လခြမ်းကွေး တောင်ကြား

"မင်း ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ"

မောဟိုက်နေတဲ့ လင်ယုယန် ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လင်ယုယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှောင်အာ ကြောင့်လေ သူ ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားလို့ ကျွန်မ ဒီအထိ လိုက်ဖမ်းနေတာ"

"ရှောင်အာ ဟုတ်လား"

အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အဲဒါ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးထားတဲ့ နာမည်လေ သူ့နာမည်က လင်ရှောင် တဲ့"

ပြန်ပြောချင်စိတ်ကို မနည်း အောင့်ထားရင်း ကျန်းပေရန် အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ရဲ့ လက်ကိုင်ရိုးကို ကိုင်ပြီး လင်ယုယန် ဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ရော့ ယူသွား"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လင်ယုယန် ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ဓားက သူမအစ်ကိုကြီး ဘေးနားကို ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်သွားပြီး သူ့ခါးမှာ သူ့ဓားလို ဟန်ဆောင်ကာ တွဲလောင်းကျနေပြန်သည်။

ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် လင်ယုယန် ကို မေးလိုက်သည်။

"သူက မင်းစကား နားမထောင်ဘူးလား"

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး ပုံမှန်ဆိုရင် တော်တော် လိမ္မာပါတယ် ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကိုကြီး ကြောင့် စကားနားမထောင်တာ ဖြစ်လောက်တယ်"

"မင်းက အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားရဲ့ သခင်လေ သူက မင်းစကားတောင် နားမထောင်ရင် နောက်ကျ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ"

လင်ယုယန် လက်လျော့ထားတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး အစ်ကိုကြီးလည်း သိသားနဲ့ သူက အရမ်း စွမ်းအားကြီးလွန်းတယ် ကျွန်မ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မစေခိုင်းနိုင်ဘူး..."

မှော်ရတနာတွေက သူတို့သခင်ကို ပိုကောင်းကောင်း ကူညီပေးနိုင်အောင်လို့ အသိဉာဏ် ရရှိလာတယ် ဆိုတာပဲ ကျန်းပေရန် ကြားဖူးတာ။

မှော်ရတနာက သခင်ထက် ပိုစွမ်းအားကြီးလာတဲ့ အခြေအနေမျိုး သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးခဲ့ဘူး။

{ကြည့်ရတာ အရမ်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ မှော်ရတနာ ပိုင်ဆိုင်ထားတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးနဲ့ တူတယ်}

စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသခင်ဆီ ပြန်သွားစမ်း"

ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား က လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ လူစကား နားမလည်တဲ့ သာမန် သံဓားတစ်လက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။

အကျိုးအကြောင်း ပြပြီး ပြောလို့ မရမှန်း သိလိုက်တဲ့ ကျန်းပေရန် လက်ကိုင်ရိုးကို ကိုင်ပြီး လင်ယုယန် ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား က လေထဲ ရောက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် ခါးဆီ ပြန်ရောက်လာပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေပြန်သည်။

{ဟင်း...}

လူတစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ နည်းလမ်း တစ်သောင်းလောက် ကျန်းပေရန် သိပေမယ့် လူလည်ကျတဲ့ ဓားတစ်လက် နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

အကျိုးအကြောင်း ပြောပြမလား ဒါက ဓားတစ်လက်လေ ဘာအကျိုးအကြောင်း ပြောပြလို့ ရမှာလဲ။

အင်အားသုံးမလား သူကိုယ်တိုင် ထုလုပ်ထားတဲ့ ဓားကို သူ ချိုးပစ်ရက်ပါ့မလား။

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို ကောက်ယူကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်လို့လား"

"ဝီ" ခနဲ မြည်သံနဲ့အတူ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား က ပျော်ရွှင်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ လင်ယုယန် က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ရှောင်အာ က အစ်ကိုကြီးကို အရမ်း လွမ်းနေလို့ ဒီလို ဖြစ်နေတာပါ အစ်ကိုကြီး ဘေးနားမှာ ခဏလောက် နေလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ - လင်ယုယန် ကို လျန်တိုင်းပြည် သို့ ခေါ်သွားပါ

ပြီးမြောက်သည့် ဆုလာဘ် - နဂါးစိမ်း ဝိညာဉ် လက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို လင်ယုယန် နဲ့ အတူ ပြန်လိုက်သွားအောင် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းပါ

