယ့်သူ မရှိဘူး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါလား ကျွန်တော်..."

ဝူချင်းစစ် ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ သင်ပေးနေတာလား"

"မလုပ်ရဲပါဘူး"

ဝူချင်းစစ် ခေါင်းအမြန် ငုံ့ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းကိစ္စ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ် ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် ရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"သွားတော့"

" ခွင့်ပြုပါဦး"

ဒီတစ်ခါ ဝူချင်းစစ် တို့ကို မခေါ်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ပထမအချက် အနေနဲ့ လျန်တိုင်းပြည် က ရှန့်တိုင်းပြည် နဲ့ မတူဘူး။

စစ်ပွဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဖရိုဖရဲ မြေပဲ။

ဝူချင်းစစ် တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က လုံလောက်အောင် မမြင့်သေးဘူး။

သူတို့ကို ခေါ်သွားရင် ကူညီဖို့ နေနေသာသာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ဒုတိယအချက် အနေနဲ့ ကျန်းပေရန် ဟိုဘက်မှာ ပိုအသုံးဝင်တဲ့ ကိရိယာ လူသားတွေ ရှိနေတယ်။

ဟိုမှာ အခြေချနေတာ နှစ်နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့ လီဖူချန် ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဇာတိဖွား စုရှိုယု ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရှန့်တိုင်းပြည် မှာပဲ အမြဲ နေခဲ့တဲ့ ဝူချင်းစစ် တို့ထက် သေချာပေါက် ပိုအသုံးဝင်လိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ ကျန်းပေရန် တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ် အရင်ဆုံး လျန်တိုင်းပြည် ရဲ့ ရေ အနက် ဘယ်လောက် ရှိလဲ စမ်းကြည့်မယ် ပြီးမှ နောက်တစ်လှမ်း ဘယ်လို လှမ်းမလဲ စီစဉ်မယ်။

အခု ဆေးဖော်နည်း စာရွက်တွေ အလုပ်ဖြစ်နေပြီ ဆိုတော့ သာမန်ပြည်သူတွေ ကြားက ကပ်ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်မယ့် ဆေးလုံးတွေ မကြာခင် ပေါ်လာတော့မယ်။

အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အတွက်ကတော့ ယင်ကျန်းဟုန် ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မယ် ဆိုတော့ သူ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။

ရှီဖုန်းလန် က ဒီတစ်ခါလည်း သူနဲ့ လိုက်မယ် ဆိုပြီး အတင်း ပြောနေပေမယ့် ကျန်းပေရန် ရဲ့ ချက်ချင်း ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

သေချာတာပေါ့ ဖိနှိပ်ပြီးနောက် သူမကို လျော်ကြေး အနေနဲ့ ဒန်ဂျင် မြေပုံ အသစ်စက်စက် လေးခု ထားခဲ့ပေးခဲ့ရသည်။

ဘာပဲပြောပြော ရှီဖုန်းလန် က သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်လာမယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ ဆိုတော့ နည်းနည်းလောက် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။

အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီ ဆိုတာ သေချာသွားတော့ ကျန်းပေရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် တစ်ခု မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲ ပျံတက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ ဓားတစ်လက် သူ့ဆီ အမြန် ပျံသန်းလာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ လင်ယုယန် ကို ပေးထားတဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန် ရှေ့ကို အမြန် ပျံသန်းလာပြီး အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား က သူ့ကို ပတ်ရစ်ပြီး ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်မှာ ချစ်သူနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဇနီးသည်လေး တစ်ယောက်လိုပါပဲ။

"အစ်ကိုကြီး"

ကျန်းပေရန် အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းပေရန် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လင်ယုယန် စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ဆီ ပြေးလာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။