ရပ်လိုက်

“အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော နေအိမ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း စူးရှို့ယွီသည် ကျန်းပေရန်၏ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ဒူးထောက်နေသည်။

“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ” ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဆရာက ရှန့်တိုင်းပြည်ကို လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်းနဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်မှန်သမျှကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ်လို့ ပြောပါတယ်”

စနစ်က ဘာရွေးချယ်မှုမှ မပြတာကို မြင်တော့ ယန်စစ်ယွမ်ရဲ့ လက်နက်ချမှုက တကယ် စစ်မှန်တယ်ဆိုတာကို ကျန်းပေရန် အတည်ပြုလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဘက်က လှည့်ကွက်တစ်ခုခု ကျန်နေသေးတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကို ရှင်းပစ်လို့ ရသလို နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအတွက် ဓာတ်ကူပစ္စည်း ဖြစ်လာရင်လည်း ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။

“ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါ စီစဉ်လိုက်တော့မယ် မင်း သွားလို့ရပြီ”

ဒါကို ကြားတော့ စူးရှို့ယွီ ကြောင်အသွားပြီး ကိစ္စက ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီဆိုတာကို မယုံနိုင်သလို ဖြစ်နေမိသည်။

‘သူ ဆရာနဲ့တောင် မတွေ့တော့ဘူးလား’

ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထာဝရ မပြောင်းလဲတဲ့ မျက်နှာထားကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

‘သူ ငါ့ကို ယုံတာလား ဒါမှမဟုတ် ဆရာက လျန်တိုင်းပြည်အပေါ် သံယောဇဉ် မရှိတော့မှန်း သူ သိနေတာလား ဒါမှမဟုတ်ရင်များ’

‘ဆရာ ဒါမှမဟုတ် မူလအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ရှိတိုင်း ဖျက်ဆီးပစ်လို့ရတဲ့ အရာတွေမို့လို့ လုံးဝ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့တာလား’

“မေးစရာ ရှိသေးလို့လား”

စူးရှို့ယွီ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် အသံကြားမှ စူးရှို့ယွီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ် အခု ရှန့်တိုင်းပြည်နဲ့ လျန်တိုင်းပြည်က မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဂူအဆိပ်က ဟိုလေ”

“သြော် ငါ အဲ့ဒါကို မေ့နေတာ ဒါပေမဲ့ ဒီဂူက မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နေတာကြာပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို မင်း ခံစားမိမှာပါ မင်း တကယ်ပဲ ပြန်သိမ်းစေချင်တာ သေချာလား”

‘အကျိုးကျေးဇူး’

ဂူအဆိပ်က ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူပြုတယ် ဆိုပေမယ့် လွတ်လပ်မှုထက် ဘာက ပိုအရေးကြီးမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ စကားထဲမှာ တခြား အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါနေမှာကို စူးရှို့ယွီ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ဆက်ပြီး ငြင်းနေရင် ကျေးဇူးကန်းရာ ကျနေမလား။

ခဏလောက် ဗျာများပြီးနောက် စူးရှို့ယွီ လောင်းကြေးမထပ်ရဲတော့ပေ။

သူ ချက်ချင်း ဦးခိုက်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုး သွားခွင့်ပြုပါဦး”

“သွားတော့”

စူးရှို့ယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်လည်း တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

လီဖူချန် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ မြင်းလှည်းပေါ် တက်လိုက်ပြီး နန်းတော်ဆီ တန်းမောင်းနှင်ကာ အထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

လျန်တိုင်းပြည်ရဲ့ နန်းတော်က ယခင် ရှန့်တိုင်းပြည် နန်းတော်ထက်တောင် ပိုပြီး အလှပြ သက်သက် ဖြစ်နေသေးသည်။

အထဲမှာ ညတိုင်း ပျော်ပါးသောက်စားနေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ နိုင်ငံရေး တိုက်ပွဲတွေမှာပဲ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အမတ်တွေပဲ ရှိကြသည်။

ယင်ကျန်းဟုန် စရောက်ကတည်းက အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်တွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ကန်ထုတ်ခဲ့ပြီးသားလေ။