ပြီးမြောက်သည့် ဆုလာဘ် - မက်မွန်ပွင့် နတ်ဆိုး လက်စွဲ (အနက်ရောင်အဆင့် အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို သိမ်းထားပြီး လင်ယုယန် ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ

ပြီးမြောက်သည့် ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် ၁]

ရွေးချယ်စရာ သုံးခုကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် နည်းနည်း ကြောင်သွားသည်။

လင်ယုယန် ကို ခေါ်သွားတာ ဒီလောက် အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ သူ အဆင်ပြေ ချောမွေ့နေတာက သူ့အင်အား တိုးလာလို့ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ။

ဒီတစ်ခါ ရှန့်တိုင်းပြည် ပြန်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဘယ်သူနဲ့ပဲ ဆက်ဆံ ဆက်ဆံ ရွေးချယ်မှုတွေ ပေါ်လာတာ ရှားသွားပြီ။

အရင်တုန်းက ရွာတစ်ရွာထဲ လမ်းလျှောက်သွားရုံနဲ့ ရွေးချယ်မှု တစ်ဒါဇင်လောက် ပေါ်လာခဲ့တာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက သိသာထင်ရှားတဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ။

ဒါက သူ ပိုသန်မာလာလို့ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး ရှန့်တိုင်းပြည် က အဓိက ကစားသမားတွေ အကုန်လုံးကို သူ သိနေပြီး သူ့ကွန်ရက်က တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်လို့လည်း ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တိတ်တဆိတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့်သူ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပြီ။

ဆိုလိုတာက လျန်တိုင်းပြည် ရဲ့ စုစုပေါင်း အင်အားက ရှန့်တိုင်းပြည် နဲ့ တူညီနေရင်တောင်မှ သူ့ခရီးစဉ်က အညီအမျှ ချောမွေ့မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။

လင်ယုယန် အတွက် ပေါ်လာတဲ့ ရွေးချယ်မှုက ရှေ့ဆက် ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေရဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာပဲ။

တတိယ ရွေးချယ်မှုကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား ကို ကောက်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး မင်းကို ဘယ်လို လုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ လင်ယုယန် ဝမ်းသာအားရ ဓားကို လာယူဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ သူမအစ်ကိုကြီးက ဓားကို သူ့ခါးမှာ ချိတ်လိုက်ပြီး သူမကို ပြောလိုက်တာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီလို ဖြစ်နေမှတော့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကို ငါခဏ စောင့်ရှောက်ပေးထားလိုက်မယ် ငါ ပြန်ရောက်ရင် မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်"

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ

ဆုလာဘ် - ဝိညာဉ် +၁]

စနစ် ဆုလာဘ် ပေါ်လာတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် စီးပြီး လေထဲ ပျံတက်သွားလိုက်သည်။

"ဟင်"

"ဟင်"

အရှိန်နဲ့ ထွက်ခွာသွားတဲ့ မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ကို ကြည့်ရင်း လင်ယုယန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှောင်အာ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်လေ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်လေ"

ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာတိမ်တိုက် သူမမြင်ကွင်းထဲကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အထိ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား က သူမခေါ်သံကို ပြန်မထူးခဲ့ပေ။

"သစ္စာဖောက်"

လင်ရှောင် တစ်ကောင် သူမအစ်ကိုကြီးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေမယ့် ပုံကို တွေးမိတော့ လင်ယုယန် ဆီကနေ လူသတ်ငွေ့တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

{လင်... ရှောင်... ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး}

ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ လူသတ်ငွေ့တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လင်ယုယန် ရက်စက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက နင့်ကို ငါ့ဆီ ပေးထားတာနဲ့ပဲ ငါ နင့်ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

စကားပြောရင်း လင်ယုယန် ညာလက်နဲ့ မေးစေ့ကို ထောက်လိုက်ပြီး လက်သန်းလေးကို ဖွဖွ ကိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ သခင်နဲ့ အစေခံ ဆက်ဆံရေးကို သေချာ ပြန်တည်ဆောက်ရမယ် ထင်တယ်"

...

