ခရီးမထွက်ခွာမီ ပြင်ဆင်မှုများ
Vol. 27 Ch. 342
သူ့အစ်ကိုကြီးက ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတော့ ကျန်းပေရန်လည်း ဖုံးကွယ်ဖို့ မကြိုးစားတော့ပါဘူး။
နဂါးတံတွေးဆေးလုံး နဲ့ အနန္တမူလဆေးလုံးတွေ ထည့်ထားတဲ့ ပုလင်းတွေကို ထပ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးရှေ့ကို တွန်းပို့လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ရှာတွေ့သွားပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော် မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး သူတို့ကို အစ်ကိုကြီးဆီ လာပြီး ဒုက္ခပေးခိုင်းတာက တကယ်တော့ ဒီဆေးတွေကို သူတို့လက်ကနေတစ်ဆင့် အစ်ကိုကြီးဆီ ပို့ပေးချင်လို့ပါ”
“ဟူး... မင်းကွာ”
လုဘိုကွေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်း အခု အောင်မြင်နေပြီဆိုတာ အစ်ကိုကြီး သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၅ မှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ မင်းအကြောင်းမင်း ပိုစဉ်းစားသင့်တယ် အစ်ကိုကြီးက ဒီလို အဖိုးတန်တာတွေ မလိုပါဘူး”
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစ်ကိုကြီး ဒီဆေးတွေက အခု ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိတော့ပါဘူး”
“အို” လုဘိုကွေးက ကျန်းပေရန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်ဖြစ်ရတာ အဲ့လောက်တောင် အကျိုးအမြတ် များသလား နေပါဦး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ယင်ရဲ့ သမီးက အခု ထီးနန်းဆက်ခံလိုက်ပြီလို့ ကြားတယ် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
သူက အရမ်းချမ်းသာနေပြီဆိုတာ သူ့အစ်ကိုကြီး ယုံအောင်လို့ ကျန်းပေရန် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အကြောင်း အစ်ကိုကြီး သိသားပဲ ကျွန်တော်က ထင်ပေါ်ကျော်ကြားရတာ ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်က အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးလို့သာ ဒီပလ္လင်ပေါ် ရောက်သွားခဲ့ရတာ အခုတော့ အဲ့ဒီနေရာမှာ အတော်ကြာကြာ လှုပ်ရှားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ ဆင်းသက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားပြီ”
“အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ယင်က မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလို့လား”
“ဟ”
ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ကျွန်တော် ရာထူးက ဆင်းလိုက်ပြီပေါ့ ဒါပေမဲ့ ပလ္လင်ပေါ် ရှိတုန်းကထက်တောင် လုပ်စရာတွေက ပိုများနေသေးတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအစား ဂိုဏ်းချုပ်က တော်တော် ရက်ရောတယ် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ပေးတယ် ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက အဲ့ဒီက ရလာတာ”
“သြော် ဒီလိုကိုး”
လုဘိုကွေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဆိုလိုတာက မင်း အလုပ်တွေ ကောင်းကောင်း လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပေါ့”
“ဒီလိုပါပဲဗျာ”
“ဟားဟားဟား ကောင်းပြီလေ မင်း ဒီလိုပြောမှတော့ ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး နှစ်ပုလင်းကို ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်”
ဆေးပုလင်းနှစ်လုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လုဘိုကွေးက ကျန်းပေရန်ကို ပြန်မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ စကားမစပ် ရေမှန်ခန်းမက အဲ့ဒီ ဂျူနီယာညီမလေး ၅ ယောက်က မင်းစကားကို တော်တော် နားထောင်ကြတာပဲ ပြောစမ်းပါဦး မင်း ဘယ်သူ့ကို အကြိုက်ဆုံးလဲ”
“ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဆွေတွေပါ အစ်ကိုကြီးလည်း သိသားပဲ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ သံတံဆိပ် ဖြစ်ခဲ့တာလေ”
ကျန်းပေရန်ရဲ့ လုံးဝ မတုန်မလှုပ် မျက်နှာထားကို မြင်တော့ လုဘိုကွေး သူ့မေးစေ့သူ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။
“မင်းက ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေကို လုံးဝ မစဉ်းစားဘူးပဲ”
“အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လေ”
“ဟားဟားဟားဟား”
ကျန်းပေရန်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတော့ လုဘိုကွေး ရုတ်တရက် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါကတော့ မင်းစတိုင်ပဲလေ ကောင်းပြီ မင်းက အဲ့ဒီဘက်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုရင်လည်း ငါ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး”