လျန်တိုင်းပြည်ကို လျန်ပြည်နယ် လို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်ပြီး ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ တတိယမြောက် ပြည်နယ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အခုတော့ ဒီနန်းတော်က ရှန့်တိုင်းပြည် အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ယာယီ ရုံးခန်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ယင်ကျန်းဟုန်နဲ့ အခြားသူတွေတင်မကဘဲ ရှန့်တိုင်းပြည်က ဂိုဏ်းချုပ်အများအပြားလည်း ရောက်ရှိနေကြသည်။

သူတို့ ဘာလုပ်နေကြလဲ ဆိုတာကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ယင်ကျန်းဟုန်တို့က နယ်မြေခွဲဝေဖို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်လို့ ရောက်နေကြတာပေါ့။

နန်းတော်ထဲက အခမ်းနားဆုံး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဘိုးဘေးရောင်ခြည် နန်းဆောင် ကို ရောက်တော့ သူ စက္ကူစွန်နဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ယင်ကျန်းဟုန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဖတ်”

စာရင်းတစ်ခုကို ပိတ်လိုက်ပြီး ယင်ကျန်းဟုန်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်း ပြန်သွားပြီတောင် ထင်နေတာ”

“ကျွန်တော် ပြန်တော့မလို့ပါပဲ”

ကျန်းပေရန် ပြောရင်း အကျော်သားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ နဂါးခေါင်း ကုလားထိုင်ပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မလုပ်ရသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ကျန်နေမှန်း ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါ အခု ကိစ္စပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်ကို လာပြောပြတာ”

ယင်ကျန်းဟုန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

“အဲ့ဒီ ယန်စစ်ယွမ် ကိစ္စလား”

“တကယ်ပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်ကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါလား ဟုတ်ပါတယ် အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ကိစ္စပါပဲ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်နက်ချဖို့ ဖျောင်းဖျခဲ့ပါတယ် ဒေသခံ အနက်ရောင်ဂိုဏ်းတစ်ခုက ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ် ဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ အလုပ်တွေက နည်းနည်း ပိုလွယ်ကူသွားမယ် မဟုတ်လား”

“လက်နက်ချတယ် ဟုတ်လား ဒါက”

တခြားလူသာဆိုရင် ယင်ကျန်းဟုန်က “သူ လက်နက်ချပါပြီ ပြောတာနဲ့ မင်းက ယုံလိုက်တာလား ငါက မင်းအဖေပါလို့ ပြောရင်ရော မင်းယုံမှာလား” ဆိုပြီး ရွဲ့တဲ့တဲ့ ပြန်မေးလိုက်မှာ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတာက သူသိကတည်းက ဘာမှ လွဲချော်ဖူးခြင်း မရှိတဲ့ ကျန်းပေရန်လေ။

“ဒါနဲ့ ပေရန် မင်းက ဒဏ္ဍာရီလာ လွင့်မျောမြူခိုးဂိုဏ်း ကများ ဖြစ်နေမလား”

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယင်က အဲ့ဒါတွေကို ယုံလို့လား”

လွင့်မျောမြူခိုးဂိုဏ်း ဆိုတာ အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးပေါ်မှာ လူသိအများဆုံး ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။

ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ဒီဂိုဏ်းကို အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီး စတင်မွေးဖွားချိန်ကတည်းက တည်ထောင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်း တစ်ခုပေါ့။

လွင့်မျောမြူခိုးဂိုဏ်းက နှစ်တစ်ရာမှ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ လက်ခံလေ့ရှိပြီး အဲ့ဒီတပည့်တိုင်းက အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လာကြစမြဲ။

ပြီးတော့ လွင့်မျောမြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တိုင်းမှာ တူညီတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိကြသည်။

အနာဂတ် အနှစ်တစ်ရာနဲ့ အတိတ် အနှစ်တစ်ရာကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ပြီး လောကကြီးမှာ သူတို့ မသိတဲ့အရာ ဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။

ဒီဒဏ္ဍာရီက အရမ်းကို အသေးစိတ်ကျပြီး ယုံချင်စရာကောင်းလွန်းလို့ လူအများအပြားက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လွင့်မျောမြူခိုးဂိုဏ်းက တပည့်တွေပါလို့ အယောင်ဆောင်ခဲ့ကြဖူးပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဝက်ခေါင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေအဖြစ် အရိုက်ခံရပြီး ဇာတ်သိမ်းသွားကြတာချည်းပါပဲ။