ရှန့်တိုင်းပြည် နဲ့ လျန်တိုင်းပြည် ကြား မကြာသေးမီက ပဋိပက္ခတွေကြောင့် နှစ်နိုင်ငံ နယ်စပ် ဂိတ်တွေမှာ အစောင့်အရှောက်တွေ တင်းကျပ်ထားသည်။

ဒါပေမဲ့ ချီတိုင်းပြည် ရဲ့ "နိုင်ငံတော် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီး" နဲ့ ယှဉ်ရင် ရှန့် …..လျန် နယ်စပ် စစ်ဆေးရေးတွေက ကလေးကစားစရာ လိုပါပဲ။

ကျန်းပေရန် အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းသွားလိုက်သည်။

လျန်တိုင်းပြည် နယ်မြေတွေ အပေါ်ကနေ ပျံသန်းသွားရင်း ကျန်းပေရန် ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး ခံစားချက်ကတော့ ခြောက်သွေ့မှုပါပဲ။

အဆုံးမရှိတဲ့ သဲကန္တာရတွေက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှာ ဖြန့်ကျက်နေသည်။

အစီရင်ခံစာတွေထဲမှာ ဒါကို ဖတ်ဖူးပေမယ့် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတော့ ကျန်းပေရန် တော်တော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။

{ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ နေရာတစ်ခုက ဆင်းရဲလေ ပြဿနာ ရှာရတာ ပိုကြိုက်လေပဲ}

စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်ကာ လီဖူချန် ပေးထားတဲ့ လိပ်စာဆီ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။

ပင်းရှု စီရင်စု နွေဦးငြိမ်းချမ်းရေး ကောင်တီ……

ပျံသန်းသော လွန်းပျံယာဉ် စီးပြီး အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကျိုးကွေ့ချန် ခြံဝင်းကြီး တစ်ခုထဲ ရောက်လာသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်"

"ဟလို အစ်ကို ကွေ့ချန်"

"ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် အမွှေးတိုင်ဆရာ လင် က သတင်းတစ်ခု ရထားလို့ အားရင် လာတွေ့ပါဦးလို့ ပြောပါတယ်"

...

လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိုးကွေ့ချန် စုဝေးခန်းမ ထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"အာ အစ်ကို ကျိုး ပြန်ရောက်လာပြီလား"

ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို သုတ်နေတဲ့ ထန်ထင်ရွှမ် က အံ့သြဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ ညီမလေး ထင်ရွှမ် ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်မျိုး အစေခံတွေကို ထားလိုက်ပါ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် လုပ်နေရတာလဲ"

ကုလားထိုင် ဆက်သုတ်ရင်း ထန်ထင်ရွှမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကျင့်သားရနေပါပြီ ပြီးတော့ ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့ အစေခံပဲလေ ဒါ ကျွန်မ လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟူး ဖူချန် သာ ဒါကြားရင် မင်းကို ထပ်ဆူဦးမယ်"

စကားပြောရင်း ကျိုးကွေ့ချန် လည်း စားပွဲသုတ်ဖို့ အဝတ်စ တစ်ခု ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဟေ့ အစ်ကို ကျိုး အဲဒါ ချထားလိုက် ကျွန်မ လုပ်လိုက်မယ်"

"ကဲပါ ညီမလေး လုပ်နိုင်ရင် အစ်ကိုရော ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ"

အဝတ်စကို လာလုတဲ့ ထန်ထင်ရွှမ် ရဲ့ လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ကျိုးကွေ့ချန် စားပွဲကို ဆက်သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ထန်ထင်ရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း လျှို့ဝှက်နေတယ် မနက်စောစော ထွက်သွားပြီး ညနက်မှ ပြန်ရောက်လာတယ် ဘာလုပ်နေလဲ မေးရင်လည်း မပြောဘူး"

"ထူးဆန်းတယ်"

ကျိုးကွေ့ချန် မျက်မှောင် မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ဟုတ်တယ်"

ထန်ထင်ရွှမ် စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို ကျိုး က သူ့အကြောင်း အသိဆုံးပဲ သွားမေးကြည့်ပါလား"

ဒါကို ကြားတော့ ကျိုးကွေ့ချန် အဝတ်စကို ချထားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါ အခုပဲ သွားရှာလိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို သွားလိုက်ပါ ဒီနေရာ ကျွန်မကို ထားခဲ့လိုက်"

လက်သုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးကွေ့ချန် စုဝေးခန်းမ ထဲက ထွက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