ကျန်းပေရန်နဲ့ စတွေ့ကတည်းက ဒီကလေးက လုပ်သမျှ ကိစ္စတိုင်းမှာ သတိကြီးပြီး စည်းကမ်းတွေကို မလိုက်နာဘဲ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတချို့ လုပ်လေ့ရှိတာကို လုဘိုကွေး သတိထားမိခဲ့သည်။
လုဘိုကွေးက ဒါ သူ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းအရာကြောင့်လို့ အမြဲ တွေးထင်ခဲ့တာ။
သူက မိဘမဲ့ ကြီးပြင်းလာရတယ်၊ မွေးစားမိဘတွေက သူ့ကို မကောင်းဆက်ဆံကြတယ်၊ ထွက်ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကျမှ မှောင်ခိုဈေးကွက် သတ္တုတွင်းထဲ ရောက်အောင် အလိမ်ခံလိုက်ရတယ်။
လုဘိုကွေး ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးပေမယ့် အဲ့ဒီ မှောင်ခိုဈေးကွက် သတ္တုတွင်းထဲမှာ ကျန်းပေရန် အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမယ်ဆိုတာ သူ သိနေသည်။
‘အဲ့ဒီလို အတွေ့အကြုံတွေကပဲ သူ့လို စရိုက်မျိုး ဖြစ်လာအောင် ပုံသွင်းပေးလိုက်တာ ဖြစ်လောက်တယ်’
လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ဒီဆေးကို သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော် ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံ ကောင်းအောင် အနန္တမူလဆေးလုံးကို အရင်သောက် ပြီးမှ ခွန်အားတိုးအောင် နဂါးတံတွေးဆေးလုံးကို သောက်ပါ”
“အေးပါ ငါ သိပါတယ်”
လုဘိုကွေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ် ဒီတစ်ခေါက် ဂိုဏ်းထဲမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးလို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာရင် လက်ဆောင် ယူလာခဲ့ပေးမယ် ဂရုစိုက်ပါ အစ်ကိုကြီး”
ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းပေရန်က လုဘိုကွေးကို လက်ဆောင်ငြင်းဖို့ အခွင့်အရေး မပေးတော့ဘဲ တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး တန်းထွက်သွားလိုက်သည်။
ခန်းမဆောင်ကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ရှီမိသားစုဆီ သွားမယ့် ခရီးစဉ်အတွက် ဘာတွေ ပြင်ဆင်သင့်လဲ ဆိုတာကို ကျန်းပေရန် စဉ်းစားရင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
လောလောဆယ်တော့ သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းနဲ့ ဖိတ်ခေါ်ထားပုံ ရပေမယ့် လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေတော့ လုပ်ထားရဦးမယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှီမိသားစု တည်ရှိတဲ့နေရာက ‘အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် နိုင်ငံခြောက်နိုင် နယ်ပယ်ထဲမှာ သေချာပေါက် ရှိနေမှာဆိုတော့ ရွေးချယ်မှုတွေက ရူးသွပ်မတတ် ပေါ်လာဦးမှာ။
ပိုပြင်ဆင်ထားတာက အမြဲတမ်း မှန်ကန်ပါတယ်။
“စီနီယာအစ်ကို”
သူ စဉ်းစားနေတုန်း ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခုက ‘လျှို့ဝှက် အသံလွှဲပြောင်းခြင်း’ကနေတစ်ဆင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဝေးက ကုန်းကမူလေးတစ်ခုပေါ်မှာ လင်ယုယန်ထိုင်နေပြီး သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ ပြန်ရောက်နေမှန်း လင်ယုယန် ဘယ်လိုသိလဲလို့ ကျန်းပေရန် စဉ်းစားနေတုန်း သူ့ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ‘အဖြူရောင်မြူခိုး ဓား’ကို သတိရသွားသည်။
အသိစိတ် ဝင်နေပြီဖြစ်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုအနေနဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ဝင်နေဖို့ ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်နေခဲ့တာမို့၊ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေဖို့ပဲ ကျန်းပေရန် ပြောထားနိုင်ခဲ့တာ။
နည်းနည်းလေး ထုတ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ တောင်တန်းတွေထဲမှာ ချက်ချင်း ချိပ်ပိတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ထားရသေးတယ်။
အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကလည်း လိမ္မာပါတယ်၊ ကျန်းပေရန်ရဲ့ ခါးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ချိတ်နေတာ။
တခြားလူတွေ အမြင်မှာတော့ ဒါက သာမန် သံဓားတစ်လက်လိုပဲ၊ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီဓားရဲ့ ပိုင်ရှင်အစစ်ဖြစ်တဲ့ လင်ယုယန်မှာတော့ အာရုံခံနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေမှာပေါ့။