ကျန်းပေရန်ရဲ့ အပြုံးကို လေ့လာကြည့်ရင်း ယင်ကျန်းဟုန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအရှင်သခင်က အရင်တုန်းက မယုံခဲ့ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ တွေ့ပြီးမှ စတင် ယုံကြည်လာတာ”

“ဒါဆိုရင်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ထင်ချင်သလိုသာ ထင်ပါတော့” ကျန်းပေရန် ပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယန်ကို ခင်ဗျားဆီ အပ်ခဲ့ပါပြီ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ပါဦး”

“ကောင်းပြီလေ ငါ့တာဝန်သာ ထားလိုက်”

သဘောတူပြီးမှ ယင်ကျန်းဟုန် တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို “ခင်ဗျား” လို့ လေးလေးစားစား သုံးနှုန်းထားပေမယ့် စောစောက လေသံကတော့ လက်အောက်ငယ်သားကို အမိန့်ပေးနေတာနဲ့ တူနေသည်လေ။

‘သူ ငါ့ရှေ့မှာ အားနာမှု ပိုပိုနည်းလာတာလား’

ခဏလောက်တော့ ယင်ကျန်းဟုန်က ကျန်းပေရန် သူ့ကို အရာအားလုံး ဖွင့်ပြောပြမယ့်နေ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ယင် ထင်ချင်သလိုသာ ထင်ပါတော့” ဆိုတဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ စကားကို ပြန်တွေးမိပြီး ယင်ကျန်းဟုန်ရဲ့ စိတ်နှလုံးက အကြာကြီး မငြိမ်သက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘သူက တကယ်ပဲ လွင့်မျောမြူခိုးဂိုဏ်းကများ ဖြစ်နေမလား’

နန်းတော်ထဲက ထွက်ခွာလာပြီး ကျန်းပေရန်က မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ကို စီးပြီး ရှန့်တိုင်းပြည်ဘက်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ရဲ့ အဓိက အာရုံစိုက်မှုက ပင်မမစ်ရှင် ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့ ဖြစ်လာပြီ။

ရှီဖုန်းလန်က လောလောဆယ် အထင်ရှားဆုံး တည်နေရာပြမှတ် ပါပဲ။

သူမကနေတစ်ဆင့် ရတနာအားလုံးကို မရနိုင်ရင်တောင်မှ သတင်းအချက်အလက် တချို့တော့ ရနိုင်လောက်သည်။

ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လာတော့ ကျန်းပေရန် ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာမယ်လို့ သူ တကယ် မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

မူလက လျန်တိုင်းပြည်မှာ လနဲ့ချီ ကြာမယ်လို့ ထင်ထားပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ တစ်လတောင် မပြည့်ခင် ကိစ္စအားလုံး ပြီးပြတ်သွားခဲ့သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း မုန့်စစ်ဖေရဲ့ ပုံရိပ်က ကျန်းပေရန် ခေါင်းထဲ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ ဒီထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ အမျိုးသမီးသာ မပါရင် ကိစ္စတွေက ဒီလောက် လွယ်ကူခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

‘တကယ့် လူတော်လေးပါလား’

ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် သစ်ခွရေစင်အဆောင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

သုံးချက်ခေါက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီးကျန်း” ရှောင်လေးက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဲ့လောက်တောင် လန့်သွားစရာ လိုလို့လား” ရှောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးပြူးနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

“ခန်းမသခင်မက ပြောတယ် အစ်ကို ဒီတစ်ခေါက် သေချာပေါက် အကြာကြီး”

“ပေရန်လေး”

ရှောင်လေး စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှီဖုန်းလန်က ခန်းမဆောင်အလယ်ကနေ ပြေးထွက်လာသည်။

ဘေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် တစ်ခုခု ပြောမလို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှီဖုန်းလန်က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“ပေရန်လေး နင် ပြန်လာတာ ကွက်တိပဲ ငါ့ဦးလေးက နင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်တဲ့ ငါ ပြန်လာရင် နင့်ကိုပါ တပါတည်း ခေါ်လာခဲ့ပါတဲ့”

“...”