လမ်းကြား အနည်းငယ်နဲ့ တောင်ကုန်း တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျိုးကွေ့ချန် တောင်မြင့် တစ်ခုပေါ် တက်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ရှိနေမယ် ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

ကွင်းပြင် တစ်ခု အလယ်မှာ ရပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေတဲ့ လီဖူချန် ကို ကြည့်ပြီး ကျိုးကွေ့ချန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်ပြီလား"

ကျိုးကွေ့ချန် အသံကြားတော့ လီဖူချန် လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု စုံစမ်းမိသေးလား"

"ဟား မမေးပါနဲ့တော့ကွာ"

ကျိုးကွေ့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လီဖူချန် ဘေးနား အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဝိုင် ပါလား"

တိမ်တိုက် နှင်းရည် ဝိုင်အိုး တစ်လုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ထုတ်ပြီး ကျိုးကွေ့ချန် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း လီဖူချန် မေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရလို့လား"

ဝိုင်အိုးကို ယူလိုက်ပြီး ကျိုးကွေ့ချန် အငမ်းမရ မော့သောက်လိုက်ကာ အရက်နံ့ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်ကွာ ဒီလောက် ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေတာကို ဘာမှ သိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့က အတင်းအဖျင်း ပြောရတာ ကြိုက်တဲ့ ကောင်တွေလေ ဒီတစ်ခါတော့ အကုန်လုံး ပခုံးတွန့်ပြနေကြတယ်"

"အခြေအနေ ထူးဆန်းလေ ရတနာက ပိုတန်ဖိုးရှိလေ ဖြစ်မှာပေါ့ ဘာမှ စုံစမ်းမရရင် လခြမ်းကွေး တောင်ကြားကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဘာ"

ကျိုးကွေ့ချန် အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"မင်း သတ္တိတွေ ကောင်းလာပါလား စစ်မှန်သော မူလ ဂိုဏ်း၊ အကန့်အသတ်မဲ့ ကုန်သည်ကြီးများ အသင်း၊ နဂါးပြာ မိုးကြိုး ဂိုဏ်း အဲဒီ လူကြီးလူကောင်းတွေ အကုန်လုံး အဲဒီမှာ ရှိနေကြတာ ငါတို့က အသေးအဖွဲလေးတွေပဲ ဒီနားတဝိုက်မှာ ပြဿနာရှာတာ ထားပါတော့ အဲဒီကို သွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပြီး သွားဆက်သသလို ဖြစ်မနေဘူးလား"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ မင်းသဘောအတိုင်းပဲ"

အရင်တုန်းက ဆိုရင် ကျိုးကွေ့ချန် လီဖူချန် ကို ငြင်းခုံမိမှာ သေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ လီဖူချန် ရဲ့ ဦးဆောင်မှုကို အပြည့်အဝ လိုက်နာနေပြီ။

ရှန့်တိုင်းပြည် ဧကရာဇ် "အစ်ကိုကြီးဝမ်" နဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက လီဖူချန် က ပိုပိုပြီး ပြတ်သားလာတယ် ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှာ လျင်မြန်စွာ ရင့်ကျက်လာတယ်။

သေချာတာပေါ့ မယုံကြည်နိုင်စရာ အကောင်းဆုံး ပြောင်းလဲမှုက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်တုန်းက ဒီကောင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီး အနက်ရောင် ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို ဆရာတင်လိုက်ပြီ လို့ ရုတ်တရက် ပြောလာတုန်းက ကျိုးကွေ့ချန် လုံးဝ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ဘာပဲပြောပြော ရှန့်တိုင်းပြည် မှာရော လျန်တိုင်းပြည် မှာပါ အနက်ရောင် ဘိုးဘေး ဆိုတာ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်လေ။

အနက်ရောင် ဘိုးဘေး တစ်ယောက်ကို ဆရာတင်နိုင်ရင်တောင် တိုင်းပြည်ထဲမှာ စိတ်ကြိုက် နေလို့ ရနေပြီ။

ဒါပေမဲ့ လီဖူချန် က အနက်ရောင် ဘိုးဘေး ထက်တောင် ပိုစွမ်းအားကြီးတဲ့ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် ကို ဆရာတင်လိုက်တယ် ဆိုတာက စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်လိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ လီဖူချန် က သူ မလိမ်ပါဘူး ဆိုတာ သူ့ရဲ့ အံ့မခန်း ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုနှုန်းနဲ့ သက်သေပြခဲ့တယ်။