“ပြန်သွားတော့” ကျန်းပေရန်က ခါးက အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကို ဖြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လုံးဝ မလှုပ်ဘူး။
ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းပေရန် သွားမှာက လျန်တိုင်းပြည် မဟုတ်ဘူး၊ ရှီမိသားစုဆီ သွားမှာ။
အနက်ရောင်သူတော်စင် တစ်ပါးလောက် ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ မိသားစုဆိုမှတော့ ပါရမီရှင်ပေါင်းစုံ ရှိနေမှာပဲ၊ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့သွားနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းပေရန်က သူ့ကို အလိုလိုက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ဘူး၊ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်သည်။
“ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ် မင်းသခင်ဆီ ပြန်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ အကာအရံထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ခံမလား ရွေး”
“ဝီ...”
အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး လုံးဝ မလိုလားတဲ့ပုံ ပေါက်နေသည်။
“သုံး... နှစ်...”
“ဝီ”
နောက်ထပ် တုန်ခါသံတစ်ချက်နဲ့အတူ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားက လင်ယုယန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ “ရွှီး” ခနဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ပြန်ရောက်လာတဲ့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကို ဖမ်းယူရင်း လင်ယုယန်က နူးညံ့တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်အာ ငါ မင်းကို လွမ်းနေတာ”
ဒါကို ကြားတော့ အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားက မနေနိုင်ဘဲ တုန်တက်သွားပြီး၊ ကလေးဆိုးကြီးလိုမျိုး လင်ယုယန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ချက်လောက် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာထားကို ထိန်းထားရင်း လင်ယုယန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပြန်ရောက်မှ မင်းနဲ့ စာရင်းရှင်းမယ်”
အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကို ခါးမှာ ချိတ်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်က ကျန်းပေရန်ဆီ အသံလွှဲပြောင်းပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်တစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ် ကြည်လင်သောရေကန် မြို့နယ်ဘက်မှာ ကွဲပြားခြားနားမှု တစ်ခု ပေါ်လာတယ်တဲ့ အစ်ကိုရော”
“နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့ ငါ ဒီရက်ပိုင်း လုပ်စရာတွေ ရှိလို့”
ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းပေရန် တောင်အောက်ကို ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ့စီနီယာအစ်ကိုက ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်တွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး ဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့ သူ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ထွက်သွားဦးမယ်ဆိုတာ လင်ယုယန် သိလိုက်သည်။
‘မဖြစ်ဘူး
ဒီတစ်ခေါက်တော့ အစ်ကိုကြီးနောက်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် လိုက်သွားမှ ရမယ်’
သူမ ခါးက အဖြူရောင်မြူခိုး ဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က အစီအစဉ် မအောင်မြင်ခဲ့တာကို တွေးမိပြီး၊ ပိုပြီး ပြည့်စုံကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်မှ ရမယ်ဆိုတာ လင်ယုယန် သိလိုက်သည်။
တောင်အောက် ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ‘ရွှေကျောက်စိမ်းမြို့’ရှိ သူ့ရဲ့ သီးသန့် အကာအရံ ဆီ အရင် ပြန်သွားလိုက်သည်။
“ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာအစ်ကို”
အကာအရံထဲမှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့ ကူချင်းဟွမ်းက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
“ဆက်လေ့ကျင့်ပါ ငါ ပစ္စည်းနည်းနည်း လာယူတာ ပြီးရင် ပြန်သွားတော့မှာ” ကျန်းပေရန်က အတွင်းခန်းထဲ ဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
သူ့အစ်ကိုကြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားမှ ကူချင်းဟွမ်း ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