“………”

“ဘာကြီးလဲဟ ဦးလေးက ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာတာလဲ”

ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် လုံးဝ ကြောင်အသွားသည်။

လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ခန်းမသခင် ငါ့အကြောင်း မင်းမိသားစုကို ပြောပြလိုက်တာလား”

“ဘယ်ကသာ” ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းကို အတင်းခါလိုက်သည်။

“ငါက သစ္စာရှိပါတယ် ဘယ်သူ့မှ မပြောဘူးဆိုရင် မပြောဘူးပေါ့ ငါ့ဦးလေးကပဲ နင်နဲ့ တွေ့ဖူးတယ်တဲ့ နင်နဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်တဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်လာရင် နင့်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တဲ့ နင် သေချာပေါက် ပျော်လိမ့်မယ်တဲ့”

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

“ဟွန်း နင်က ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ ငါ့မိသားစုနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာတောင် ငါ့ကို မပြောဘူး ငါကတော့ နင့်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းပေးနေရတာ အမော”

‘ပျော်ရမယ့် ဟုလား’

ရှီဖုန်းလန် ပြောတာကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် အတော်အတန် နားလည်လိုက်သည်။

ဒါ သေချာပေါက် ဝိညာဉ်သွေးကြော တိုက်ပွဲရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်။

အဲ့ဒီ အနက်ရောင်သူတော်စင်အဆင့် အဘိုးကြီးက သူ့ကို လာရှာတာပဲ။

‘ဒီလောက်ကြာတာတောင် မရှာလို့ သူ စိတ်ထဲ မထားတော့ဘူး ထင်နေတာ

နောက်ဆုံးတော့လည်း မလွတ်နိုင်ပါလား’

ဒီကာလတစ်လျှောက်လုံး ကျန်းပေရန်က ငှက်ကုလားအုတ် စိတ်ဓာတ် နဲ့ နေထိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရသည်။

သူက ရှီမိသားစုအကြောင်း စုံစမ်းခြင်းတောင် မပြုခဲ့ဘူး သူက သွားမပတ်သက်သရွေ့ သူတို့ကလည်း လာရှာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးထင်ထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူက အရမ်း ရိုးအလွန်းနေသေးတယ် ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်ပြီ။

ခေါင်းကိုက်ချင်လာလို့ နားထင်ကို ဖိနှိပ်ရင်း ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေပါဦး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြပါဦး”

ပေရန်လေးရဲ့ စိတ်ညစ်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဦးလေးက ငါ့ကို လိမ်လိုက်တာများလား ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် နင့်အကြောင်း မပြောခဲ့ပါဘူး ငါ”

“သူ မင်းကို လိမ်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ အရင် ပြောပြပါဦး”

“အင်းပါ”

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန်က ရှင်းပြသည်။

“ငါက တစ်လတစ်ခါ မိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်လေ့ရှိတယ် တစ်ခါတလေ စာရေးတယ် တစ်ခါတလေ ပြန်သွားတယ် ဒီတစ်ခေါက် ငါပြန်လာမယ်လို့ ဦးလေးကို ပြောတော့ သူက ရုတ်တရက်ကြီး မေးတယ် ကျန်းပေရန် ဆိုတဲ့ ဂျူနီယာလေးကို သိလားတဲ့”

“ငါ ကြားကြားချင်းတော့ နင့်ကို သစ္စာမဖောက်နိုင်ဘူးလေ အဲ့ဒါနဲ့ အဲ့လိုလူမျိုး ရှိပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပါဘူးလို့ ဖြေလိုက်တယ် ငါ့ဦးလေးက ရယ်ပြီးတော့ မင်း မရင်းနှီးရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါက အရမ်း ရင်းနှီးပါတယ် ငါတို့ မကြာသေးခင်ကမှ တွေ့ပြီး စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ကြတာ ဒီလိုလုပ်ကွာ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာရင် သူ့ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့လိုက် တဲ့”

ကျန်းပေရန်က နားထင်ကို ပိုပိုပြီး ဖိနှိပ်လာတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က သူ့ကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

“ပေရန်လေး နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”

“အင်း ပြေပါတယ် ဆက်ပြောပါ”

“နင် သေချာပေါက် လိုက်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်လို့ နင်က အလုပ်အရမ်းများတယ် အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့ဦးလေးက ပြုံးပြီး ပြောတယ် သူ သေချာပေါက် လိုလိုလားလား လိုက်လာမှာပါတဲ့ စိတ်တောင် လောနေဦးမယ်တဲ့”