တစ်နှစ်တည်းနဲ့ အနက်ရောင် ဘုရင် အဆင့်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့တာ။

သူ့တိုးတက်မှုနှုန်းက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ကျော်တက်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ဘယ်လောက် မြန်နိုင်သလဲ ဆိုတဲ့ ကျိုးကွေ့ချန် ရဲ့ နားလည်မှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် ကျင့်ကြံခြင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။

လီဖူချန် ရဲ့ အစီအရင် ပညာရပ် စွမ်းရည်တွေကလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူ ကြိုတင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ အစီအရင်တွေကြောင့် သေမယ့်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ရဖူးတယ်။

"ဂလု ဂလု ဂလု"

တိမ်တိုက် နှင်းရည် ဝိုင်ကို နောက်ထပ် အငမ်းမရ မော့သောက်လိုက်ပြီး ကျိုးကွေ့ချန် လီဖူချန် ကို ပခုံးနဲ့ တွန်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်တုန်းက ဘာတွေ လျှို့ဝှက် လုပ်နေတာလဲ ညီမလေး ထင်ရွှမ် မင်းအတွက် စိတ်ပူလို့ သေတော့မယ်"

"အစ်ကိုကြီးဝမ် လာနေပြီ"

ဒီအဖြေကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျိုးကွေ့ချန် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

လီဖူချန် အတွက် "အစ်ကိုကြီးဝမ်" က ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲ သူ ကောင်းကောင်း သိတာကိုး။

"အဲဒါကြောင့်ကိုး မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောတာ မဆန်းပါဘူး ဒါနဲ့ ငါတို့ ရှန့်တိုင်းပြည် ကနေ ထွက်လာတာ နှစ်နှစ် နီးပါး ရှိတော့မယ်နော် အချိန်ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ"

လျန်တိုင်းပြည် ကို စရောက်တုန်းက ကျိုးကွေ့ချန် ရံဖန်ရံခါ အိမ်လွမ်းပြီး သူ့ဂိုဏ်းကို သတိရတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ မေ့သွားဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။

လျန်တိုင်းပြည် က ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံးက ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်သလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဖြစ်ကြသည်။

လက်ရည်စမ်းရတာ ကြိုက်တဲ့ ကျိုးကွေ့ချန် အတွက်တော့ စကားတစ်ခွန်းတည်းပဲ ပြောစရာ ရှိတယ်။

{ငါ ဒီနေရာကို တကယ် သဘောကျတယ်}

သူတို့နောက် လိုက်လာတဲ့ ကမ္ဘာ့သမဂ္ဂ က ညီအစ်ကို အများစုလည်း အတူတူပါပဲ။

နောက်ဆုတ်ဖို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။

တွေ့တာနဲ့ တိုက်တယ် မနိုင်ရင် စစ်ကူခေါ်တယ်။

တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ ဘဝပဲ။

"ဟုတ်တယ် အချိန်ကုန်တာ တကယ် မြန်တယ်"

ခံစားချက် ပါပါ ပြောနေတုန်း လီဖူချန် ရဲ့ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် အံ့သြဝမ်းသာတဲ့ ပုံစံ ပြောင်းသွားသည်။

သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း အစီအရင် က ရင်းနှီးနေတဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာတာကို အာရုံခံမိလိုက်လို့ ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစားတွေကို အမြန် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး လီဖူချန် ကျိုးကွေ့ချန် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ရောက်လာပြီ မရိုမသေ မလုပ်နဲ့နော်"

ဒါကို ကြားတော့ ကျိုးကွေ့ချန် မျက်နှာထားလည်း လေးနက်သွားသည်။

သူ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ နားလည်ပါတယ်"

ခဏကြာတော့ မင်္ဂလာတိမ်တိုက် တစ်ခု သူတို့နှစ်ယောက် ရှေ့ ဆင်းသက်လာသည်။

ကျန်းပေရန် ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လီဖူချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်သည် ပြီးတော့ သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးကွေ့ချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးကွေ့ချန် နဲ့ တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးပေမယ့် လီဖူချန် က ဒီသူငယ်ချင်းကို အများကြီး တန်ဖိုးထားမှန်း ကျန်းပေရန် သိသည်။