‘အစ်ကိုကြီး ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ တော်တော် မြန်တာပဲ’
အတိတ်က အတွေ့အကြုံတွေအရ ဒီတစ်ခေါက် သူ့အစ်ကိုကြီး လနဲ့ချီ ကြာမယ်လို့ ကူချင်းဟွမ်း ထင်ထားခဲ့တာ။
တစ်လတောင် မပြည့်ခင် ပြန်ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ဒါက သူ့အစ်ကိုကြီးကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်မယ့် အစီအစဉ်ကို နည်းနည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေသည်။
သူ ဆက်ပြီး ကျင်ကြံနေလိုက်သည်။
‘ကောင်းကင်စက်ဝန်း’ နှစ်ပတ် လောက် ကြာတော့ သူ့အစ်ကိုကြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့ ခြေသံကို ကူချင်းဟွမ်း ကြားလိုက်ရသည်။
သူ မတ်တပ်မရပ်ခင်မှာပဲ သူ့အစ်ကိုကြီးက ပြောလာသည်။
“ထစရာ မလိုပါဘူး ငါ ခရီးဝေးတစ်ခု သွားစရာ ရှိလို့”
ပြောပြီးတာနဲ့ အဆောင်စက္ကူ တစ်ထပ်ကို ထုတ်ပြီး ကူချင်းဟွမ်းကို ပေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ရှာစရာရှိရင် ဒီစက္ကူပေါ်မှာ ရေးလိုက် အသုံးပြုပုံကို အပေါ်မှာ ရေးထားတယ် ယူထားလိုက်ပြီး ချင်းစစ် တို့ကိုလည်း နည်းနည်း ပေးလိုက်ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့” အဆောင်စက္ကူကို ယူရင်း ကူချင်းဟွမ်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း ဒါဆို မင်း ဆက်ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ”
ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ရဲ့ ပုံရိပ်က အကာအရံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
‘အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ အလုပ်တွေ ပိုပိုများလာပါလား’
မင်္ဂလာတိမ်တိုက်ပေါ် ထိုင်ရင်း မော့ရှာ ရှိတဲ့ စိမ့်မြေဆီ ကျန်းပေရန် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
“ဒေါက်”
“ဒေါက်”
“ဒေါက်”
...
ကောက်ရိုးတဲအိမ်လေးထဲ မဝင်ခင်မှာပဲ အတွင်းကနေ စစ်တုရင်ရွှေ့သံတွေ တောက်လျှောက် ကြားနေရသည်။
‘ဒီကောင့် စွဲလမ်းမှုက တကယ် မခေပါလား’
စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန် တံခါးတွန်းဖွင့် ဝင်လိုက်သည်။
‘ဟင်’
အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျန်းပေရန်ကို နည်းနည်း ကြောင်သွားစေသည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မော့ရှာက စစ်တုရင်ကျမ်းစာအုပ်ကို လေ့လာနေတာ မဟုတ်ဘဲ သရဲတစ်ကောင်နဲ့ စစ်တုရင် ထိုးနေလို့ပါပဲ။
ကျန်းပေရန် ဝင်လာတာ မြင်တော့ သရဲက မော့ကြည့်သည်။
ကျန်းပေရန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမှန်း သိလိုက်ရတော့ သူ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
သရဲရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာကို သတိထားမိမှ မော့ရှာ အသိပြန်ဝင်လာပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“စီ စီ စီနီယာအစ်ကို တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို ရောက်နေတာ မသိလိုက်လို့ပါ”
လန့်ဖျပ်သွားတဲ့ မော့ရှာ မတ်တပ် ဖြတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ဗလုံးဗထွေးနဲ့ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
“ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး ဆက်ကစားကြပါ”
“ကျေး ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး”
ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မော့ရှာ သူ့နေရာမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ သူကလည်း ငါ့ကို မြင်ရတာလား” သရဲက မော့ရှာကို သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် မိတ်ဆက်ပေးမယ်”
မော့ရှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ရှေ့မှာ ရပ်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မြင်ရတာက အစ်ကိုကြီးက ဝိညာဉ်အာရုံခံ နည်းစနစ် သင်ပေးထားလို့ပါ”
မော့ရှာက သရဲကို “ခင်ဗျား” လို့ လေးလေးစားစား သုံးနှုန်းနေတာ ကြားတော့ ကျန်းပေရန် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီသရဲက ဒီက မူရင်း မဟုတ်ဘူးမလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” မော့ရှာ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က အစ်ကိုကြီး ပေးထားတဲ့ စစ်တုရင်ကျမ်းကို လေ့လာနေတုန်း ဒီအဘိုးက ရုတ်တရက် ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတာ နောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ကစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ စစ်တုရင် စွမ်းရည်က တော်တော် မြင့်မားတာ တွေ့လိုက်ရတယ် အဲ့ဒီကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ကစားဖြစ်နေကြတာ သြော် စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးမှပဲ ကစားတာပါ”