“ဦးလေး အဲ့လိုပြောတာ ကြားတော့မှ နင်တို့နှစ်ယောက် တွေ့ဖူးတယ်ဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်လိုက်တာ နင် ငါ့ကို မပြောပြလို့ စိတ်တောင်ဆိုးမိသေးတယ် ပေရန်လေး နင် ငါ့ဦးလေးကို သိလား မသိဘူးလား”

‘စိတ်လောရမယ် ဟုတ်လား’

စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အရေးမကြီးတော့ပါဘူး မင်း ဘယ်တော့ ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

ဒါကို ကြားတော့ ရှီဖုန်းလန် မျက်လုံးတွေ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။

“ပေရန်လေး နင် ငါနဲ့ တကယ် လိုက်လာမှာလား”

“မင်းဦးလေးက ဒီလောက် လေးလေးစားစား ဖိတ်ခေါ်နေမှတော့ ငါက ဘယ်လို ငြင်းရဲမှာလဲ”

ချီတိုင်းပြည်မှာတုန်းက ရှီမိသားစုရဲ့ အနက်ရောင်သူတော်စင်ဆီက အကူအညီကို လက်ခံလိုက်ကတည်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ ကျန်းပေရန် တွေးထားပြီးသား ဖြစ်ပေမယ့် ဒီလောက် မြန်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

“ဒါဆို အခု သွားကြစို့” ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန် လက်ကို ဆွဲဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

“နေဦး နေဦး ငါ အခုမှ ပြန်ရောက်တာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် မင်းဦးလေးကို ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ပြောထားလဲ”

“နင် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း လာခဲ့မယ်လို့ ပြောထားတာ”

“ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါ ပြန်မရောက်သေးဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်”

ကျန်းပေရန် ပြောရင်း လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

“ဟေး ဟေး ဟေး” ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန် အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒါဆို မြန်မြန် ပြန်လာနော်”

“ကြိုးစားပါ့မယ်”

သစ်ခွရေစင်အဆောင်ကနေ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခေါင်းကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှီဖုန်းလန်နဲ့ စတွေ့တုန်းက ရှီမိသားစုအကြောင်း နည်းနည်းလောက် စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် ရွေးချယ်မှုတွေ ပေါ်လာတတ်တာကို သူ မှတ်မိနေသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သူမအိမ်ကို တိုက်ရိုက် သွားရတော့မယ်။

ဒါ ဘာသဘောလဲ။

အချိန်တန်ပြီ ဆိုတဲ့ သဘောလား။

ပြီးတော့ သူမဦးလေးက နာမည်တပ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်မှတော့ ကျန်းပေရန်မှာ ထွက်ပြေးဖို့ အတွေးတောင် မရှိတော့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှီမိသားစုရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူ နားလည်နေပြီလေ။

‘ငါ ရူးတော့မယ်’

မကြာသေးခင်ကမှ လျန်တိုင်းပြည်ကို မျိုချလိုက်တာက လူကြီးလူကောင်းတချို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ခံရလိမ့်မယ် ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းရမလဲ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ပိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။

‘ရှီး နေပါဦး အချိန်ကိုက် ဖြစ်လွန်းမနေဘူးလား စနစ်က ရှီမိသားစုကို ကျောထောက်နောက်ခံ အဖြစ် သုံးဖို့ ပြောနေတာများလား’

သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ချေပဲ။

ကျောထောက်နောက်ခံ ရှာနေမှတော့ အကြီးဆုံးကို ရှာရမှာပေါ့။

အရင်တုန်းက ရှီမိသားစုကို သူ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့တာက စနစ်က သူတို့ကို မပတ်သက်စေချင်လို့ပါ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူထင်သလို ဖြစ်လာပုံရသည်။

အချိန်တန်ပြီ။

ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အချိန်တန်သွားလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် မသိပေမယ့် အရေးမကြီးပါဘူး။

စနစ်က ဘာရွေးချယ်မှုမှ မပြဘူးဆိုကတည်းက ဒါက ဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို့ ဆိုလိုတာပဲ။

သဘောပေါက်သွားတော့ ကျန်းပေရန် ရုန်းကန်နေတာကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အခုလောလောဆယ် ရှန့်တိုင်းပြည် အလိုအပ်ဆုံးအရာက အကာအကွယ်ပေးသူ တစ်ယောက်ပါပဲ။