သူ့ရဲ့ ညာလက်ရုံး ဖြစ်လောက်တယ် မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လီဖူချန် နဲ့ ကျိုးကွေ့ချန် တပြိုင်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ရဲ့ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲပုံကို မပြင်ပေးတော့ဘဲ ကျန်းပေရန် လီဖူချန် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ပြောပြမယ့် အရာက စိတ်ပျက်စရာ မကောင်းပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လီဖူချန် ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်လိုက်သည်။

ဧရိယာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒီ ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း အစီအရင် က တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း ခင်းကျင်းထားတာပဲ မင်းရဲ့ အစီအရင် ပညာရပ် စွမ်းရည်က အခု ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဆင့် ရောက်နေပြီလို့ ပြောလို့ ရတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ လီဖူချန် အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ချီးကျူးလွန်းပါပြီ ကျွန်တော် အစီအရင် လမ်းစဉ်မှာ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် အရှင်မင်းကြီးကို မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးတယ်"

"မင်းမှာ ဆရာ ရှိနေပြီပဲ ဘာလို့ ငါ့ကို လမ်းညွှန်ခိုင်းနေမှာလဲ အဲဒါ စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူး"

"အရှင်မင်းကြီး သင်ပေးတာ မှန်ပါတယ် ဖူချန် အသိတရား နည်းပါးသွားပါတယ်"

"ကောင်းပြီ မင်း ငါ့ကို ဒီခေါ်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အရင် ပြပါဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒီဘက် ကြွပါ အရှင်မင်းကြီး"

မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ဆီ လီဖူချန် နောက်လိုက်သွားရင်း လျန်တိုင်းပြည် မှာ သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို လီဖူချန် ရှင်းပြတာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

အတိုချုံး ပြောရရင် စကားလုံး နှစ်လုံးပါပဲ။

တိုက်ခိုက်ခြင်း

လျန်တိုင်းပြည် မှာ လူတွေနဲ့ အကျိုးအကြောင်း ပြောဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အကျိုးအမြတ် ဆွေးနွေးဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကြိုးစားရင် အထင်သေး ခံရရုံပဲ ရှိတယ်။

တစ်ဖက်လူကို အရှုံးပေးတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ပြီးမှ စကားဆက်ပြောလို့ ရတာ။

"ဟုတ်သားပဲ အစ်ကိုကြီးဝမ်ကို တင်ပြစရာ ကိစ္စတစ်ခု ကျန်သေးတယ်"

စည်ကားတဲ့ မြို့ထဲ လမ်းလျှောက်သွားရင်း လီဖူချန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လျန်တိုင်းပြည် က ကျွမ်းကျင်သူ အများကြီး လခြမ်းကွေး တောင်ကြား ဆိုတဲ့ နေရာမှာ စုဝေးနေကြတယ် သူတို့ ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရောက်နေလဲ ဆိုတာ မစုံစမ်းရသေးလို့ စာထဲမှာ ထည့်မရေးခဲ့တာပါ"

{ကျွမ်းကျင်သူ အများကြီး ဟုတ်လား}

ကျွမ်းကျင်သူတွေ စုဝေးစေနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်

တစ်ခုက နယ်မြေလုဖို့၊ နောက်တစ်ခုက ရတနာလုဖို့။

နယ်မြေလုဖို့ ဆိုရင် လီဖူချန် က သေချာပေါက် အလေးအနက်ထားပြီး ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတော့ ရတနာလုဖို့ ဖြစ်ရမယ်။

"မင်း သိသလောက် အဲဒီကို ကျွမ်းကျင်သူ ဘယ်နှယောက် သွားကြလဲ"

"စုစုပေါင်း အင်အားကြီး ဂိုဏ်း ခုနစ်ခု၊ အနက်ရောင် ဘိုးဘေး သုံးယောက် နဲ့ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ခုနစ်ယောက် ပါ"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အထွတ်အထိပ် ရတနာ တစ်ပါး ပေါ်လာတော့မယ့် ပုံပဲ"

ကျန်းပေရန် ဒီလို တွေးလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွမ်းကျင်သူ အများကြီး စုဝေးနေလို့ မဟုတ်ဘဲ အဲဒီ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေက အနက်ရောင် ဘိုးဘေးတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ သူတို့အသက်ကို စွန့်စားရဲကြလို့ ဖြစ်သည်။

ဒါက ရတနာ ဘယ်လောက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလဲ ဆိုတာ ပြသနေသည်။