သူ့ကို အကဲခတ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အဘိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆက်ကစားကြပါ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ စစ်တုရင် စွမ်းရည် ဘယ်လောက်မြင့်လဲ ငါ ကြည့်ပါရစေဦး”
“ဟုတ်ကဲ့”
ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မော့ရှာ ပြန်ထိုင်ကာ အဖြူရောင်ရွှေ့ကွက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ် တင်လိုက်သည်။
အဘိုးကြီးသရဲက ကျန်းပေရန်ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ပြီးမှ စစ်တုရင်ခုံပေါ် အာရုံပြန်စိုက်ကာ မော့ရှာနဲ့ “ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ” ဆက်လက် ဆင်နွှဲလိုက်သည်။
တစ်နာရီကြာသောအခါ မော့ရှာ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါပြီ”
အဘိုးကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်း ကောင်းကောင်း ကစားနိုင်ပါတယ် ဒီတစ်ခေါက် နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ”
‘သူက တကယ် တော်တာပဲ’
ပွဲတစ်ခုလုံးကို ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲကနေ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
အဘိုးကြီးရဲ့ စစ်တုရင် စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ မြင့်မားပါတယ်။
အဖွင့်ဗျူဟာ ကောင်းရုံသာမကဘဲ ကစားပွဲ အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှုအပေါ် မူတည်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ ကစားတတ်တယ်။
စစ်တုရင်ခုံကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် မော့ရှာက အဘိုးကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးနော်”
ဒါကို ကြားတော့ အဘိုးကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ဆက်ထိုင်နေသည်။
မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မော့ရှာက ကျန်းပေရန်ကို အရင် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် သွားဖျော်ပေးပါ့မယ်”
“မလိုပါဘူး ငါက မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား လာကြည့်တာ ဒီမှာ နေသားကျသွားပုံ ရတယ်”
ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မော့ရှာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အင်း... အစတုန်းကတော့ နည်းနည်း ကြောက်မိတယ် ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုချင်းစစ်က အမြဲ လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးပါတယ် နောက်တော့ ဒီအဘိုးနဲ့ တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း သရဲတွေနဲ့ နေရတာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်သားရလာပါတယ်”
“ဟေး ဦးလေးကြီး ရောက်နေတာလား”
မော့ရှာ စကားဆုံးခါနီးမှာပဲ ချင်းချင်း အပြင်ကနေ မျောလွင့်ဝင်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှမ်းအော်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။
အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတဲ့ ဒီကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အပြင်ထွက် ဆော့နေတာလား”
“အင်း ချင်းချင်းက သူတို့ စစ်တုရင်ကစားတာ နားမလည်လို့ အပြင်ထွက် ဆော့နေတာ”
ချင်းချင်း စကားဆုံးတာနဲ့ နောက်ထပ် ကလေးသရဲ အနည်းငယ် သူမနောက်ကနေ မျောလွင့်ဝင်လာကြပြီး အကုန်လုံး ကျန်းပေရန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။
ချင်းချင်းက ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးကြီး ဒါတွေက သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေလေ”
ကျန်းပေရန် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ ဒီသရဲလေးတွေ တစ်ကောင်မှ ဒီနေရာက မူလနေထိုင်သူတွေ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဆီမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အငွေ့အသက် မရှိလို့ပါပဲ။
ကလေးတစ်သိုက်ကို ကြည့်လိုက်၊ စစ်တုရင်ခုံရှေ့မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတဲ့ အဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ကျန်းပေရန် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