အကာအကွယ်ပေးသူက တံခါးလာခေါက်နေမှတော့ ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်သူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားရုံမက ဒီလို ထိပ်တန်းမိသားစုကြီးနဲ့ပါ ပတ်သက်ရတော့မယ် ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျန်းပေရန်ကို ကြီးမားတဲ့ ဖိအားတွေ ပေးစွမ်းနေသည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားလောက်ပြီ။

ရှီမိသားစုလို ဘီလူးကြီးနဲ့ ပတ်သက်မိတာနဲ့ ပြဿနာပေါင်းစုံက တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်ပါလာတော့မှာ။

ကောင်းကင်ကို မမော့ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်က အခုလောက်ဆို ဗိုက်နှိပ်ပြီး ရယ်မောနေလောက်ပြီလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရယ်ရခက် ငိုရခက် ခံစားချက်တွေနဲ့အတူ ကျန်းပေရန်က ဂိုဏ်းချုပ်အိမ်တော်ကို လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း အရင်သွားလိုက်ပေမယ့် ဂိုဏ်းချုပ်က လျန်တိုင်းပြည် အဲ လျန်ပြည်နယ်ကို သွားနေတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

‘နယ်မြေခွဲဝေဖို့ သွားတယ်ဆိုတော့ ခဏလောက်တော့ ပြန်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး’

ခေါင်းဆောင်ကို နှုတ်ဆက်စရာ မလိုတော့သဖြင့် ကျန်းပေရန် လှည့်ထွက်လာပြီး သူ့စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ တဲအိမ်လေးဆီ သွားလိုက်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

သုံးချက်ခေါက်ပြီးနောက် တံခါး ပွင့်လာသည်။

“ပေရန်” လုဘိုကွေး က ဝမ်းသာအားရ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကိစ္စကြီးတယ်ဆိုလို့ မင်း ကြာဦးမယ် ထင်နေတာ ဝင်ခဲ့ ဝင်ခဲ့”

“ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး”

လုဘိုကွေးနောက် လိုက်ဝင်သွားပြီး ကျန်းပေရန်က လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“အကုန် ဖြေရှင်းပြီးပြီလား” လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရင်း လုဘိုကွေး မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုလွယ်ကူနေလို့ မြန်မြန် ပြန်လာနိုင်ခဲ့တာပါ” ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်လား မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ တိုးတက်လာလို့ နေမှာပါ ရော့ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး” ကျန်းပေရန်ရှေ့ လက်ဖက်ရည်ခွက် ချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး”

ခွက်ကို မော့ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ ကျန်းပေရန် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

“လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ”

“သာမန် လက်ဖက်ခြောက်ပါပဲကွာ ဒါနဲ့ ကိစ္စဖြေရှင်းတယ်ဆိုလို့ ပြောရဦးမယ် ရေမှန်ခန်းမ က ကောင်မလေးတွေကလည်း မခေဘူးနော် ပေရန် သူတို့ကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်တာ မင်း မဟုတ်လား”

“ဖူး”

မျိုချလိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည် ပြန်ကန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းပေရန် အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“ငါ မင်းကို မဖုံးထားပါဘူးကွာ အဲ့ဒီ ကောင်မလေး ၅ ယောက်က တစ်လှည့်စီ ငါ့ဆီ လာပြီး ဟိုပြဿနာ ရှိလို့ပါ ဒီပြဿနာ ရှိလို့ပါ ကူညီပါဦးဆိုပြီး လာပြောကြတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပြဿနာတွေက မကြီးမားပါဘူး သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်ရမယ့် ကိစ္စတွေပါ ပထမတစ်သုတ် ပြီးသွားတာနဲ့ ဒုတိယတစ်သုတ် ထပ်ရောက်လာတယ် ငါစဉ်းစားမိတာက ပြဿနာတွေ အများကြီး ဒီလို တပြိုင်နက်တည်း ပုံလာဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းနဲ့များ ပတ်သက်နေမလားလို့”

‘ဟူး’

စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူ ပေါ့လျော့မိသွားပြီဆိုတာ ကျန်းပေရန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပန်းရွှေဝါ ငါးပွင့် က သူ့အစ်ကိုကြီးကို ဒုက္ခပေးဖို့ သင့်တော်တဲ့ သူတွေဆိုတာ မှန်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ထည့်တွက်ဖို့ ကျန်းပေရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

‘ဒီလောကကြီးထဲက ရိုးအတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံး ငါနဲ့ လာတွေ့နေတာများလား’