‘ဒီနေရာက... တကယ်ပဲ သရဲတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာပဲ’
ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီတုန်းက သူ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား ခတ်နှိပ်ခဲ့တဲ့ သရဲမလေးကို အမြန် ရှာတွေ့လိုက်သည်။
ချင်းချင်းကို ကိုယ့်ဘာသာ သွားဆော့ဖို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် စိမ့်မြေအစွန်းဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တော့ လေထဲမှာ မျောလွင့်နေတဲ့ သရဲမလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
‘နေပါဦး... မင်းက ဘယ်သူလဲ’
သရဲမလေးမှာ အခုတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိနေပြီး မျက်နှာလေးတောင် နည်းနည်း ရဲနေကာ သနားစရာကောင်းပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။
မျက်လုံးတွေ သွေးချင်းချင်းနီပြီး ပါးစပ်က နားရွက်အထိ ကွဲနေတဲ့ သရဲမနဲ့ လုံးဝ တခြားစီပါပဲ။
“အာ ဘုရင်ကြီး ရောက်နေတာပဲ”
ဒီအချိန်မှာ သရဲမလေးလည်း ကျန်းပေရန်ကို သတိထားမိသွားပြီး လေပေါ်ကနေ အမြန် ဆင်းသက်လာသည်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီပုံစံ ဖြစ်လာတာလဲ” ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး လှလားဟင် အရှင်” သရဲမလေးက ပါးလေးကို အုပ်ပြီး ရှက်သွေးဖြာစွာ မေးလိုက်သည်။
“ငါမေးတာက မင်း ဘာလို့ ဒီလို ပြောင်းလဲသွားတာလဲလို့”
ဘုရင်ကြီးက သူ့ကို ချီးကျူးဖို့ အစီအစဉ် မရှိတာ မြင်တော့ သရဲမလေးက နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သမီး သရဲစဖြစ်တုန်းက ဒီပုံစံပါပဲ ဟို လူယုတ်မာကြီးနဲ့ တွေ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အများကြီး စုပ်ယူလိုက်မိလို့ ပြောင်းလဲသွားတာပါ”
“ဒါဆို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ထပ်မစုပ်ယူတော့ရင် မူလပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား”
သရဲမလေး နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် နောက်က လိုက်လာတဲ့ မော့ရှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါတော့ မသိပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ သခင်လေးအသစ် ရောက်လာကတည်းက သမီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောင်းလဲလာတာ”
မော့ရှာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒီရောက်ကတည်းက ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ”
မော့ရှာ ခဏ စဉ်းစားပြီး လက်ချောင်းလေးတွေ ချိုးရေလိုက်သည်။
“ပထမဆုံး အစ်ကိုကြီး မှာတဲ့အတိုင်း ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်တယ် သွေးတွေ အလောင်းတွေ အကုန်ရှင်းတယ် အဲ့ဒါပြီးတော့ နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံတယ် စစ်တုရင် ထိုးတယ် ဒါပါပဲ”
‘ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်လို့များလား’
စိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သရဲမလေးဘက် ပြန်လှည့်ကာ ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။
“ငါမေးမယ် အရင်တုန်းက ဒီနေရာက သရဲတွေကို ဆွဲဆောင်လေ့ ရှိလား”
“မရှိပါဘူး အများစုက ဟို လူယုတ်မာကြီး ဖမ်းခေါ်လာတာတွေချည်းပါပဲ”
‘ထူးဆန်းတယ်’
အရင်တုန်းက ဒီနေရာက သရဲတွေကို ဆွဲဆောင်တယ်ဆိုရင် ကျန်းပေရန် နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အရမ်းများတော့ သရဲတွေ ကြိုက်မှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အခု အကုန်ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ သာမန်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားသင့်တာလေ။
ဘာကိစ္စ သရဲတွေကို ပိုတောင် ဆွဲဆောင်နေရတာလဲ။
ဒါကို တွေးမိတော့ ကျန်းပေရန် မော့ရှာကို မလေ့လာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
‘နောက်ထပ် အထူးခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား’
အထူးခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာ ဘယ်လောက် ရှားပါးကြောင်း အရင်တုန်းက ကြားဖူးပေမယ့် အခုတော့ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို ပေါများနေသလို ခံစားနေရသည်။
ဒါပေမဲ့ မော့ရှာကြောင့် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျန်းပေရန် အခုထိ မသေချာသေးဘူး။
ဘာပဲပြောပြော သူက သရဲတွေအကြောင်း သိပ်မှ မသိတာ။
‘နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာရင် စမ်းသပ်မှုတချို့ လုပ်ပြီး အတည်ပြုရမယ်’